Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Πώς χάθηκε η Aυτάρκεια στη Xώρα: To παράδειγμα της Θεσσαλίας


Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής.
Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών.  Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη  και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού, Ανάποδο και Σαλαμπριά.
Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα (κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι, μα όλοι καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν  τα γεύματα τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια.
Οι τοπικές αγροτικές κοινωνίες είχαν προσαρμόσει τον τρόπο ζωής τους στο υπάρχον φυσικό περιβάλλον, δίνοντας δείγματα ανακύκλωσης, κυκλικής εναλλαγής καλλιεργειών, αυτάρκειας, προστασίας της βιοποικιλότητας, οικολογίας, μέτρου, σεβασμού στο περιβάλλον, ανεξαρτησίας από εισροές, όλα αυτά, ενδεχομένως, χωρίς να γνωρίζουν καθόλου αυτές τις έννοιες.
Πέρα από την αυτάρκεια (οικονομική και διατροφική) που παρείχαν στους αγρότες τα κατοικίδια ζώα, οι κοπριές τους χρησίμευαν ως λίπασμα για τους κήπους. Με τα περισσεύματα των κήπων (από τα παζάρια), τάιζαν τα οικόσιτα ζώα τους. Παράλληλα, κρατούσαν και αντάλλασαν ντόπιους σπόρους φυτών, εξασφαλίζοντας ποικιλία γεύσεων.
Βοσκότοποι (λιβάδια), κήποι, καλλιέργειες (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι) εναλλάσσονταν κατά καιρούς στη καλλιέργεια, διατηρώντας τη γη παραγωγική και υγιή. Με τα γέρικα ξύλα από τους φυσικούς φράχτες (λεύκες, αγριολεύκες, φτελιάδες, ιτιές) ζέσταιναν τα σπίτια τους τον χειμώνα, ενώ οι περισσότεροι φρόντιζαν και ένα μικρό αμπέλι για τις χαρές και τις λύπες της ζωής.
Εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές τις δεκαετίας του ’80, εισβάλλει στην οικονομία της υπαίθρου η ονομαζόμενη «Πράσινη Ανάπτυξη», έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο την υποταγή του περιβάλλοντος και των αγροτών στην εντατικοποίηση της παραγωγής και στον μύθο της συνεχούς μεγέθυνσης.
Μονοκαλλιέργειες καρπουζιών, καπνού, καλαμποκιού και κυρίως βάμβακος ισοπεδώνουν κάθε σπιθαμή της γης. Δένδρα κόβονται, ανεμοφράκτες γκρεμίζονται, μπροστά το τρακτέρ ψεκάζει με ζιζανιοκτόνα, ακολουθεί το χημικό λίπασμα και στη συνέχεια η σπορά με καινούργιους υβριδικούς σπόρους.
Αργότερα ακολουθούν κι άλλοι ψεκασμοί με ζιζανιοκτόνα (για τα χορτάρια) και με εντομοκτόνα, για «τα βλαβερά» έντομα.
Χιλιάδες τόνοι χημικών λιπασμάτων, ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων, παρασιτοκτόνων, ρίχνονται στην αγροτική γη. Το νερό της βροχής και του ποτίσματος ξεπλένει τα υπολείμματα των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων. Κιτρινίζουν οι φλέβες από τα ζιζανιοκτόνα, το νερό της φλέβας, λόγω της ήπιας ροής, «κρατάει» για μέρες τα φυτοφάρμακα.
Οι Αγάδες ψοφάνε, οι καραβίδες και τα χέλια εξαφανίζονται, η υπόλοιπη υδρόβια ζωή (νερόκοτες, βίδρες, νεροχελώνες) και τα πουλιά εγκαταλείπουν τις φλέβες, λόγω έλλειψης τροφής. Ο υδροφόρος ορίζοντας γεμίζει νιτρικά. Σύμφωνα με έρευνα του  καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Νικήτα Μυλόπουλου στην ευρύτερη περιοχή χρησιμοποιούνται 230.000 τόνοι λιπάσματα και 2.000 τόνοι φυτοφάρμακα σε ετήσια βάση.
Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα ο αγρότης να χάσει την επαφή με τον κύκλο ζωής της γης. Υιοθετεί τη γραμμική αντίληψη για την παραγωγή και χάνει την αυτάρκειά του.
Επιδοτήσεις ρέουν άφθονες, πολυεθνικές αγροχημικών, τράπεζες και εταιρείες παραγωγής αγροτικών μηχανημάτων κάνουν χρυσές δουλειές. Η Ελλάδα από την ένταξή της στην Ε.Ε. έλαβε 120 δισ. Ευρώ σαν επιδοτήσεις. Από τα λεφτά αυτά τα 51,3 δισ. επέστρεψαν στις εταιρείες της Δ. Ευρώπης, που προμηθεύουν τόσα χρόνια τη χώρα με εξοπλισμό, μηχανήματα και πρώτες ύλες. (εφημερίδα Ελευθεροτυπία 17/10/2010).
Το Α.Ε.Π. της χώρας μεγαλώνει, μεγαλώνοντας συγχρόνως και η εξάρτηση από τις πολυεθνικές αγροχημικών προϊόντων. Οι σπόροι κάθε χρόνο αγοράζονται, οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες που παράγουν τους σπόρους – υβρίδια, παράγουν και τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα (στις μέρες μας είναι πάλι οι ίδιες οι εταιρείες που προωθούν τη καλλιέργεια των μεταλλαγμένων).
Αγοράζονται μεγαλύτερα και βαρύτερα γεωργικά μηχανήματα, η γη οργώνεται όλο και πιο βαθιά, ρίχνονται περισσότερα λιπάσματα και φυτοφάρμακα, η αγροτική παραγωγή αυξάνεται, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει το χρέος των αγροτών στις τράπεζες. Με στοιχεία της Αγροτικής Τράπεζας, το 70% της αγροτικής γης είναι υποθηκευμένο.
Κάποια στιγμή η ύβρις της διαρκούς μεγέθυνσης δείχνει τα όρια της. Η απόδοση της αγροτικής γης, παρ’όλο  που διπλασιάζεται η ποσότητα του λιπάσματος, μένει η ίδια και μειώνεται. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης, 55.000 στρέμματα στη Θεσσαλία βρίσκονται στο στάδιο της ερημοποίησης, που σημαίνει νεκρή γη, όσο και να τη λιπαίνεις δεν αποδίδει πια.
Οι τιμές των αγροτικών προϊόντων  κατρακυλούν, τα προϊόντα μένουν απούλητα. Οι Γκουρού της διαρκούς ανάπτυξης προσπαθούν να στρέψουν τους αγρότες στην καλλιέργεια μεταλλαγμένων (GMO) και ενεργειακών φυτών (βιοκαύσιμα), διατηρώντας ανέπαφο το ίδιο μοντέλο παραγωγής.
Στο μεταξύ, οι αγρότες μετρούν απώλειες. Η ύπαιθρος εγκαταλείπεται, η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε κίνδυνο, εξαφανίζεται ο πλούτος των ντόπιων ποικιλιών, φυτών και ζώων, τα ύδατα υπεραντλούνται και μολύνονται, ενώ σημειώνεται κατακόρυφη πτώση του υδροφόρου ορίζοντα. Στις πεδιάδες της Θεσσαλίας οι γεωτρήσεις φτάνουν πια στα 350 μέτρα βάθος.
Την ίδια στιγμή, οι ποταμοί νεκρώνουν, υγροβιότοποι καταστρέφονται και ο Πηνειός, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γίνεται ο δεύτερος πιο μολυσμένος ποταμός στην Ευρώπη μετά τον Πάδο της Ιταλίας.
Η Λίμνη Κάρλα αποξηράνθηκε και μαζί της χάθηκε και ο παραλίμνιος πολιτισμός και το ευεργετικό για τη Θεσσαλία, μικροκλίμα της. Σήμερα με την μερική της επανασύσταση, κάθε προσπάθεια για εμπλουτισμό της λίμνης με υδρόβια ζωή (ψάρια, ψαροπούλια κ.λπ.)  αποτυγχάνει λόγω του μολυσμένου με βαρέα μέταλλα νερού του Πηνειού που μεταφέρεται στους ταμιευτήρες της.
Οι αγρότες του παραδείγματος «αναπτύχθηκαν». Η ανάπτυξή τους εξαφάνισε τα ψάρια (την τροφή τους) με τη χρήση των φυτοφαρμάκων, μόλυνε τους ποταμούς και  αυτοί με τη σειρά τους μόλυναν τη θάλασσα. Έτσι, οι αγρότες μας με τα κέρδη της ανάπτυξης αγοράζουν πια τα ψάρια τους, τα οποία έχουν μεγαλώσει με ένα μέρος των φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων που οι ίδιοι χρησιμοποίησαν για να «αναπτυχθούν», φαύλος κύκλος δηλαδή.
Τo Ιερατείο της διαρκούς ανάπτυξης τους λέει να μην ανησυχούνε, θα «εκτρέψουμε» τον Αχελώο. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό του τόπου τάσσεται υπέρ της εκτροπής του Αχελώου και υπέρ της αέναης ανάπτυξης. Ο παραγωγισμός, ως συστημική υπερκομματική ιδεολογία, κυριαρχεί σχεδόν παντού.
Άνθρωποι που παράγουν με τον τρόπο των αγροτών του παραδείγματός μας, υιοθετούν – εν αγνοία τους άραγε; – και το ανάλογο νόημα ζωής που προβάλλει η διαρκής Καπιταλιστική Ανάπτυξη.
Παρήγαγε με όποιον τρόπο μπορείς για να αυξήσεις την παραγωγή σου, μην νοιάζεσαι για το φυσικό περιβάλλον, μην δείχνεις καμία αλληλεγγύη για τις γενιές που θα έρθουν. Αδιαφόρησε για τις επιπτώσεις στη υγεία των ανθρώπων που θα χρησιμοποιήσουν τα προϊόντα που παράγεις. Η ηθική του Καπιταλισμού στα μεγαλείο της! Όσο για την πείνα στον τρίτο κόσμο, μην ανησυχείτε. Οι εταιρείες των μεταλλαγμένων ετοίμασαν ένα ένζυμο που θα επιτρέπει τους φτωχούς να χωνεύουν το χορτάρι και τα φύλλα των δέντρων.
Την ίδια στιγμή, με δύο ευρώ, ημερησίως, που είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των χώρων του τρίτου κόσμου, επιδοτούνται ημερησίως τα βοοειδή στην Ευρώπη. Το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού (ΗΠΑ) καταναλώνει το 25% της παγκόσμιας παραγόμενης ενέργειας.
Αν όλες οι χώρες αποκτήσουν το ίδιο επίπεδο ανάπτυξης, παραγωγής και κατανάλωσης με τις ΗΠΑ, χρειαζόμαστε 3 με 4 πλανήτες ακόμα. Ο δικός μας αγρότης έχασε τους Αγάδες του και την αυτάρκεια του, ο κάτοικος του βιομηχανικά ανεπτυγμένου βορρά κάθισε να αγναντέψει τα αστέρια και αντίκρισε, έντρομος, την τρύπα του όζοντος.
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Ζίγκμουντ Μπάουμαν «ο Καπιταλισμός είναι ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν  βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμα εκμεταλλευτεί, καταστρέφοντάς τον». Επιβιώνει δημιουργώντας διαρκώς ανάγκες, στην περίπτωσή μας σπόρους, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αγροτικά μηχανήματα.
Γίνεται έτσι αντιληπτό, ότι η αυτάρκεια των παραπάνω αγροτικών κοινοτήτων ήταν εμπόδιο στα σχέδια τους (είναι ενδεικτικό ότι καμία επιδότηση δε δίνεται στους αγρότες, εάν δεν έχουν τα περίφημα καρτελάκια αγοράς υβριδικών σπόρων). Βασίζεται (ο Καπιταλισμός) στην υπερπαραγωγή και στην υπερκατανάλωση, καταστρέφοντας σύμφωνα με το Marx και τις δυο πηγές πλούτου, τη γη (καραβίδες, ψάρια και υγροβιότοποι, όπως οι δικές μας φλέβες) και τους ανθρώπους (αγρότες και αγροτικές κοινότητες, εν προκειμένω).
Εκτός αυτού, το οικολογικό όριο της περατότητας των φυσικών πόρων και η μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν ήταν τόσο εμφανής στα χρόνια του Marx. Μια νέα αντίθεση πέρα της αντίθεσης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, (και λόγω της παγκοσμιοποίησης), γίνεται περισσότερο από ποτέ κυρίαρχα εμφανής. Είναι η αντίθεση ανθρώπου – φύσης.
Έτσι λοιπόν, εκτός από το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (που παραμένει καθοριστικό), αυτός καθαυτός ο τρόπος παραγωγής (εκτατικός, γραμμικός, βιομηχανικός, καπιταλιστικός) όπως και να τον ονομάσει κανείς, εφόσον διέπεται από την αντίληψη της διαρκούς μεγέθυνσης της παραγωγής και της κατανάλωσης, οδηγεί σε αδιέξοδο (εκτός και αν δεχτούμε ότι ο εποικισμός άλλων πλανητών από το ανθρώπινο είδος είναι εφικτός).
Για μας «η οικολογία είναι ανατρεπτική, επειδή θέτει υπό ερώτηση το καπιταλιστικό φαντασιακό που εξουσιάζει τον πλανήτη. Απορρίπτει το κεντρικό κίνητρο, σύμφωνα με το οποίο η μοίρα μας είναι να αυξάνουμε ασταμάτητα την παραγωγή και την κατανάλωση. Δείχνει (η οικολογία), τον καταστροφικό αντίκτυπο της καπιταλιστικής λογικής πάνω στο φυσικό περιβάλλον και στη ζωή των ανθρώπινων όντων».
Ίσως χρειαστεί αρκετός χρόνος και προσπάθεια ακόμα, για να αποδομηθεί το κεντρικό φαντασιακό της διαρκούς μεγέθυνσης στον αγροτικό κόσμο και μια σειρά από αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν στους αγρότες, κυρίως μέσω των επιδοτήσεων των Βρυξελλών. Κυρίως, χρειάζεται να γίνει εμφανής ένας άλλος τρόπος παραγωγής στους ίδιους τους αγρότες.
Η άρνηση των κατοίκων των Μεγάλων Καλυβίων να επιτρέψουν την τερατώδη μεγέθυνση της πρώην ΕΛ.ΒΙ.Κ., η άρνηση της Ο.Α.Σ.Ε. (Ομοσπονδία αγροτικών συλλόγων Ελλάδας) στην καλλιέργεια των μεταλλαγμένων και ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου είναι κοινά στοιχεία αντίστασης και αποδόμησης της διαρκούς Καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Κοινότητες, όπως το «Πελίτι» ή ο «Αιγίλοπας», που δραστηριοποιούνται στην εύρεση, συλλογή και διαφύλαξη ντόπιων σπόρων και φυτών και των αυτοχθόνων αγροτικών ζώων και τα μικρά και μεσαία αγροκτήματα (κυρίως οικογενειακής δομής), που δημιουργούνται σιγά-σιγά παντού στον τόπο μας, παράγοντας τοπικά ποιοτικά αγροτικά προϊόντα, δείχνουν να ξαναπιάνουν το νήμα από το σημείο που κόπηκε…
​* Από το περιεχόμενο του βιβλίου Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης, του Γιώργου Κολέμπα και του Γιάννη Μπίλλα, Εκδόσεις των Συναδέλφων

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Αμίαντος στις Σκουριές, κίνδυνος για τη δημόσια υγεία


των Κυριάκου Αρίκα* και Ιωάννη Γ. Βεργίνη**

"Αμίαντος' είναι η συλλογική ονομασία για ορισμένα πυριτικά ορυκτά με ινώδη κρυσταλλική δομή. Τα ορυκτά του αμιάντου χωρίζονται σε δύο ομάδες: στην ομάδα των σερπεντινών, στην οποία ανήκει το ορυκτό χρυσοτίλης, και στην ομάδα των αμφιβόλων, στην οποία ανήκουν πέντε ορυκτά: κροκιδόλιθος, αμωσίτης, ανθοφυλλίτης, τρεμολίτης και ακτινολίτης.

Οι ίνες του αμιάντου όταν με την εισπνοή εισέλθουν στο αναπνευστικό σύστημα προκαλούν σοβαρές παθήσεις, όπως αμιάντωση, μεσοθηλίωμα, καρκίνο του πνεύμονα (ή βρογχικό καρκίνωμα), πνευμονοκονίαση κ.ά.

Το μεσοθηλίωμα, η πιο βαριά ασθένεια που προκαλεί ο αμίαντος, είναι ο καρκίνος είτε της μεμβράνης της θωρακικής κοιλότητας (pleural mesothelioma) είτε της μεμβράνης της κοιλότητας του υπογαστρίου (peritoneal mesothelioma).

Αυτός ο τύπος καρκίνου αναπτύσσεται ραγδαία και είναι πάντοτε θανατηφόρος. Η κατάποση ινών αμιάντου σχετίζεται αντίστοιχα με καρκίνους του γαστρεντερικού και του ουροποιητικού συστήματος.

Η πρώτη παγκόσμια περίπτωση θανάτου από αμίαντο είναι καταγεγραμμένη ήδη το 1906. Δυστυχώς όμως τα συμφέροντα της βιομηχανίας και των εξορυκτικών εταιρειών δεν επέτρεψαν τη λήψη μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας. Μόλις στην εκπνοή του 20ού αιώνα κατάφερε η παγκόσμια ιατρική κοινότητα να πάρει το προβάδισμα για να θεσπιστούν επιτέλους αυστηρά μέτρα χρήσης και η σταδιακή απαγόρευσή του.

Στην Ελλάδα το τελευταίο σε ισχύ Προεδρικό Διάταγμα 212 του 2006, εναρμονιζόμενο στις ευρωπαϊκές οδηγίες, νομοθέτησε α) την «απαγόρευση παραγωγής, εμπορίας, χρήσης προϊόντων αμιάντου από την 1/1/2005» και β) «για την προστασία των εργαζομένων που εκτίθενται σε αμίαντο κατά την εργασία», όρισε «νέα μέγιστη επιτρεπόμενη συγκέντρωση την 0,1 ίνα/cm3 αέρα για 8ωρη έκθεση.

Σε περίπτωση αμφιβολίας θεωρείται ότι υπάρχει αμίαντος». Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας «δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο έκθεσης στον αμίαντο».

Ο χρυσοτίλης της ομάδας σερπεντινών είναι μεν το πιο συχνό και γι’ αυτό ίσως το πιο γνωστό ορυκτό αμιάντου, αλλά ο ακτινολίτης και ο τρεμολίτης της κατηγορίας αμφιβόλων είναι πιο επικίνδυνοι για την υγεία των ανθρώπων, διότι οι ίνες τους είναι άκαμπτες και αιχμηρές και προκαλούν πιο έντονα καρκίνους πνευμόνων και τους θανατηφόρους μεσοθήλιους όγκους.

Αυτό τεκμαίρεται από τα αποτελέσματα ιατρικής παρακολούθησης μιας ομάδας 406 ατόμων σε ορυχείο βερμικουλίτη στο Libby, στη Μοντάνα των ΗΠΑ, με περιεκτικότητες μόνο 4% έως 6% τρεμολίτη, που απέδειξε ότι η θνησιμότητα της ομάδας από καρκίνο των πνευμόνων και από μεσοθήλιους όγκους ήταν υψηλότερη και από αυτήν σε εξόρυξη χρυσοτίλη.

Οι επικίνδυνες αυτές μορφές αμιάντου, ο τρεμολίτης και ο ακτινολίτης, συνυπάρχουν στην περιοχή των Σκουριών και συνδέονται με βασικά πετρώματα (αμφιβολίτες) που απαντώνται συχνά στη ΒΑ Χαλκιδική.

Τα συσσωματώματα τρεμολίτη-ακτινολίτη είναι ακίνδυνα εφόσον παραμένουν σε ισορροπία, μέσα στα συμπαγή πετρώματα.

Θα γίνουν όμως εξαιρετικά επικίνδυνα όταν θα διαμελίζονται σε μικροσκοπικές ίνες ύστερα από τις εκρήξεις, την κονιορτοποίηση των πετρωμάτων και στα διάφορα στάδια επεξεργασίας και διαχείρισης των εξορυκτικών τελμάτων.

Θα σχηματίζονται τεράστιες ποσότητες σκόνης με τις εισπνεύσιμες ίνες αμιαντούχων ορυκτών, οι οποίες ταχύτατα και ανεξέλεγκτα θα διαδίδονται σε μια μεγάλη περιοχή, σε άμεση συνάρτηση με τη διεύθυνση και την ένταση του ανέμου.

Η αιώρηση σκόνης με ίνες αμιάντου και άλλων τοξικών ορυκτών σωματιδίων σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων θα απειλεί την υγεία των κατοίκων της Χαλκιδικής, της Θεσσαλονίκης και άλλων γειτονικών περιοχών. Για τις μεγάλες αποστάσεις αέριων μεταφορών είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της «σκόνης της Σαχάρας».

Η καναδική εταιρεία που δραστηριοποιείται στη Χαλκιδική αναφέρει στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) ότι τα χρυσοφόρα πετρώματα αλλά και τα μεταλλευτικά απόβλητα (θα) περιέχουν έως περίπου 10% τρεμολίτη.

Οταν το 2014 η ύπαρξη του αμιάντου στις Σκουριές είδε το φως της δημοσιότητας, η εταιρεία προσπάθησε με μια «κατά παραγγελία» γνωμάτευση καθηγητή ελληνικού πανεπιστημίου να αποδείξει ότι δεν υπάρχει ινώδης τρεμολίτης στα πετρώματα της περιοχής Σκουριών.

Η προσπάθεια αυτή όχι μόνο απέτυχε, αλλά έφερε στο προσκήνιο επιπλέον και το ορυκτό του αμιάντου της ίδιας ομάδας, τον ακτινολίτη.

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων ορυκτολογικών αναλύσεων των πετρωμάτων του μελλοντικού ανοικτού ορύγματος στις Σκουριές, που κατέθεσε το ΙΓΜΕ στο υπουργείο Περιβάλλοντος, όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του ινώδη αμιάντου στις Σκουριές, αλλά και αποκαλύπτουν περίτρανα ακόμη μια φορά ότι η καναδική εταιρεία προτάσσει το κέρδος έναντι της υγείας των εργαζομένων και των κατοίκων της Χαλκιδικής και της Θεσσαλονίκης.

Τέλος, σε ορισμένους που υποστηρίζουν ότι στα πετρώματα των Σκουριών το ποσοστό τρεμολίτη-ακτινολίτη είναι σχετικά χαμηλό για να προκληθούν βλάβες στους εργαζομένους και στους κατοίκους, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την ΜΠΕ της ίδιας της εταιρείας, Πίν. 5.3.9-3 (σελ. 5.3-105), η παραγωγή σκόνης στους χώρους του μεταλλείου θα φτάνει τους 2.162 τόνους την ώρα.

Η μέση περιεκτικότητα τρεμολίτη-ακτινολίτη κατά την ΜΠΕ είναι 3% στο μετάλλευμα και 8% στα στείρα πετρώματα (μέσος όρος περίπου 5% τρεμολίτη).

Εύκολα υπολογίζεται ότι η διάχυση του καρκινογόνου αμιάντου στο περιβάλλον θα ανέλθει περίπου στους 110 τόνους την ώρα, 24 ώρες την ημέρα, 365 μέρες τον χρόνο και περίπου για 12 χρόνια.

Δηλαδή η συνολική εκπομπή του καρκινογόνου αμιάντου θα ανέλθει στα 11 εκατομμύρια(!) τόνους.

Ηδη στις Σκουριές έχει εκσκαφτεί η επιφάνεια του ανοικτού ορύγματος σε βάθος μέχρι και 40 μ. Εχουν διακινηθεί χιλιάδες τόνοι πετρώματος, χωρίς η εταιρεία να λαμβάνει τα απαιτούμενα προστατευτικά μέτρα, και η πολιτεία αδρανεί, αφήνοντας έκθετους στον κίνδυνο του καρκινογόνου αμιάντου εργαζόμενους και περίοικους.

Η Ε.Ε. έχει επίσημα υιοθετήσει την αρχή της προφύλαξης στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, που ορίζει ότι, όταν μια δραστηριότητα προκαλεί απειλές για το περιβάλλον ή την ανθρώπινη υγεία, πρέπει να λαμβάνονται προφυλακτικά μέτρα, ακόμα κι αν η σχέση αιτίας-αποτελέσματος δεν έχει πλήρως βεβαιωθεί επιστημονικά.


*Υφηγητής Ινστιτούτου Ορυκτολογίας–Πετρογραφίας Πανεπιστημίου Αμβούργου
**Πτυχιούχος Ορυκτολογίας (Dipl.-Min.), Ινστιτούτο Ορυκτολογίας Πανεπιστημίου Freiburg

πηγή efsyn.gr

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Ο βασικός μέτοχος της Monsanto, Bill Gates και τα 100.000 κοτόπουλα που θα σώσουν την Αφρική...


BILL GATES, ΑΦΡΙΚΗ, ΚΟΤΕΣ, ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΡΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ!

από το osarena.net


Στις άλλες ειδήσεις της επικαιρότητας τώρα. Προσβολή στον Γκέιτς· μεγάλη σας λέω.
Ο μέγας φιλάνθρωπος, ο Bill Gates (ο ιδρυτής της Microsoft ντε, που κάνει όμως το έργο του Θεούαποφάσισε να δωρίσει 100.000... κοτόπουλα στους φτωχούς και κυρίως στις άπορες οικογένειες της Υποσαχάριας Αφρικής (Η Αφρική του Ευγονιστή Bill Gates).

Ναι, για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε, τον ιδρυτή της Microsoft και βασικό μέτοχο της Monsanto, ένα από τα πλουσιότερα άτομα στον κόσμο. Όταν πριν κάποια χρόνια, έκλεισε τον κύκλο του ως πρόεδρος της MS, όντας ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, έκανε αυτό που θα έκανε ο καθένας από τους υπερ-πλούσιους.
Αυγάτισε και άλλο τα αναρίθμητα χρήματά του, κάνοντας επενδύσεις. Mια από αυτές τις επενδύσεις είναι και σε μια πολυεθνική που ακούει στo όνομα Monstanto. Αν εκ' πρώτης, δεν σας λέει κάτι τ' όνομά της, ίσως σας πει το: Codex alimentarius. Για να το πούμε πιο απλά, η συγκεκριμένη εταιρεία, με διάφορους τρόπους και χωρίς αμφιβολία, όχι έντιμους, δημιούργησε πατέντες στα τρόφιμα, καταφέρνοντας να εξαπλωθεί σε όλη την υφήλιο, καταστρέφοντας φυσικές σοδειές, οι οποίες είναι δικής της παράγωγης και φυσικά πρόκειται για μεταλλαγμένα προϊόντα. Αυτά τα προϊόντα πωλούνται πλέον ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο, έχοντας την φίρμα της ίδιας της Monstanto ή κάποιας εκ των θυγατρικών της και ήδη αρκετές/οί, τις ψωνίζετε καθημερινά, από τα διάφορα super-markets (ναι, και εδώ). Εν ολίγοις, μιλάμε και για πληθυσμιακό έλεγχο στην διατροφή η οποίος συμβαίνει εδώ και τώρα, και σε ελάχιστα χρόνια θα είναι κάτι μη αναστρέψιμο (δείτε σχετικά με την Monsanto).

Μιλάμε για αυτόν που αν ήθελε, χωρίς να χάσει τίποτα από τον τρόπο ζωής του, αυτός, η οικογένειά του και όσοι εξαρτώνται από τον ίδιο, και κάποιες γενιές ακόμα, μα απεναντίας με τα κέρδη να αυξάνονται ημερησίως, θα μπορούσε κάποιο μέρος των χρημάτων του, να σώσει πραγματικά, μια έκταση μεγαλύτερη από το 1/3 της Αφρικανικής ηπείρου. Και μάλιστα, να μην καταλάβαινε ποτέ την απουσία αυτών των χρημάτων!

ΕΔΩ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΕΧΩ-ΕΧΩ ΛΕΜΕ

Αυτός ο φιλάνθρωπος λοιπόν, και συγκεκριμένα το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς (Bill & Melinda Gates Foundation), συνεργαζόμενο με τον φιλανθρωπικό οργανισμό Heifer International, ανάμεσα σε 30 κότες που κακάριζαν, μίλησε στον 68ο όροφο ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης, παροτρύνοντας τον κόσμο να δωρίσει κοτόπουλα σε φτωχές οικογένειες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Και πρώτος και καλύτερος ο ίδιος, ανακοίνωσε πως και ο ίδιος χαρίζει 100.000 κότες. Διότι οι κότες είναι το μέλλον, όπως δήλωσε:
There is no investment that has a return percentage anything like being able to breed chickens
που με λίγα λόγια σημαίνει:
Δεν υπάρχει καμία επένδυση που να έχει μεγαλύτερη απόδοση κέρδους από την εκτροφή κοτόπουλων.
Ξεκίνησε και εκστρατεία μάλιστα:
Help me give away 100,000 chickens
δηλαδή:
Βοηθήστε με να δωρίσω 100.000 κοτόπουλα.

Εξήγησε και τους λόγους βεβαίως-βεβαίως. Πιστεύει πως όσοι ζουν με λιγότερο από 2 δολάριο την ημέρα, θα έβγαζαν χρήματα εκτρέφοντας κοτόπουλα:

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Ναόμι Κλάιν: Άσε τους άλλους να πνιγούν




Ομιλία στην ετήσια διάλεξη της δεκαπενθήμερης επιθεώρησης The London Review of Books (5/5/2016) για τον Edward W. Said (1935-2003)  

Ο Edward W. Said (Έντουαρντ Σαΐντ) δεν ήταν περιβαλλοντικός ακτιβιστής.

Καταγόμενος από εμπόρους, τεχνίτες και επαγγελματίες, περιέγραψε κάποτε τον εαυτό του ως "ακραία περίπτωση ενός Παλαιστινίου της πόλης, του οποίου η σχέση με την γη είναι κατά βάση μεταφορική. 
Στο έργο του Μετά τον τελευταίο ουρανό. Οι ζωές των Παλαιστινίων, που αποτελεί τον στοχασμό του στις φωτογραφίες του Jean Mohr, εξερεύνησε τις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής των Παλαιστινίων, από την φιλοξενία, τα αθλήματα, μέχρι και την διακόσμηση των σπιτιών. Η παραμικρή λεπτομέρεια – ο τρόπος τοποθέτησης μιας κορνίζας, η προκλητική στάση ενός παιδιού – προκάλεσαν χείμαρρο αναλύσεων από τον Σαΐντ. 
Ωστόσο, όταν ερχόταν αντιμέτωπος με φωτογραφίες Παλαιστίνιων γεωργών – που έβοσκαν τα κοπάδια τους ή καλλιεργούσαν τα χωράφια – ξαφνικά η ακρίβεια εξανεμιζόταν. Τι είδους καλλιέργειες έσπερναν; Σε τι κατάσταση βρισκόταν το έδαφος; Υπήρχε διαθέσιμο νερό; 
Τίποτα δεν ήταν αυτονόητο. "Εξακολουθώ να διακρίνω έναν πληθυσμό απαρτιζόμενο από πένητες, ταλαιπωρημένους και ενίοτε ζωηρούς χωρικούς, που παραμένουν σταθεροί και συλλογικοί" εξομολογήθηκε ο Σαΐντ, αναγνωρίζοντας ότι αν και "μυθική", η αντίληψη αυτή είχε επικρατήσει.

Εάν λοιπόν ο Σαΐντ θεωρούσε την γεωργία έναν άλλο κόσμο, τότε οι άνθρωποι που αφιέρωναν εαυτούς σε θέματα όπως η ρύπανση του αέρα και των υδάτων, είναι σαν να ερχόντουσαν από άλλον πλανήτη. Μιλώντας κάποτε στον συνάδελφό του Rob Nixon, περιέγραψε την περιβαλλοντολογία ως "την ανοχή κακομαθημένων οικολόγων σε αναζήτηση νοήματος". 
Ουδείς ωστόσο, μπορεί να αγνοήσει τις περιβαλλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Μέση Ανατολή, πολλώ δε μάλλον αν είναι τόσο βυθισμένος στην γεωπολιτική της περιοχής, όσο ο Σαΐντ. Πρόκειται για περιοχή εξαιρετικά ευάλωτη σε θέματα ξηρασίας και υψηλών θερμοκρασιών, όπως και σε θέματα ανόδου της στάθμης της θάλασσας και ερημοποίησης. Ένα πρόσφατο άρθρο στον ιστότοπο Nature Climate Change προβλέπει ότι αν δεν μειώσουμε ριζικά και το συντομότερο, τις εκπομπές αερίων, τότε μεγάλα τμήματα της Μέσης Ανατολής κινδυνεύουν να "φτάσουν σε επίπεδα θερμοκρασίας μη ανεκτά από το ανθρώπινο είδος" πριν από το τέλος του τρέχοντος αιώνα. 
Μέχρι εκεί φτάνει το θάρρος της διατύπωσης των επιστημόνων που ασχολούνται με το κλίμα. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι μείζονα περιβαλλοντικά ζητήματα της περιοχής, εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα ή ως πολυτελή. Τούτο δεν οφείλεται σε άγνοια ή αδιαφορία. Έχει απλώς να κάνει με το εύρος του πεδίου. 

Η κλιματική αλλαγή αποτελεί σοβαρή απειλή, οι σοβαρότερες επιπτώσεις της οποίας όμως, είναι μεσοπρόθεσμες. Ενώ βραχυπρόθεσμα, υπάρχουν πάντα ένα σωρό πιο επείγουσες απειλές προς αντιμετώπιση: μια στρατιωτική κατοχή, επιθέσεις από αέρος, συστημική προκατάληψη, θέματα εμπάργκο. Τίποτα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το επείγον των παραπάνω, ούτε καν να αποδυθεί σε σύγκριση μαζί τους.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους η οικολογία μπορεί να φάνταζε στα μάτια του Σαΐντ σαν αστικό γήπεδο αθλοπαιδιών. Το κράτος του Ισραήλ είχε από καιρό στηρίξει το σχέδιο οικοδόμησης του έθνους σε πράσινες βάσεις – αποτελούσε δε, στοιχείο κλειδί του σιωνιστικού ήθους των πιονιέρων η "επιστροφή στα πάτρια εδάφη". Στο ανωτέρω πλαίσιο τα δέντρα, ειδικότερα, υπήρξαν μεταξύ των πιο ισχυρών όπλων για την αρπαγή και κατοχή γης. Διότι δεν είναι μόνο τα αμέτρητα ελαιόδεντρα και φυστικόδεντρα που ξεριζώθηκαν για να φτιαχτούν οικισμοί και δρόμοι μόνο για Ισραηλινούς. 

Είναι και η άτακτη εξάπλωση δασών από ευκαλύπτους και πεύκα που φυτεύτηκαν πάνω από τα περιβόλια και τα χωριά των Παλαιστινίων, κυρίως από το Jewish National Fund / JNF (Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο). Υπό το σύνθημα "Μετατρέπουμε την Έρημο σε Γη της Επαγγελίας", το JNF υπερηφανεύεται για την φύτευση 250 εκατομμυρίων δέντρων στο Ισραήλ από το 1901, πολλά από τα οποία όμως, δεν είναι γηγενή, ενώ στο υλικό προβολής του, το JNF αυτοσυστήνεται ως μία ακόμη πράσινη ΜΚΟ, που ασχολείται με την διαχείριση δασών και υδάτων, με πάρκα και θέματα αναψυχής. Τυγχάνει παρεμπιπτόντως, να είναι και ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στο κράτος του Ισραήλ, και παρά τα πολυάριθμα νομικά ζητήματα, εξακολουθεί να αρνείται την μίσθωση ή πώληση γης σε μη Εβραίους.

Το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο αποτελεί ένα πρόσφατο, ακραίο παράδειγμα αυτού που ορισμένοι αποκαλούν "πράσινο εποικισμό". Το φαινόμενο αυτό όμως, δεν είναι καινούριο ούτε και αφορά αποκλειστικά το Ισραήλ. Υπάρχει μια μακρά και οδυνηρή ιστορία στην αμερικανική ήπειρο που σχετίζεται με πολύ όμορφα κομμάτια άγριας φύσης, τα οποία μετατρεπόμενα σε εθνικούς δρυμούς, καθιστούν την πρόσβαση και χρήση από τους γηγενείς πληθυσμούς απαγορευτική, έτσι ώστε να μην έχουν δικαίωμα να κυνηγούν να ψαρεύουν ή απλώς να ζουν εντός αυτών. 

Έχει συμβεί κατ'επανάληψη. Μια σύγχρονη εκδοχή του φαινομένου αυτού είναι και το πρόγραμμα αντιστάθμισης εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Γηγενείς πληθυσμοί, από την Βραζιλία μέχρι την Ουγκάντα, διαπιστώνουν ότι ορισμένες από τις πιο επιθετικές αρπαγές γης, σημειώνονται από οργανισμούς προστασίας του περιβάλλοντος. Έτσι, ένα δάσος χαρακτηρίζεται ξαφνικά ως αντιστάθμιση του άνθρακα και αμέσως τίθεται εκτός ορίων για όσους παραδοσιακά το κατοικούσαν. Η αγορά λοιπόν, της αντιστάθμισης εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα επέφερε μία εντελώς νέα κατηγορία παραβιάσεων των "πράσινων" δικαιωμάτων του ανθρώπου, με τους αγρότες και τους αυτόχθονες λαούς να υφίστανται επιθέσεις από φύλακες των εθνικών προστατευόμενων πάρκων ή της ιδιωτικής ασφάλειας, οσάκις επιχειρούν να εισέλθουν σε αυτά τα εδάφη. Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε και το σχόλιο του Σαΐντ για τους οικολόγους.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Σαΐντ άρχισε να υψώνεται από το Ισραήλ το διαχωριστικό τείχος, καταλαμβάνοντας μεγάλα τμήματα της Δυτικής Όχθης, αποκόπτοντας Παλαιστίνιους εργάτες από τις δουλειές τους, αγρότες από τα χωράφια τους, ασθενείς από τα νοσοκομεία, χωρίζοντας βάναυσα ακόμη και οικογένειες. Αν και υπήρχαν ουκ ολίγοι λόγοι ανθρωπιστικής φύσεως, για να παύσουν οι εργασίες του τείχους, αξίζει να σημειωθεί ότι οι φωνές που υψώθηκαν εκ μέρους των Ισραηλινών, με πρωτοστάτη την τότε υπουργό περιβάλλοντος Yehudit Naot, ανησυχούσαν πολύ περισσότερο για το γεγονός ότι το διαχωριστικό τείχος, σύμφωνα με μια μελέτη, θα ήταν επιβλαβές για το τοπίο, την πανίδα και την χλωρίδα, τους οικολογικούς διαδρόμους και την αποστράγγιση των χειμάρρων. Έτσι, ώστε δίχως να καθυστερήσουν τις εργασίες, φρόντισαν να προστατεύσουν τα φυτά και τα ζώα είτε μετακινώντας τα, είτε δημιουργώντας μικρά περάσματα κατά μήκος του τείχους.

Ίσως αυτό να θέτει το πλαίσιο της κυνικής στάσης έναντι του πράσινου κινήματος. Διότι οι άνθρωποι τείνουν όντως να γίνονται κυνικοί, όταν κάποιοι αντιμετωπίζουν τις ζωές τους σαν να είναι λιγότερο σπουδαίες από αυτές των ερπετών και των λουλουδιών. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλο μέρος από την πνευματική κληρονομιά του Σαΐντ που φωτίζει και αποσαφηνίζει τις υποκείμενες αιτίες της παγκόσμιας οικολογικής κρίσης, τόσο πολύ, που υποδεικνύει πολύ πιο καθολικούς τρόπους αντιμετώπισης από ό,τι τα τρέχοντα μοντέλα εκστρατείας: τρόπους που δεν ζητούν από ταλαιπωρημένους ανθρώπους να παραμερίσουν τις ανησυχίες τους για τον πόλεμο, την φτώχεια, τον συστημικό ρατσισμό και να σπεύσουν "να σώσουν τον κόσμο" – αλλά που αντιθέτως αποδεικνύουν το πώς όλες αυτές οι κρίσεις είναι αλληλένδετες κι έτσι θα μπορούσαν να είναι και οι λύσεις. 

 Συνοψίζοντας, ο Σαΐντ μπορεί να μην είχε χρόνο για τους πράσινους ακτιβιστές, εκείνοι όμως θα έπρεπε επειγόντως να βρουν χρόνο για τον Σαΐντ –καθώς και για πολλούς άλλους αντι-ιμπεριαλιστές, μετα-αποικιακούς στοχαστές – διότι χωρίς αυτήν την γνώση, δεν

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Δείτε τα βίντεο από τις δυο συνεδριάσεις με θέμα "Πολιτική απορρύπανσης και μέτρα αποκατάστασης της περιοχής του Ασωπού" της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής

Πολύ ενδιαφέρουσες και οι δυο συνεδριάσεις. 

Συμμετείχαν όλοι και όλες οι ενεργά εμπλεκόμενες στο θέμα του Ασωπού, επιστημονικοί και αυτοδιοικητικοί φορείς, πολιτικά πρόσωπα και κινήματα και κρατικές υπηρεσίες και κατατέθηκαν επαρκή και επικαιροποιημένα στοιχεία για τις αιτίες του προβλήματος και τις δράσεις που έχουν αναληφθεί. 

Θα ακούσετε και θα αναγνωρίσετε πολύ γνωστά στον οικολογικό χώρο πρόσωπα που έχουν κάνει υπόθεση ζωής την απορρύπανση της περιοχής αλλά και νεώτερους/ες εμπλεκόμενους από διάφορες θέσεις με δημιουργικές προτάσεις για την ολοκλήρωση του σχεδιασμού απορρύπανσης που προχωρά επιτέλους μετά από δεκαετίες άρνησης της πολιτείας να παρέμβει αποφασιστικά παρά τους αγώνες και τις αποδείξεις που προσκόμιζαν οι κάτοικοι, τα κινήματα και οι αυτοδιοικητικοί φορείς της ευρύτερης περιοχής. 

Κάτι κινείται πλέον με ήδη ορατά αποτελέσματα - και το σημαντικότερο είναι ότι έχουν εντοπιστεί οι πολλαπλές αιτίες και επιπτώσεις από την σαραντάχρονη ρύπανση της περιοχής από τα βιομηχανικά απόβλητα των Οινοφύτων και το εξασθενές χρώμιο στο νερό και τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής όπως πχ τα θαμμένα απόβλητα που γίνεται συστηματική απόπειρα να εντοπιστούν. 

Δείτε τα βίντεο:

1η συνεδρίαση: Δείτε το βίντεο ΕΔΩ






2η συνεδρίαση: Δείτε το βίντεο ΕΔΩ
























Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής για τον Ασωπό με θέμα "Πολιτική απορρύπανσης και μέτρα αποκατάστασης της περιοχής του Ασωπού"


Σύμφωνα και με την αναγγελία της "Βουλή-Τηλεόραση" μεταδόθηκε στις 20/4 η πολύ ενδιαφέρουσα συνεδρίαση για τον Ασωπό της μόνιμης επιτροπής περιβάλλοντος με θέμα, "Πολιτική απορρύπανσης και μέτρα αποκατάστασης της περιοχής του Ασωπού".
Την Επιτροπή ενημέρωσαν ο κ. Κωνσταντίνος Μπακογιάννης, Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, ο κ. Πέτρος Φιλίππου, Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής, η κυρία Ιωάννα Στεργίου, Περιφερειακή Σύμβουλος Ανατολικής Αττικής, η κυρία Μαργαρίτα Καραβασίλη, Συνεργάτης της Περιφερειάρχη Αττικής και ο κ. Ίων Σαγιάς, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη. Από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η κυρία Μαρία Ζήφου, Ειδική Σύμβουλος του Υπουργού, ο κ. Γεώργιος Αμαξίδης, Ειδικός Συνεργάτης του Αναπλ. Υπουργού, η κυρία Γεωργία Κοτίνη, Γενική Διευθύντρια του Σώματος Επιθεώρησης Περιβάλλοντος, Δόμησης, Ενέργειας και Μεταλλείων και η κυρία Σταυρούλα Πουλή, Διευθύντρια του Συντονιστικού Γραφείου Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών.
Από την Ειδική Γραμματεία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας ο κ. Γεώργιος Αρβανιτίδης, Περιβαλλοντολόγος και οι κυρίες Πωλίνα Πούλου, Χημικός – Μηχανικός, Λουκία Μήτση, Χημικός – Μηχανικός και Ελένη Λιάκου, υπάλληλος.

Μαγνητοσκοπημένη μετάδοση (20/4)  - αναμένοντας το σχετικό βίντεο αναδημοσιεύουμε σχετικά ρεπορτάζ από τον Τύπο:

ρεπορτάζ από την ΒΟΡΕΙΝΗ
Στη συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής των Ελλήνων που πραγματοποιήθηκε χτες (20/4) με θέμα «Πολιτική απορρύπανσης και μέτρα αποκατάστασης της περιοχής του Ασωπού» συμμετείχε, μετά από σχετική πρόσκληση της Προέδρου της Επιτροπής Αικατερίνης Ιγγλέζη, ο Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής Πέτρος Φιλίππου μαζί με την Περιφερειακή Σύμβουλο Ιωάννα Στεργίου, εκπροσωπώντας την Περιφέρεια Αττικής.  
Στην τοποθέτησή του ο Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής παρουσίασε συνοπτικά στο ιστορικό της υπόθεσης αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι πρόκειται για ένα «τεράστιο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται τις τελευταίες δεκαετίες στην περιοχή του Ασωπού και θέτει σε μεγάλο κίνδυνο όχι μόνο τους υδάτινους πόρους και το περιβάλλον, αλλά ακόμα και την υγεία και τη ζωή των πολιτών». Στη συνέχεια, τόνισε ότι η νέα Περιφερειακή Αρχή έχει ήδη προχωρήσει σε σειρά ενεργειών σε συνεργασία με τον Δήμο Ωρωπού και την Ομοσπονδία Συλλόγων Ωρωπού (Ο.Σ.Ω) για την αντιμετώπιση του προβλήματος αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους θα κάνει τις απαραίτητες παρεμβάσεις – δράσεις για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων για την εξυγίανση του Ασωπού (αποκατάσταση του περιβάλλοντος, απορρύπανση του ποταμού).
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, ήδη πραγματοποιήθηκε συνάντηση με την ΕΥΔΑΠ για να συζητηθεί η προοπτική υπογραφής Προγραμματικής Σύμβασης για τη διαχείριση των υδάτων στην περιοχή του Ωρωπού με κύριο στόχο την εξυγίανση του υδροφόρου ορίζοντα και το κλείσιμο των γεωτρήσεων που έχουν ρυπανθεί. Επιπλέον, προχωρούν οι επαφές με δημόσιο επιστημονικό φορέα για την υπογραφή Προγραμματικής Σύμβασης για τη διενέργεια μετρήσεων και ελέγχων στην Αττική, στις περιοχές γύρω από τον Ασωπό ποταμό αλλά και επιδημιολογικής μελέτης για να διαπιστωθεί το μέγεθος των συνεπειών της ρύπανσης του Ασωπού στην υγεία των κατοίκων της περιοχής. Τέλος, έγινε πρόσφατα (29/2), συνάντηση με τον Αναπληρωτή Υπουργό Περιβάλλοντος Γιάννη Τσιρώνη όπου συζητήθηκαν λεπτομερώς όλα τα προβλήματα που έχουν προκύψει από τη ρύπανση του Ασωπού και καθορίστηκε το πλαίσιο των προγραμμάτων και των δράσεων που θα υλοποιηθούν στην κατεύθυνση της απορρύπανσης αυτού και της αποκατάστασης του περιβάλλοντος της περιοχής.
«Επιδίωξη της Περιφέρειας Αττικής, του Δήμου Ωρωπού και της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ωρωπού είναι η δημιουργία Επιχειρηματικού Πάρκου Εξυγίανσης (με την αξιοποίηση των διαθέσιμων χρηματοδοτικών εργαλείων), εναρμονισμένου με την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία και με την προϋπόθεση ότι θα έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως η απορρύπανση της περιοχής και η εφαρμογή μέτρων για την ασφαλή επεξεργασία πριν την παροχέτευση στο ποτάμι των επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων, Παρατηρητηρίου Υγείας για την παρακολούθηση της υγείας των κατοίκων και της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης αλλά και την υλοποίηση στοχευμένων δράσεων ενημέρωσης και προαγωγής της υγείας των κατοίκων αλλά και Παρατηρητηρίου Περιβάλλοντος με στόχο την διενέργεια επισταμένων ελέγχων στην περιοχή γύρω από τον Ασωπό, την αποκάλυψη των εστιών και των υπευθύνων της ρύπανσης αλλά και τη λήψη μέτρων για την αποκατάσταση του Ασωπού» δήλωσε ο κύριος Φιλίππου στην ομιλία του στη Βουλή.
Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή του ο Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής επισήμανε την ανάγκη Διαπεριφερειακής Συνεργασίας με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας προκειμένου να υπάρξει συντονισμένη και αποτελεσματική κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με τον Ασωπό, προβλημάτων που χρονίζουν, επιβαρύνουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν σοβαρά την ποιότητα ζωής των πολιτών, αναφέροντας ότι έχουν ήδη αναληφθεί πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση.
Από την πλευρά της, η Περιφερειακή Σύμβουλος Ιωάννα Στεργίου μίλησε για τους πολυετείς αγώνες των κατοίκων των περιοχών γύρω από τον Ασωπό, οι οποίοι με τις συνεχείς διαμαρτυρίες και την έντονη αντίδρασή τους, προσπαθούν όλα αυτά τα χρόνια να αναδείξουν το πρόβλημα, επισημαίνοντας τους κινδύνους και εκλιπαρώντας για βοήθεια ώστε να δοθεί επιτέλους λύση. Ένα ιδιαίτερο θετικό αποτέλεσμα των προσπαθειών τους αποτελεί η πρόσφατη (υπ’ αριθμ. 3943/2015) απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία δικαίωσε τους κατοίκους των περιοχών Χαλκουτσίου, Σκάλας Ωρωπού, Νέων Παλατιών και Δηλεσίου, που επηρεάζονται από την ρύπανση του Ασωπού, των παραποτάμων του και των υπόγειων υδάτων και για τον λόγο αυτό προσέφυγαν σε αυτό και διατάσσει τα συναρμόδια υπουργεία να διακόψουν αμέσως τη λειτουργία των βιομηχανικών και άλλων μονάδων, στις οποίες δεν λειτουργεί σύστημα επεξεργασίας αποβλήτων στον Ασωπό ποταμό ή το σύστημα που διαθέτουν λειτουργεί κατά παράβαση των σχετικών με την επεξεργασία αποβλήτων περιβαλλοντικών όρων και να λάβουν μέτρα αποκατάστασης του διαταραχθέντος οικοσυστήματος στον Ασωπό. Τις θέσεις της Περιφέρειας Αττικής στη συνεδρίαση στήριξε και η πρώην Επιθεωρήτρια Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη.
Την Επιτροπή ενημέρωσαν επίσης για το θέμα του Ασωπού  ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κωνσταντίνος Μπακογιάννηςαπό το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Ειδική Σύμβουλος του Υπουργού Μαρία Ζήφου, ο Ειδικός Συνεργάτης του Αναπληρωτή Υπουργού Γεώργιος Αμαξίδης, η Γενική Διευθύντρια του Σώματος Επιθεώρησης Περιβάλλοντος, Δόμησης, Ενέργειας και Μεταλλείων Γεωργία Κοτίνη και η Διευθύντρια του Συντονιστικού Γραφείου Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών Σταυρούλα Πουλή. Από την Ειδική Γραμματεία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας ο Περιβαλλοντολόγος Γεώργιος Αρβανιτίδης και Χημικοί – Μηχανικοί Πωλίνα Πούλου και Λουκία Μήτση και η υπάλληλος της υπηρεσίας Ελένη Λιάκου.
ρεπορτάζ από την Καθημερινή
Το ολοκληρωμένο σχέδιο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας για την απορρύπανση και την ανάπτυξη της περιοχής του Ασωπού παρουσίασε στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος της βουλής ο Περιφερειάρχης Κώστας Μπακογιάννης.
Ο κ. Μπακογιάννης ανέπτυξε τις παρεμβάσεις της Περιφέρειας που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη και αφορούν στην δημιουργία των παρατηρητηρίων Περιβάλλοντος και Υγείας αλλά και του Επιχειρηματικού Πάρκου. Τα μέλη της επιτροπής ενημερώθηκαν και για την υπογραφή συμφωνιών συνεργασίας με το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» για την υλοποίηση των παρατηρητηρίων.
«Σε ένα οικονομικό περιβάλλον εχθρικό προς την επιχειρηματικότητα, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας βουτάει στα βαθιά και παίρνει το δικό της ρίσκο, όχι μόνο για την εξυγίανση του Ασωπού αλλά και για τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης επιχειρήσεων, εμπορίου, τουρισμού αλλά και θέσεων εργασίας. Στόχος είναι η μετατροπή ενός εθνικού περιβαλλοντικού προβλήματος σε ευκαιρία για ολόκληρη την περιφέρεια και τη χώρα» είπε, μεταξύ άλλων, ο κ.Μπακογιάννης, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην κοινοβουλευτική επιτροπή.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...