Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

17η Πανελλαδική γιορτή οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας


17η Πανελλαδική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας
"Ένας άλλος κόσμος είναι εδώ"
30 Σεπτεμβρίου – 3 Οκτωβρίου, Πάρκο Τρίτση, Ίλιον Αττικής

«Ένας άλλος κόσμος είναι εδώ», υπαρκτός και με αυτοπεποίθηση. Ένας κόσμος που δημιουργεί, που γεύεται, που μοιράζεται και γιορτάζει.

Φέτος, η 17η Πανελλαδική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας έρχεται στην Αθήνα Σκοπός της είναι να συναντηθούν οι ατομικές και συλλογικές πρωτοβουλίες οικολογικής γεωργίας, διατήρησης των ντόπιων ποικιλιών, απαγόρευσης εισαγωγής των μεταλλαγμένων με εγχειρήματα αλληλέγγυας οικονομίας, εναλλακτικούς τρόπους κατανάλωσης και δίκτυα ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων. Πρόθεση των συμμετεχόντων είναι να αναδείξουν έναν τρόπο ζωής που βασίζεται στις αξίες της αυτάρκειας, της αλληλεγγύης, του μοιράσματος, του κοινοτισμού, του σεβασμού προς την φύση.

Στη Γιορτή συμμετέχουν:

  • Αγρότες που χρόνια τώρα επιλέγουν μία βιώσιμη και αειφόρα γεωργία χωρίς δηλητήρια (βιολογική και φυσική καλλιέργεια, βιοδυναμική και ομοιοδυναμική γεωργία). Αγρότες που επιλέγουν, επιδιώκουν και προάγουν ένα μοντέλο παραγωγής το οποίο βασίζεται στην ποιότητα και τοπικότητα των προϊόντων και όχι στο χρηματικό κέρδος.
  • Χειροτέχνες και μεταποιητές που επιλέγουν φυσικά υλικά και ήπιες μεθόδους κατεργασίας.
  • Συλλογικότητες που ασχολούνται με ζητήματα οικολογικού περιεχομένου, με το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο, με την αυτοδιαχείριση των βασικών αναγκών και με την επανοικειοποίηση και δημιουργική αξιοποίηση των δημοσίων χώρων.

Η έκθεση και πώληση των προϊόντων δεν γίνεται για αναζήτηση πελατών. Είναι η διάθεση των συμμετεχόντων να μοιραστούν τον ιδρώτα τους, τις γνώσεις τους, τις δεξιότητές τους και να αναπτύξουν άμεσες και τίμιες σχέσεις με τους καταναλωτές των προϊόντων τους.
Είναι η διάθεση να σπάσει το ανταγωνιστικό δίπολο παραγωγού-καταναλωτή που ευνοεί τη διαμεσολάβηση, την εκμετάλλευση και τον κατακερματισμό και να αναζητήσουμε νέες συνθέσεις.

Tο ζητούμενο αυτής της Γιορτής είναι η προώθηση όχι απλά της οικολογικής γεωργίας, αλλά η παρουσίαση και προώθηση μιας αυτοοργανωμένης οικολογικής ζωής. Είναι η ανάπτυξη τίμιων σχέσεων και η δημιουργία δομών αλληλέγγυας οικονομίας.

Η μακροβιότητα του θεσμού μαζί με τα αποτελέσματα των επιλογών και των πρακτικών των συμμετεχόντων στη Γιορτή αυτή, επιβεβαιώνουν και το εφικτό και το βιώσιμο ενός άλλου τρόπου ζωής. Με άλλα λόγια, αυτά τα πράγματα γίνονται, λειτουργούν! Δεν είναι ουτοπικά, ούτε αποκυήματα της φαντασίας κάποιων ρομαντικών ή θεωρητικών.

Κάθε χρόνο η γιορτή διοργανώνεται σε διαφορετική πόλη από διάφορες συλλογικότητες και παραγωγούς με ανώτατο όργανο τη συνέλευση των συμμετεχόντων. Φέτος, συνδιοργανώνεται από τον συνεταιρισμό για το εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο «ο Σπόρος» (www.sporos.org) και τοΔίκτυο Οικοκοινότητα (www.oikodiktyo.espiv.blogs.net).

Πληροφορίες για πρόσβαση , πρόγραμμα, τρόπους συμβολής στη διοργάνωσηκαι τους συμμετέχοντες:
http://oikogiorti.gr / info@oikogiorti.gr

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Μήνυμα από το ποτάμι

από το ιστολόγιο Asopos SOS


Αγαπητοί φίλοι,
Υποστηρίζω ότι η εξουσία πρέπει να φοβάται τον Λαό και όχι ο Λαός την εξουσία.
Σύντομα, σε όλη την Ελλάδα και κατ’ επέκταση και στον τόπο μας θα στηθούν οι αυτοδιοικητικές κάλπες.
Με τον Καλλικράτη, η Τοπική αυτοδιοίκηση αποκτά νέες αρμοδιότητες και μεγαλύτερη εξουσία.
Η μέχρι τώρα συμμετοχή των τοπικών αρχόντων, στην επίλυση των προβλημάτων του τόπου, υπήρξε ανεπαρκής και σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις αρνητική, τόσο στα προβλήματα της ρύπανσης όσο και γενικότερα, στην ευρύτερη διαχείριση των θεμάτων της αρμοδιότητάς τους.
Νομίζω, ότι οι ανεπαρκείς, πρέπει να τιμωρούνται από τους πολίτες.
Νομίζω, ότι οι εξουσίες, πρέπει να ελέγχονται από τον Λαό.
Νομίζω, (όπως έχουν δείξει ελάχιστα δυστυχώς παραδείγματα), ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί (ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα), να βελτιώσει την ζωή των κατοίκων κάθε τόπου, αρκεί να το θέλει, αρκεί να μην προδώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Πόσο μάλλον τώρα, με τις αυξημένες αρμοδιότητες του Καλλικράτη.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι εκλογές που έρχονται είναι σημαντικές.
Και δεν είναι σημαντικές για τους λόγους που θέλουν να σας κάνουν να πιστεύετε τα κόμματα.
Σε μία οικολογικά κατεστραμένη, σημαδεμένη για τις μελλοντικές δεκαετίες περιοχή, η ψήφος των πολιτών δεν θα πρέπει να λάβει χαρακτηριστικά διαμαρτυρίας και δημοσκόπησης.
Όταν οι περισσότεροι από μας έχουμε πενθήσει ή έχουμε άρρωστους φίλους, γνωστούς, συγγενείς, είναι παράλογο, είναι ανόητο, είναι ανεύθυνο, είναι ΥΒΡΙΣ να ψηφίσουμε με λάθος κριτήρια.
Τις επόμενες εβδομάδες, οι υποψήφιοι άρχοντες, θα δεχθούν την κριτική μας και τις ερωτήσεις μας.

Καλώ τους συναγωνιστές από τα Οινόφυτα και την Εύβοια, αλλά και από όλη την Ελλάδα, να καταγράψουμε, ο καθένας για τον τόπο του, τα προβλήματα και να συνθέσουμε τα ερωτήματα που θα θέσουμε στους υποψήφιους. Θα δημοσιεύσουμε και θα ασκήσουμε κριτική στις απαντήσεις τους.
Αλλά πρέπει κι εσείς, φίλοι, να θέτετε τα ίδια ερωτήματα και να ζητάτε επιτακτικά απάντηση όταν τους βλέπετε! Γιατί, τις επόμενες ημέρες – το γνωρίζετε αυτό – θα τους βλέπετε πολύ συχνά!
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ! ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ! ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ!

Η εμπειρία έχει δείξει, ότι οι περισσότεροι, θα προσπαθήσουν να μας αποφύγουν ή να απαντήσουν με γενικολογίες. Δεν πειράζει.
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ!
Γιατί, αν μας αγνοούν τώρα, τι θα γίνει όταν εκλεγούν;
Δεν θα δίνουν λογαριασμό σε κανέναν – το πιθανότερο!
Ε, από αυτό, έχουμε χορτάσει. Πάμε για άλλους λοιπόν!

Κι ένα παράδειγμα για τον Ωρωπό, που θα καταντήσουμε να είμαστε οι μόνοι που δεν θα πάρουμε νερό ασφαλές από τον Μόρνο:
- Υποψήφιε Δήμαρχε, το θα γίνει με την ρύπανση του Ασωπού;
ΛΑΘΟΣ ΕΡΩΤΗΜΑ!
ΒΟΥΤΥΡΟ ΣΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ!
το σωστό ερώτημα:
- Υποψήφιε Δήμαρχε, θέλουμε νερό από τον Μόρνο, όπως ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. Αν εκλεγείς, θα μας εντάξεις κι εμάς στην υδροδότηση από τον Μόρνο;
= Ξέρετε, η Μαυροσουβάλα είναι καθαρή και έχει νερό κορυφαίας ποιότητας (…..και από μέσα του: ….και έχει και διαχείριση έργων που δεν θα έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου και θα μοιράζω τα κονδύλια όπως και όπου θέλω)
και ο ενημερωμένος πολίτης απαντά:
- Θέλουμε από τον Μόρνο όπως όλοι οι άλλοι! Και αν η Μαυροσουβάλα είναι ακόμα καθαρή, αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι για πάντα, ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΡΟΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟΓΕΙΟΥ ΥΔΡΟΦΟΡΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΥΡΟΣΟΥΒΑΛΑ”.

Αλλά αυτό, φίλοι, θέλει συμμετοχή! Θέλει να διαθέσει κανείς λίγο χρόνο, να διαβάσει πέντε βασικά πράγματα και να μην καταπίνει αμάσητο ό,τι του λένε.
Ρίξτε μια ματιά στα κείμενα που έχουμε ανεβάσει.
Διαβάστε και ξαναδιαβάστε, την έκθεση του Γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τις ευθύνες που έχουν οι αυτοδιοικητικοί! Διαβάστε τις επιστημονικές μελέτες.
Θα τα βρείτε όλα, στην δεξιά στήλη “τα έγγραφα φωτιά“.
Διαβάστε και τις αναλύσεις του ΙΤΑΠ. Θα τις βρείτε στο “θέσεις ΙΤΑΠ“
Μην περιμένετε κανέναν να σας ανοίξει τα μάτια. Μην περιμένετε κανέναν να σας σώσει. Θέλει συμμετοχή! Θέλει υπομονή! Θέλει αγώνα!

Τι ήθελα και το γραφα αυτό το κείμενο; Ονειροπολώ;
Asopos SOS
ή αλλιώς… το ποτάμι σας.

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Tο μνημόνιο, η μεταρρυθμιστική στρατηγική και το κοινωνικό κράτος

του Γεράσιμου Γεωργάτου*

Το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής» καθορίζει πλέον το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται και θα κινείται η οικονομική και κοινωνική ζωή στη χώρα μας, τουλάχιστον μέχρι το 2013.
Καλούνται συνεπώς όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί να τοποθετηθούν απέναντί του.

Τα μέτρα που εμπεριέχει, στη βασική και στην επικαιροποιημένη έκδοσή του, μπορούν να καταταγούν σε τρεις κατηγορίες: αποδεκτά, μη αποδεκτά και συζητήσιμα.

Ενδεικτικά, ορισμένα παραδείγματα. Ποιος δεν θα συμφωνούσε με την ηλεκτρονική και κεντρική διαχείριση για τις δημόσιες προμήθειες, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, με το μητρώο αγροτών, με την επιβολή «πράσινου φόρου» στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, με το ενιαίο και απλοποιημένο σύστημα αμοιβών στο Δημόσιο, με τις ενοποιήσεις των Ταμείων, με την απλούστευση της αδειοδότησης επιχειρήσεων και την ενίσχυση της επιτροπής ανταγωνισμού, με την ενδυνάμωση του ρόλου του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για αξιόπιστα δεδομένα και προσωπική ευθύνη για εσφαλμένες αναφορές, με την αξιόπιστη κατάρτιση προϋπολογισμών, με τον εκσυγχρονισμό των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, κ.α.

Ασφαλώς θα διαφωνούσε με τη μείωση των συντάξεων και την απαγόρευση της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής τους, με τη μείωση των αμοιβών στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, με την ενισχυμένη ευελιξία και τη μεγαλύτερη χρήση συμβάσεων προσωρινής εργασίας και μερικής απασχόλησης, με την επέκταση της δοκιμαστικής απασχόλησης στον ένα χρόνο, με τις επιχειρησιακές συμβάσεις αντί για κλαδικές και συλλογικές, με την αναδιάρθρωση του ΟΣΕ μέσω ιδιωτικοποιήσεων, την αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, κ.α.

Και ίσως συζητούσε το ζήτημα της αμοιβής ανάλογα με την παραγωγικότητα και τα καθήκοντα στο Δημόσιο, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης για την ακίνητη περιουσία, τα τεκμήρια φορολόγησης επαγγελματιών, κ.α.

Η τριμερής κατάταξη, χωρίς βεβαίως να είναι εξαντλητική, καταδεικνύει ότι η αντιμετώπιση του ελλείμματος και του χρέους, σύμφωνα με τα γενικώς εκ του Συμφώνου Σταθερότητας ισχύοντα στην Ε.Ε και με τη μνημονιακή εξειδίκευσή τους, συμπιέζει ασφυκτικά τους εργαζόμενους, τις αμοιβές τους και τα δικαιώματά τους, αδιαφορώντας για την κοινή ωφέλεια και το κοινωνικό κράτος που θεμελιώνονται στις ενισχυμένες και ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες και στα κοινά για όλους αγαθά, που το Μνημόνιο αποδομεί, εισάγοντας ως μοναδικό κριτήριο τη σχέση κόστους – όφελους.
Επιπλέον, στο κείμενο του Μνημονίου ούτε καν σκιαγραφείται κάποιο αναπτυξιακό σχέδιο, ούτε όμως και από την πλευρά της κυβέρνησης, για να υπάρξει κάποια ελπιδοφόρα προοπτική.
Συνεπώς, είναι καταδικαστέες και η κυβερνητική και η πολιτική που απορρέει από το Μνημόνιο.

Από την άλλη όμως, μια σειρά προβλέψεις του Μνημονίου αποτελούν εξόφθαλμα άκρως αναγκαίους εξορθολογισμούς για το κράτος και την κοινωνία, που έχουν καθυστερήσει επί δεκαετίες, με κύρια ευθύνη των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων των δύο μεγάλων κομμάτων που ευνόησαν τις πελατειακές σχέσεις και τη διαφθορά.

Ίσως οι πολίτες συναισθανόμενοι ότι δεν πάει άλλο και επειδή θεωρούν ανίκανο να προωθήσει αλλαγές το εγχώριο πολιτικό σύστημα, ελπίζουν ότι αυτή τη φορά κάτι θα γίνει, έστω και με εξωτερικό καταναγκασμό. Εξού και δεν κινητοποιούνται επαρκώς και τη δυσαρέσκεια δεν την εισπράττει ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά.

Όμως, η κυβέρνηση διαχειρίζεται κυρίως επικοινωνιακά αντί να αντιμετωπίζει ουσιαστικά τις δυσλειτουργίες και την περιστολή της σπατάλης που σε συνδυασμό με μια δίκαιη κατανομή των βαρών και με μια αναπτυξιακή προοπτική αποτελούν το μίγμα πολιτικής που θα μπορούσε να προσφέρει διέξοδο, με δεδομένο και υπαρκτό το πλαίσιο του Μνημονίου.

Και πάλι όμως, όταν με το καλό εκπληρωθούν οι όροι του Μνημονίου και η Ελλάδα επιστρέψει στο δανεισμό από τις αγορές, οι αναπτυξιακές δυνατότητες θα παραμένουν αναιμικές, όσο συνεχίζουν να ισχύουν οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί περιορισμοί του Συμφώνου Σταθερότητας περί χρεών και ελλειμμάτων, που καθιστούν αδύνατο ένα ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων το οποίο θα βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και θα ευνοήσει τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι, υπό το υφιστάμενο ευρωπαϊκό πλαίσιο, ακόμα και ισχυρά κοινωνικά κράτη, όπως τα σκανδιναβικά ή η Γερμανία, προχωρούν συνεχώς σε κοινωνικές περικοπές – απλώς εκεί το απόθεμα είναι μεγάλο – και στο σύνολο της Ευρώπης η ανάκαμψη παραμένει αναιμική και η ανεργία αυξάνεται και επιμένει.

Γι` αυτό είναι απορίας άξιο, πώς όλοι υπόσχονται την ανάσταση του κοινωνικού κράτους.
Όμως οι πολίτες φαίνεται και εδώ κάτι να διαισθάνονται και να κρατούν μικρό καλάθι.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπόσχεται αναδιανομή και κοινωνική πολιτική αμέσως μετά την εκπλήρωση των όρων του Μνημονίου, λες και δεν θα υπάρχουν οι περιορισμοί του Συμφώνου Σταθερότητας.
Η ΝΔ, αντιφάσκοντας κραυγαλέα, υπόσχεται τον παντελώς άτοπο συνδυασμό: απαλλαγή από το Μνημόνιο, νεοφιλελεύθερη πολιτική και κοινωνικό κράτος.
Η δε Ριζοσπαστική Αριστερά, όλων των αποχρώσεων, θεωρεί ότι καθιστώντας δια του επαναστατικού αντιμνημονιακού τσαμπουκά περισσότερο αναξιόπιστη τη χώρα, θα αναστήσει και αυτή το κοινωνικό κράτος.
Και ουδείς ομολογεί ότι το κοινωνικό κράτος, όσο και όπως το γνωρίσαμε εντός επιμέρους εθνικών πλαισίων, ανήκει πλέον στην ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα.
Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, της παραγωγής και των ανοιχτών αγορών και χρηματαγορών καθιστούν αδύνατη την αναβίωση του προστατευτισμού και των ρυθμίσεων του εθνικού κεϋνσιανισμού.
Οποιαδήποτε τέτοια απόπειρα θα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία και με επικίνδυνες συνέπειες. Αντίφαση των παραγωγικών δυνάμεων με τις παραγωγικές σχέσεις, ονομαζόταν αυτό κάποτε.
Κοινώς, οδυνηρή μεταβατική περίοδος.

Επομένως, υπό το πρίσμα της μεταρρυθμιστικής στρατηγικής που ενδιαφέρεται για την καθημερινή υπέρ των πολιτών άσκηση της πολιτικής, ορθώς στην Ελλάδα του Μνημονίου προτάσσεται το δημόσιο συμφέρον έναντι του πελατειακού κράτους, της διαπλοκής και της διαφθοράς, ο εξορθολογισμός του κράτους και της διοίκησης, η δίκαιη κατανομή των βαρών και η εξοικονόμηση πόρων για την αντιμετώπιση του ελλείμματος και του χρέους και η αναγκαιότητα ενός νέου αναπτυξιακού προτύπου.

Είναι ό,τι μπορεί να πραγματοποιηθεί εδώ και τώρα και υπό τις δεδομένες συνθήκες, για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών και για να υπάρξει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τους ασθενέστερους.
Όσο για το προστατευτικό ρυθμιστικό κοινωνικό κράτος της πλήρους απασχόλησης, αυτό μπορεί να αναβιώσει πλέον μόνο σε επίπεδο υπερεθνικών ολοκληρώσεων, όπως η Ε.Ε, όπου η ισχύς των χρηματαγορών θα είναι αντιμετωπίσιμη και η αλληλεγγύη θα αντικαταστήσει τον γενικευμένο ανταγωνισμό.
Ένας «πράσινος ευρωπαϊκός κεϋνσιανισμός», ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ των δυνάμεων του κεφαλαίου και της εργασίας στο πλαίσιο μιας δημοκρατικά ολοκληρωμένης Ευρώπης, θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει το εφικτό όραμα μιας σύγχρονης αριστερής μεταρρυθμιστικής στρατηγικής.

Η σοσιαλδημοκρατία κάτι έχει αρχίσει να υποψιάζεται. Η Αριστερά θα μείνει πάλι πίσω από τις εξελίξεις;


*Μέλος της ΕΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Γκρεμίστε τετράγωνα, συμφέρει!

Όλο και περισσότερους οπαδούς αποκτά η άποψη ότι η Αθήνα μπορεί να ανασάνει με στοχευμένη... κατεδάφιση και προτείνονται πολλές εναλλακτικές λύσεις που βασίζονται σε επιστημονικές μελέτες


της Μάχης Τράτσα*

"Oι μεγάλοι δωρητές στο μέλλον θα είναι εκείνοι που θα γκρεμίζουν και όχι εκείνοι που θα χτίζουν" είχε πει κάποτε ο Γιάννης Τσαρούχης. Πολλοί σήμερα συμφωνούν με την άποψή του και υποστηρίζουν, βασιζόμενοι πλέον σε επιστημονικά δεδομένα, ότι για να αποκτήσει η Αθήνα «ανάσες»πρασίνου πρέπει να γκρεμιστούν κτίρια ή και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα. Υπάρχει ωστόσο και η άλλη άποψη: εκείνων που προβληματίζονται με τέτοιου είδους «βίαιες» παρεμβάσεις ή φοβούνται ότι η «σκληρότητα» των αστικών αναπλάσεων μπορεί να δημιουργήσει μια νέα γενιά αστέγων.

ΣΕΝΑΡΙΟ 1Ανάσα με «ανταλλαγή» γης

Ο καταλανός αρχιτέκτονας Χοσέ Αθεμπίγιο (αριστερά) και ο καθηγητής κ. Σπ. Πολλάλης προτείνουν τη μεταφορά πρασίνου από εκεί όπου πλεονάζει προς όπου είναι απαραίτητο
ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ κτιρίων σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και προσφορά αντίστοιχης στέγης σε άλλη περιοχή μπορεί να δώσουν στην πρωτεύουσα τον χώρο που χρειάζεται για να « αναπνεύσει». Η περιοχή του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, σύμφωνα με τον καταλανό αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Χοσέ Αθεμπίγιο αλλά και τον καθηγητή Πολεοδομικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου του Ηarvard κ. Σπύρο Πολλάλη, θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο σε ένα τέτοιο σενάριο.

Η βασική σκέψη είναι: "μεταφορά" τμήματος του Ελληνικού εκεί όπου χρειάζονται ελεύθεροι χώροι.
«Η απαλλοτρίωση γης στις υποβαθμισμένες περιοχές μπορεί να γίνει με οικονομικούς πόρους από τη χρήση γης στον χώρο του αεροδρομίου» λέει ο κ. Πολλάλης. Στόχος είναι να δημιουργηθούν πολλά μικρά πάρκα-πλατείες διάσπαρτα στην Αθήνα και όχι λίγα μεγάλα πάρκα. «Ο αριθμός τους θα εξαρτηθεί από την οικονομική επιτυχία της ανάπτυξης του χώρου τού πρώην αεροδρομίου» τονίζει ο καθηγητής.

Το κέντρο της Αθήνας «υποφέρει» από την έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση, την κατάληψη των πεζοδρομίων από τα αυτοκίνητα, την έντονη ηχορρύπανση και την αισθητική ασχήμια.
«Η δημιουργία μόνο πρασίνου δεν θα δώσει λύση σε όλα τα προβλήματα. Γι΄ αυτό προτείνουμε την απαλλοτρίωση οικοδομικών τετραγώνων και τη δημιουργία πλατειών με ψηλά δέντρα, αναψυκτήρια και υπόγειους διώροφους χώρους στάθμευσης. Παράλληλα θα φαρδύνουν τα πεζοδρόμια και θα τοποθετηθούν εμπόδια τα οποία δεν θα επιτρέπουν τη στάθμευση. Τα έσοδα από την πώληση των θέσεων πάρκινγκ, κυρίως σε κατοίκους της περιοχής, θα καλύψουν μεγάλο τμήμα του κόστους κατασκευής» επισημαίνει ο κ. Πολλάλης. Η δημιουργία νέων θέσεων στάθμευσης θα συντελέσει στη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης, άρα και στον περιορισμό της ρύπανσης αλλά και του θορύβου.

ΣΕΝΑΡΙΟ 2Πλατείες με "εργολαβική" παρέμβαση
Ο κ. Δ. Καψιμάλης προτείνει πράσινα τετράγωνα με κατεδάφιση κτιρίων, χωρίς να μεταστεγαστούν σε άλλη περιοχή οι ιδιοκτήτες
ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ οικοδομικών τετραγώνων και η δημιουργία ελεύθερων χώρων δεν προϋποθέτει απαραίτητα προσφορά στέγης για τους κατοίκους σε άλλη περιοχή. Οπως υποστηρίζει ο πρόεδρος της Ενωσης Κατασκευαστών Κτιρίων Ελλάδας κ. Δ. Καψιμάλης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα μπορούν να γκρεμιστούν, να δημιουργηθούν ελεύθεροι χώροι και πάρκα, χωρίς να χρειαστεί οι ένοικοι των κτιρίων που θα κατεδαφιστούν να φύγουν από την περιοχή!

Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησαν αρχιτέκτονες του γραφείου του, οι ιδιοκτήτες των παλαιών διαμερισμάτων καταβάλλοντας μόνο 500 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο θα αποκτήσουν ένα αντίστοιχο καινούργιο, αντισεισμικό διαμέρισμα, το οποίο όμως θα περιβάλλεται από πάρκο πρασίνου. Απαιτείται ωστόσο και οικονομική επιδότηση από το κράτος ύψους 300-350 ευρώ ανά τετραγωνικό.

Για παράδειγμα, στην υποβαθμισμένη περιοχή της πλατείας Βικτωρίας η κάλυψη φθάνει στο 85% με συντελεστή δόμησης 3,6.
«Η πρόταση είναι να γκρεμιστεί ένα οικοδομικό τετράγωνο, να περιοριστεί η κάλυψη στο 40% και να χτιστεί στο κέντρο του τετραγώνου ένα κτίριο το οποίο θα έχει μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης από τον υπάρχοντα. Ετσι θα αυξήσουμε το ύψος του κτιρίου, θα δημιουργήσουμε δύο-τρία υπόγεια γκαράζ και παράλληλα ένα τεράστιο πάρκο» εξηγεί ο κ. Καψιμάλης. Και προσθέτει: «Ολοι κερδίζουν. Οι ιδιοκτήτες ένα νεόδμητο διαμέρισμα, το κράτος μια νέα πόλη και οι κατασκευαστές χρήματα από την εκμετάλλευση των χώρων στάθμευσης και των ισόγειων καταστημάτων». Μια τέτοια παρέμβαση, με αντίστοιχο κόστος, μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις περιοχές του Δήμου Αθηναίων.

Το όφελος για όλες τις πλευρές, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι πολύ μεγαλύτερο αν γκρεμιστούν ταυτόχρονα τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα
. «Η απόσταση μεταξύ των τεσσάρων κτιρίων θα είναι περίπου 70 μέτρα. Μιλάμε για μια τεράστια πλατεία» σημειώνει ο κ. Καψιμάλης.

ΣΕΝΑΡΙΟ 3Αρκούν τα εγκαταλειμμένα κτίρια
ΑΝΑΣΑ στις υποβαθμισμένες γειτονιές μπορούν να δώσουν και τα χιλιάδες εγκαταλειμμένα κτίρια του κέντρου της Αθήνας, όπως επισημαίνει ο υπεύθυνος του Παρατηρητηρίου Ελευθέρων Χώρων Αττικής, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων στο Πολυτεχνείο Κρήτης κ. Η. Γιαννίρης. Ο καθηγητής θεωρεί ότι κατ΄ αρχάς απαιτείται μια πολιτική εξεύρεσης ελεύθερων χώρων. Πρέπει τα 2,5 τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο στην Αττική να γίνουν 7-10 τετραγωνικά. "Το γκρέμισμα των εγκαταλειμμένων κτιρίων, εκτός από τα διατηρητέα, θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα" σημειώνει.

Η κίνηση κατοίκων του 6ου Διαμερίσματος Αθηνών έκανε την περασμένη άνοιξη καταγραφή των κτιρίων του Μεσοπολέμου στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς Ιουλιανού, Αγίου Μελετίου, Πατησίων και Λιοσίων. Οπως προέκυψε, από τα 375 κτίρια το 30% βρίσκεται σε μέτρια ή κακή κατάσταση. "
Πολλά από αυτά δεν έχουν αρχιτεκτονική αξία και μπορούν να γκρεμιστούν, να γίνουν παιδικές χαρές ή μικρά πάρκα. Αλλά και κτίρια που είναι σε καλή ή μέτρια κατάσταση- παλαιά εργοστάσια, αποθήκες κτλ. - είναι εδώ και χρόνια κλειστά και θα μπορούσαν να απαλλοτριωθούν και να αποδοθούν στους πολίτες" λέει ο κ. Γιαννίρης, επισημαίνοντας ότι μπορούν να βρεθούν χρήματα για αυτές τις παρεμβάσεις. Τα πρόστιμα που εισπράττονται για καταπάτηση ελεύθερων χώρων, όπως για στάθμευση σε πεζοδρόμο, για αυθαίρετη δόμηση, τα τέλη τραπεζοκαθισμάτων που «κλέβουν» ελεύθερο χώρο θα μπορούσαν, όπως τονίζει, να πηγαίνουν σε ένα ταμείο για την απόδοση ελεύθερων δημόσιων χώρων.

Για τον αρχιτέκτονα κ.
Μ. Φωτιάδη αποτελείπροϋπόθεση για οποιαδήποτε παρέμβαση ένα γενικό χωροταξικό σχέδιο. Οπως εξηγεί, «ενδέχεται σε μια περιοχή να υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο κτίριο, αλλά να μην έχει ανάγκη η γειτονιά από ελεύθερο χώρο. Σε άλλη περιοχή όμως μπορεί να είναι απαραίτητο.Φανταστείτε τι δώρο θα ήταν για την Αθήνα αν κατεδάφιζαν το παλιό
κτίριο του υπουργείου Παιδείας στη Μητροπόλεως».

Οπως παρατηρεί η αρχιτέκτων-πολεοδόμος δρ Αλκηστις Ρόδη, εντεταλμένη λέκτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών, στην Αθήνα παρατηρείται ένα παράδοξο: ενώ το ποσοστό αδόμητου προς δομημένο χώρο είναι ικανοποιητικό συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, δεν δίνεται η αίσθηση επάρκειας δημόσιων χώρων. Οπως εξηγεί, «αυτό δικαιολογείται αφενός γιατί λόγω των πολλών και μικρών οικοδομικών τετραγώνων γίνεται σπατάλη γης σε δρόμους, και αφετέρουγιατί οι ανοιχτοί χώροι- πλατείες, πεζοδρόμια και ακάλυπτοι χώροι στο εσωτερικό των οικοδομικών τετραγώνων- παραμένουν αφανείς και δυσλειτουργικοί».Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣΤο σκληρό πρόσωπο της αστικής ανάπλασης
«Γίνεται λόγος σήμερα για τη “λύση” του γκρεμίσματος τμημάτων ώστε να βελτιωθεί η υπόλοιπη πόλη. Ενας “ήπιος” βομβαρδισμός, δηλαδή, χωρίς θύματα. Εκ πρώτης όψεως, γιατί όχι... Η ισοπεδωμένη Βαγδάτη είναι το “οικόπεδο του μέλλοντος” για σοβαρές επενδύσεις και όχι μόνο. Ωστόσο η σκληρότητα της αστικής ανάπλασης (γκρέμισμα ανοικοδόμηση) άφησε πίσω της στις ΗΠΑ αναρίθμητους αστέγους» λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αρχιτεκτόνων κ. Ευ. Λυρούδιας.

Με την αποζημίωση που λαμβάνουν οι κάτοικοι του προς κατεδάφιση κτιρίου, όπως επισημαίνει, σπανίως μπορούν να αγοράσουν κατοικία και να εγκατασταθούν σε άλλη περιοχή. Και καταλήγει: «Τελικά το κόστος των κατεδαφίσεων θα μεταφερθεί στους νέους πλούσιους κατοίκους της περιοχής. Ετσι έρχεται η “πρόοδος” και προκαλεί μια βίαιη αλλαγή στον κοινωνικό χάρτη της περιοχής. Τέτοιες μεταβολές στην πόλη καλό είναι να μελετώνται από ειδικούς, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι κοινωνικές εντάσεις και οι επενδύσεις να αποδίδουν καλύτερα».

Λιγότερο τσιμέντο, περισσότερη δροσιά
Το γκρέμισμα δεν επαρκεί, υποστηρίζει ο καθηγητής κ. Μ. Σανταμούρης, αν δεν γίνουν πιο «πράσινα» και τα υπάρχοντα κτίρια
Η θερμοχωρητικότητα του τσιμέντου και της ασφάλτου είναι τεράστια. Κατά τη διάρκεια της ημέρας συλλέγουν θερμότητα και την εκπέμπουν τη νύχτα. Δεν είναι τυχαίο, όπως αναφέρει ο αναπληρωτής καθηγητής Περιβάλλοντος του ΕΜΠ κ. Κ. Χατζημπίρος, ότι σε πυκνοδομημένες περιοχές της Αθήνας, όπως το Περιστέρι ή η Κυψέλη, η νυχτερινή θερμοκρασία μπορεί να φθάσει έως και 10 βαθμούς πάνω από τις φυσιολογικές τιμές. Ο καθηγητής επιμένει ότι η ελληνική πρωτεύουσα έχει άμεση ανάγκη από πράσινο και το γκρέμισμα οικοδομικών τετραγώνων μπορεί να δώσει λύση. "Με πέντε-έξι μικρά πάρκα του ενός στρέμματος θα μπορούσε η Κυψέλη να γίνει βιώσιμη γειτονιά" αναφέρει. Από την πλευρά του, ο καθηγητής κ. Μ. Σανταμούρης, υπεύθυνος της Ομάδας Φυσικής Κτιριακού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, θεωρεί ότι το γκρέμισμα μικρών οικοδομικών τετραγώνων ωφελεί το μικροκλίμα της πόλης σε ελάχιστο βαθμό, όταν τα γειτονικά κτίρια παραμένουν χωρίς βιοκλιματικές επεμβάσεις. «Η λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από το “πρασίνισμα” του υπάρχοντος κτιριακού δυναμικού» επισημαίνει ο καθηγητής. Με άλλα λόγια, πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις για εξοικονόμηση ενέργειας και μετατροπές για να αποκτήσουν πράσινες ταράτσες ή προσόψεις. «Παράλληλα πρέπει να βελτιωθεί ο αστικός χώρος με τη χρήση κατάλληλων υλικών σε πεζοδρόμια και άσφαλτο, με σκιάσεις στους δρόμους, με φύτευση δέντρων κτλ. Το καλοκαίρι στην Αθήνα η μέση θερμοκρασία μπορεί να μειωθεί έως και 3,5 βαθμούς Κελσίου αν γίνει εκτεταμένη χρήση ψυχρών υλικών. Ο αστικός χώρος βελτιώνεται μόνο με ολιστική αντιμετώπιση. Μπορεί το γκρέμισμα ενός οικοδομικού τετραγώνου να προσφέρει ελεύθερο χώρο και να αναβαθμίσει αισθητικά μια γειτονιά, ωστόσο δεν βοηθά το κλίμα. Θα πρέπει να γκρεμιστούν περίπου 200 οικοδομικά τετράγωνα στο κέντρο της Αθήνας για να έχουμε αποτέλεσμα».

Περιορισμός ΙΧ και πεζοδρομήσεις
Λίγα αυτοκίνητα και πεζοδρομήσεις για να βελτιωθεί το μικροκλίμα, προτείνει ο συγκοινωνιολόγος κ. Π. Παπαδάκος
Αν λείψουν ορισμένοι δρόμοι, η κίνηση των αυτοκινήτων μπορεί να είναι καλύτερη. Αντίθετα, όπως τονίζει ο συγκοινωνιολόγος κ. Π.Παπαδάκος, η δημιουργία νέων οδικών αρτηριών και χώρων στάθμευσης επιδεινώνει την κυκλοφορία διότι ενισχύει τη χρήση του αυτοκινήτου. Οπως σημειώνει ο ίδιος, με πεζοδρομήσεις εντός του κέντρου της Αθήνας και προώθηση των μέσων μαζικής μεταφοράς περιορίζεται η χρήση του ΙΧ, αυξάνονται οι ελεύθεροι χώροι και βελτιώνεται το μικροκλίμα. Αντίστοιχες παρεμβάσεις σε πόλεις του εξωτερικού έδειξαν πτώση της θερινής θερμοκρασίας ως και 3 βαθμούς Κελσίου. Ο κ. Παπαδάκος επισημαίνει ωστόσο ότι πρέπει οι παρεμβάσεις να μελετηθούν σωστά ώστε να έχουμε το επιδιωκόμενο όφελος.







* tovima.gr, 5/9/10
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...