Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Υπάρχει τρόπος να πρασινίσουν ξανά τα βουνά μας

Ένα ωραίο και κατατοπιστικό βίντεο από τοπική εφαρμογή μιας μεθόδου αναδάσωσης με σβώλους ( Φουκουόκα ) που έχει δοκιμαστεί και στα γύρω βουνά της Θεσσαλονίκης με άγνωστα αποτελέσματα ( στο Παγγαίο αν δεν κάνω λάθος ) και υπόσχεται εντυπωσιακά αποτελέσματα κατά της ερημοποίησης. Δεν θάταν μια λύση για τα "καραφλά" βουνά και της Αττικής και την αναστροφή της κλιματικής αλλαγής στο λεκανοπέδιο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές; 

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Ζητούνται Mη Mεταλλαγμένοι Chef, όχι Master ή Τοp...

Τι καλλιεργούμε και τι τρώμε:
"Αποδομώντας το φαγητό"

ένα φιλμ της Marianne Kaplan

για τα μεταλλαγμένα (GMO) 

στο χωράφι μας και στο πιάτο μας








Για επιδόρπιο: Ο κατάλογος των μεταλλαγμένων που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά τροφίμων


Δείτε σχετικά ΠΕΛΙΤΙ: Στη μάχη της βιοποικιλότητας


Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Οργανωμένη επιδρομή λαθροθήρων στο Εθνικό Πάρκο Αμβρακικού


Λαθροθήρες στο Εθνικό Πάρκο Αμβρακικού
από την επιδρομή...


Μέλη της Ορνιθολογικής έγιναν μάρτυρες μιας καλά οργανωμένης επιδρομής λαθροθήρων στο Εθνικό Πάρκο Υγροτόπων Αμβρακικού, παρουσία μάλιστα της Αστυνομίας, του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου και του Συνεταιρισμού Αλιέων.
Πέντε βάρκες με μηχανές κυνηγούσαν παράνομα για μιάμιση ώρα στο πυρήνα του Εθνικού Πάρκου (Ζώνη Α, περιοχή προστασίας της φύσης), όπου απαγορεύεται αυστηρά το κυνήγι. Στις βάρκες επέβαιναν εννέα άτομα, τα περισσότερα από τα οποία φορούσαν κουκούλες που κάλυπταν πλήρως τα πρόσωπά τους, ώστε να μην είναι δυνατή η αναγνώρισή τους.
Κατά τη σοβαρή αυτή επιδρομή θανατώθηκαν τουλάχιστον πενήντα Φαλαρίδες. Λόγω της όχλησης που προκλήθηκε από τους λαθροθήρες, οι Αργυροπελεκάνοι, είδος παγκοσμίως απειλούμενο, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν προσωρινά τις θέσεις όπου φωλιάζουν, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την αναπαραγωγή του είδους για φέτος.
Η λαθροθηρία τέτοιου επιπέδου σχετίζεται με το παράνομο εμπόριο άγριων πουλιών στις ταβέρνες της περιοχής, ενώ τα δίκτυα αυτά έχουν χαρακτηριστικά και συμπεριφορά οργανωμένου εγκλήματος.
Η κατάσταση που επικρατεί στο Εθνικό Πάρκο είναι απαράδεκτη και το περιστατικό εκθέτει όλους τους αρμόδιους φορείς οι οποίοι απουσιάζουν καθημερινά από τη φύλαξη του Πάρκου.
Η Ορνιθολογική κατήγγειλε το περιστατικό σε όλες τις αρμόδιες Υπηρεσίες και προχώρησε σε μήνυση στην Εισαγγελία Άρτας.
"Επιβάλλεται, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, να αναλάβουν άμεσα την ευθύνη και να επιλύσει το πρόβλημα της φύλαξης στις Προστατευόμενες Περιοχές της χώρας. Δεν μπορούμε πια να παρακολουθούμε τις αρμόδιες υπηρεσίες να ‘πετούν το μπαλάκι’ η μία στην άλλη ενώ οι λαθροθήρες αλωνίζουν απροκάλυπτα σε ένα από τους σημαντικότερους υγρότοπους της Ελλάδας. Επιβάλλεται άμεσα συντονισμός όλων των υπηρεσιών και πολιτική βούληση από τις κεντρικές δομές του κράτους." δήλωσε ο Ξενοφώντας Κάππας, Διευθυντής της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας.
  
Σημείωση
[1] Η Ορνιθολογική μπορεί να διαθέσει οπτικοακουστικό υλικό για το περιστατικό

Δείτε σχετικά:


Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗ "ΚΑΘΑΡΟΥ" – "ΕΓΓΥΗΜΕΝΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ" ΝΕΡΟΥ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΜΑΣ

του ΑΘΑΝ. ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ, Ι.Τ.Α.Π Οινοφύτων

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, την αποκάλυψη τις αιτίας για την «τραγωδία του Ασωπού και τις Μεσσαπίας» στην Βοιωτία, Αττική και την κεντρική Εύβοια, το πιο βασικό και στοιχειώδες αίτημα παραμένει ανικανοποίητο. Ενώ τα πράγματα στο πεδίο, που αφορούν την εξουδετέρωση των περιβαλλοντικών παρανομιών, έχουν παγώσει .

Από την μια: Η «τοξική επιβάρυνση» του κόσμου συνεχίζεται. Διότι συνεχίζεται, σε πολλούς τόπους μας, η άντληση, η διανομή και χρήση των τοξινομένων υπόγειων υδάτων σαν «νερό για ανθρώπινη χρήση». Οι δυο υδρευτικοί υπόγειοι υδροφορείς (φορέας 07-24 Κεντρ. Εύβοιας και 07-22 «Ασωπού») τεκμηριωμένα πλέον, είναι σοβαρότατα Μολυσμένοι και Ρυπασμένοι με «τοξικό μείγμα» βιομηχανικών αποβλήτων που περιέχουν βαρέα μέταλλα και ανιόντα και πλείστα όσα οργανικά τοξικά χημικά (μεταξύ των οποίων το εξασθενές χρώμιο).

Και από την άλλη: Οι εξουσίες παντός βαθμού, στις περιοχές αυτές, αλλά και την κεντρική κυβέρνηση, κατά παράβαση και προσφάτων δικαστικών αποφάσεων και των επιταγών των νόμων, κάθονται και «κοιτούν τα άστρα». 

Καταναλίσκουν «τον πολύτιμο χρόνο», συζητώντας και γράφοντας «χαρτιά».
Ζουν και ευτυχούν, διαγκωνιζόμενοι στο ποιος «θα θάψει» ευφυέστερα το πρόβλημα της καταστροφής της δημόσιας υγείας. Ωραιοποιώντας της άμεσες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες στους εργαζόμενους, τους γείτονες των ρυπαντικών εργοστασίων, και τον γενικό πληθυσμό!!!. 
Αποκρύπτουν τις πραγματικές πηγές «ανθρωπογενούς ρύπανσης» και αποσιωπούν τις συνέπειες. Ενώ στην σκοπιμότητα του «κόστους -οφέλους» επιλέγουν και προτιμούν να μην ενοχλήσουν τους ρυπαντές και δεν υλοποιούν κανένα προβλεπόμενο μέτρο. 
Έτσι «συζητώντας» πέρασαν και περνούν τα χρόνια!!!

Οι Ο.Τ.Α, (Δήμοι Χαλκίδας , Διρφύων -Μεσσαπίων , Ωρωπού και Τανάγρας,) σαν «παραγωγοί» του νερού ανθρώπινης χρήσης, από αυτούς τους υπόγειους υδροφορείς ξέρουν άριστα πλέον, Τι;; συνέπειες έχει το «ποιοτικά προβληματικό» και πολλάκις «ακατάλληλο νερό» ανθρώπινης χρήσης που παράγουν και παράνομα διανέμουν σαν «προϊόν επί πληρωμή», σε πολίτες των τόπων τους. 
Οι Ο.Τ.Α, έχουν φτάσει να λειτουργούν σαν τον οποιοδήποτε «ανεξέλεγκτο και ασύδοτο» παραγωγό τροφής, που συνέχιζε να εισπράττει παράγοντας μέχρι και «επικίνδυνο προϊόν». Έτσι λειτουργούν ενάντια στην Υγεία των καταναλωτών. 
Οι υπαρκτοί ελεγκτικοί μηχανισμοί, των Περιφερειών Στερεάς Ελλάδας και της Αττικής. Όπως και οι υπαρκτοί δημόσιοι υπάλληλοι, των κεντρικών υπηρεσιών των υπουργείων αδρανοποιούνται και αδρανούν μέσα «στην διαρκή διαβούλευση και χαρτούρα»: {Υπουργείο Υγείας (Γραμματεία Δημόσιας Υγείας), Υπουργείου Εσωτερικών (Γεν. Γραμματ. Πολιτικής Προστασίας), του Υπουργείου Εργασίας (Σ.Ε.Π.Ε), Υπουργείου Περιβάλλοντος (Γεν . Γραμματ. Διαχείρισης Υδάτων, Υπηρεσία αδειοδοτήσεων και οι Ελεγκτές Περιβάλλοντος ), Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (Δ/ση χωροταξίας Περιβάλλοντος και Γενική Δ/ση προστασίας Φυτικής Παραγωγής)}. 
Είναι όλοι αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την διασφάλιση της ποιότητας του «νερού ανθρώπινης χρήσης» και των παραγόμενων δια αυτού τροφίμων , σε βιομηχανική, βιοτεχνική και αγρό-κτηνοτροφική βάση. Είναι αυτοί, οι κρίκοι του κρατικού μηχανισμού, που οφείλουν να λειτουργούν στην «πρώτη γραμμή», απέναντι σε κάθε ανωμαλία και παρανομία, που μπορεί να προκαλέσει ζημιά υγείας για την έγκαιρη «πρόληψη και την προφύλαξη» ακόμη και από τους πιθανούς κινδύνους υγείας και περιβάλλοντος,. 
Όλοι αυτοί λοιπόν. έπρεπε να είναι εξοπλισμένοι με τα μέσα και «τις πολιτικές εκείνες», ώστε να προλαβαίνουν τις ζημιές, και όταν εμφανίζονται να τις καταστείλουν.

Και ενώ αυτοί, παραμένουν άφαντοι από το πεδίο, Οι πολιτικά υπεύθυνοι, Κυβερνητικοί προϊστάμενοι τους, στα υπουργεία, (διαχρονικά και δικομματικά είναι αλήθεια), Δεν είναι αδρανείς!! Και Δεν είναι αδιάφοροι για ότι συμβαίνει. (και για το πρόβλημα ,όσο και για την αίτιο-γένεση του). Αντιθέτως:Είναι δραστηριότατοι!!

Μόνο που ασχολούνται να επιβάλλουν Σιωπή και τελικά εφαρμόζουν «αλλότριες ως προς τον νόμο» επεξεργασίες και αντιλήψεις για το πρόβλημα. Ο όλος Κυβερνητικός σχεδιασμός «αδρανοποίησης των δράσεων», παίρνονται στα παρά-κυβερνητικά Institutional ”Think Tank”, «κομματικών σοφών», και υλοποιούνται, με εντολές προς διασυνδεόμενες Κυβερνητικές επιτελικές θέσεις. 
Αυτή η «κυβερνητική δουλεία» υλοποιείται μακριά από τον όποιο κοινοβουλευτικό – θεσμικό έλεγχο. 
Και όλοι ασχολούνται με την χρονοτριβή. 
Εφαρμόζουν δικιάς τους επιλογής αποφάσεις, πέρα από τα οριζόμενα στους ισχύοντες νόμους, αποφεύγοντας και παρεμποδίζοντας την εφαρμογή συγκεκριμένων λύσεων που προβλέπονται από τους ισχύοντες νόμους!! 
Κατά παράδοξο όμως τρόπο, επιδίδονται μονίμως «στο βόλεμα» μονόπλευρων οικονομικών συμφερόντων που κρύβονται πίσω από τις παρανομίες της ρύπανσης με τοξικά απόβλητα. 
Τα «στελέχη και οι εγκέφαλοι» των κομματικών αυτών μηχανισμών, στρογγυλό-κάθισαν πάνω στο δημόσιο χρήμα, με μόνη φροντίδα τους, να γράφουν χαρτιά «σε χρυσοπληρωμένες κρατικές μελέτες» για να καταλάβουν το πρόβλημα!!!!.

Σε αντίθεση με αυτούς, κάποια άλλα στελέχη, αρμόδιων υπουργείων, αδίκως, κάνουν δηλώσεις με δημόσιες δεσμεύσεις , με χρονοδιαγράμματα έργων και υποσχέσεις λύσεων, εκθέτοντας Εαυτούς μιας και δεν υλοποιούνται .

Τελικά: Και από την τωρινή μας Κυβερνητική εξουσία ,τίποτα ουσιαστικό δεν προχωρά, δεν υλοποιείται, για την προστασία της υγείας του κόσμου και την παρεμπόδιση της συνέχισης της ρυπαντικής δράσης των υπαρκτών εργοστασίων . 
Λειτουργούν συσκοτίζοντας αίτια και αιτιατά για τα εγκληματικά συμβαίνοντα!! και αθετούν συνεχώς , σχεδιασμούς και δεσμεύσεις σε βάρος της ιατρό-φροντίδας από το Κρατικά Σύστημα Υγείας, των πληγέντων στις περιοχές. 
Στον «εν τω μεταξύ» παρεμβαλλόμενο κενό χρόνο», έσπευσαν να δημιουργήσουν τα δικά τους τετελεσμένα: «Έτερα κυβερνητικά κέντρα», (με παράδοση και επιδόσεις μονόπλευρης εξυπηρέτησης «οικονομικών συμφερόντων επενδυτών») 
Με «υπέρ-εσπευσμένες»,σε «παράπλευρα μονοπάτια»,(fast track) νέες νομοθετικές προβλέψεις τους, ανοίγουν νέους δρόμους by pass , των όποιων αδειοδοτικών περιβαλλοντικών δεσμεύσεων, για τους λειτουργούντες ρυπαντές – επενδυτές.
«Πακετάρουν» τους ευνοϊκούς όρους, μέτρα και οικονομικά κίνητρα, που προορίζονται για προσέλκυση «νέων επενδυτών» και τα προσφέρουν και στα λειτουργούντα ρυπαντικά εργοστάσια. 
Ανοίγουν ξανά μια τεράστια «ομπρέλα προστασίας» παρανομούντων στις ρυπογόνες εγκαταστάσεις παραγωγής τους!!! και τους προσφέρουν αμνηστία και «εξουδετέρωση κάθε πίεσης» για να δουλέψουν καθαρά. 
«Την αμνηστία» την προσφέρουν συνοδευόμενη με αθρόα επιδότηση με δημόσιο χρήμα, για πολλοστή φορά, για να γίνουν δήθεν ξανά Πράσινοι και καθαροί!!! με αποτέλεσμα: Αντί «ο ρυπαίνων να πληρώνει» στις περιοχές αυτές, «Ο ρυπαίνων πολύ-επιδοτείται»!!! .

Με βάση λοιπόν τα δεδομένα αυτά, μπορούμε πλέον: Να κατηγορήσουμε ανοιχτά, τους κομματικούς αυτούς εγκεφάλους ότι: 
Προσπαθούν και λειτουργούν απέναντι στο πρόβλημα της ανθρωποκτόνας ρύπανσης, (κυρίως με τα ειδικά-επικίνδυνα βιομηχανικά απόβλητα), με στόχο και σκοπό: «την ανενόχλητη συνέχιση»- και «επανάληψη των παρανομιών» !!!! από τους ρυπαντές παραγωγούς ,σε βάρος του κόσμου των τόπων που φιλοξενούν τέτοιες εγκαταστάσεις. 
Αυτή η σκληρή πολιτική πραγματικότητα, αιτιολογεί απολύτως την άποψη ότι: Σαν πολίτες, δεν ζούμε, σε μια «ακυβέρνητη πολιτεία», ούτε έχουμε απέναντι μας «μια ανύπαρκτη πολιτεία». 
Δυστυχώς, ζούμε σε μια «καλό-λαδωμένη» πολιτική μηχανή που «αρμενίζει στραβά». Φτάνοντας μέχρι και το να αλέθει την υγεία ανθρώπων και περιβάλλοντος, υπό το κουμάντο, κάποιων «έξω-θεσμικών καπεταναίων», που αδιαφορούν για τον «ίσιο γιαλό», γιατί έτσι θέλουν. 
Είναι δικές τους επιλογές η “υλοποιούμενη κυβερνητική πολιτική”, πέρα από νόμους και Σύνταγμα.

Φτάνουν να καθορίζουν και να επιλέγουν αυτοί, το «Τι;; θα γίνεται». Αντί να υλοποιούνται, οι επιταγές των υπαρκτών νόμων και των δικαστικών αποφάσεων, από την κοινοβουλευτικά ελεγχόμενη, διοίκηση.

Η περίπτωση της «Τραγωδίας του Ασωπού και τις Μεσσαπίας» με τους χειρισμούς που τυγχάνει, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: 
Παράνομης και καταστροφικής διοίκησης ενός προβλήματος δημόσιας υγείας με περιβαλλοντικά αίτια. 
Ταυτόχρονα αναδεικνύει και πολλά άλλα «κακώς κείμενα» και πολιτικά απαράδεκτα. Δεν είναι μόνο ότι: οι Πρωτοβάθμιες εξουσίες, παράγουν ένα ακατάλληλο, «μονοπωλιακό» προϊόν και το πουλούν «αναγκαστικά» στους εξαρτημένους από τον μονό-παραγωγό, καταναλωτές !! 
Αλλά , είναι και ότι: Μπορούν και συνεχίζουν να το κάνουν, παρά το ότι: Άλλα πράγματα οι νόμοι και τα δικαστήρια ,ορίζουν . 
Οι ΟΤΑ ,συμπεριφέρονται παράνομα, σαν τον χειρότερο –ανεύθυνο –ανήθικο-κερδοσκόπο παραγωγό!! . Και κανείς δεν παρεμβαίνει να τους σταματήσει. Αναμφίβολα πλέον, κάποιοι τους επιτρέπουν και τους ενθαρρύνουν να το κάνουν.

Ταυτόχρονα εκτιμάμε ότι: Η ιδία “εφαρμοζόμενη πολιτική” επιτρέπει την «συνεχιζόμενη ρύπανση» στους ισχυρούς επενδυτές των τόπων. 
Αυτούς τους συμφέρει να πληρώνουν (αν πληρώνουν), τα «συνεχώς» επιβαλλόμενα «ασήμαντα πρόστιμα» για τις παραβάσεις τους και να συνεχίζουν παράνομα να ρυπαίνουν με τα τοξικά τους απόβλητα. 
Η στοιχειώδης ανάλυση των ήδη γνωστών περιπτώσεων, αποκαλύπτει εύκολα ότι: ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για δημιουργήματα «τυχαίου» ρυπαντικού συμβάντος. Τεκμηριώνει επίσης ότι: δεν πρόκειται μόνο για μια μεμονωμένη παραβατική συμπεριφορά, κάποιου μεμονωμένου «βιομηχανικού παραγωγού» τοξικών αποβλήτων. Είναι «συστημικό πρόβλημα». 
Γενικευμένη πρακτική , γιατί είναι «η λύση τους προσφέρεται» από τις κεντρικές εξουσίες με της χορηγούμενες αδειοδοτήσεις μαϊμού. 
Αλλά υπηρετείται και από τις τοπικές εξουσίες, προκειμένου να έχουν πελάτες και να «εισπράττουν τέλη». 
Έτσι τις αβαντζάρουν «στην εξωτερίκευση του σχετικού κόστους» διαχείρισης των ειδικών- επικίνδυνων απόβλητων, που εκείνοι έχουν διαλέξει να παράγουν. 
Τους απαλλάσσουν από «το μεγάλο κόστος των καμωμάτων τους», το οποίο όμως επιλέγουν και μεταφέρουν, στις «τσέπες τις τοπικής κοινωνίας». Έτσι: Οι ρυπαντές και τοπικά κρυφό-επιδοτούμενοι, επιτυγχάνουν συντομότερα την άγρια ανάπτυξη τους.

Επιπλέον: Οι ελέγχουσες εξουσίες, {για την προστασία τις δημόσιας Υγείας των Υπουργείων Υγείας,(Γεν. Γραμμ. Δημόσιας Υγείας), Του Υπουργείου Εσωτερικών (Γεν. Γραμ. Πολιτικής Προστασίας), Του Υπουργείου Εργασίας (ΣΕΠΕ) και του Υπουργείου Περιβάλλοντος (ΥΕΠ)}με την σκόπιμη -υπαγορευόμενη (;;;) πλέον σιωπή τους , ανάγουν το πρόβλημα σε καταστροφή .
Ο χρόνος της παρανομίας επιμηκύνεται και η «τοξίνωση του κόσμου» συνεχίζεται, επεκτείνεται και βίο-συσσωρεύεται . 
Με μαθηματική πλέον σιγουριά, προχωρούμε για Καθοριστικά- Μαζικά προβλήματα «υγείας του κόσμου των τόπων συνδυασμένα με καταστροφικά προβλήματα «μη-αντιστρεπτής» ρύπανσης υδάτων και χώρου διαβίωσης του τοπικού περιβάλλοντος». 
Το εργαλείο για αυτό, είναι: Η«διαδικασία αδειοδότησης» χωροθέτησης, εγκατάστασης και περιβαλλοντικής λειτουργίας των παραγωγών. Η οποία κρατιέται σκόπιμα ανειλικρινής και σχεδιασμένα αναποτελεσματική, ώστε να «κρατά ομήρους» επενδυτές, εργαζόμενους, γείτονες εργοστασίων, και τελικά την ίδια την άξιο-βίωτη ανάπτυξη των τόπων.

Κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις λοιπόν, στους τόπους τις Αττικής, Βοιωτίας και τις κεντρικής Εύβοιας, η συν-υπαρξιακή συνέχιση ζωής και παραγωγικής δραστηριότητας, δεν θα μπορεί να συνεχιστεί για πολύ!!! 
Και αυτό θα είναι συνέπεια και προϊόν, αποκλειστικά, της μονόπλευρης, περιβαλλοντικής πολιτικής «των παρανομούντων- αυθαίρετων παρά-εξουσιών» που μακροχρόνια την επιβάλουν, υποδυόμενοι πως κυβερνούν .



Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

το Cr(VI) πάει δικαστήριο

2010-01-22
ναι, η συνέχεια της συζήτησης για την τοξικότητα
του εξασθενούς χρωμίου θα γίνει και
στις αίθουσες των δικαστηρίων αφού
οι επιστήμονες του ΙΓΜΕ που ονομάζονται εδώ
προχώρησαν 
σε Αγωγή για αυτό το κείμενο κατά
1. του Γιάννη Ζαμπετάκη, Επικ. Καθηγητή Χημείας Τροφίμων
2. του Κώστα Σπανού, εκδότη του Περιοδικού Πολίτες και
3. του Δημήτρη Παπαχρήστου, διευθυντή του Περιοδικού Πολίτες

ζητάνε €29.347,02 από τον καθένα μας!
αλήθεια,
τόσο φτηνή είναι
η ζωή των ανθρώπων
που πίνουν
εξασθενές χρώμιο
κάθε μέρα σε Βοιωτία και Εύβοια ; ; ;
σχετικά λινκ με χρονολογική σειρά για να φαίνεται και το … ξετύλιγμα της ιστορίας!
Ιούλιος 2009
2. καταγγελία μου μέσω Σκάι 100,3 – 9.8.2009
3. δημοσίευμα για το Cr(VI) και το ΙΓΜΕ – Real News 15.8.2009
4. το αρχικό κείμενό μου “Για τα Παιδιά μου”
για το ΙΓΜΕ και την τοξικότητα του Cr(VI) (Σεπτέμβρης 2009)
και οι εκατέρωθεν κατηγορίες και επεξηγήσεις από επιστήμονες του ΙΓΜΕ, συντακτική επιτροπή του περιοδικού και τον γράφοντα (Οκτώβρης 2009)
5. Ωφέλιμο χαρακτηρίζει το εξασθενές χρώμιο το ΙΓΜΕ - Καθημερινή, 13.11.09
———————————————————–
και για την επιμόλυνση της τροφικής αλυσίδας…
Τοξική βόμβα σε λαχανικά από Οινόφυτα – Καθημερινή 17.2.2009
Λαχανικά-δηλητήριο στο πιάτο – Real News 22.2.2009
============================================
η συνέχεια στις αίθουσες των δικαστηρίων !
Γ.Ζ.

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Είναι μονόδρομος τελικά η "ανάπτυξη";

Ο Τάκης Παπαθεοδωρόπουλος* αμφισβητεί τα καταναλωτικά θεμέλιά της:

  • Καταναλωτισμός ή Αειφορία;

Ο καταναλωτισμός δεν είναι απλά ο τρόπος ζωής κάποιων κακομαθημένων η εύπορων ατόμων και κοινωνικών ομάδων που «καταναλώνουν άρα υπάρχουν». Ούτε είναι μόνο η βασική παράμετρος του καπιταλισμού που μέσα από τον κατά Μαρξ "εμπορευματικό φετιχισμό" (οπού τα εμπορεύματα μετατρέπονται σε αντικείμενα λατρείας, η δύναμη των οποίων μεταφέρεται στον καταναλωτή κάτοχο τους) επιδιώκει την εσαεί ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ο καταναλωτισμός είναι ουσιαστικά το σημερινό καθολικό πολιτισμικό πρότυπο της ανθρωπότητας. συμπεραίνει το Ινστιτούτο Worldwatch στην «Κατάσταση του Κόσμου 2010, Ο Πολιτισμός μας σε Μετάβαση: Από τον Καταναλωτισμό στην Αειφορία» όπου ορίζει τον «καταναλωτισμό» ως έναν πολιτισμικό προσανατολισμό που οδηγεί τους ανθρώπους στο να βρίσκουν νόημα, ευχαρίστηση και καταξίωση κύρια μέσα από όσα αυτοί καταναλώνουν. Για ανάγκες κατά κανόνα «τεχνητές» προσθέτουμε.

Και ως τέτοιο αποτελεί το πολιτισμικό υπόβαθρο του προβλήματος των μεγάλων κρίσεων που εξελίσσονται πάνω από τα κεφάλια μας, της οικονομικής, της περιβαλλοντικής, της ενεργειακής, της διατροφικής κρίσης και της παγκόσμιας φτώχειας . Η υπερκατανάλωση αγαθών συνυπάρχει με την πείνα και την φτώχεια και οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπάταλη πόρων και μεγαλύτερη παραγωγή αποβλήτων. Προβλήματα που η διαχείριση τους γίνεται κάθε μέρα και πιο δύσκολη ακόμα και στο επίπεδο μιας μικρής πόλης.

Όντας συστατικό στοιχειό όλων των κοινωνιών ο καταναλωτισμός απέκτησε τα τελευταία κυρίαρχη θέση στην ζωή μας. Οι κυρίαρχες ελίτ σε πολίτικο επίπεδο τον χρησιμοποίησαν ως μέσο χειραγώγησης, ως δείκτη ευημερίας αλλά και ως μοντέλο ανάπτυξης. Η Αριστερά στις πολύχρωμες εκδοχές της ουδέποτε ουσιαστικά άσκησε ουσιαστική κριτική στον καταναλωτισμό τόσο γιατί ουσιαστικά ασπάστηκε τον πολιτισμικό αυτό προσανατολισμό, αγνόησε την εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου και φοβήθηκε το πολιτικό κόστος. Δεν είδε όμως την φάκα γύρω από το τυρί. Ο καταναλωτισμός έπληξε το ηθικό και ιδεολογικό της οπλοστάσιο με τρόπο καίριο και άμεσο και διέλυσε τους ιστούς συνοχής και αλληλεγγύης που υποτίθεται προσπαθούσε να υφάνει.

Είναι καιρός να συνομολογήσουμε πως δεν φτάνουν οι τεχνολογικές, οικονομίες και πολιτικές αναδιαρθρώσεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης, της παγκόσμιας φτώχειας και της οικολογικής διακινδύνευσης χωρίς μια σχεδιασμένη προσπάθεια για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μας από τον καταναλωτισμό και την οικονομική μεγέθυνση στην αειφορία. Και αποτελεί άποψη μου ότι η Δημοκρατική Αριστερά σαν ένα σύγχρονος αριστερός και οικολογικός πολιτικός σχηματισμός οφείλει στο επερχόμενο 1ο Συνέδριο της να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο όχι αποσπασματικά σαν πολιτική και οικονομική οντότητα αλλά σαν πολύπλευρη ύπαρξη που επιδιώκει την ευτυχία σε μια βιώσιμη κοινωνία.



...και οι Νέοι Πράσινοι** ανοίγουν το θέμα της αποανάπτυξης:

  • Πέρα από το Green New Deal - Μεταμορφώνοντας το σύστημα

Τρέχοντας σε κύκλο
Υποφέρουμε ταυτόχρονα διάφορες κρίσεις: την οικονομική, την χρηματοπιστωτική, την κοινωνική, την πολιτική και την οικολογική. Παρόλο που η κατάσταση βελτιώνεται σε κάποια τμήματα της Ευρώπης, αντιμετωπίζουμε την μεγαλύτερη ύφεση από τη δεκαετία του 1930. Δεν έχει εφαρμοστεί καμία βιώσιμη λύση στα κοινωνικά, περιβαλλοντικά και οικονομικά προβλήματα. Επομένως χρειαζόμαστε αλλαγή του συστήματος.
Ο καπιταλισμός με το εγγενές δόγμα της ανάπτυξης και συγκέντρωσης κεφαλαίου δεν θα σταματήσει ποτέ να εκμεταλλεύεται το Περιβάλλον και τα Ανθρώπινα Όντα. Εμείς, οι Νέοι Πράσινοι, πάντοτε σκεφτόμασταν πέρα από τον υλισμό και τον καταναλωτισμό, γνωρίζοντας ότι αυτά τα εγγενή κίνητρα παράγουν ανάγκες τις οποίες δεν έχουμε.
Οι παρούσες λύσεις όπως το Green New Deal είναι προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν αναγνωρίζουν τα κύρια προβλήματα που εμπεριέχει το Σύστημα: Η αποκλειστική εμπιστοσύνη στην τεχνολογική πρόοδο και στην αύξηση της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας έχει υψηλό ρίσκο για την κοινωνία. Το φαινόμενο της ανάκτησης (rebound effect) κάνει σχεδόν αδύνατη την πρόοδο μέσα στο σύστημα. Με την βενζίνη που εξοικονομούμε ανά χιλιόμετρο, ταξιδεύουμε μεγαλύτερες αποστάσεις. Με τα χρήματα που εξοικονομούμε λόγω της μεγαλύτερης αποδοτικότητας, μπορούμε να έχουμε περισσότερα αγαθά και επομένως να χρησιμοποιούμε περισσότερους πόρους.
Κατά συνέπεια, λαμβάνοντας υπόψη την παρούσα κατάσταση της κλιματικής αλλαγής και της καταστροφής του περιβάλλοντος και γνωρίζοντας τα όρια της Γης, πιστεύουμε ότι ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα πρέπει να εφαρμοστεί. Πρέπει να σταματήσουμε την υπερκατανάλωση μια για πάντα. Βλέπουμε την αποανάπτυξη (degrowth) σαν ένα επείγον, απαραίτητο εργαλείο για να διασώσουμε τη Γη, όχι σαν αυτοσκοπό.


Η Αποανάπτυξη για μας
Η αποανάπτυξη ως οικονομικό και κοινωνικό σύστημα επαναπροσδιορίζει το χρηματοπιστωτικό και νομισματικό σύστημα, το ρόλο του κράτους, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την κατανάλωση και την παραγωγή. Με άλλα λόγια, η αποανάπτυξη αποσυνδέει την γενική ποιοτική διαβίωση από την οικονομική ανάπτυξη όπως επίσης την καταναλωτική συμπεριφορά με τον άνθρωπο και κάνει τις οικονομικές συναλλαγές να υπηρετούν την κοινωνία.
Η αποανάπτυξη σημαίνει στρατηγικές αλλαγές στους μετασχηματισμούς των οργανισμών, τοπικές κινηματικές (grass-root) δράσεις και συμμετοχή, πρακτική και πνευματική συνεργασία, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Σημαίνει μείωση της δύναμης των χρηματοπιστωτικών αγορών, του χρόνου εργασίας, οικο-φορολόγηση και αναδιανομή του πλούτου και των πόρων. Συνεπάγεται μείωση του παγκόσμιου εμπορίου, καθώς η τοπικότητα αποτελεί βασικό συστατικό της έννοιας. Το εγγυημένο βασικό εισόδημα θα επιτρέψει στους ανθρώπους να λάβουν ενεργό μέρος σε αυτήν την κοινωνία. Η αποανάπτυξη επαναπροσδιορίζει το νόημα της εργασίας. Επομένως, η ζωή και η οργάνωση των καθημερινών μας δραστηριοτήτων πρέπει να αλλάξουν ανάλογα. Η αμφισβήτηση του διαχωρισμού «παραγωγικής» και «αναπαραγωγικής» εργασίας θα μας οδηγήσει στην κατανόηση και αποτίμηση της εργασίας με ένα διαφορετικό τρόπο.

Σύγχρονες Λύσεις: Μέτρα για το Green New Deal
Η αποανάπτυξη ως αλλαγή απαιτεί τοπική άμεση δημοκρατία (grass-root democracy). Συνεπώς, θέλουμε να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία δρώντας μέσα στα πλαίσια του Green New Deal.
Κοινωνική Δικαιοσύνη: Παλεύουμε για την αναδιανομή του πλούτου αλλάζοντας το φορολογικό σύστημα σε οικο-φορολόγηση, με ένα μηχανισμό μερίσματος ώστε να υπερκεραστούν τα αρνητικά φαινόμενα διανομής του πλούτου. Το βασικό εισόδημα πρέπει να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατό και η καταστροφή των συστημάτων πρόνοιας στην Ευρώπη να σταματήσει άμεσα.
Χρηματοπιστωτικές Αγορές: Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι καθοριστικός στον καθορισμό κοινών κανόνων και στην πίεση για ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κανονισμό. Η φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών για να μειωθεί η κερδοσκοπία και να προωθηθεί η μακροχρόνια επένδυση, καθώς επίσης και η εξάλειψη των εξαιρετικά επικίνδυνων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, πρέπει να γίνουν πράξη.
Εργασία: Μια μείωση των ωρών εργασίας με ταυτόχρονη βελτίωση των συνθηκών και των αμοιβών θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες και θα αμβλύνει τον κοινωνικό αποκλεισμό. Νέοι, γυναίκες και μετανάστες είναι ευπαθείς ομάδες οι οποίες συχνά αντιμετωπίζουν ανεργία και εξαιρετικά άσχημες συνθήκες εργασίας. Η πιθανότητα να χάσουν την δουλειά τους, μόλις η ύφεση αρχίσει, είναι διπλάσια για τους νέους. Επομένως, πρέπει να αυξήσουμε την δυνατότητα οι νέοι άνθρωποι να μπουν και να μείνουν στην αγορά εργασίας, όπως επίσης να αναδομήσουμε τον παραγωγικό τομέα. Όμως, παλεύουμε για μία κοινωνία η οποία δεν καθορίζει τους ανθρώπους με βάση την εργασία τους.

Προγράμματα Λιτότητας: Ακόμα και σε καιρούς κρίσης δεν μπορούμε να δεχτούμε μειώσεις των παροχών στο σύστημα πρόνοιας. Τα προγράμματα λιτότητας δεν μπορούν να επιβληθούν με αντιδημοκρατικό τρόπο σε καμία χώρα. Τα προγράμματα λιτότητας δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως ένα δημοσιονομικό εργαλείο. Πρέπει να αναλογιστούμε από πού τα χρήματα μπορεί και πρέπει να εξοικονομηθούν. Διακρίνουμε πολλές δυνατότητες για να συμβεί αυτό, για παράδειγμα τις αμυντικές δαπάνες ή τις βλαβερές για το περιβάλλον κρατικές ενισχύσεις. Το κόψιμο των εξόδων με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η ποιότητα ζωής των πολιτών να απειλείται, δεν μπορεί να αποτελεί την κατάλληλη απάντηση.

Οι συμμετέχοντες στο σεμινάριο “Young Oikos Nomos” γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εναλλακτικές στο υπάρχον σύστημα. Σκεφτόμενοι παγκόσμια, θα προωθήσουμε άλλες ιδέες για μία καλύτερη ζωή σε όλη την Ευρώπη. Αυτό δεν θα εκφραστεί με την αύξηση του ΑΕΠ, αλλά με ιδέες οι οποίες κάνουν τη ζωή να είναι άξια για να τη ζούμε. Η συζήτηση δεν έχει ακόμα τελειώσει, η ανάπτυξη των ιδεών μας πρέπει να συνεχιστεί.
Εγκρίθηκε, 28.10.2010, Θεσσαλονίκη





*Πολιτικός Μηχανικός ΜSc - Μέλος Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και Συντονιστής της Οργάνωσης Πάτρας
**Οργάνωση Νέων για την Πολιτική Οικολογία. Μέλος της Ευρωπαικής Ομοσπονδίας Νέων Πρασίνων

Για μια καταστατική συνάντηση Οικολογίας και Αριστεράς στην Ελλάδα

Το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς προχωρά με γοργά βήματα στην κατεύθυνση της προγραμματικής συνάντησης με την οικολογία. 
Μετά και την δημοσιοποίηση των 28 προτάσεων για διέξοδο από την οικονομική κρίση με όρθια την κοινωνία έδειξε ότι όχι μόνο παρακολουθεί τις αντίστοιχες διεργασίες στον χώρο των Οικολόγων Πρασίνων αλλά και συγκλίνει επί της ουσίας σε όλο και περισσότερα ζητήματα μαζί τους εμπλουτίζοντας και τις δικές τους αναζητήσεις με ότι πιο τολμηρό και συγκεκριμένο μπορεί να προέλθει από την αριστερά.
Είναι λοιπόν καιρός να προχωρήσει αντίστοιχα και η καταστατική σύγκλιση των δύο χώρων.


Ένα μεγάλο πρόβλημα που συνετέλεσε πολύ στην όξυνση της κρίσης στην αριστερά, πέρα από τα προγραμματικά της αδιέξοδα, ήταν και είναι η οργανωτική της δομή και λειτουργία. 
Στην αριστερά ισχύει ακόμα ο συγκεντρωτισμός (δημοκρατικός λέγεται, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία) και η οργανωτική ιεραρχία τύπου πυραμίδας. 
Η δημοκρατία και η αποκέντρωση των κομματικών εξουσιών δεν λειτουργούν, τα συνέδρια είναι θέατρα προειλημμένων αποφάσεων και μαχών των μηχανισμών για την νομή του κόμματος και μετά σιωπή. 
Η ιδέα του κόμματος των μελών όσο υπάρχει το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι ανέφικτη - ακόμα και με την νομιμοποίηση των εσωκομματικών ομάδων ως τάσεων ή ρευμάτων ιδεών. Κι αυτό γιατί όταν δεν λειτουργεί η δημοκρατία, η εναλλαγή, η ανακλητότητα και η περιφερειακή αποκέντρωση το μέλος δεν παίζει κανένα ρόλο και η γραμμή κατεβαίνει αλλά δεν επιστρέφει, δεν "ανεβαίνει", εμποδισμένη από  την εσωτερική γραφειοκρατία και τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. 
Αυτή ήταν και η εμπειρία του Συνασπισμού άλλωστε που τελικά έχει καταντήσει ένας μηχανισμός αναπαραγωγής της εξουσίας μιας παρέας που τρέφεται από την κρατική επιδότηση και που θα διαλυθεί εάν δεν πιάσει το επιδοτητικό 3%... Κόμμα αυτοσκοπός, αυταρχικό, όργανο της πλειοψηφίας του προηγούμενου συνεδρίου  και όχι των μελών. 
Έτσι έφτασε στην κρίση και την διάσπαση του Ιουνίου, από εσωτερική δυσανεξία στην συναίνεση -  και ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια.


Τα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς προχωρούν την άνοιξη στο ιδρυτικό τους συνέδριο. 
Έχει ξεκινήσει η συζήτηση για τον τύπο καταστατικού που ταιριάζει στην νέα προσπάθεια της αριστεράς. 
Είναι όμως ταυτόχρονα και η μεγάλη ευκαιρία: της σύγκλισης με την οικολογία στο έδαφος της καταστατικής λειτουργίας υιοθετώντας τις κατακτήσεις αυτού του χώρου σε αμεσοδημοκρατία, ανακλητότητα, εναλλαγή, συναινετική λειτουργία, μειωμένη απαρτία, αυξημένες πλειοψηφίες 2/3 και 3/4, ενεργά μέλη, αποκεντρωμένη λειτουργία...κλπ και την έκφρασή τους όπως αποτυπώνεται στο καταστατικό των Οικολόγων Πρασίνων.


Τα καταστατικά στην αριστερά είναι υποτιμημένα σαν σημασία αλλά καθοριστικά στην αναπαραγωγή των μηχανισμών μετά την απόσπαση της  - έστω και οριακής - πλειοψηφίας. 
Το νόημα του καταστατικού του νέου αριστερού κόμματος είναι να αποτρέπει αν όχι την ύπαρξη τουλάχιστον την επικράτηση μηχανισμών σε βάρος της δημοκρατικής λειτουργίας. 
'Αλλωστε, η μορφή ενός κόμματος είναι το πρόπλασμα της κοινωνίας που επαγγέλλεται και του ρόλου που επιφυλάσσει στον άνθρωπο μέσα σε αυτήν - ότι ρόλο επιφυλάσσει σήμερα στα μέλη του. 
Το δημοκρατικό κόμμα πρέπει να είναι εργαστήριο δημοκρατίας με καινοτομίες και επινοήσεις στην εξασφάλισή της και την ανάπτυξή της. Κι εδώ η αριστερά έχει αποτύχει παταγωδώς - όσες φορές έφτασε σε κρίση κατέφυγε στην πειθαρχία παρά στο δυνάμωμα της δημοκρατίας και τα στελέχη της έγιναν αυταρχικά και κουφά στην βούληση των μελών.


Τώρα είναι η ευκαιρία για μια νέα συγκλονιστική αρχή. 
Προτείνω η επιτροπή καταστατικού να εισηγηθεί το καταστατικό των Οικολόγων Πρασίνων σαν βάση συζήτησης, να αξιοποιήσει την εμπειρία τους από την εφαρμογή του και να προτείνει βελτιώσεις με βάσει την αριστερή εμπειρία. 
Αυτή η κίνηση, εκτός από την παραδοχή των βημάτων μπροστά που έχει κάνει ο οικολογικός χώρος στο ζήτημα της καταστατικής λειτουργίας, θα δημιουργήσει ένα αληθινά κοινό έδαφος για την όσμωση των δύο χώρων στα προγραμματικά ζητήματα αφήνοντας στην άκρη δικαιολογημένες καχυποψίες για την επιρροή ενός πιο συγκεντρωτικού χώρου επί ενός πιο αμεσοδημοκρατικού - κάτι που κάνει πολλούς οικολόγους να μην συγκινούνται ή και να απωθούνται από αριστερά σχήματα. 


Το όφελος για την αριστερά θα είναι τεράστιο. 
Γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα σκύψει αποφασιστικά στην εφαρμογή αμεσοδημοκρατικής και αποκεντρωμένης λειτουργίας που θα επιτρέψει στους χιλιάδες φίλους της να βρουν ένα τρόπο συμμετοχής στα κοινά που δεν θα προσβάλλει την προσωπικότητά τους και δεν θα τρώει τζάμπα τον χρόνο τους. 
Ένα τρόπο που θα επιτρέπει σε νέους ανθρώπους να έρθουν στο προσκήνιο και να δοκιμαστούν με την εναλλαγή και την ανακλητότητα, θα δυναμώσει την συναίνεση και τον διάλογο άρα και την συμμετοχή ανταμείβοντας τα ενεργά μέλη και όχι τα φαντάσματα των μηχανισμών, θα επιτρέψει την ανανέωση και την περιφερειακή εξισορρόπηση της κομματικής ηγεσίας.
Χρειάζεται τόλμη, ανοιχτό μυαλό και εμπιστοσύνη στην δημοκρατία. 
Τίποτε άλλο. 


Το προτεινόμενο καινοτόμο καταστατικό των Οικολόγων Πρασίνων θα το βρείτε εδώ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...