Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Υπέρ ενός (λογικού και δίκαιου) κοινωνικού συμβολαίου για τα διόδια


του Γιάννη Σακιώτη*


Είναι αλήθεια ότι έχουμε πολλές κακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους με κατασκευαστικές εταιρείες και άπληστες τράπεζες που επέτρεψαν μια συνεχή, καταχρηστική, αδιαφοροποίητη και άδικη αύξηση του αντιτίμου των διοδίων στους χρήστες των νέων αυτοκινητοδρόμων τα τελευταία χρόνια. Αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί όμως επαρκή δικαιολογία για την Αριστερά της ευθύνης να καταλήξει να αποδεχθεί τα αιτήματα των δυνάμεων του λαϊκισμού και της κοινωνικής αδικίας του «δεν πληρώνω» για πλήρη κατάργηση των διοδίων.

Γενικά μιλώντας, τα διόδια είναι μια κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά ορθή πρακτική έμμεσης φορολόγησης για τους χρήστες δημόσιων αγαθών που έχουν πρόσθετο κόστος για την δημιουργία και συντήρησή τους, όπως οι νέοι αυτοκινητόδρομοι.

Έτσι, ακόμη και αν δεν υπήρχαν, τα διόδια θα έπρεπε να εφευρεθούν. Ας δούμε το «ναι μεν»:

• Αποτελούν ανταποδοτικό τέλος, δηλαδή το πληρώνει κάποιος ο οποίος απολαμβάνει οδήγηση σε δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, με ασφάλεια, ταχύτητα και άνεση. Αν δεν πληρώνει ο χρήστης, τότε θα πρέπει να πληρώνουν το κόστος των έργων όλοι οι φορολογούμενοι. Αυτό είναι εξαιρετικά άδικο. Μοιάζει σαν σε μια επιχείρηση που δουλεύουμε 100 νοματαίοι να ζητήσουμε μας φέρουν έναν αυτόματο πωλητή Coca Cola και το συνδικάτο μας να αποφασίσει να δίνουμε όλοι από 10 Ευρώ τον μήνα, αλλά να πίνουν όλοι ελεύθερα Coca Cola. Όμως εγώ δεν πίνω Coca Cola, το ίδιο και πολλοί άλλοι, συνεπώς, τα 10 Ευρώ που θα μου παρακρατούνται θα είναι προϊόν ομαδικής υπεξαίρεσης.

• Αποτελούν εν δυνάμει πράσινο φόρο και θα έπρεπε να γενικευτούν και στα δίκτυα εισόδου στην πόλη, με στόχο την αποτροπή και κατά συνέπεια την μείωση του όγκου των μετακινήσεων με ΙΧ στην πόλη.

Ας δούμε τώρα και το «αλλά»:

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

"Οι Πράσινοι είναι μια ευρωπαϊκή δύναμη ευθύνης"

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μιχάλη Τρεμόπουλου στον Νίκο Ράπτη (Προοδευτική Πολιτική):


ΝΡ: O Κίσινγκερ (Kissinger) αναρωτιόταν: «ποιον πρέπει να πάρω τηλέφωνο για να μιλήσω στην Ευρώπη;». Κι αν κάποιος θέλει να «τηλεφωνήσει» στους «πράσινους» ποιον θα έπαιρνε τηλέφωνο; Υπάρχει μια δομή στους ΟΠ, που δε θέλει να υπάρχει κάποιο άτομο που να εκφράζει το κόμμα. Αυτό όμως αντιβαίνει στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Είναι κατανοητή η δημοκρατική ευαισθησία που εκφράζει αυτή η άποψη των ΟΠ, αλλά υπάρχει και μια πραγματική ανάγκη να αποκτήσουν πολιτικό στίγμα, που δεν μπορεί να γίνει χωρίς κάποιο πρόσωπο.

ΜΤ: Αυτή είναι μια κριτική που έχει μια βάση. Αλλά αποδείχθηκε ότι η δομή μας λειτουργεί και θετικά. Όπως θετικά λειτουργεί το γεγονός πως είναι απαράδεκτα μικρή η προβολή των ΟΠ στα μίντια και ειδικά στην τηλεόραση. Δημοσιεύει κάθε τόσο τα σχετικά ποσοστά του «εθνικό συμβούλιο ραδιοτηλεόρασης» (ΕΣΡ) και δείχνει στους ΟΠ, σε κανάλια σαν το «σκάι», το «μέγκα» κ.λπ ποσοστά αναφορών στους ΟΠ της τάξης του... 0.1%! 'Αντε μερικοί να φτάνουν ως το 0.5%. Ένα κόμμα το οποίο εκπροσωπείται στην ευρωβουλή, που έχει «πιάσει» 3.5% και που στις εθνικές εκλογές μπορεί να μην τα κατάφερε να ξεπεράσει το όριο εκλογιμότητας, αλλά πάντως έλαβε 2.5%, θα έπρεπε να προβάλλεται τουλάχιστο σε αυτά τα ποσοστά.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί αντιδρούν συμφέροντα, έμποροι της εθνικοφροσύνης... Γιατί κάποιοι θεώρησαν ότι πρέπει να εξουδετερώσουν ένα κόμμα που χαλούσε τη συνταγή... Γιατί ένα καινούργιο κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο μειώνει την πιθανότητα να υπάρξουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις...

Αυτά όλα είναι προσπάθειες του συστήματος να μας κρατήσουν «εκτός». Αλλά αποδείχτηκε πως τόσο η έλλειψη δομής ανάλογης με εκείνη που έχουν τα άλλα κόμματα, με αρχηγό δηλαδή, όσο κι ο αποκλεισμός από τα μίντια, λειτουργούν τελικά θετικά για το «προφίλ» των ΟΠ, διότι, το βλέπουμε και στις δημοσκοπήσεις αλλά και στις επαφές μας με τους ανθρώπους, υπάρχει μια χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, κι αυτό περιλαμβάνει και την κλασική δομή, με τον αρχηγό που τα ξέρει όλα και δίνει λύσεις «μαγικές» και αποφασίζει για τα πάντα...

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

ΤΑ ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ: ΕΝΑΣ ΕΦΙΚΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


της Μαρίας Βιτωράκη*
Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε μέχρι σήμερα η χώρα μας τα παραγόμενα απορρίμματα μπορεί να περιγραφεί με τρεις λέξεις: αδιαφορία, αδράνεια, αναποτελεσματικότητα. 
Το μοναδικό σχεδόν ενδιαφέρον των περιφερειακών αρχών αλλά και της κεντρικής διοίκησης ήταν να βρούμε «κατάλληλους» χώρους για να θάψουμε τα σκουπίδια μας , με έναν σχετικά «ασφαλή» τρόπο για την ανθρώπινη υγεία. Δυστυχώς έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι δεν υπάρχουν  «ασφαλείς» ΧΥΤΑ. Η ρύπανση των νερών, της ατμόσφαιρας και των εδαφών που προκύπτει από την λειτουργία χώρων τελικής διάθεσης απορριμμάτων (ΧΥΤΑ ή καύσης) είναι αναπόφευκτη!. Οι δήμοι αδιαφορώντας και αυτοί για τις ευθύνες τους ρίχνουν το μπαλάκι στην κεντρική εξουσία. Εντωμεταξύ τα σκουπίδια μας αυξάνονται ραγδαία. Μόνο στην Αττική παράγονται 2.3 εκατ. τόνοι απορριμμάτων κάθε χρόνο (!!), ενώ τα περισσότερα καταλήγουν στον ΧΥΤ Φυλής.
Ζούμε λοιπόν σήμερα τις συνέπειες αυτής της αποτυχημένης πολιτικής διαχείρισης απορριμμάτων με την μεγάλη κοινωνική κρίση και τον ξεσηκωμό των κατοίκων της Κερατέας, του Γραμματικού , και πολλών άλλων περιοχών στην Ελλάδα, .που αντιδρούν στην εγκατάσταση νέων μονάδων τελικής διάθεσης  στην περιοχή τους, ενώ το κίνημα τους αντιμετωπίζεται με αυταρχικά μέτρα καταστολής  από την κεντρική εξουσία που κάτω από την  απειλή των προστίμων για τους ΧΑΔΑ «επείγεται» για λύσεις, και αδιαφορεί για την όποια κοινωνική συναίνεση
Αν μελετήσει κανείς σε βάθος το πρόβλημα των σκουπιδιών και δει επιτυχημένα παραδείγματα, σοφής διαχείρισης τους, σε άλλες χώρες, καταλήγει σε δυο βασικά συμπεράσματα:

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Σύγχρονες, άμεσες και οικονομικές λύσεις προτάθηκαν στην ημερίδα για την διαχείριση των απορριμάτων της Αττικής. Ακούει κανείς;

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σήμερα Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011 διεξήχθη στο Δήμο Σαρωνικού η ημερίδα της Δημοκρατικής Αριστεράς με θέμα την διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική. Στην ημερίδα συμμετείχαν εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι και πλήθος κόσμου.
Τις εργασίες της ημερίδας άνοιξε με χαιρετισμό από πλευράς της Δημοκρατικής Αριστεράς ο βουλευτής Αττικής κ. Θανάσης Λεβέντης.
Εισηγητές στην ημερίδα ήταν οι καθηγητές κ. Οικονομόπουλος Αλέξανδρος και κ. Χατζημπίρος Κίμωνας και ο εκπρόσωπος των 4 Μ.Κ.Ο. κ. Κυρκίτσος Φίλιππος.
Οι εισηγητές έδωσαν χρήσιμες πληροφορίες για την υφιστάμενη κατάσταση της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική και κυρίως ανέπτυξαν τις προτάσεις τους για την επίλυση του χρόνιου αυτού προβλήματος.

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (στην Αττική)

Διαχείριση των αστικών αποβλήτων:
ένα διαρκές πεδίο συγκρούσεων και μια πρόκληση για διεκδίκηση εναλλακτικών λύσεων


ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα τελευταία χρόνια, η διαχείριση των αστικών αποβλήτων τείνει να αποτελέσει ένα διαρκές πεδίο συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων, που σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Γνωρίζουμε όλοι τα πεδία αυτά:  η Λευκίμη της Κέρκυρας, το Ελληνικό των Ιωαννίνων, η Μαυροράχη και οι Ταγαράδες στη Θεσσαλονίκη, το Γραμματικό της Αττικής, το Αλιβέρι, η Θήβα, η Μάνδρα λίγο πιο παλιά κ.ά.. Με πιο πρόσφατα επεισόδια, αυτά της προκήρυξης διαγωνισμού για τις υποδομές του Ολοκληρωμένου Συστήματος Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΟΣΔΑ) περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με ΣΔΙΤ, της Κερατέας, της οριστικοποίησης της απόρριψης της λυματολάσπης της Ψυτάλλειας στη Φυλή, της έγκρισης περιβαλλοντικών όρων των νέων εγκαταστάσεων μηχανικής ανακύκλωσης και της μηχανικής διαλογής και βιολογικής ξήρανσης στη Φυλή και, τέλος, της παράτυπης και εν κρυπτώ υπογραφής της προγραμματικής σύμβασης (μεταξύ της αποκεντρωμένης διοίκησης Αττικής και του ΕΣΔΚΝΑ) για τις εγκαταστάσεις που προαναφέρθηκαν.

Μεταξύ πολλών άλλων αιτιών, μεγαλύτερης ή μικρότερης σημασίας, αξίζει κανείς να επισημάνει το κεντρικό γεγονός της αδυναμίας (ή και της απροθυμίας) ελέγχου ενός μοντέλου λειτουργίας της κοινωνίας μας, που οδηγεί σε μια συνεχή αύξηση της ποσότητας των παραγόμενων αστικών αποβλήτων. Η διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών αυτής της υπαρκτής πραγματικότητας οδηγεί, αναπόφευκτα, σε ποικίλες εκτιμήσεις, άλλοτε συγκλίνουσες και άλλοτε αποκλίνουσες.

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Ο επικίνδυνος κόσμος της Monsanto

Ποιος ήξερε ότι ακόμα και οι ποντικοί απέφευγαν να φάνε τις μεταλλαγμένες πατάτες;
Πόσα ξέρουμε για την ψευδή πληροφόρηση, τη μόλυνση ολόκληρων περιοχών, ακόμη και πόλεων, με απόβλητα, όπως και για την εξαγορά πολιτικών και κυβερνήσεων για να παραβλέψουν διεθνείς νόμους και κανονισμούς;
Οι απαντήσεις στα καίρια αυτά ερωτήματα δίδονται από την καναδέζα σκηνοθέτιδα Μαρί Μονίκ Ρομπέν που καταγράφει την πορεία της Mosanto στο ντοκιμαντέρ της «O Κόσμος Κατά τη Monsanto» («The world according to Monsanto»). 
Ένα από τα πράγματα που το φιλμ για παράδειγμα αποκαλύπτει, είναι οι κίνδυνοι που απειλούν τη διατροφή μας και την παραδοσιακή γεωργία. «Οι λόγοι αφορούν την απόκρυψη και αλλοίωση στοιχείων για τα προϊόντα της» επισημαίνει η Ρομπέν. «Γιατί το να ελέγχεις τους σπόρους, σημαίνει ότι ελέγχεις απόλυτα την παραγωγή τροφής της ανθρωπότητας».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...