Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Ελληνικό: µητροπολιτικό πάρκο ή τράπεζα γης για την Αθήνα;



Ο Ασεμπίγιο στον Κηφισό

του Κίμωνα Χατζημπίρου*

Όταν η περιβαλλοντική πολιτική επενδύει τους ελάχιστους διαθέσιµους πόρους σε λάθος περιοχές, οι περιβαλλοντικά φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

Το µητροπολιτικό πάρκο στον χώρο του πρώην αεροδροµίου Ελληνικού αποτελεί παράδειγµα δαπανηρής και περιβαλλοντικά άστοχης πολιτικής.
Θα γίνει εκτός Λεκανοπεδίου, σε αραιοδοµηµένη περιοχή µε πολύ πράσινο, δίπλα στον τεράστιο πνεύµονα της θάλασσας, την ώρα που τα περιβαλλοντικά προβλήµατα πυκνοδοµηµένων και υποβαθµισµένων συνοικιών πολλαπλασιάζονται.
Η κυβέρνηση δεν τολµά να αξιοποιήσει εµπορικά παρά µόνο ένα µικρό µέρος του χώρου, µε χρήσεις τουρισµού και αναψυχής. Η φροντίδα για την καλαισθησία της επένδυσης έχει ανατεθεί στον καταλανό αρχιτέκτονα Χοσέ Ασεµπίγιο. 

Από την άλλη πλευρά, υπό την πίεση τοπικών αρχόντων και «οικολογικά ευαίσθητων», υπόσχεται τη δηµιουργία ενός τεράστιου δαπανηρού πάρκου. 
Υπερακοντίζοντας σε λαϊκισµό, οι οικολογούντες απαιτούν να µη χυθεί «ούτε ένα κυβικό µέτρο τσιµέντου» στον χώρο του πρώην αεροδροµίου, χωρίς να διευκρινίζουν ότι έτσι ευνοείται υπέρµετρα το περιβάλλον µιας ήδη ευνοηµένης περιοχής, αποκλείοντας την ευρύτερη περιβαλλοντική ανταπόδοση.

Οι πραγµατικά σοβαρές προτάσεις, µε περιβαλλοντική ουσία και σαφή αναδιανεµητικό χαρακτήρα, ακολουθούν άλλο δρόµο από αυτόν της ανέξοδης ευαισθησίας ή δηµαγωγίας, ωστόσο η τυφλή άρνηση έχει εµποδίσει την εφαρµογή τους. 

Ο πρώην υπουργός Περιβάλλοντος Στέφανος Μάνος και πολλοί επιστήµονες είχαν προτείνει παλαιότερα την εκµετάλλευση του τεράστιου οικοπέδου του πρώην αεροδροµίου ως τράπεζα δηµόσιας γης. Η εκµετάλλευσή της µε σταδιακή δόµηση θα χρηµατοδοτούσε την αγορά οικοδοµικών τετραγώνων και άχτιστων οικοπέδων για να γίνουν µικρά πάρκα ή αστικοί κήποι σε σηµεία πυκνοδοµηµένων συνοικιών του Λεκανοπεδίου, τα οποία θα επιλεγούν µε περιβαλλοντικό σχεδιασµό. 
Επρόκειτο για πρόταση πραγµατικής πράσινης ανάπτυξης που θα βοηθούσε κυρίως στην αντιµετώπιση του µέγιστου προβλήµατος της θερινής θερµορρύπανσης. Οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου βιώνουν όλο και πιο συχνά ανυπόφορους καύσωνες και ανώµαλα υψηλές καθηµερινές θερµοκρασίες που προκαλούν υποβάθµιση της ποιότητας ζωής, αλλά και χρόνια µείωση της επιχειρηµατικότητας και της εργασιακής απόδοσης. 
Τα διάσπαρτα πάρκα θα συνέβαλλαν στην ελάττωση των υψηλών ηµερήσιων και νυκτερινών θερµοκρασιών, ενώ παράλληλα θα προσέφεραν στους κατοίκους την ανεκτίµητη δυνατότητα πρόσβασης σε πράσινους χώρους αναψυχής κοντά στο σπίτι τους.

Ανάλογη ωφέλεια θα προέκυπτε από ένα µεγάλο µητροπολιτικό πάρκο αν γινόταν στην κατάλληλη θέση. 

Π.χ. η αποκατάσταση του Κηφισού και των οχθών του ως φυσικού ποτάµιου συστήµατος θα προσέφερε ένα µοναδικό πράσινο διάδροµο που πραγµατικά θα δρόσιζε και θα ανανέωνε τον αέρα του Λεκανοπεδίου. 
Ενα επίµηκες πάρκο 20 χιλιοµέτρων, στο πρότυπο της ρεµατιάς Χαλανδρίου, θα ξεκινούσε από τα άνω τµήµατα του ποταµού προς την Πάρνηθα και την Πεντέλη, όπου ακόµα και σήµερα υπάρχει παραποτάµιο τοπίο µε τεράστια πλατάνια. Το πάρκο θα επεκτεινόταν σταδιακά προς το µεσαίο υποβαθµισµένο τµήµα του ποταµού, όπου η αποκατάσταση θα περιελάµβανε άµεση δέσµευση της ελεύθερης γης και σταδιακή αποµάκρυνση δοµηµένου όγκου και ρυπογόνων χρήσεων. 
Σε ορίζοντα 20ετίας θα προγραµµατιζόταν και η αποκατάσταση του κάτω τµήµατος που είναι σήµερα αυτοκινητόδροµος, µε επέκταση του πάρκου µέχρι τη θάλασσα. 


Τέτοια τολµηρά έργα δεν είναι πρωτοφανή, ένας αστικός αυτοκινητόδροµος πάνω σε ποτάµι έχει αποξηλωθεί στη Νότιο Κορέα, παρόµοιες παρεµβάσεις προγραµµατίζονται στον Σηκουάνα και αλλού. 
Η δηµιουργία ενός πολύτιµου πράσινου χώρου αναψυχής που θα ένωνε τον Ελαιώνα και το Μοσχάτο µε την Κηφισιά, πέρα από το σηµαντικό περιβαλλοντικό και αναπτυξιακό όφελος για το Λεκανοπέδιο, θα ήταν πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης για τους πληθυσµούς των παρακηφίσιων περιοχών. 
Το οικόπεδο του Ελληνικού θα µπορούσε να εξασφαλίσει σηµαντικό µέρος της απαιτούµενης χρηµατοδότησης.

Κανείς ωστόσο δεν κάλεσε τον Ασεµπίγιο στον Κηφισό. 

Τα φιλόδοξα σχέδια οικολογικών αναπλάσεων µάλλον εξυπηρετούν έργα βιτρίνας σε προνοµιούχες περιοχές, εν πάση περιπτώσει όµως σπάνια βασίζονται σε ολοκληρωµένη και επιστηµονική εκτίµηση των περιβαλλοντικών προτεραιοτήτων της πρωτεύουσας. 
Εξάλλου, οι κοινωνικά ευαίσθητοι χώροι των αριστερών παρατάξεων, δέσµιοι τοπικιστικών πολιτικών συµφερόντων, δεν τολµούν να παρέµβουν µε γενναιότητα στη βάση µιας έντιµης περιβαλλοντικής σύγκρισης µεταξύ Ελληνικού και πυκνοδοµηµένων περιοχών, ενώ οι Πράσινοι Οικολόγοι αδυνατούν να διατυπώσουν κάποια ουσιαστική εναλλακτική πρόταση πέρα από καταγγελίες για τσιµεντοποιήσεις. 
Οι κάτοικοι των υποβαθµισµένων συνοικιών, καθώς και το ευρύτερο ταλαιπωρηµένο περιβάλλον του Λεκανοπεδίου, δεν διαθέτουν πολιτικούς προστάτες. 




*από ΤΑ ΝΕΑ

Το ατύχημα στο Chernobyl και τα βιοκαύσιμα





από το Επίκεντρο

Έχουν περάσει ήδη 25 χρόνια από την πυρηνική καταστροφή του Cernobyl και αναλογιζόμενος τους εργαζομένους στην Fukushima που προσπαθούν να περιορίσουν το εκεί πυρηνικό ατύχημα δεν μπορώ να μη σκεφτώ τους liquidators (εκκαθαριστές) του Chernobyl.

Πρόκειται για 800,000 άτομα που εργάστηκαν για να περιορίσουν την καταστροφή του πυρηνικού εργοστασίου της Ουκρανίας.

Η Cernobyl of Russia Union είναι ένας εθνικός δημόσιος οργανισμός που συστήθηκε το 1990 και συνίσταται από αρρώστους του ατυχήματος του Chenrobyl. Έχει 250,000 μέλη και τοπικά παραρτήματα σε 74 περιοχές της Ρωσίας.Ο σκοπός της είναι η προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων που υπέφεραν και υποφέρουν από την επίδραση της ραδιενέργειας κατά την διάρκεια αλλά και μετά το ατύχημα.

Σύμφωνα με τον οργανισμό αυτό, περισσότεροι από 150,000 liquidators αρρώστησαν στην ηλικία των 38 με 48 ετών και περίπου το 40% αυτών πέθαναν.

Δυστυχώς ο ΟΗΕ εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι τα θύματα του ατυχήματος ήταν μόνο 64 ή και λιγότερα, την στιγμή που είναι πλέον ευρέως γνωστό ότι η ραδιενέργεια είναι ένας σιωπηλός εκτελεστής που συνεχίζει το σκοτεινό του έργο για χρόνια.

Η καταστροφή του Chernobyl απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας προκαλώντας μόλυνση που υπερβαίνει αυτή των ατομικών βομβών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι του 1945. Και δεν είναι μόνο αυτό. Επιπλέον τα ισότοπα που απελευθερώθηκαν στο ατύχημα του Chernobyl είναι μακροβιότερα αυτών μιας ατομικής βόμβας. Επομένως οι θάνατοι μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτών που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το ατύχημα μπορεί να ανέρχονται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες.

Τα εδάφη της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, 25 χρόνια μετά, περιέχουν ακόμα το 56% του 137Cs (καίσιο 137) που εκλύθηκε το 1986. Ο χρόνος υποδιπλασιασμού, δηλ. ο χρόνος στον οποίο η αρχική ποσότητα μειώνεται μέσω των διασπάσεων στο μισό, είναι περίπου 30.17 χρόνια.

Χρησιμοποιώντας την έκφραση:



$t=\frac{t_{1/2}}{ln2}\,ln(\frac{N_0}{N})$,

όπου $t_{1/2}$ ο χρόνος υποδιπλασιασμού, $N_0$ ο αρχικός αριθμός πυρήνων του ραδιενεργού στοιχείου και $N$ ο τελικός, βρίσκουμε ότι για να μειωθεί η ραδιενέργεια στο 1/10 της αρχικής θα χρειαστούν 100.2 χρόνια. Για το 1/100 πάμε στα 200.4 χρόνια και για το 1/1000 πάμε στα 300.7 χρόνια.

Όμως με αφορμή την δυσάρεστη επέτειο της πυρηνικής καταστροφής του Cernobyl (επίπεδο 7 στην κλίμακα των πυρηνικών ατυχημάτων) θέλω να σας πληροφορήσω ότι τελικά βρέθηκε ο τρόπος παραγωγής καθαρής ενέργειας από ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Και δεν αστειεύομαι!




Βέβαια έπρεπε πρώτα να εκραγεί εκλύοντας τεράστιες ποσότητες ραδιενεργού υλικού, όμως  εντέλει η ιδέα είναι καλή δεδομένης της κατάστασης. Ποια είναι αυτή; Ας την δούμε λοιπόν.

Μια σύνθετη ομάδα Ιρλανδών (Greenfield) και Λευκορώσων (Belbiopharm) αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις μολυσμένες γύρω από το Chernobyl περιοχές προκειμένου να παράγει βιοαιθανόλη. Οι περιοχές αυτές αποτελούν το 23% των εδαφών της Λευκορωσίας και είναι σε θέση να καταστήσουν την Λευκορωσία πρωτοπόρα στην παραγωγή βιοκαυσίμων σε όλη την Ευρώπη.

Το συγκρότημα είναι σε θέση να παράγει 650 εκ. λίτρα με το παράπλευρο όφελος της επιτάχυνσης απομόλυνσης του εδάφους μέσω της απορρόφησης των τοξινών από τα φυτά.

Η ιδέα είναι καλή. Έχει οικονομικό όφελος και βελτιώνει και την ποιότητα του εδάφους. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και στην Ελλάδα σε περιοχές όπου το έδαφος έχει μολυνθεί από παράνομες χωματερές ή από απορρίψεις χημικών από εργοστάσια (βλέπε Ασωπός και Οινόφυτα). Μετά από κάποια χρόνια όταν το έδαφος θα έχει καθαριστεί επαρκώς, η παραγωγή θα μπορεί πλέον να οδηγείται στην σίτιση ανάλογα με τις ανάγκες.

Η μέθοδος καλείται "φυτοθεραπεία" και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να απομακρύνει ραδιενεργά υλικά από το έδαφος και το νερό, αλλά μπορεί επίσης να καθαρίσει μέταλλα, φυτοφάρμακα, διαλύτες, εκρηκτικά, πετρέλαιο, πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες και τοξίνες.

Τα φυτά διασπούν ή υποβαθμίζουν τους οργανικούς μολυντές και σταθεροποιούν τα μεταλλικά μολύνοντα υλικά λειτουργώντας ως φίλτρα ή παγίδες. Όμως μαντέψτε ποιο φυτό είναι το πιο αποδοτικό στην διαδικασία αυτή.

Η ινδική κάνναβις, κοινώς η μαριχουάνα. Έχει την ιδιότητα να απορροφά γρήγορα τους μολυντές και να ανανεώνει το χώμα.

Βέβαια στην περίπτωσή μας, είναι προτιμότερη η παραγωγή βιοαιθανόλης, ακόμα και αν δεν είναι τόσο αποδοτική καλλιέργεια στο καθαρισμό. Στο κάτω κάτω δεν υπάρχει λόγος να μαστουρώσουμε ομαδικώς, ούτε και μπορούμε να γίνουμε Κολομβία και να εμπορευόμαστε κάναβη!

Η ιδέα υπάρχει λοιπόν. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει και η διάθεση υλοποίησής της.

Διαβάστε εδώ για το επίπεδο του ατυχήματος στη Fukushima.
Διαβάστε εδώ πως τα ατυχήματα στο Chernobyl και στη Fukushima είναι πλέον συγκρίσιμα. 
Διαβάστε εδώ για τις περιπτώσεις καρκίνων στην Ιαπωνία λόγω της Fukushima (έως 400,000 επιπλέον).
Διαβάστε εδώ πως η βιοαιθανόλη θα μπορούσε να θρέψει 330 εκ. πεινασμένους.


Read more: http://center24.blogspot.com/2011/04/chernobyl.html#ixzz1KoLd1MiB


Νομιμοποίηση αυθαιρέτων: ένα ακόμη περιβαλλοντικό "πραξικόπημα" εις το όνομα του… ελλείμματος!



Με μεγάλη σπουδή, το υπουργείο Οικονομικών επιχειρεί να κλείσει τη μεγάλη πληγή των αυθαιρέτων –προ και μετά του 1984– με μια ρύθμιση-«σκούπα», μια περαίωση με πολύ χαμηλότερα από τα ήδη προβλεπόμενα εκ του νόμου πρόστιμα, ώστε να εξασφαλίσει κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για τα κρατικά –και άδεια, φευ!– ταμεία.

Η προφανής αντισυνταγματικότητα μιας παρόμοιας ρύθμισης, που παραβιάζει την ισονομία μεταξύ των πολιτών ευνοώντας σκανδαλωδώς τους παρανομούντες, δεν φαίνεται να ιδρώνει τα αφτιά των κυβερνητικών οικονομικών ταγών. 
Ούτε και οι ολοφάνερες επιπτώσεις στο περιβάλλον το οποίο δεν φαίνεται να πολυενδιαφέρει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, παρά τα όσα ηχηρά και «εμπνευσμένα» ακούγονται κατά καιρούς, ακόμη και από τα πιο επίσημα χείλη – κάτι που απεδείχθη και αρκετά πρόσφατα, με τη λυσσαλέα αντίδραση που προβλήθηκεκαι από κυβερνητικούς βουλευτές στο νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα, με τα περίφημα «10 στρέμματα». 
Άλλωστε, μια αντιμετώπιση του προβλήματος των αυθαιρέτων με τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε», θα γεννήσει νέα γενιά αυθαιρέτων, αφού όποιος πρόλαβε κι έχτισε θα αντιμετωπίζεται πάντα με επιείκεια και χωρίς να «κινδυνεύει» το αυθαίρετό του με γκρέμισμα. 
Επομένως, οποιαδήποτε «ρύθμιση» της γάγγραινας των αυθαιρέτων, αν δεν προβλέπει και γκρέμισμα ορισμένων κατηγοριών από αυτά, θα είναι καταστροφική για τον κατακερματισμένο φυσικό μας χώρο.

Εκφράζουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας σε αυτό το σχεδιαζόμενο περιβαλλοντικό «πραξικόπημα», πόσο μάλλον που επιχειρείταιεκβιαστικά να καλυφθεί με πολεοδομικό και περιβαλλοντικό μανδύα, ενώ στην ουσία πρόκειται για ρύθμιση εισπρακτικού αποκλειστικά χαρακτήρα.

Και υπερθεματίζουμε: όχι μόνο αυτή αλλά και καμιά άλλη ρύθμιση που υποβαθμίζει το περιβάλλον – και τη λογική μας!– δεν νοείται να περάσει από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Γιατί στο τέλος, όχι μανδύας αλλά ούτε φύλλο συκής δεν θα καλύπτει την περιβαλλοντική, και όχι μόνο, γύμνια του βασιλιά…



Τομέας Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ 1986 - ΦΟΥΚΟΥΣΙΜΑ 2011: 25 ΧΡΟΝΙΑ «ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ» ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ


Στις 26 Απριλίου 2011, συμπληρώνονται 25 χρόνια από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ. Οι οδυνηρές επιπτώσεις στην υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων, ακόμη και σε μεγάλη απόσταση από την περιοχή του εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, είναι πασίγνωστες και διόλου αμελητέες – (χιλιάδες θάνατοι από καρκίνο και λευχαιμία, δραματική ποσοστιαία αύξηση καρκίνων, δυσπλασίες σε νεογέννητα…).
Απ’ ό,τι φαίνεται, τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα. Κράτη και επιχειρήσεις, με γνώμονα το κέρδος και δόλωμα τη δήθεν «καθαρή» και «φτηνή» ενέργεια (ας μην μιλήσουμε για τα πυρηνικά απόβλητα και το κόστος διαχείρισής τους…) εξακολουθούν να επενδύουν στην πυρηνική ενέργεια αψηφώντας τους θανάσιμους κινδύνους. Η εν εξελίξει πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, μιας χώρας με προηγμένη τεχνολογία και πρωτοπόρου στην πολιτική προστασία, αποδεικνύει ότι ο πυρηνικός όλεθρος παραμονεύει πάντα, πέρα από τις όποιες επίσημες διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις.

Στη γειτονιά μας, μαύρα πυρηνικά σύννεφα σκιάζουν τον ορίζοντα. Εργοστάσια που ήδη λειτουργούν (το απαρχαιωμένο Κοζλοντούι στη Βουλγαρία) και άλλα που σχεδιάζονται για τα αμέσως επόμενα χρόνια (Τουρκία, Ρουμανία, FYROM, Βουλγαρία, Αλβανία), δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό πυρηνικής απειλής γύρω από την Ελλάδα. Οι παρούσες και οι επερχόμενες γενιές δεν μπορούν πλέον να αδιαφορούν.

25 χρόνια μετά το πρώτο καμπανάκι, το δεύτερο καμπανάκι ήχησε στη μακρινή(;) Ιαπωνία. Πριν είναι πολύ αργά, ας κάνουμε ό,τι επιβάλλει η κοινή λογική για την επιβίωση του είδους μας και του πλανήτη: ας βροντοφωνάξουμε όχι στα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.
Είναι ένας αγώνας που οφείλουμε να κερδίσουμε.

ΤΟΜΕΑΣ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ–
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΝΕΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Δίκτυο για τη σωτηρία του Ασωπού και του Ευβοϊκού

Oι πολίτες Αν. Αττικής, Βοιωτίας και Εύβοιας συντονίζουν τον αγώνα τους για να σταματήσει επιτέλους το διαρκές περιβαλλοντικό έγκλημα στον Ασωπό και τον Ευβοϊκό


τίποτα δεν άλλαξε στον Ασωπό παρά τις εξαγγελίες: το έγκλημα συνεχίζεται

Την Κυριακή 8 Μαρτίου, κινήσεις πολιτών από τη Αν. Αττική, τη Βοιωτία  και την Εύβοια, συναντηθήκαμε στο Εργατικό Κέντρο Θήβας, για να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας στην αντιμετώπιση της οξύτατης περιβαλλοντικής  και κοινωνικής/ οικονομικής κρίσης  λόγω της ανεξέλεγκτης βιομηχανικής ρύπανσης.

Η εγκατάσταση εκατοντάδων βιομηχανιών στην «άτυπη» βιομηχανική ζώνη Οινοφύτων και στην περιοχή του Ασωπού, της Θήβας και της Χαλκίδας, το χρόνιο καθεστώς ασυδοσίας και η πλήρης ανυπαρξία μηχανισμών ελέγχου εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, επιβάρυναν με καρκινογόνες και τοξικές ουσίες  τον υδροφόρο ορίζοντα μιας τεράστιας πλέον περιοχής, με αποτέλεσμα οι συνέπειες τόσο στην δημόσια υγεία όσο και στις οικονομικές δραστηριότητες της περιοχής (γεωργία, τουρισμός) να είναι ανυπολόγιστες.

Με τα νέα χωροταξικά σχέδια του ΥΠΕΧΩΔΕ, ολόκληρη η Βοιωτία και η Εύβοια μετατρέπονται σε περιοχές εγκατάστασης και νέων βιομηχανικών μονάδων, χωρίς να έχουν διασφαλιστεί τα αναγκαία μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας και ελέγχου. Η Θίσβη και η Αντίκυρα εξελίσσονται σε περιοχές βιομηχανικής συγκέντρωσης και απειλούν τον Κορινθιακό, τα παραθαλάσσια χωριά υφίστανται τις συνέπειες από τη μεταφερόμενη ρύπανση και το θαλάσσιο οικοσύστημα του Ευβοϊκού βρίσκεται στα όρια της οικολογικής κατάρρευσης.

Ταυτόχρονα δημιουργείται ένα νέο τεράστιο ενεργειακό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή Αττικής - Βοιωτίας – Εύβοιας  αφού στις 6 υφιστάμενες  μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με μαζούτ και φυσικό αέριο, προσθέτονται άλλες 12 με φυσικό αέριο, ενώ μέχρι πρόσφατα σχεδιάζονταν και 4 μονάδες με λιθάνθρακα, συνολικής ισχύος  10 GW. Οι εκπομπές ρύπων και θερμότητας θα είναι ασύλληπτες και θα επηρεάσουν άμεσα ολόκληρη την Αν. Στερεά.

Εδώ και δύο περίπου χρόνια, κινήσεις πολιτών από όλες αυτές τις περιοχές βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία και οργανώνουμε κοινές δράσεις για να δημοσιοποιήσουμε το πρόβλημα και να πιέσουμε για λύσεις. Εδώ και δύο χρόνια, είμαστε θύματα ενός πρωτοφανούς εμπαιγμού. Παρά τις εξαγγελίες ΥΠΕΧΩΔΕ και αυτοδιοίκησης, παρά  τους  ελέγχους και τα πρόστιμα, τίποτε δεν έχει αλλάξει στο καθεστώς της παρανομίας και της ρύπανσης : ο Ασωπός και τα υπόγεια νερά συνεχίζουν να είναι κοκτέιλ βιομηχανικών και επικίνδυνων αποβλήτων, οι αέριοι ρύποι εκπέμπονται αμείωτοι, τα στερεά τοξικά και βιομηχανικά απόβλητα συνεχίζουν να ρίχνονται ανεξέλεγκτα σε παράνομες χωματερές, νταμάρια και ρέματα. Η Πολιτεία εξακολουθεί να μην λαμβάνει κανένα ουσιαστικό μέτρο περιορισμού της ρύπανσης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, ενώ επίσης δεν λαμβάνει υπόψη την νομοθεσία για την προστασία των υδάτινων πόρων, τη διαχείριση των επικίνδυνων τοξικών αλλά και των άλλων αποβλήτων.
Τα βασικά μας αιτήματα όπως διατυπώθηκαν στη συνάντηση αφορούν :


  • Άμεση παροχή καθαρού πόσιμου νερού σε όλους τους πολίτες από κεντρική εγκατάσταση επεξεργασίας και ενιαίο φορέα διαχείρισης με κοινωνικό χαρακτήρα και κοινωνικό έλεγχο.
  • Εκπόνηση αναλυτικής υδρογεωλογικής μελέτης χαρτογράφηση των ρυπασμένων περιοχών, προσδιορισμό όλων των ρύπων, ανόργανων και οργανικών και των ρυθμών μεταφοράς τους στα υπόγεια νερά, έλεγχο όλων των γεωτρήσεων και δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των αναλύσεων
  • Διενέργεια ουσιαστικών και συνεχών ελέγχων, ταυτοποίηση και δημοσιοποίηση όλων των βιομηχανιών που είναι υπεύθυνες για τη ρύπανση και τη διακοπή της λειτουργίας  επιχειρήσεων – παραβατών, μέχρι να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης και αποκατάστασης της ζημιάς, ώστε να σταματήσουν  να  ρυπαίνουν.
  • Λήψη μέτρων αποκατάστασης του υδροφόρου ορίζοντα και καταλογισμό του κόστους της αποκατάστασης στους υπεύθυνους φορείς εκμετάλλευσης, σύμφωνα και με την νομοθεσία για την Περιβαλλοντική Ευθύνη
  • Έλεγχο των βιομηχανικών προϊόντων (ιδιαίτερα των τροφίμων) που παράγονται στην περιοχή και τον έλεγχο της πραγματικής υδροδότησης των βιομηχανιών
  • Έλεγχο των αγροτικών προϊόντων, μέτρα για την προστασία και αποζημίωση των αγροτών
  • Οριοθέτηση και πολεοδομική οργάνωση των οικισμών και των ήδη δημιουργημένων άτυπων βιομηχανικών περιοχών σε ΒΙΟΠΕ-ΒΙΠΕ,  μετά από ανοικτή κοινωνική διαβούλευση και χρονοδιάγραμμα για την άμεση εκτέλεση όλων των απαραίτητων έργων υποδομής και περιβαλλοντικής προστασίας. Απαγόρευση διάσπαρτης εγκατάστασης εργοστασίων στις περιοχές μας.
  • Φρένο στην παράλογη, ξέφρενη, κερδοσκοπική ανάπτυξη ενεργειακών μονάδων
  • Συνεχή και ανοιχτή συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στις διαδικασίες ελέγχου, με πλήρη ενημέρωση των κατοίκων και των εργαζομένων. Ειδικά δωρεάν προγράμματα ελέγχου της υγείας των κατοίκων των περιοχών μας.

Δεν έχουμε αυταπάτες. Τα μέτρα που ζητάμε προϋποθέτουν γενναίες πολιτικές αποφάσεις, κόστος, πρωτοβουλία, υπευθυνότητα και δυστυχώς τόσο οι κεντρικές, όσο και οι νομαρχιακές αλλά κατά περίπτωση και οι τοπικές αρχές, δεν έχουν δείξει μέχρι τώρα ότι είναι διατεθειμένες να ανταποκριθούν.
Για τη συνέχιση και την εντατικοποίηση του αγώνα μας, συστήνουμε «Δίκτυο για τη σωτηρία του  Ασωπού και του Ευβοϊκού» επικοινωνίας και συντονισμού, με  επιτροπές Συντονιστική, Επιστημονική-τεχνική, Οικονομική, Επικοινωνίας και Νομική, που στελεχώθηκαν με μέλη από τις κινήσεις πολιτών που συμμετέχουν στο δίκτυο.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ 
  • Να βάλουμε φρένο στην ασυδοσία, την υποβάθμιση και την οικολογική καταστροφή
  • Να σπάσουμε το απόστημα της σιωπής και της συγκάλυψης
  • Να επιβάλλουμε την πλήρη εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας 
  • Να αποτρέψουμε την μετατροπή των περιοχών μας σε θαλάμους αερίων
  • Να περιφρουρήσουμε την υγεία, τη ζωή, το περιβάλλον, το κοινό μας μέλλον.
Δίκτυο για τη σωτηρία του  Ασωπού και του Ευβοϊκού:

Ενεργοί Πολίτες Εύβοιας -  Επιτροπή Αγώνα Κατοίκων Ωρωπού - Ινστιτούτο Τοπικής Αειφορίας και Πολιτισμού - Θηβαίοι Πολίτες για το Περιβάλλον - Κίνηση Πολιτών Δήμου Θίσβης - Πρωτοβουλία Βαγαίων Πολιτών - Δίκτυο Κινήσεων Πολιτών και Συλλόγων Περιβάλλοντος Εύβοιας - Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Τεράστια οικολογική καταστροφή στην Άνδρο - η χωματερή έφτασε στην θάλασσα!




από την eΑΡΙΣΤΕΡΑ:

Προς Δήμαρχο Άνδρου,
Νομάρχη Κυκλάδων,
Υπουργό Περιβάλλοντος,
Υπουργό Εσωτερικών,
Δημοσιογράφους,
Οργάνωση GreenPeace
Κόμμα Οικολόγων Πράσινων,
Κόμμα Δημοκρατικής Αριστεράς

Λέγομαι Μαριρένα Ξαγοράρη. Δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε πολιτικός ούτε καν μέλος κάποιας οργάνωσης. Είμαι μια πολίτης, κάτοικος Αθηνών που όμως κατάγομαι και διατηρώ εξοχική κατοικία στην Άνδρο.

Μόλις εχθές πληροφορήθηκα για την κατακρήμνιση της επί χρόνια παράνομης και ασταθούς χωματερής της Άνδρου στη θάλασσα στις 4/2, με αποτέλεσμα να μολυνθούν και να καταστραφούν απίστευτου κάλλους παραλίες. Έχει καλυφθεί εντελώς  από σκουπίδια  και απόβλητα ο γραφικός κολπίσκος του Σχινιά, το νεολιθικό λιμάνι της αρχαίας Ζαγοράς και του Στροφιλά και εκεί που κάποτε ήταν 7 μέτρα θάλασσα, τώρα έχει μετατραπεί σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο!  (http://www.youtube.com/watch?v=yOH5epC1h3k ). Η οικολογική καταστροφή είναι τεράστια, αφού η ολέθρια ρύπανση θα συνεχίζει να εξαπλώνεται σε όλα τα δυτικά παράλια του νησιού. Οι επιβλαβείς ουσίες, τα τοξικά και εν γένει τα καρκινογόνα συστατικά θα μολύνουν όχι μόνο το νερό που κολυμπάμε αλλά και τους θαλάσσιους οργανισμούς. Δε ξέρω ποιες μπορεί να είναι επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, αλλά δε φαντάζομαι ότι ανήκουν σε επιστημονικής φαντασίας σενάρια. Το μόνο οχυρό σε αυτό τον κόσμο, η μόνη ελπίδα για ανάπτυξη εν μέσω οικονομικής κρίσης είναι η φύση και εμείς την κατακρεουργούμε.

Η παράνομη χωματερή που βρισκόταν στα πλαίσια αρχαιολογικού χώρου, σταμάτησε να λειτουργεί και αναζητείται ένα νέο μέρος για τη συλλογή των απορριμμάτων, για τη δημιουργία ενός ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ. (Περισσότερες πληροφορίες http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11900&subid=2&pubid=55636959 ) Ο δήμος ενημέρωσε ότι θα γίνει πακετοποίηση των απορριμμάτων μέσω της τεχνολογίας "ΣΟΥΚΟΣ", η οποία έχει εφαρμοστεί στην Καλαμάτα πιλοτικά χωρίς επιτυχία.(Εφημερίδα Ανδριακή: Φεβρ 2011) Το θέμα είναι ότι η κατάρρευση της χωματερής συνέβη 4 Φεβρουαρίου 2011 και σήμερα έχουμε 15 Μάρτη κι ακόμα οι κάτοικοι της Άνδρου δεν έχουν πού να πετάξουν τα σκουπίδια τους. Περισσότεροι από 300 τόνοι σκουπιδιών έχουν ήδη συσσωρευτεί στους κάδους και τα σπίτια. (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_11/03/2011_435424). Δε μπορώ να καταλάβω πώς στο δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων (380 τ χλμ) δε βρίσκεται ένας χώρος για ΧΥΤΑ, όταν οι Λειψοί με μέγεθος μόλις 21 τ.χλμ έχουν ΧΥΤΑ και σύστημα ανακύκλωσης. Αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμος θα ζηλέψετε την αξιόλογη δουλειά του δημάρχου.

Είμαι μια πολίτης που δε μπορεί να ησυχάσει, δε μπορεί χωνέψει το μέγεθος της καταστροφής, δε μπορεί να ανεχτεί πλέον την ανευθυνότητα όσων είχαν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι, δε μπορεί να κατανοήσει τη χρονοτριβή  των εργασιών που χρειάζεται να γίνουν ώστε να καθαριστεί το τοπίο και δε μπορεί πλέον να μένει ΑΠΡΑΓΗ.

Για αυτό το λόγο ζητώ να δημοσιοποιηθεί το θέμα, να ασκηθούν πιέσεις, ώστε να :

1. Να ενημερωθούμε για την πορεία εργασιών σταθεροποίησης της χωματερής, βάσει της μελέτης, που εκπονήθηκε από το ΕΜΠ, προκειμένου να γίνει περισυλλογή των διασπαρμένων αποβλήτων και αποκατάσταση του χώρου.
2. Να εκπονηθεί μελέτη για την επικινδυνότητα της θαλάσσιας περιοχής και των γειτονικών παραλιών.
3. Να βρεθεί άμεσα μόνιμος χώρος για ΧΥΤΑ ή όποια άλλου είδους συλλογής και διαχείρισης αποφασιστεί, η οποία πρέπει να αποφασιστεί σύντομα εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους.
4. Να βρεθεί τρόπος/χώρος προσωρινής συλλογής.
5. Και φυσικά να αποδοθούν ευθύνες, που βέβαια στην Ελλάδα ποτέ δε συμβαίνει, αλλά έστω αν επιβληθεί κάποιο πρόστιμο, τα λεφτά αυτά ας δαπανηθούν στην εκκαθάριση του θαλάσσιου πόρου.

Η Άνδρος επίσης έχει πολλούς «χορηγούς» ας επιστρατευτούν, λοιπόν, όλοι αυτοί μια φορά για το οικολογικό συμφέρον αλλά και για το προσωπικό τους συμφέρον, γιατί όλοι μαζί στην ΙΔΙΑ θάλασσα κολυμπάμε, τα ίδια ψάρια τρώμε και μη νομίζετε ότι είναι αλλουνού η αυλή, στην ίδια αυλή τρέχουμε και ζούμε. Στην Άνδρο μεγάλωσα και την αγαπώ για την αυθεντικότητά της, την ομορφιά της, την αρχοντιά της , αλλά όλη τη θάλασσα και τη φύση τη θεωρώ τόπο μου και πονώ κάθε φορά που τη σκοτώνουν. Βοηθήστε να δοθεί άμεσα μια λύση.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας,
Μετά τιμής,

Μαριρένα Ξαγοράρη
Ηλ.Μηχανικός ΕΜΠ

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Ούτε ένας οικολόγος τελικά στην ΕΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς...


όνειρο ήταν;

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΣΥΡΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΛΗΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΜΑΣ

Φίλες και φίλοι, σύντροφοι της Δημοκρατικής Αριστεράς

Οφείλω μια εξήγηση για το πολιτικό σκεπτικό που με οδήγησε να αποσυρθώ από τη διαδικασία της κλήρωσης για την πλήρωση της τελευταίας θέσης της Εκτελεστικής Επιτροπής, θέμα που προέκυψε λόγω της ισοψηφίας μεταξύ του συντρόφου Χρ. Χωμενίδη και εμού.

Πιστεύω ακράδαντα ότι πρακτικές του τύπου κορώνα-γράμματα ή ρουλέτας δεν χωράνε στην πολιτική. Όταν τα διακυβεύματα είναι πολιτικά, δεν νοείται –για μένα– να καταφεύγουμε στον παράγοντα τύχη. Το δε επιχείρημα ότι «έτσι κάναμε πάντα, τώρα θα τα αλλάξουμε;» με βρίσκει εντελώς αντίθετο: ναι, φίλοι και σύντροφοι, θα αλλάξουμε οτιδήποτε προκειμένου να προβάλλουμε το καινούργιο, το διαφορετικό, το αληθινά ανανεωτικό, εναλλακτικό, αριστερό  και πράσινο. Αλλιώς φοβάμαι ότι μένουμε δέσμιοι ενός στείρου και ατελέσφορου συντηρητισμού που δεν δίνει ελπίδα για διέξοδο από τα σημερινά εκρηκτικά αδιέξοδα – και της κοινωνίας αλλά και της ίδιας της Αριστεράς.

Για τους λόγους αυτούς, πρότεινα πολιτικές εναλλακτικές αντί της απολίτικης λύσης της κλήρωσης.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Ο Ιάπωνας που έκλαιγε!



του Σάκη Κουρουζίδη*

Σκληρός και αυτοπειθαρχημένος λαός οι Ιάπωνες, δύσκολα αφήνονται στο να εκδηλώσουν δημόσια τα συναισθήματά τους. Σε μία από τις πολλές δραματικές εικόνες που μετέδωσαν τα μέσα ενημέρωσης από την Ιαπωνία τις ημέρες αυτές, είδαμε και έναν Ιάπωνα να κλαίει! Ποιος ήταν αυτός και γιατί έκλαιγε;

Σε διάφορα σημεία της ανατολικής παράκτιας ακτής, έχουν χτιστεί μεγάλα φράγματα για να αναχαιτίσουν το αναμενόμενο τσουνάμι. Στα φράγματα αυτά υπάρχουν κάποια ανοίγματα-θύρες για τη ναυσιπλοΐα. Οι θύρες αυτές θα πρέπει να κλείνουν αμέσως μετά από έναν μεγάλο σεισμό και μια προειδοποίηση για τσουνάμι. Κάποιοι είναι επιφορτισμένοι με το έργο αυτό, να ενεργοποιούν τους μηχανισμούς που κλείνουν το φράγμα για να αναχαιτίσουν το τσουνάμι. Ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στην προειδοποίηση και την άφιξη του τσουνάμι στην ακτή είναι πολύ μικρός και δε υπάρχουν πολλές δυνατότητες για δεύτερες σκέψεις. Ο καθείς στο έργο του.

Η ειδοποίηση βρήκε τον επιφορτισμένο Ιάπωνα στο σπίτι του με την οικογένειά του. Την ώρα εκείνη είχε δύο επιλογές:

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Το ρεύμα της Κριτικής Αριστεράς αντιμέτωπο ξανά με τις ίδιες αγκυλώσεις




του Γιώργου Παπασπυρόπουλου


Το συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς μοιάζει σαν να τελείωσε πριν καν αρχίσει. 
Όχι γιατί δεν συζητήθηκαν, έστω και στους διαδρόμους, κάποια θέματα. Όχι γιατί δεν υπήρξαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ομιλίες, δίπλα στις γνωστές στρογγυλεμένες των αριστερών συνεδρίων. Ούτε γιατί δεν εκλέχτηκαν στην ηγεσία όσα νέα και αξιόλογα άτομα θα μπορούσαν. 
Αλλά γιατί ακολούθησε την πεπατημένη.
Για όσους υπήρξαν μέλη του Συνασπισμού, η εικόνα του συνεδρίου ήταν ένα πιστό αντίγραφο εκείνων του παλιού τους κόμματος. Ακόμα και οι "τάσεις" έκαναν την επανεμφάνισή τους με τις καμιά δεκαριά λίστες υποψηφίων που κυκλοφόρησαν.
Παράλληλοι μονόλογοι, συνόψιση και υποσχέσεις από τον πρόεδρο και μετά μάχη για την εξουσία. Τηλεαστέρες, συγγενείς και φίλοι, παλιές καραβάνες συνωστίζονται ξανά στις πρώτες θέσεις της πρώτης ΚΕ του νέου κόμματος, συρρικνωμένης στα πρότυπα του ΣΥΝ για να είναι "λειτουργική".
Από άποψη πολιτικής, πολλές διάσπαρτες ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά καμιά σαφής αιχμή για το διαφορετικό - εκείνο που θα δικαιολογούσε την αυτόνομη συγκρότηση ενός καινούργιου ρεύματος στην αριστερά. Και μαζί, άρνηση να αποκτήσει η συλλογικότητα καθαρό οικολογικό χαρακτήρα ( η οικολογία παραμένει "τμήμα" ) και το χειρότερο, άρνηση δημοκρατικού και συμμετοχικού χαρακτήρα στην δομή της. 
Γιατί τότε τόση φασαρία;

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Αριστερά αλλά και Οικολογία της ευθύνης


του Γιάννη Σακιώτη
(ομιλία στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς)

Η Δημοκρατική Αριστερά, με το πρώτο της συνέδριο, απευθύνεται στους Έλληνες πολίτες με το κεντρικό σύνθημα: «Αριστερά της ευθύνης». 
Δεν πρόκειται για λόγια και επικοινωνιακά τεχνάσματα.  Η ευθύνη είναι η έννοια – κλειδί που προσδιορίζει όλα όσα θα έπρεπε να είναι η Αριστερά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Που αναδύει στον κεντρικό πολιτικό της λόγο τις έννοιες του δημόσιου συμφέροντος, της κοινωνικής συνοχής και της αειφορίας και «χτίζει» τις προγραμματικές αντιλήψεις στην βάση της άμεσης ανταπόδοσης οφελών για την κοινωνία και όχι στην λογική της προσμονής της δημιουργίας των «κατάλληλων συνθηκών» για την σοσιαλιστική γη της επαγγελίας.

Ιστορικά, η Ελλάδα δυστύχησε να έχει Αριστερά της ανευθυνότητας αμέσως μετά την λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και ο τόπος μοιραία καταστράφηκε από τον Εμφύλιο. Τον λογαριασμό τον πλήρωσε η χώρα, με άγριο τρόπο και με όσους αγνούς, αθώους και ανυποψίαστους Αριστεροί θυσιάστηκαν, «διότι έτσι έπρεπε»,  σύμφωνα με τα όσα αποφάσιζε το ιερατείο της Αριστεράς, που στο όνομα του αναμενόμενου σοσιαλισμού πούλησε προφανώς την ψυχή της στον διάβολο.
Τα τελευταία χρόνια, οι συσχετισμοί ιδεολογικών ρευμάτων, πρακτικών και ανθρώπων στην Αριστερά ανέδειξε στο προσκήνιο εκ νέου μια Αριστερά της ανευθυνότητας. Ο λογαριασμός  καθυστερεί, τώρα ετοιμάζεται.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...