Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

"Εφαρμοστικό" του Μεσοπροθέσμου ή "Εκτελεστικό" του Περιβάλλοντος και της Χωροταξίας το Σχέδιο Νόμου;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η ΔΗΜΑΡ καταγγέλλει τον απαράδεκτο αυτό νόμο που τινάζει στον αέρα τις κατακτήσεις του κράτους δικαίου, αδιαφορεί για τις υποχρεώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος που απορρέουν από το ευρωπαϊκό δίκαιο και ανοίγει τον δρόμο για τη νομιμοποίηση της τσιμεντοποίησης των πάντων, της διάλυσης της ελληνικής φύσης και των μοναδικών τοπίων που έχουν απομείνει και την κατάλυση των διαδικασιών δημοκρατικού ελέγχου των κατασκευών και χωροθετήσεων.

Αναλυτικά:

Η έως σήμερα πρακτική διαχείρισης της δημόσιας γης χαρακτηρίζεται από αδράνεια, αποσπασματικότητα, αδιαφάνεια, αναποτελεσματικότητα και γενικότερα αντανακλά τις δυσλειτουργίες του δημόσιου τομέα. Η συγκεκριμένη παθογένεια δεν επιτρέπει την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ούτε με οικονομικούς όρους αλλά ούτε και με όρους χρησιμοποίησής της για κοινωνικούς ή περιβαλλοντικούς σκοπούς. Τυπικό δείγμα διαιώνισης  αυτής της κατάστασης αποτελεί το «εφαρμοστικό» του Μεσοπρόθεσμου Σχέδιο Νόμου, που κατατίθεται προς κατεπείγουσα ψήφιση στη Βουλή.

Στο υπόψη Ν/Σ προτείνεται η ίδρυση ενός νέου φορέα με τη μορφή Ταμείου Ιδιωτικού Δικαίου (κεφ. Α), στο οποίο μεταβιβάζεται η περιουσία φορέων διαχείρισης δημόσιας περιουσίας (ΕΤΑ, ΚΕΔ κλπ) και το οποίο εμφανίζεται ως από μηχανής θεός που θα επιλύσει κάθε πρόβλημα. Τέτοιες  λύσεις, όμως –όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένα– αρνούνται να αντιμετωπίσουν σε βάθος τις αιτίες της κακοδαιμονίας και δεν οδηγούν σε ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Παράλληλα και κυρίως, όμως,  εισάγεται η έννοια της «πολεοδομικής ωρίμανσης» των δημοσίων ακινήτων (κεφ. Β), με βάση την οποία  ξεχαρβαλώνεται πλήρως κάθε δυνατότητα υιοθέτησης μιας ορθολογικής και ολοκληρωμένης πολιτικής για την ανάπτυξη της δημόσιας περιουσίας.
Συγκεκριμένα:
-          Αγνοείται η συνταγματική υποχρέωση του κράτους για χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, ισοπεδώνεται  η έννοια της  προστασίας του περιβάλλοντος, αφού  κατατάσσεται στην ίδια μοίρα με τη δημοσιονομική και αναπτυξιακή πολιτική (αρθ. 11). Στις συγκεκριμένες ρυθμίσεις δεν εμπλέκεται καν ο Υπουργός ΠΕΚΑ, παρά  αποκλειστικά ο Υπουργός Οικονομικών (αρθ.12, παρ. 3), με προφανή στόχο την παράκαμψη του Ε τμήματος του ΣτΕ και της νομολογίας του.

-          Καταργούνται τα τοπικά ή περιφερειακά καθεστώτα ρύθμισης των χρήσεων γης και  δόμησης –διάταξη που ούτε ο περίφημος νόμος “fast track” δεν τόλμησε να επιβάλει– και «λαμβάνονται υπόψη» μόνο τα αόριστα και επιδεχόμενα πολλαπλών ερμηνειών και ρυθμίσεων «υφιστάμενα χωροταξικά πλαίσια εθνικού επιπέδου» (αρθ.11, παρ.1) δηλαδή το Εθνικό Χωροταξικό πλαίσιο και τα Ειδικά για τον Τουρισμό και τη Βιομηχανία, εκ των οποίων ιδίως το δεύτερο υποτίθεται ότι είναι υπό αναθεώρηση.

-          Εισάγονται με οριζόντιο και ισοπεδωτικό τρόπο και με αναιτιολόγητα κριτήρια (σχεδόν στην τύχη) «γενικοί κανόνες χωροθέτησης», αλλοιώνοντας βασικές αρχές του χωροταξικού και πολεοδομικού δικαίου όπως ισχύει ως σήμερα («κατηγορίες χρήσεων γης», τα όρια ΣΔ ανά χρήση, ποσοστά κάλυψης κλπ). Αντί  βελτιώσεων στις αρκετές δυσκαμψίες αυτού του πλαισίου, η «διαδικασία χωροθέτησης» και «επενδυτικής ταυτότητας» ανάγεται απλώς σε διαδικασία σχεδιασμού και καταργείται η έννοια της «πολεοδόμησης», με την παροχή προνομιακών όρων δόμησης για «αξιοποίηση» της δημόσιας γης με όρους «εκτός σχεδίου». Έτσι, διευρύνεται  αντί να  περιορίζεται η εκτός σχεδίου δόμηση, σε αντίθεση προς το εθνικό χωροταξικό πλαίσιο και τις μέχρι σήμερα διακηρύξεις και καθιερώνεται μια πρακτική με αμφίβολη συνταγματική νομιμότητα,.

-          Δεν διερευνάται ούτε στο ελάχιστο η δυνατότητα  ενσωμάτωσης της προκύπτουσας από την αξιοποίηση των δημοσίων ακινήτων ανάπτυξης, στην περιοχή που την περιβάλλει, τόσο από πλευράς υπέρβασης της φυσικής φέρουσας ικανότητας του τόπου, όσο και από πλευράς αναπτυξιακής ώθησης (απασχόληση, επιχειρηματικές ευκαιρίες κλπ). Δεν εισάγεται κανένα πραγματικά αναπτυξιακό κριτήριο για την αξιοποίηση των ακινήτων. Η όλη λογική του ΣΝ διαπνέεται από μια μονεταριστικού τύπου αντίληψη για την «αξιοποίηση».

-          Δεν προβλέπεται καμία διαδικασία διαφάνειας, διαβούλευσης και συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, με αναμενόμενο αποτέλεσμα τη διαιώνιση των φαινομένων αντιπαλότητας μεταξύ κρατικών και τοπικών επιλογών, και εν τέλει την αδρανοποίηση των όποιων επενδυτικών σχεδίων. Οι αυταρχικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων ποτέ δεν ήταν αποτελεσματικές, όπως έχει αποδειχθεί και με τα ολυμπιακά ακίνητα, όπου οι εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις έχουν αδρανοποιήσει κάθε προσπάθεια αξιοποίησης των εγκαταστάσεων που κόστισαν δισεκατομμύρια στον δημόσιο προϋπολογισμό και τον ελληνικό λαό.

-          Παρέχονται ανεξέλεγκτες ελευθερίες για τις ιδιαίτερα ευαίσθητες περιοχές, όπως τα δάση και ο αιγιαλός, που απολαμβάνουν ειδικής περιβαλλοντικής προστασίας ακόμα και από το σύνταγμα, χωρίς να θεσπίζονται –έστω– κάποια κριτήρια βάσει των οποίων κρίνεται ότι η «έγκριση χωροθέτησης» ενός επενδυτικού σχεδίου δικαιολογεί αυτού του τύπου την απορρύθμιση.

-          Ειδικά για τον παράκτιο χώρο και τον αιγιαλό,  όπου είναι γνωστό ότι οι μέχρι σήμερα ιδιωτικοποιήσεις της περιουσίας του ΕΟΤ έχουν συνοδευτεί από πλήθος αυθαιρεσιών των ιδιωτών «επενδυτών», επιτρέπεται όχι μόνο η ιδιοποίησή του  από τον «επενδυτή» και ο αποκλεισμός της χρήσης του από το κοινό (αρθ. 14), αλλά ακόμα και η «νομιμοποίηση» των αυθαιρέτων που έχουν γίνει μετά το 1993, μέσω νέων διαπιστωτικών πράξεων του ΕΟΤ (αρθ. 17, παρ. 1).


Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για εφαρμοστικό του Μεσοπροθέσμου αλλά για σχέδιο εκτέλεσης εν ψυχρώ του Περιβάλλοντος και της Χωροταξίας

Εάν ψηφιστεί αυτό το άθλιο, αντισυνταγματικό κατασκεύασμα, η Ελλάδα θα καταστεί ο περίγελος και ο απόβλητος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν θα διαφέρει σε τίποτε από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Είναι μεγάλη ντροπή για τον πρωθυπουργό και για όλα τα στελέχη της κυβέρνησης που όμνυαν επί χρόνια στην προστασία του περιβάλλοντος και την πράσινη ανάπτυξη.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θέτει όλους τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας προ των ευθυνών τους. Η ψήφιση από μέρους τους του εφαρμοστικού νόμου σημαίνει κατάλυση του δημοκρατικού και περιβαλλοντικού κεκτημένου της χώρας.

Τη γη δεν την κληρονομήσαμε για να την καταστρέψουμε, αλλά για να την παραδώσουμε ακέραιη στις ερχόμενες γενιές!


Αθήνα  28/07/2011

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Το Περιβάλλον στο απόσπασμα: Ο νέος υπουργός ΠΕΚΑ έρχεται με φούρια, έμπλεος αντιπεριβαλλοντικών προθέσεων

Ανακοίνωση του Τομέα Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της ΔημΑρ:


"Θα έχω φυσικά την ίδια επιτυχία ΚΑΙ στο Περιβάλλον!!"

«Θα κάνω ό,τι μπορώ για να προχωρήσουμε πιο ενεργά σε αυτό που περιγράφουμε ως Πράσινη Ανάπτυξη. Να δείξουμε ότι η Πράσινη Ανάπτυξη είναι πρώτα από όλα –και πάνω από όλα– ανάπτυξη. Με κεφαλαίο Α».

Γ.Παπακωνσταντίνου, νέος υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, προγραμματικές δηλώσεις.

…Με κεφαλαίο Α και με μικρο πι – αυτό ακριβώς φοβόμαστε! Ουδόλως Πράσινη, δηλαδή! Γιατί κάτι τέτοιο προκύπτει από τις πρώτες προγραμματικές δηλώσεις του τέως υπουργού Οικονομικών που μοιάζει να προσέρχεται στο καινούριο του υπουργείο με τις ίδιες εισπρακτικού χαρακτήρα και αδιέξοδες περιβαλλοντικά αντιλήψεις που τον χαρακτήριζαν ως «τσάρο» της Οικονομίας.

Η επίσημη προαναγγελία για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων («Στη χώρα μας στρουθοκαμηλίζουμε. Δεν είναι δυνατόν να "γκρεμίσεις" ένα εκατομμύριο αυθαίρετα κτίσματα…» ), σε βάρος του περιβάλλοντος και όλων όσων επέλεξαν –ή δεν είχαν τη δυνατότητα να το πράξουν…– να μην αυθαιρετήσουν, για χάρη κάποιων εκατομμυρίων ευρώ στο κρατικό ταμείο, λύση στην οποία αντιτάχθηκε σθεναρά η απελθούσα υπουργός Τίνα Μπιρμπίλη, πατώντας και σε συνταγματικά ερείσματα, είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής του νέου υπουργού.

Στο όνομα ενός «περιβαλλοντικού πραγματισμού», ανοίγει πολλά θέματα: «επανεξέταση της απαγόρευσης της πετρελαιοκίνησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη», «εκμετάλλευση κοιτασμάτων χρυσού», «πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», «εκμίσθωση του λιγνιτωρυχείου της Βεύης», «καύση απορριμμάτων», «δραστηριότητες που θα εξαιρούνται από τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων», «όχι μόνο για το τι είναι δάσος, αλλά και το τι θέλουμε να είναι δάσος» κλπ.

Να υποθέσουμε ότι στην έννοια «ενσωμάτωση του περιβαλλοντικού κόστους», δεν περιλαμβάνεται και η ενσωμάτωση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος των τεράστιων ποσών που η ΔΕΗ θα καταβάλει, από το 2013, για αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης λόγω των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου.

Ο Τομέας Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς απαιτεί την επείγουσα θέσπιση πράσινων πολιτικών ως τον κατ’ εξοχήν δρόμο για διέξοδο από την οικονομική, και όχι μόνο, κρίση που μαστίζει τη χώρα, με βάση τις ενδεδειγμένες περιβαλλοντικά λύσεις –πάντα με αριστερό και προοδευτικό πρόσημο– που έχει καταθέσει κατά καιρούς στις προτάσεις του.

Η κοινωνία των πολιτών που ευαισθητοποιείται όλο και περισσότερο σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της εφαρμογής συγκεκριμένων πράσινων πολιτικών και όχι βέβαια μιας νεφελώδους, υπονομευμένης εξαρχής και αφερέγγυας «Πράσινης Ανάπτυξης», διαπιστώνει καθημερινά ότι η οικονομική κρίση οδηγεί ταυτόχρονα σε κοινωνική και περιβαλλοντική εξαθλίωση.

Και είναι βέβαιο ότι θα αντιταχθεί στο Αντιπεριβαλλοντικό Μνημόνιο που φέρνει στην ατζέντα του ο «νέος» υπουργός ΠΕΚΑ.

Η χώρα δεν έχει ανάγκη για έναν συνεχιστή της οπτικής του Γιώργου Σουφλιά που θα "αξιοποιεί" το περιβάλλον, αλλά για πραγματικές πράσινες λύσεις, λύσεις που αποτελούν μονόδρομο για την αναβίωση της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας.

ΤΟΜΕΑΣ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Οι φυσικοί πόροι δεν είναι κοινωνικά αγαθά. Είναι φυσικά αγαθά προς συλλογική διανομή (σε φύση και άνθρωπο)




του Γιάννη Σακιώτη


Ένα σύντομο σχόλιο πάνω στην αντίληψη ότι "οι φυσικοί πόροι είναι κοινωνικά αγαθά"

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα.

Μια βουνίσια βρύση τρέχει συνεχώς νερό, προσφέροντας πλούσια τροφοδοσία με νερό σε μια γούρνα.

Από εκεί πίνουν νερό άνθρωποι [άρα το νερό είναι εν προκειμένω κοινωνικό αγαθό], άλογα και γαϊδούρια [ζώα που βοηθάνε τον άνθρωπο, καταβάλλοντας έργο αντί για αυτόν, άρα έμμεσα το νερό είναι πάλι κοινωνικό αγαθό αφού τελικά εξυπηρετείται η κοινωνία], σκυλιά και γατιά [φύλακες για τον άνθρωπο τα μεν, χαδιάρες φίλες του ανθρώπου οι δε, άρα πάλι ο άνθρωπος επωφελείται, συνεπώς πάλι κοινωνικό αγαθό μας βγαίνει η εξίσωση], βόδια, κατσίκια και πρόβατα [τα οποία τρώμε, άρα νάτη πάλι η κοινωνική χρησιμότητα].

Πίνουν όμως νερό και φίδια, αλεπούδες, κοράκια, γεράκια, λύκοι, νυφίτσες, νυχτερίδες, σαύρες, χελώνες και αηδόνια. Αυτά τα ζώα δεν προσφέρουν κάποια υπηρεσία στον άνθρωπο παρά μόνο παρεπιπτόντως, αν τα φίδια που καλοπερνάνε με τα σκουπίδια θυμηθούν το ένστικτο του κυνηγού και κυνηγήσουν κανένα ποντίκι, αν οι αλεπούδες φάνε τίποτε φίδια και γλιτώσουμε από τσιμπήματα, αν αγεράκια φάνε κανέναν αρουραίο, οι νυχτερίδες μερικά σμάρια κουνούπια, οι χελώνες παράσιτα του κήπου και μας γλιτώσουν από το ξεχορτάριασμα και αν τα αηδόνια φιλοτιμηθούν  να τραγουδάνε τα όμορφα τραγούδια τους στους κήπους μας και όχι σε άσχετα μέρη στο βουνό που δεν κυκλοφορούν άνθρωποι και το τραγούδι των αηδονιών δεν βρίσκει ακροατήριο.

Μια μέρα το νερό λιγοστεύει, καθώς στην κορυφή του βουνού από όπου ξεκινούσε για να έρθει στην βρύση χτίστηκε ένα όμορφο χιονοδρομικό κέντρο. Επειδή οι φυσικοί πόροι είναι κοινωνικό αγαθό. Η κατασκευή ξεπάτωσε το δίκτυο των υπόγειων υδάτινων διόδων και το νερό αντί να κυλάει εσωτερικά και να φτάνει στην πηγή, πέφτει σε μια καταβόθρα και από εκεί χάνεται σε άγνωστα μέρη.

Οι άνθρωποι που έπιναν νερό από την βρύση κάνουν πρόχειρους υπολογισμούς και βλέπουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να παίρνουν τις ποσότητες νερού που κατανάλωναν, τουλάχιστον για τους εαυτούς τους και τα ζώα εκμετάλλευσης, αλλά θα πρέπει να κόψουν το νερό στα άγρια ζώα.

Βάζουν ρουμπινέ στην βρύση και τα άγρια ζώα πεθαίνουν από δίψα. Αν έκαναν λίγη οικονομία οι άνθρωποι τα άγρια ζώα θα ζούσαν, έστω με λιγότερο νερό. Αλλά, οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονταν για κάτι τέτοιο: τα άγρια ζώα ΔΕΝ διανέμονται,δεν είναι κοινωνικά αγαθά, συνεπώς είναι άχρηστα και δεν πειράζει αν εξαφανιστούν.

Μετά από λίγο καιρό τα ποντίκια που έχουν γίνει μερικά εκατομμύρια λόγω κατάρρευσης του οικοσυστήματος δαγκώνουν και μεταδίδουν μολυσματικές ασθένειες στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι φεύγουν από το βουνό και πάνε στην θάλασσα. Εκεί όμως δεν υπάρχει πόσιμο νερό. Ξεκινούν λοιπόν αφαλάτωση. Από τότε μάλιστα χρησιμοποιούν περισσότερο νερό από ό,τι πριν. Επειδή το προς αφαλάτωση νερό της θάλασσας είναι κοινωνικό αγαθό εν αφθονία. 

Η αφαλάτωση σύντομα επεκτείνεται. Κανείς δεν υπολογίζει τα απόβλητα πυκνά αλατισμένου νερού που τα ρίχνουν ανεπεξέργαστα στην θάλασσα οι εργάτες του εργοστασίου αφαλάτωσης. Τα ψάρια ασφυκτιούν σε τόσο αλατισμένο νερό και εξαφανίζονται από την περιοχή που ζει κυρίως από την αλιεία.

Ένας ψαράς καταλαβαίνει τι έχει γίνει. Μαζεύει τους συναδέλφους του και όλοι μαζί επιτίθενται, ξυλοκοπούν και διώχνουν με τις κλωτσιές τους βουνίσιους από την περιοχή τους. Σπάνε και το εργοστάσιο της αφαλάτωσης.

Λένε: το νερό ΔΕΝ είναι κοινωνικό αγαθό, είναι ΦΥΣΙΚΟ αγαθό, ανήκει σε όλα τα πλάσματα της φύσης.

-------------------------------------------------

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει φυσικούς πόρους από την άγρια ζωή στο όνομα του ότι οι φυσικοί πόροι είναι μόνο για τον άνθρωπο. Αφενός επειδή στο τέλος της διαδρομής τους ανθρώπους που λεηλατούν τους φυσικούς πόρους ως κοινωνικά αγαθά τους παίρνει ο διάολος [λόγω κατάρρευσης των οικοσυστημάτων], αφετέρου επειδή η φύση είναι ΑΥΤΑΞΊΑ, έχει δικαίωμα να διαιωνισθεί. Ο άνθρωπος οφείλει να εκμεταλλεύτεται τους φυσικούς πόρους με αειφορικό τρόπο: δηλαδή με σύνεση και πρόνοια για την ανανεωσιμότητά τους, λαμβάνοντας υπόψη το μερίδιο της άγριας ζωής στη νομή των φυσικών πόρων.

Η παγκόσμια βιβλιογραφία είναι έμφορτη από τεκμηριωμένα κείμενα που αποδεικνύουν ότι οι φυσικοί πόροι είναι φυσικά και όχι κοινωνικά αγαθά (Ρέητσελ Κάρσον, Κλαμπ της Ρώμης, Worldwatch Institute κοκ), εδώ και 40 χρόνια.

Η αντίληψη αυτή περί "κοινωνικής ιδιοκτησίας των φυσικών πόρων" οδήγησε σε αναρίθμητες τοπικές οικολογικές και κοινωνικές καταστροφές.


ΥΓ Παρ' όλα αυτά είμαι υπέρ της εξόρυξης και χρήσης του φυσικού αερίου, επειδή εξοικονομεί 25-30% εκπομπών αερίων κλιματικής αλλαγής σε σχέση με τα άλλα εξορυσσόμενα καύσιμα. Επίσης, είμαι υπέρ της αφαλάτωσης με χρήση ΑΠΕ, όχι επειδή το θαλασσινό νερό είναι κοινωνικό αγαθό αλλά επειδή υπάρχει αειφορικός τρόπος διαχείρισης του θαλασσινού νερού, που καθιστά ένα πολύτιμο φυσικό αγαθό όπως το θαλασσινό νερό έναν ανανεώσιμο πόρο προς συλλογική διανομή, προς όφελος δηλαδή και του ανθρώπου και της φύσης. 

Γιάννης Σακιώτης
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...