Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Τι απέγινε η γεωργία; Η επιβίωση του έθνους πρέπει να αναζητηθεί στην ύπαιθρο


 
του Μιχάλη Μοδινού*

Είναι ενδιαφέρον ότι κανείς δεν ασχολείται πια με την ελληνική γεωργία. 
Εδώ που τα λέμε, ούτε στο πρόσφατο παρελθόν μιλούσαν και πολλοί επί της ουσίας. Οι απόηχοι της κρίσης του αγροτικού χώρου έφταναν στα αυτιά του κοινού όταν, στις εποχές των παχιών αγελάδων και αγροσυνδικαλιστών, καταλαμβάνονταν από τα τρακτέρ οι εθνικές οδοί, έκλειναν τα σύνορα της χώρας και η ιαχή «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» δονούσε τη χειμερινή ατμόσφαιρα. Οι διεκδικήσεις περιορίζονταν μονότονα στην εξασφάλιση των επιδοτήσεων και πολύ σπάνια άγγιζαν τα λεγόμενα διαρθρωτικά προβλήματα του τομέα, την εγκατάλειψη των ορεινών και ημιορεινών γαιών, την εξάντληση φυσικών πόρων όπως το νερό και το έδαφος, την υποβάθμιση του τοπίου, την έλλειψη ανταγωνιστικότητας των προϊόντων.
Τώρα ούτε καν αυτό. Γιατί άραγε; 
Ενας λόγος είναι ίσως ότι οι κατ' επάγγελμα γεωργοί κοντεύουν να μας τελειώσουν. Οι ιδιοκτήτες γεωργικής γης είναι πια ως επί το πλείστον κάτοικοι πόλεων, με άλλο κύριο επάγγελμα, που είτε εκμισθώνουν τις γαίες τους είτε προσλαμβάνουν μόνιμο και εποχικό προσωπικό για τη δουλειά στο χωράφι (κατά κανόνα αλλοδαπούς). 
Ενας άλλος λόγος είναι η μείωση της συμμετοχής της γεωργίας στο επίσημο ΑΕΠ της χώρας σε λιγότερο από 3%. Με την οικονομική συνεισφορά τόσο χαμηλή και την ανθρώπινη συμμετοχή να φθίνει ραγδαία, ο αγροτικός τομέας τείνει να μην απασχολεί τους πολλούς.

Και όμως τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. 
Πρώτα απ' όλα, η γεωργική δραστηριότητα αφορά τα 4/10 του εθνικού εδάφους. Στις εκτάσεις αυτές έχουν επενδυθεί υψηλότατα ποσά ήδη από τον Μεσοπόλεμο - σε άρδευση, αποστράγγιση, πρόσβαση, αποθηκευτικούς χώρους, εξηλεκτρισμό και τις συναφείς υποδομές. 
Επειτα, η συμβολή του τομέα στον εθνικό πλούτο υποτιμάται συστηματικά καθώς μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής αυτοκαταναλώνεται ή ανταλλάσσεται ακόμη και στις μέρες μας παράγοντας υψηλότατες αξίες χρήσης αλλά όχι αγοραία αξία.
Σκεφθείτε πόσες ελληνικές οικογένειες καταναλώνουν το ίδιο τους το λάδι ή το κρασί, πόσες διαθέτουν λαχανόκηπο και οπωρώνα στο εξοχικό ή προμηθεύονται παντοειδή γεωργικά προϊόντα απευθείας από τον παραγωγό χωρίς αυτά να καταγράφονται στους εθνικούς λογαριασμούς. 
Με άλλα λόγια, η γεωργία είναι πολύ σημαντικότερη για την πραγματική οικονομία από ό,τι εμφανίζεται στους εθνικούς λογαριασμούς.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, ιδιαίτερα βαρύνουσα παράμετρος στους καιρούς που ζούμε. 
Η διατροφή είναι ανελαστική και οι αγοραίες τιμές συχνά δεν αντανακλούν την οριακή τιμή της. Αυτό γίνεται εμφανές σε περιόδους κρίσης. Ενα ποτήρι νερό από τη βρύση του σπιτιού μου έχει πρακτικά μηδενικό κόστος (και αντιστοίχως αξία), αλλά το ίδιο ποτήρι λ.χ. στη Σαχάρα θα είχε άπειρη αξία που θα απεικόνιζε την απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου. Το ίδιο ισχύει για ένα πιάτο φαΐ, κάτι γνωστό από τους προπάτορες κατά τα χρόνια της Κατοχής όταν αντάλλασσαν οικογενειακά κειμήλια για ένα αυγό. 
Με άλλα λόγια, και δεδομένων των συνθηκών, θα πρέπει να ξαναδούμε τη γεωργία ως τομέα που μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωση.
Αυτό φυσικά δεν είναι εύκολο.
Μια ολόκληρη γενιά γαλουχήθηκε με φληναφήματα περί κοινωνίας της γνώσης, έστρεψε την πλάτη στις χειρωνακτικές εργασίες, λησμόνησε βασικές γνώσεις και δεξιότητες, έμαθε να μισεί το αγροτικό παρελθόν της. Ονειρεύτηκε και εν πολλοίς έζησε ελεύθερη και πλούσια ζωή. 
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. 
Η γεωργία μπορεί και πρέπει να ελκύσει και πάλι το ενδιαφέρον των νέων κυρίως ανθρώπων και η Κοινή Αγροτική Πολιτική βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση. 
Οι καλλιέργειες μπορεί να γίνουν καινοτόμες και παραγωγικές, το τοπίο να προστατευθεί, η μονοκαλλιέργεια να περιορισθεί, η βιοποικιλότητα να περισωθεί, οι δραστηριότητες της υπαίθρου να γίνουν πολυσθενείς συνδεόμενες με τον τουρισμό και τη μεταποίηση. 
Αν θέλετε, αυτός μοιάζει να είναι και ο μονόδρομος που θα βοηθήσει το έθνος να επιβιώσει, λιτότερα ίσως από το πρόσφατο παρελθόν, πάντως να επιβιώσει. Πολλώ μάλλον που παγκοσμίως υπάρχει μια τάση αύξησης της τιμής των αγροτικών προϊόντων λόγω τόσο του υπερπληθυσμού όσο και της κλιματικής αλλαγής.

Η γεωργία πρέπει λοιπόν να ξαναγίνει «μόδα», ενσωματώνοντας τώρα πια τόσο την άφθονη έρευνα που έχει επενδυθεί σε αυτήν όσο και το τεράστιο άνεργο δυναμικό (συχνά υψηλού μορφωτικού επιπέδου) που διαθέτει η χώρα.



 *Από ΤΑ ΝΕΑ 25/8/11  - Ο Μιχάλης Μοδινός είναι περιβαλλοντολόγος 
και συγγραφέας


Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Η χαμένη Τιμή της ελληνικής γεωργίας

του Βαγγέλη Μυτιληναίου ( αναδημοσίευση από το αριστερΟΚ )


Σκέψεις για το μέλλον της ελληνικής γεωργίας με αφορμή το βασισμένο στην αγροτική παραγωγή και τυποποίηση πείραμα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας στη Marinaleda της Ανδαλουσίας

Η συγκυρία που ζούμε το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα αλλάζει συθέμελα τον τρόπο ζωής μας, γκρεμίζει στερεότυπα δεκαετιών, ανατρέπει κοσμοθεωρίες, ανακατατάσσει ιδεολογικούς συσχετισμούς. Το σίγουρο είναι ότι οι αλλάγές που ζούμε και κυρίως αυτές που θα ζήσουμε οι νεώτερες γενιές, αν τις αξιοποιήσουμε ως ευκαιρίες και δεν τις σπαταλήσει η κοινωνία μας για μια ακόμη φορά, θα αποτελέσουν και την πρώτη ύλη για ένα μέλλον αισιόδοξο, με επλίδα και προοπτική, οπου θα παρέχεται η δυνατότητα κανείς να ζήσει ποιοτικά, να δημιουργήσει, να προοδεύσει σε αυτό τον τόπο σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και τις πολλές και σημαντικές πραγματικά δυνατότητές του.

Η αγροτική παραγωγή με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά της, όπως και κάθε άλλος κλάδος της οικονομίας μας άλλωστε, αποτελούσε, και αν δεν αποτελεί πια δεν υπάρχει κάτι άλλο που να την αντικατέστησε, έναν από τα βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας και παράλληλα έναν από τους κυριώτερους παράγοντες της πολιτισμικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς που έθρεψε γενιές και γενιές Ελλήνων εδώ και αιώνες.




Θεόφιλου: "Το μάζεμα της ελιάς"
Μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες λοιπόν η ελληνική γεωργία – παρά τα προβλήματα και τις στρεβλώσεις που είχαν δημιουργήσει οι συνεχόμενοι πόλεμοι και οι ταραχές που κατα καιρούς ερήμωναν ολόκληρες περιοχές της ελληνικής υπαίθρου – αποτελούσε μια υπολογίσιμη παραγωγική δύναμη. Η αγροτική παραγωγή, στραμένη στο να καλύψει τις εγχώριες επισιτιστικές ανάγκες κρατούσε ζωντανή την ύπαιθρο, εξασφάλιζε φτηνά και ιδιαίτερα καλής ποιότητας – αν και στη μεταπολεμική και μετεμφιλιακή Ελλάδα λίγο θα απασχολούσε κάτι τέτοιο τους ταλαιπωρημένους Έλληνες – προϊόντα και μάλιστα καλύπτωντας σχεδόν το σύνολο των επισιτιστικών αναγκών της χώρας, όταν μάλιστα η εισαγωγή προϊόντων αποτελούσε μια μάλλον ακριβή υπόθεση πολυτέλειας για τα δεδομένα της εποχής.

Και ύστερα ήρθε και στην ελληνική γεωργία, όπως και σε όλους τους τομείς, η κακοδαιμονία της Μεταπολίτευσης…

Οι επιδοτήσεις που άρχισαν να εισρέουν από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και εξής, ενώ θα μπορούσαν να απογειώσουν τον αγροτικό τομέα και να καταστήσουν την Ελλάδα μια πρωτοπόρο χώρα στην αγροτική παραγωγή, συνδυάζοντας νέες μεθόδους παραγωγής και νέες τεχνικές με την πλούσια εμπειρία της εγχώριας γεωργικής παράδοσης, έγιναν και αυτές ένα είδος “οικονομικού δολοφόνου”, που σακάτεψαν κυριολεκτικά την ελληνική παραγωγή και κατέστησαν τους Έλληνες αγρότες μια από τις πλέον μη παραγωγικές τάξεις της μεταπολιτευτικής περιόδου, που βολοδέρνουν με την ψύφο τους πότε από εδώ και πότε από εκεί για να καταλήξουν σε όποιον τους υποσχεθεί “όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά”…



Με τούτα και με ‘κείνα η ύπαιθρος ολοένα και μαραζώνει, τα ελληνικά προϊόντα σαπίζουν στα χωράφια χωρίς να μαζεύονται, ενώ ο κύριος κορμός της γεωργίας αφορά πλέον πρόχειρες παραγωγές κάποιων επιδοτούμενων ακόμη προϊόντων. Οι επισιτιστικές μας ανάγκες καλύπτονται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου με εισαγωγές, ενώ το τρακτέρ που ήταν ένα όχημα που συμβόλιζε την ύπαιθρο και το χωράφι, πλέον αποτελεί σύμβολο των μπλόκων στην Εθνική οδό και της τραμπούκικης συμπεριφοράς μιας ομάδας ανθρώπων, που παρέα με τους άθλιους κομματάρχες τους όλων των αποχρώσεων εκβιάζουν κάθε τόσο την εξουσία προκειμένου να τους εξασφαλίσει όχι κάτι άλλο, παρά το ετήσιο χαρτηλίκωμα ανεξάρτητα από την παραγωγικότητα τους και την ποιότητα των προϊόντων τους…
Την ίδια στιγμή στην άλλη άκρη της Μεσογείου σε ένα χωριό της Ανδαλουσίας λίγο έξω απο τη Σεβίλη, στη Μαριναλέντα, λαμβανει χώρα ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά – συναιτεριστικά πειράματα στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο με βάση τη γεωργία.


Για την ιστορία λοιπόν, αμέσως μετά την πτώση του φρανκικού καθεστώτος η Ανδαλουσία αποτελούσε – και αποτελεί ακόμη και σήμερα – μια τεράστια έκταση από καλλιεργίσιμη γη, που το μεγαλύτερο μέρος της κατέχουν αριστοκράτες γεωκτήμονες μια και συνολική αγροτική μεταρρύθμιση και ανακατανομή γαιών δεν έχει γίνει. Παράλληλα η φτώχια και η ανεργία που αποτελούσε και εν πολλοίς αποτελεί τον κανόνα για τα λαϊκά στρώματα της Ισπανικής επαρχίας οδηγούσε μαζικά τους κατοίκους στο δρόμο της μετανάστευσης προς αναζήτηση εργασίας. Αποτέλεσμα της δύσκολης κατάστασης ήταν με επίκεντρο τη Μαριναλέντα η συγκρότηση και οργάνωση του συνδικάτου των εργατών στις αγροτικές εργασίες στα κτήματα με σκοπό την απόσπαση καλλιεργήσιμων εκτάσεων από τους ευγενείς μεγαλογαιοκτήμονες. Το συνδικάτο από κοινού με την δημοτική αρχή – που μετά το 1979 ταυτίζεται και αυτή με το συνδικάτο και την πολιτική του – ξεκίνησε τα επόμενα χρόνια μια τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να αποσπάσει γη από τον μεγαλογεωκτήμονα της περιοχής – κάποιον Δούκα του Ιφαντάδο – αξιοποιώντας διάφορες μορφές πάλης όπως απεργείες, καταλήψεις εδαφών προκειμένου να μην μπορούν οι γεωκτήμονες να καλλιεργήσουν τη γη, αποκλεισμοί δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών μέχρι και διαδρόμων αεροδρομίων, καθώς και μεγάλες πορείες δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιομέτρων που αποσκοπούσαν στην ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου, ενώ τέλος ακόμη και μαζικές απεργείες πείνας στις οποίες συμμετείχε μαζικά ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού συμπεριλαμβανομένων των γυναικών ακόμη και των παιδιών… Η τεράστια πίεση που δημιουργησε όλο αυτό το μαχητικό αλλά κυρίως συντονισμένο κίνημα κατάφερε τελικά να αποδώσει καρπούς και να αποδόσει στους κατοίκους της Μαριναλέντα 1200 εκτάρια καλλιεργίσιμων γαιών, οι οποίες από εκεί και στο εξής θα ήταν δική τους.

‘Ετσι την ίδια εποχή που η “επάρατος δεξιά” έβαζε την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ και οι δυνάμεις της “Αλλαγής” μιλούσαν για “τρίτο δρόμο”, “μονοπώλια”, “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” και ο αγροτικός τομέας ξεκινούσε τη μεγάλη καριέρα του στη διαφθορά και τη φαυλότητα, στη Marinaleda έμπαιναν οι βάσεις για ένα πραγματικά δημοκρατικό και σοσιαλιστικό πείραμα. Ενώ οι Έλληνες αγρότες άρχιζαν ζαλίζονται κυριολεκτικά με τα χρήματα που εισέρρεαν και ο γενικός κανόνας ήταν να ξεκινήσει ένα όργιο σπατάλης και νεοπλουτισμού, με φόντο ακριβά αυτοκίνητα, αχαλίνωτη νυχτερινη ζωή και εξασφαλισμένο ειδσόδημα των επιδοτήσεων, στη Μαριναλέντα αποφάσιζαν να εργαστούν σκληρά προκειμένου να ζήσουν από τη γη που με τόσο κόπο και τόσες θυσίες απέκτησαν. Ισχυροποίησαν περεταίρω το συνδικάτο και καθιστώντας τη γενική του Συνέλευση ανώτατο όργανο διοίκησης και αποφάσισαν ότι δεν πρόκειται ούτε να τεμαχίσουν, ούτε να πωλήσουν τη γη τους μια και αυτή θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να τους θρέψει… Με αυτό το σκεπτικό οργάνωσαν την παραγωγή ώστε να παράγουν και άλλα προϊόντα και όχι μόνο την ελιά, που παραδοσιακά καλλιεργείτο, προκειμένου να αυξήσουν όσο γινόταν και την παραγωγή και την εργασία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ σταδικά προχώρησαν και στη βιομηχανική επεξαργασία των προϊόντων και την τυποποίηση σε μονάδες που δημιουργήθηκαν υπό τον έλεγχο του Συνδικάτου και του Δήμου με τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας.

Σημαντικότερη ωστόσο παράμετρος του όλου εγχειρήματος δεν είναι άλλη από το ότι οι σημαντικές πλέον οικονομικές αποδοχές που προκύπτουν από την πώληση των προϊόντων στην αγορά αλλά οι κρατικές ή ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που ισχύουν και απολαμβάνουν οι αγρότες σε όλη την υπόλοιπη Ισπανία δεν μοιράζονται – εκτός από την κάληψη των αμοιβών – αλλά επανεπενδύονται στην παραγωγή όπως στην έρευνα π.χ. για νέες πιο ανταγωνιστικές καλλιέργειες, προϊόντα που έχει ανάγκη η αγορά, για νέες μονάδες επεξεργασίας, στροφή στις βιολογικές καλλιέργειες κ.ο.κ…

Σήμερα όλα τα μέλη του συνδικάτου αμοίβονται με μηνιαίο μισθό κοντά στα 1200 Ευρώ για επτά ώρες δουλειάς την ημέρα στο εργοστάσιο και αντίστοιχα για έξι ώρες στο χωράφι, ενώ το ίδιο ποσό λαμβάνουν και τα διοικητικά στελέχη του συνεταιρισμού. Παράλληλα ο Δήμος έχει κοινονικοποιήσει όλους τους προς δόμηση χώρους του οικισμού και χτίζει νέες κατοικίες για τους εργάτες που δεουλεύουν για το συνεταιρισμό με ενοίκιο 15 Ευρώ το μήνα – κατά βάση με εθελοντική εργασία από τους κατοίκους – και ειδική μέριμνα για πάρκα και ελεύθερους χώρους, ενώ αντίστοιχα ο παιδικός σταθμός στοιχίζει 12 Ευρώ.

Θα μπορούσε κανείς να βγάλει διάφορα συμπεράσματα και να κάνει ποικίλες παρατηρήσεις από το πείραμα της Μαριναλέντα, ειδικά τώρα που διανύουμε αυτή την ιδιαίτερα ταραχώδη περίοδο για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κάποιος θα μπορούσε να εστιάσει στον εθελοντισμό και το αίσθημα συλλογικότητας που κυριαρχεί στην κολεκτίβα, άλλος να εκθειάσει την προσωπικότητα του Δημάρχου Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, που εκλέγεται από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 σε συνάρτηση με το ιδεολογικό του στίγμα ως επαναστάτης αντικαπιταλιστής με πινελιές από την λενινιστική, τροτσκιστική αλλά και αναρχική κοσμοθεωρία, και άλλος να αναφερθεί στην πλούσια αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση της Ανδαλουσίας από τα χρόνια του μεσοπολέμου και πως αυτή επηρέασε τη Μαριναλέντα στις σύγχρονες κατακτήσεις της… Το σίγουρο είναι πάντως ότι η γη αποτελεί μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους της ζωής στην ύπαιθρο και κυρίως η βάση της πραγματικής οικονομίας. Μένει να δούμε αν μπορούν ο αγροτικός κόσμος της χώρας μας, οι τοπικές κοινωνίες της υπαίθρου αλλά και ολόκληρη η κοινωνία ως καταναλωτής να κάνουν τα απαιτούμενα άλματα στη λογική, τις τακτικές και κυρίως τη νοοτροπία τους, ωστε να βρούμε ξανά ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας. Οι αμέσως επόμενες δεκαετίες θα είναι καθοριστικές για το αν θα ξαναδούμε την επαρχία ξανά ζωντανή και αυτή τη φορά σε στέρεες βάσεις.



Όπως και σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα έτσι και εδώ χρειάζεται επιτέλους σοβαρότητα και δουλειά, ενώ οι καιροί θα δείξουν αν η ελληνική ύπαιθρος θα βρει ξανά την ταυτότητά της…πηγή: αριστερΟΚ

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Independent: «Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες θα "έσκαγαν" αργά ή γρήγορα»

Ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας αποκαλύπτει πως τα γεγονότα στη Φουκοσίμα ήταν αναμενόμενα

πριν την καταστροφή...

ΤΟΚΙΟ*
Την ώρα που η ιαπωνική κυβέρνηση προσπαθεί, έξι μήνες μετά την έκρηξη στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, να αποδώσει το συμβάν στον σεισμό και το τσουνάμι που είχε προηγηθεί, έρχεται σήμερα ένα ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας «Independent» να ισχυριστεί αυτό που, λίγο έως πολύ, πολλοί υπέθεταν: πως οι πυρηνικοί αντιδραστήρες του εργοστάσιου της Φουκουσίμα θα «έσκαγαν» αργά ή γρήγορα, λόγω της παλαιότητάς τους.
«Μετα από έξι μήνες, τα ψέματα και η παραπληροφόρηση συνεχίζονται και οι άνθρωποι εξακολουθούν να θεωρούν πως για την καταστροφή της Φουκουσιμα ευθύνεται αποκλειστικά ο σεισμός που προηγήθηκε», γράφουν οι απεσταλμένοι της εφημερίδας στο Τόκιο.
«Τι θα συνέβαινε αν αποδεικνυόταν ότι οι τεράστιοι σωλήνες του εργοστασίου στην πραγματικότητα έσπασαν λίγο μετά το σεισμό και σίγουρα πολύ πριν το φονικό τσουνάμι ενσκήψει πάνω στους πυρηνικούς αντιδραστήρες;», αναρωτιέται η έγκριτη εφημερίδα στο σημερινό της άρθρο με τίτλο «Η Εκρηκτική Αλήθεια Πίσω από την Καταστροφή στη Φουκουσίμα», προσθέτοντας πως «αυτό θα εξέπληττε ελάχιστους ανθρώπους που γνωρίζουν στοιχεία σχετικά με το, ηλικίας 40 ετών, πυρηνικό εργοστάσιο, τον «παππού» όλων των πυρηνικών αντιδραστήρων της Ιαπωνίας».
Ο Independent μίλησε με πολλούς εργαζομένους στο εργοστάσιο, οι οποίοι καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία, έστω κι ανώνυμα, για ευνόητους λόγους: «είδα με τα μάτια μου, λίγο πριν την καταστροφή, σωλήνες να εχουν μισό-διαλυθεί κι απλώς υπέθεσα ότι είναι κάτι το φυσιολογικό, ως μέρος αυτών που εχουν φθαρεί με το πέρας των ετών», σημειώνει ένας συντηρητής, ενώ άλλοι συνάδελφοι του επισημαίνουν επίσης πως οι εγκαταστάσεις είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές και φθορές, πολύ πριν το χτύπημα του Εγκέλαδου και του τσουνάμι.
Τέλος, η βρετανική εφημερίδα αποκαλύπτει πως όχι μόνο είχε κατατεθεί ανάλυση φθορών, από τον Σεπτεμβριο του 2002, που συνιστούσε την άμεση κι επιτακτική αντικατάσταση όλου του συστήματος σωληνώσεων του εργοστασίου, αλλά επιπλέον στις 2 Μαρτίου 2011, μόλις 9 ημέρες πριν το τραγικό συμβάν, η Υπηρεσία Πυρηνικής και Βιομηχανικής Ασφαλείας της Ιαπωνίας (Nuclear Industrial Safety Agency -NISA) με έγγραφο της είχε προειδοποιήσει τους αρμόδιους στη Φουκουσίμα πως μεγάλα τμήματα του εργοστασίου απαιτούσαν άμεση επισκευή. Η αναφορά αυτή όμως, όλως παραδόξως, καταχωνιάστηκε στο συρτάρι.

*αναδημοσίευση από TO BHMA (tovima.gr)

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Γιατί το Υπουργείο Υγείας δεν τοποθετείται για το εξασθενές χρώμιο;

Ασωπός as usual...

Με την εγκύκλιό του περί «συμπληρωματικής παρακολούθησης νερού ανθρώπινης κατανάλωσης» (ΔΥΓ2/οικ.64340, 7.6.2011)το Υπουργείο Υγείας και ειδικότερα η Γενική Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Ποιότητας Ζωής και ο Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Υγείας κ. Αντ. Δημόπουλος δείχνουν κατηγορηματικώς ότι πολιτικά και επιστημονικά επιλέγουν να χρονοτριβούν και να μην λαμβάνουν τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας της Δημόσιας Υγείας!

Συγκεκριμένα:

  1. Το υπουργείο επιλέγει πολιτικά να μην λαμβάνει υπόψη του την πλέον πρόσφατη επιστημονική γνώση (τόσο τοξικολογικά όσο και τεχνικά) για την τοξικότητα του εξασθενούς χρωμίου [Cr(VI)] στο νερό. Όταν η Καλιφόρνια (σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα ανακοινωθέντα που είναι γνωστά στο ΥΠΕΚΑ από τις 15.1.2011 όταν και έλαβε χώρα στην Αθήνα, υπό την προεδρία του Ειδικού Γραμματέα Υδάτων, κ. Α. Ανδρεαδάκη, η διεθνής συνδιάσκεψη για το Cr(VI) στο νερό με ειδικούς από όλο τον κόσμο, και από την Καλιφόρνια!!!) επικυρώνει ότι το όριο για το Cr(VI) στο νερό θα πρέπει να είναι 0,02 μg/l αποδεχόμενοι μόνο μια καρκινόγεννεση ανά 1.000.000 κατοίκους. Η Καλιφόρνια για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά θέτει «ειδικό όριο» όριο για το Cr(VI) τα 0,02 μg/l [27.7.2011]
  2. Αγνοεί τις δικαστικές αποφάσεις των Πρωτοδικείων Θηβών και Χαλκίδος που έχουν αναγκάσει τους Δήμους Οινοφύτων και Μεσσαπίων να παρέχουν νερό με Cr(VI) λιγότερο από 2 μg/l.
  3. Επιμένει να μην εφαρμόζει την εθνική και κοινοτική νομοθεσία για την ποιότητα του πόσιμου νερού (ΚΥΑ 2600/2001) και ειδικά την Αρχή της Προφύλαξηςσύμφωνα με την οποία όταν υπάρχει επιστημονική αβεβαιότητα για κάποια τοξική ουσία, οι Αρχές πρέπει να λαμβάνουν κάθε δυνατό μέτρο ώστε να μειώνουν σε αποδεκτά επίπεδα την έκθεση του πληθυσμού σε αυτή την ένωση, ειδικά για τις ευπαθείς ομάδες! Αυτή την Αρχή, η Κομμισιόν την εφαρμόζει από 1.6.2011 για τα μπιμπερό με δισφαινόλη Α για όλα τα μωρά της Ε.Ε. Προφανώς, για το Υπ. Υγείας δεν υπάρχει καν αβεβαιότητα για την τοξικότητα του Cr(VI)…
  4. Χρονοτριβεί συστηματικά και συστημικά να κατανοήσει τον επείγοντα χαρακτήρα ανάγκης λήψης άμεσων μέτρων για το Cr(VI) στο νερό, ειδικά για τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, τα μωρά, τις έγκυες γυναίκες και τους ανθρώπους με ανοσοκαταστολή.
Αντί να ακολουθήσει το παράδειγμα της Καλιφόρνιας, το Υπ. Υγείας (και ειδικότερα ο υπογράφων την εν λόγω εγκύκλιο Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Υγείας κ. Αντ. Δημόπουλος) και να απαγορέψει την παραγωγή, διανομή και πώληση νερού με Cr(VI) από τους παραγωγούς ΟΤΑ, τους αφήνει να συνεχίζουν την καταστροφική τους δράση και απλά τους ζητά να μετρήσουν για 12 μήνες τα επίπεδα του Cr(VI) και μετά …είδομεν.
Μια τέτοια ανεύθυνη αντιμετώπιση που οδηγεί στην συνεχιζόμενη τοξίνωση των πληθυσμών σε Αττική, Βοιωτία και Εύβοια είναι απαράδεκτη και ο κ. Δημόπουλος οφείλει να απαντήσει ευθέως: δεν είναι βιολογικά όμοια τα στομάχια και τα ζωτικά όργανα των Καλιφορνέζων με αυτά των Ελλήνων πολιτών; Δεν οφείλει η Ελληνική πολιτεία να προστατεύσει τους πολίτες της όπως κάνει και η Καλιφόρνια;;;


Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού (ΙΤΑΠ) 

Σύλλογος «Πολίτες για την Αειφορία»

Περιβαλλοντικός Σύλλογος Μεσσαπίας «Η Γαία» 

(πληροφορίες 6972222869, 6977523766, 6936726370)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...