Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Οι Πράσινοι και η κρίση (ένα προφητικό και επίκαιρο κείμενο)


10 Φεβ 2011
των Μιχάλη Αντύπα, Αλέξανδρου Αποστόλου, Κωνσταντίνου Κατώπη, Νίκου Μυλωνά, Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Νίκου Ράπτη*

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αναδεικνύει εν σπέρματι τις μεγάλες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα:

  • Τις κλιματικές αλλαγές και την εξάντληση φυσικών πόρων που έχουν ζωτική σημασία για την αναπαραγωγή του κατεστημένου οικονομικού-πολιτικού υποδείγματος · 
  • την ανάδειξη του πάλαι ποτέ «τρίτου κόσμου» σε ισάξιο οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα με τον αναπτυγμένο κόσμο, με την επακόλουθη μείωση του μεριδίου της δύσης -και ιδιαίτερα της Ευρώπης- στον παγκόσμιο πλούτο· 
  • την κατάρρευση του κατεστημένου μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης και την ανάγκη για παγκόσμια συνεννόηση και διαχείριση των κοινών πολιτικών προβλημάτων. 
Από την άποψη αυτή, τα Πράσινα κόμματα αποτελούν την πρώτη αυθεντική πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα. Γεννήθηκαν στα τέλη του περασμένου αιώνα, ως μια μικρή ριζοσπαστική δύναμη που προειδοποιούσε για την ανάγκη για προστασία του περιβάλλοντος, άμεση δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ειρήνη, κατηγορώντας αμφότερους τους πρωταγωνιστές του «ψυχρού πολέμου» πως υποθηκεύουν το μέλλον του πλανήτη σε βραχυπρόθεσμες στρατηγικές και ιδιοτελή συμφέροντα. Σήμερα σε όλο τον κόσμο οι Πράσινοι γίνονται σημείο αναφοράς για ολοένα και περισσότερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν μια μεγάλη περιβαλλοντική, οικονομική και περιβαλλοντική αλλαγή στις πατρίδες τους και σε πλανητικό επίπεδο.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Να σφραγίσουμε τις παράνομες γεωτρήσεις στην κοίτη του ποταμού και τα στόμια των αγωγών που εκβάλλουν τα ανεπεξέργαστα τοξικά απόβλητα στο ποτάμι

ΤΕΛΟΣ ΣΤΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΩΡΩΠΟΥ (Ε.Σ.Ω.)
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Ομοσπονδία Συλλόγων Ωρωπού, σε συνεργασία με το Δήμο Ωρωπού, διοργανώνει δυναμική κινητοποίηση την Κυριακή 23 Οκτωβρίου, με όλους τους κατοίκους, διαμαρτυρόμενη για τη συνεχιζόμενη από τις βιομηχανίες Οινοφύτων και Σχηματαρίου, ρύπανση του Ασωπού ποταμού με άκρως τοξικά και καρκινογόνα απόβλητα, μολύνοντας στη διαδρομή τους, τα επιφανειακά νερά και  τον υδροφόρο ορίζοντα.
Για το λόγο αυτό η Ομοσπονδία στις 27 Οκτωβρίου 2011 με μηνυτήρια αναφορά δικάζει στο τριμελές πλημμελειοδικείο της Θήβας αυτούς τους εργοστασιάρχες που ευθύνονται για τη ρύπανση του Ασωπού με το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο.
Τούτο έχει διαπιστωθεί ακόμη και σήμερα από τις επίσημες αναλύσεις που έχει πραγματοποιήσει στο τμήμα αναλυτικής χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών η Ομοσπονδία.
Είναι  λοιπόν επιβεβλημένο το πρωί στις 9:30 στις 23 Οκτωβρίου 2011 να είμαστε όλοι παρόντες έξω από το Δημαρχιακό Μέγαρο προκειμένου με πούλμαν και Ι.Χ. να πάμε στον τόπο του περιβαλλοντικού εγκλήματος, να σφραγίσουμε τις παράνομες γεωτρήσεις στην κοίτη του ποταμού και τα στόμια των αγωγών που εκβάλλουν τα ανεπεξέργαστα τοξικά απόβλητα στο ποτάμι και να απαντήσουμε δυναμικά:

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Ανακοίνωση για την απόφαση καταπέλτη της ΕΓΕΠΕ του ΥΠΕΚΑ για την ΒΙΠΕ Βόρειας Εύβοιας




Στις 17 Οκτωβρίου, η Ειδική Γραμματεία Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας, του Υπουργείου Περιβάλλοντος (που έχει την ευθύνη για την πρόληψη ζημιών στο περιβάλλον), δημοσιοποίησε έγγραφο για την υπόθεση της ΒΙΠΕ στο Μαντούδι. Το έγγραφο απευθύνεται στους δύο συναρμόδιους Υπουργούς Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης και σε υπηρεσιακούς παράγοντες και δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς αφήνει στην άκρη τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες, τους λαϊκισμούς και τις αυθαιρεσίες και μπαίνει στην ουσία της συζήτησης για το αν η ΒΙΠΕ είναι νόμιμη, κι αν η διαδικασία που τηρήθηκε μέχρι τώρα ήταν η προβλεπόμενη.

Αφού αναφέρει στοιχεία από την ανάλυση της Πρωτοβουλίας Κατοίκων βόρειας Εύβοιας ενάντια στη ΒΙΠΕ, καταλήγει: “Η βασική επιχειρηματολογία των κατοίκων της περιοχής εναντίον της εγκατάστασης της εν λόγω ΒΙΠΕ στη περιοχή Μαντουδίου θεωρείται απολύτως τεκμηριωμένη και με επακριβείς αναφορές στη νομοθεσία”.
Όμως, δεν αρκείται μόνο σε αυτό, αλλά εντοπίζει και συγκεκριμένες παραλείψεις, λάθη και μή σύννομες ενέργειες που έχουν γίνει μέχρι τώρα, κατηγορώντας ευθέως τους συντάκτες της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) ότι:

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Δώστε μια ευκαιρία στις Πράσινες λύσεις!

του Νίκου Ράπτη

Μετά από δεκαετίες «εγκληματικής διαχείρισης», η πολιτική μας τάξη, δεξιά κι αριστερή, οδήγησε την Πατρίδα στην αμέριμνη υπερχρέωση, την προκλητική ανισότητα, την παραγωγική ερήμωση. Τα επίχειρα τα βιώνουμε όλοι σήμερα. 

Από τη μια εγκατάλειψη των ασθενέστερων, ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών, ανοίκεια αφαίμαξη του εισοδήματος των μισθωτών. 
Από την άλλη προστασία της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, σπατάλη δις υπέρ της διάσωσης των proton φίλων... Ο πελατειασμός επιστρατεύεται τώρα να διαφεντεύει τις... απολύσεις, όπως το έκανε άλλοτε στις προσλήψεις.
Καθώς το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα των τελευταίων δεκαετιών καταρρέει, οι πολίτες «παραμιλάμε», αναζητώντας ανακούφιση για το σήμερα, ελπίδα και στήριγμα για το αύριο. Γύρω μας θορυβούν τα ίδια κόμματα και τα ίδια μίντια που -το θυμόμαστε καλά- μας γλυκοτραγουδούσαν και μας κοίμιζαν επί χρόνια πολλά, ενώ παράλληλα μάς έσπρωχναν στο σημερινό μας Γολγοθά.

Ποιον να εμπιστευθούμε;

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Δεν νοσταλγούμε την πριν από το Μνημόνιο εποχή...

του Φίλη Καϊτατζή* από την Ελευθεροτυπία

«Μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα, που καταρρέει», οι Οικολόγοι Πράσινοι προετοιμάζονται για το ετήσιο τακτικό συνέδριό τους, την ερχόμενη εβδομάδα, σε μια πολιτική συγκυρία, όπου «τα κόμματα εξουσίας και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έχουν φτάσει στα όριά τους».
Οικονομία και θεσμοί, ζητήματα που αποτελούν τον πυρήνα της κρίσης, θα απασχολήσουν το συνέδριο στις 21, 22 και 23 Οκτωβρίου.
«Κρίσιμο θέμα και οι αλλαγές στο Καταστατικό του κόμματος στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και διάκρισης αρμοδιοτήτων».


Συμπερασματικά, λέει ο Γιάννης Τσιρώνης, η διακριτή πολιτική των Οικολόγων Πράσινων στηρίζεται σε δύο παραδοχές:
1 Δεν νοσταλγούμε την πριν από το Μνημόνιο εποχή, διότι η παθογένεια που έκανε ξέφραγο αμπέλι την Ελλάδα και έρμαιο των κερδοσκόπων προϋπήρχε του ευρώ και της παγκόσμιας κρίσης.
2 Και από ένα σύστημα που καταρρέει και έναν πλούτο που παράγεται καταστρέφοντας τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους, δεν έχει νόημα να διεκδικεί κανείς μερίδιο. Αρα τα κοινωνικά κινήματα πρέπει ως πρώτη προτεραιότητα να έχουν την αυτοοργάνωση και τη δημιουργία μιας νέας οικονομίας και όχι απλώς τη διεκδίκηση μεριδίου από μία πίτα που είναι σάπια.

Με συνοπτικό τρόπο, οι θέσεις των Ο.Π. ανά θεματική ομάδα, μέσω των εκπροσώπων τους, είναι οι εξής:

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

8ο συνέδριο των Οικολόγων Πρασίνων, 21-22-23 Οκτωβρίου

Το επόμενο τακτικό Συνέδριο των ΟΠ θα διεξαχθεί στo αμφιθέατρο του 9.84 στην Τεχνόπολη στο Γκάζι (Πειραιώς 100) στην  Αθήνα, τις 21-22-23 Οκτωβρίου, 2011.

Τοποθεσία Μετάβαση
Ο χώρος του συνεδρίου εξυπηρετείται από τον σταθμό του μετρό Κεραμεικού (300μ) ή από την Ομόνοια (1χλμ).
Πρόγραμμα 8ου Συνεδρίου Οικολόγων Πράσινων
Τα θέματα του συνεδρίου είναι τα εξής:
  1. Απολογισμός / Προγραμματισμός - Ανάδειξη νέου Πανελλαδικού Συμβουλίου
  2. Αλλαγή του Καταστατικού
  3. Προτάσεις για Θεσμικές Αλλαγές-Άμεση Δημοκρατία (Θεσμοί-Δημοκρατία)
  4. Πολιτική Συγκυρία και Οικονομική Κρίση
  5. Εκλογική Ετοιμότητα

Παρασκευή
Σάββατο
Κυριακή
9:00












Άφιξη - Εγγραφές

Άφιξη - Εγγραφές

9:30
10:00
Απολογισμός - Προγραμματισμός



Παρουσίαση υποψηφίων για το Πανελλαδικό Συμβούλιο

10:30
11:00
Θεσμοί Δημοκρατία - Έναρξη ψηφοφορίας




11:30
12:00
Αλλαγή του Καταστατικού






12:30
1:00
1:30
Εκλογική Ετοιμότητα




2:00
2:30
3:00
Άφιξη - Εγγραφές

3:30
Διάλειμμα
4:00
Τραπέζια εργασίας:

Αλλαγή του Καταστατικού  Προγραμματισμός
Απολογισμός




Ψηφίσματα
4:30
Τραπέζια Εργασίας

Πολιτική Συγκυρία και Οικονομική Κρίση
Θεσμοί-Διακυβέρνηση Εκλογική Ετοιμότητα



Ανακοίνωση αποτελεσμάτων ψηφοφορίας

Λήξη Εργασιών
5:00











5:30
6:00
6:30

Πολιτική Συγκυρία και Οικονομική Κρίση





7:00
Έναρξη - Συγκρότηση Προεδρείου -Χαιρετισμοί

7:30
8:00
Θέλουμε να σας Ακούσουμε

8:30
9:00
Εκδήλωση - Συζήτηση


9:30
Λήξη 2ης Μέρας
10:00


10:30
Συναυλία

Τα άρθρα του καταστατικού που προτείνονται να τροποποιηθούν είναι (με τη σειρά που προτείνεται να συζητηθούν):
  1. Ασυμβίβαστα - Επαγγελματικά στελέχη, Άλλα ασυμβίβαστα (άρθρα 16,18)
  2. Όρια Θητείας ΕΓ (άρθρο  14 )
  3. Σχέσεις αιρετών κόμματος (άρθρο 17)
  4. Πράσινο Ίδρυμα  (άρθρο 19)
Το συνέδριο θα είναι αφιερωμένο στα ζητήματα Δημοκρατίας-Θεσμών και  Οικονομίας με κεντρικό μήνυμα Οικονομική Κρίση  - Δημοκρατία - Αλληλεγγύη που θα είναι και το θέμα της κεντρικής εκδήλωσης της πρώτης μέρας (Παρασκευή).
Η Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου


Δείτε σχετικά:


Πάνος Ζέρβας: Σκέψεις για τον προσυνεδριακό διάλογο των Οικολόγων Πρασίνων



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Μανιφέστο για μια συμβιωτική αποανάπτυξη - για εκείνους που νοιάζονται για το μέλλον των επόμενων γενεών




Ζούμε σε έναν κόσμο σε κρίση. «Αντικειμενικοί παρατηρητές» ή «Αλληλέγγυοι», όλοι συμφωνούμε πάνω σ’ αυτό. Αλλά οι προτεινόμενες λύσεις, νεοφιλελεύθερες ή προοδευτικές, παραμένουν πιστές στο πρότυπο της ανάπτυξης και της οικονομικής μεγέθυνσης, ακόμα κι αν αυτές αποτελούν την κύρια αιτία πολλών προβλημάτων.

Ακολουθώντας το ευρωπαϊκό κίνημα της βιώσιμης οικονομικής αποανάπτυξης, καλούμε τους/τις πολίτες του Κεμπέκ να στρέψουμε το βλέμμα τους γενικά πάνω στο υπάρχον σύστημα και πιο συγκεκριμένα πάνω στα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα.

Η «αποανάπτυξη» σηματοδοτεί την αμφισβήτηση της «οικονομικής ανάπτυξης», έκφραση η οποία αποτελεί ζωηρή και θετική συνδήλωση των φαινομένων της καταστροφής του οικοσυστήματος και του κοινωνικού ιστού. Η παραγωγίστικη[1] οικονομική ανάπτυξη αυξάνει την απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς καθώς η αύξηση της παραγωγής του «πλούτου» δε σημαίνει τη γενική βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης. Η μεγέθυνση των επιχειρήσεων δεν τις εμποδίζει να περικόπτουν θέσεις εργασίας για να αυξάνουν τα κέρδη τους, καταρρίπτοντας έτσι το επιχείρημα υπεράσπισης της ανάπτυξης για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Επιπλέον, η παραγωγή όλο και περισσότερων καταναλωτικών αγαθών ροκανίζει τις πηγές που συνιστούν το οικολογικό μας κεφάλαιο ενώ παράγουν μόλυνση και τόνους σκουπιδιών. Οι πόλεμοι, οι διαρροές πετρελαίου, οι καραμπόλες αυτοκινήτων, αποτελούν παραδείγματα γεγονότων που αυξάνουν το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, το δείκτη τον οποίο χρησιμοποιούμε για να αξιολογήσουμε την υγεία των εθνών. Αυτή η ανάλυση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μας δίνει μια ανακριβή εικόνα της πραγματικότητας. Όπως πολλοί άλλοι πριν από μας, υποστηρίζουμε πως η οικονομία πρέπει να πάψει να καθορίζει τις αποφάσεις κάθε είδους και πρέπει να ξαναγίνει ένα μέσο στη υπηρεσία του ανθρώπινου όντος.

Η αποανάπτυξη δεν είναι μια απλοϊκή και ηθικολογική ιδεολογία, αλλά μια έκκληση για αναστοχασμό βασισμένη σε ένα αναμφισβήτητο γεγονός: σε ένα πεπερασμένο πλανήτη, η απεριόριστη ανάπτυξη, στόχος όλων των κυβερνήσεων, είναι αδύνατη. Μας οδηγεί σε ανισορροπίες ολοένα και περισσότερο επικίνδυνες.

Τέσσερις κρίσεις, στενά συνδεδεμένες

Οικολογική κρίση, πρώτα απ’ όλα. Περιττό να θυμίσουμε πως μετά τη βιομηχανοποίηση, τα ανθρώπινα όντα εξαφάνισαν χιλιάδες είδη, μόλυναν τον αέρα, το νερό και το έδαφος, αποδεκάτισαν τα δάση, παρήγαγαν αρκετά αέρια οφειλόμενα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου ώστε να τροποποιήσουν το κλίμα, προκάλεσαν το λιώσιμο των πάγων, και όλα αυτά με ανεξέλεγκτες συνέπειες. Ο πληθυσμός της γης που έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια καταναλώνει ολοένα και περισσότερο, σαν να είχαμε στη διάθεσή μας ενάμιση πλανήτη. Αν τα έξι δισεκατομμύρια κατοίκων του πλανήτη μπορούσαν να αποκτήσουν τον τρόπο ζωής με τον οποίο οι εκβιομηχανισμένες χώρες θαμπώνουν τον κόσμο, θα χρειαζόμασταν έξι πλανήτες για να καλύψουμε τις «ανάγκες» μας[2].

Κοινωνική κρίση, κατά δεύτερον. Παρ’ όλες τις υποσχέσεις της ιδεολογίας της ανάπτυξης, ο υποσιτισμός και η διατροφική ανασφάλεια θέτουν σε κίνδυνο την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων, στον Τρίτο Κόσμο και στις εκβιομηχανισμένες χώρες, περιλαμβανομένου και του Κεμπέκ. Ταυτοχρόνως, οι ασθένειες που συνδέονται με τον αμερικάνικο τρόπο ζωής και τη μόλυνση κάνουν θραύση: άσθμα, καρκίνος, αλλεργίες, παχυσαρκία, καρδιαγγειακά νοσήματα, προβλήματα της διανοητικής υγείας κ.λπ. Χιλιάδες άνθρωποι βιώνουν επεισόδια υπερκόπωσης εξαιτίας της υπερεργασίας, ενώ χιλιάδες άλλοι αποκλείονται από την αγορά εργασίας και στιγματίζονται.

Κρίση νοήματος, πάντοτε. Το στρες και το αίσθημα του κενού που προκαλεί καταθλίψεις και αυτοκτονίες. Παρασυρμένοι μέσα στη δίνη του παραγωγισμού και του καταναλωτισμού, δεν έχουμε το χρόνο να συνειδητοποιήσουμε πως η ελευθερία μας περιορίζεται στην ελευθερία επιλογής μεταξύ κάποιων προϊόντων και ταυτίζεται με κάποιες εμπορικές φίρμες. Το πραγματικό νόημα της ζωής, το οποίο αναζητούμε, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Διαρκώς απασχολημένοι, ανήσυχοι, αφηρημένοι, δεν έχουμε τη δυνατότητα να σκεφτούμε ακόμα κι αν καταναλώνουμε αγαθά, υπηρεσίες, ακόμα και σχέσεις. Οι ανθρώπινες σχέσεις αναπτύσσονται μέσα σε ένα σύστημα, όπου η καλλιεργούμενη σκέψη αφορά στην αναζήτηση του μεγαλύτερου κέρδους εις βάρος κάθε έννοιας αλληλεγγύης. Στραμμένοι προς τα μαζικά μίντια που μας παρέχουν μια αυταπάτη της πραγματικότητας, διαπιστώνουμε με αδυναμία τη δυσκολία μας να συνυπάρξουμε απλά με τους άλλους.

Κρίση πολιτική, εν τέλει. Οι απογοητευμένοι πολίτες δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς. Δε μας προκαλεί καμία έκπληξη που οι πολυεθνικές επιβάλλουν τους κανόνες τους με τη συνενοχή των κατά τόπους κυβερνήσεων. Οι μεγάλοι και μη εκλεγμένοι οργανισμοί όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή ολόκληρων λαών χωρίς να τους λαμβάνουν υπ’ όψιν. Οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται από τις αστυνομικές δυνάμεις, παρότι αυτό δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε δίκαιο[3]. Αλλά τι είναι αυτό που νομιμοποιεί το γεγονός πως τα οικονομικά συμφέροντα των επιχειρήσεων έχουν μεγαλύτερη αξία από τα δικαιώματα των λαών;

Εμείς, «αρνητές της ανάπτυξης», θρηνούμε για τις καταστροφές που προκαλεί η ιδεολογία της ανάπτυξης και όλοι οι όροι που την καθορίζουν.

Αδιέξοδα
Σε κείνους που σηκώνουν τα λάβαρα της διαρκούς ανάπτυξης, θέλουμε να υπογραμμίσουμε τους ύπουλους κινδύνους αυτής της προσέγγισης, που τις περισσότερες φορές έχει καλές προθέσεις, αλλά συχνά πέφτει θύμα της εκμετάλλευσης των δημοσίων σχέσεων των μεγάλων επιχειρήσεων.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Νερό με εξασθενές χρώμιο: Όχι άλλα παιχνίδια με τη δημόσια υγεία!


Ερώτηση του Μ. Τρεμόπουλου για πανευρωπαϊκό ανώτατο επιτρεπτό όριο στην παρουσία εξασθενούς χρωμίου στο νερό

Το αίτημα για ξεχωριστό ανώτατο επιτρεπτό όριο για το εξασθενές χρώμιο στο νερό ανθρώπινης χρήσης φέρνουν οι Οικολόγοι Πράσινοι και στο ευρωκοινοβούλιο. Με ερώτηση του ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλου θέτουν υπόψη της Κομισιόν το νέο όριο ασφάλειας της ανθρώπινης υγείας για το εξασθενές χρώμιο που θέσπισε η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α και ρωτούν την Επιτροπή αν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει στη θέσπιση αποτελεσματικού πανευρωπαϊκού ορίου για το εξασθενές χρώμιο έτσι ώστε να προστατεύσει την υγεία των ευρωπαίων πολιτών.

Στην Ελλάδα η επικίνδυνη ουσία έχει εντοπιστεί στα νερά περιοχών όπως η κοιλάδα του Ασωπού στη Βοιωτία και η Μεσαπία στην Κεντρική Εύβοια, ενώ επιδημιολογικές μελέτες συνδέουν την παρουσία της με σοβαρά προβλήματα υγείας στους τοπικούς πληθυσμούς. Τοπικοί φορείς της Βοιωτίας και Εύβοιας έχουν καταθέσει προσφυγή στην Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά της ελληνικής κυβέρνησης για αδράνεια ρύθμισης προβλήματος ρύπανσης που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Η ερώτηση των Οικολόγων Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο έρχεται ως συνέχεια της εκστρατείας τους, τα προηγούμενα χρόνια, για την ανάδειξη του προβλήματος της επικίνδυνης ρύπανσης στον Ασωπό και τη Μεσαπία και τη συμπαράστασή τους στον αγώνα των τοπικών κοινωνιών για βιώσιμη, δίκαιη και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος.

«Η επιστήμη έχει οριστικά αποφανθεί ποιο είναι το ασφαλές όριο για την ανθρώπινη υγεία, και είναι δυστυχώς σαφές ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περιοχές με συντριπτικά υψηλότερα επίπεδα εξασθενούς χρωμίου», δήλωσε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος. «Η κυβέρνηση όμως κλείνει τα αυτιά της στα αλλεπάλληλα διαβήματα των κατοίκων των ρυπασμένων περιοχών της Βοιωτίας και της Εύβοιας για λήψη μέτρων προστασία της υγείας και της ζωής τους, ενώ άγνωστο παραμένει κατά πόσο επικίνδυνα επίπεδα εξασθενούς χρωμίου υπάρχουν και στο νερό άλλων περιοχών. Με βάση τα νέα επιστημονικά δεδομένα, είναι απολύτως απαραίτητο να θεσπιστεί διακριτό όριο για το εξασθενές χρώμιο, κατά το δυνατόν πιο κοντά στο όριο ασφάλειας για την ανθρώπινη υγεία. Η επικινδυνότητα του εξασθενούς χρωμίου στο νερό που πίνουμε, είναι ίδια για όλους παντού, είτε στην Καλιφόρνια είτε στη Βοιωτία και την Εύβοια.»

(ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ερώτησης του Μιχ. Τρεμόπουλου)

Θέμα: Καθορισμóς ξεχωριστού ορίου για εξασθενές χρώμιο στο νερό ανθρώπινης χρήσης

Στις περιοχές Βοιωτίας και Εύβοιας της Στερεάς Ελλάδας, υπάρχει εκτεταμένη, καταγεγραμμένη ρύπανση εξασθενούς χρωμίου σε επίπεδα έως και 242 ppb. To εξασθενές χρώμιο έχει ενταχθεί στη λίστα "των πολύ επικίνδυνων ουσιών" της οδηγίας REACH. Προσφάτως, η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., στηριζόμενη σε πολύχρονες, εξαντλητικές έρευνες των δεδομένων της επιστήμης της τοξικολογίας του εξασθενούς χρωμίου, σε εκτεταμένη δημόσια διαβούλευση στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, σε πλειάδα επιστημονικών συνεδρίων και διακρατικών συναντήσεων, όρισε ως στόχο ασφαλείας της ανθρώπινης υγείας από εξασθενές χρώμιο τη συγκέντρωση των 0,02 ppb1. Παρά τα πολλαπλά διαβήματα των πολιτών και των περιβαλλοντικών συλλόγων, η Ελληνική κυβέρνηση αδρανεί. Ως αποτέλεσμα, οι πολίτες των ρυπασμένων περιοχών της Βοιωτίας και Εύβοιας στην Ελλάδα κατέθεσαν προσφυγή στην Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά της ελληνικής κυβέρνησης, και η προσφυγή τους έγινε αποδεκτή για εκδίκαση, προκειμένου να εξετασθεί η αδράνεια ρύθμισης προβλήματος ρύπανσης που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια υγεία των ευρωπαίων πολιτών.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Θα προβεί άμεσα στην θέσπιση ξεχωριστού ορίου για το εξασθενές χρώμιο στο πόσιμο νερό που θα προσεγγίζει κατά το τεχνικά εφικτό, μέγιστο δυνατό, τον προτεινόμενο στόχο ασφάλειας της ανθρώπινης υγείας των 0,02 ppb;

2. Θα ζητήσει από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ε.Ε και την Ελληνική Κυβέρνηση την εφαρμογή άμεσων μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας των Ευρωπαίων πολιτών, απαγορεύοντας την παροχή πόσιμου νερού με περιεκτικότητα εξασθενούς χρωμίου μεγαλύτερης του νέου θεσπισμένου ορίου;

3. Θα ζητήσει από τις ελληνικές αρχές να επιτρέψουν την πρόσβαση και να ενημερώσουν το κοινό σχετικά με τις καταναλώσεις νερού σε όλη την Ελλάδα που παρουσιάζουν τουλάχιστον μια χημική ανάλυση με συγκεντρώσεις σε εξασθενές άνω του νέου θεσπισμένου ορίου;

__________________________________________

Office of Environmental Health Hazard Assessment, California Environmental Protection Agency: Public Health Goals for Chemicals in Drinking Water, Hexavalent Chromium, July 2011,http://oehha.ca.gov/water/phg/072911Cr6PHG.html


Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

H οικονομική κατάρρευση είναι το αποτέλεσμα του γιγαντισμού του πολιτισμού μας

από την Προοδευτική Πολιτική

Ο Leopold Kohr...


του Πολ Κίνγκσνορθ/The Guardian

Το να ζεις μια κατάρρευση είναι παράδοξη εμπειρία. Ένα από τα πιο παράξενα που συμβαίνουν είναι πως κανείς δεν παραδέχεται πως πρόκειται πράγματι περί κατάρρευσης. Σήμερα είναι αδύνατο μεν να συνεχιστεί η εθελοτυφλία για τις συνέπειες μισού αιώνα «ανάπτυξης» βασισμένη σε δανεικό χρήμα, αλλά ενώ σωριάζονται οι οικονομίες και οι βεβαιότητές μας, οι ηγέτες μας κρατιούνται στο ύψος τους: κανείς δε θέλει να είναι ο πρώτος που θα παραδεχτεί πως το οικοδόμημα έχει πια ραγίσει πέραν πάσης δυνατότητας αποκατάστασης.

Το να ακούς τους ηγέτες μας σε αυτήν την ιστορική συγκυρία, είναι σα να ακούς το κήρυγμα ενός ιερέα που έχει χάσει την πίστη του αλλά αρνείται απεγνωσμένα να το παραδεχτεί, ακόμα και στον εαυτό του. Δείτε τους Νικ Κλεγκ (Nick Clegg), Ντέιβιντ Κάμερον (David Cameron) κι Εντ Μίλιμπαντ (Ed Miliband) να ξεστομίζουν βαρύγδουπες κοινοτοπίες στους εναπομείναντες οπαδούς των κομμάτων τους. Ακούστε τους 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel), Νικολά Σαρκοζί (NicolasSarkozy) και Γιώργο Παπανδρέου πώς παριστάνουν πως όλα πάνε καλά στην ευρωζώνη. Μελετήστε τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπο του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) και τουΜπεν Μπερνάνκε (Ben Bernanke) όταν αναφέρονται στην «ανάπτυξη» λες και πρόκειται περί μιας θεότητας που για να εξευμενισθεί χρειάζεται να ρίξουμε άλλον έναν σκασμό λεφτά που δεν έχουμε στον κρατήρα ενός ηφαιστείου.

Σε τέτοιους καιρούς, ο κόσμος αναζητά αλλού για απαντήσεις. Οι καιροί των κρίσεων είναι επίσης καιροί ανοίγματος, καιροί όπου αντιλήψεις που είχαν αναπτυχθεί στο περιθώριο της κοινωνίας μετακινούνται στην κεντρική της σκηνή. Όταν ο κόσμος διαλύεται, η αναζήτηση νέων τρόπων σκέψης γίνεται απτή, και πάντα υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να ανταποκριθούν στη ζήτηση, ξεπροβάλλοντας στο προσκήνιο για να μας πουν τις γιγάντιες τους ιδέες.

Τι θα λέγατε όμως αν σας έλεγα πως οι ιδέες τους είναι μέρος της κρίσης; Τι θα συνέβαινε αν το πρόβλημά μας είχε να κάνει ακριβώς με το γιγαντισμό;

Η κρίση που εξελίσσεται παγκοσμίως είναι κρίση μεγέθυνσης. Αλλά όχι, όπως συνήθως λέγεται, κρίση που οφείλεται σε πολύ μικρή ανάπτυξη, αλλά σε πολύ μεγάλη. Οι τράπεζες έγιναν τόσο γιγάντιες που τυχόν κατάρρευσή τους θα συμπαρέσυρε την παγκόσμια οικονομία· για να αποτραπεί κάτι τέτοιο, οι τράπεζες διασώθηκαν με πελώριες ποσότητες δημοσίου χρήματος, πράγμα που με τη σειρά του επισπεύδει την κοινωνική αναταραχή στους δρόμους των δυτικών κρατών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έγινε τόσο γιγάντια και ανεξέλεγκτη, που κινδυνεύει να καταρρεύσει μόνη της· οι επιχειρήσεις έγιναν τόσο γιγάντιες που γονατίζουν τις δημοκρατίες και δημιουργούν μια παγκόσμια πλουτοκρατία για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Η παγκόσμια οικονομία συνολικά έγινε τόσο γιγάντια που αλλάξει τη σύσταση της ατμόσφαιρας και προκαλεί τη μεγαλύτερη οικολογική κρίση στην ιστορία.

Ένας άνθρωπος που δεν θα είχε εκπλαγεί από αυτή τη κρίση γιγαντισμού, αν και δεν έζησε να τη δει, ήταν ο Λεοπόλδος Κορ (Leopold Kohr). Ο Κορ θα μπορούσε αξιόπιστα να διεκδικήσει τον τίτλο του σημαντικότερου πολιτικού διανοητή που έχετε ακούσει ποτέ. Σε αντίθεση με τον Μαρξ(Marx) δε δημιούργησε παγκόσμια κινήματα και δεν ενέπνευσε επαναστάσεις· σε αντίθεση με τοΧάγεκ (Hayek) δεν ξανάγραψε τον κανονισμό λειτουργίας της οικονομίας στο σύγχρονο κόσμο. Ο Κορ ήταν ένας πολύ χαμηλών τόνων κι έντονα αυτοκριτικός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που αγνοήθηκε από τους «μεγάλους» του τελευταίου μισού αιώνα. Αγνοήθηκε διότι δεν έτρεφε τον εγωκεντρισμό και την εξουσιομανία τους, είτε ήταν πλουτοκράτες, είτε επαναστάτες. Το κεντρικό μήνυμα του Κορ προκαλούσε άμεσα τη ματαιοδοξία τους: «όπου κάτι πάει στραβά», επέμενε ο Κορ, «υπάρχει κάτι που είναι υπερβολικά μεγάλο».

Ο Κορ γεννήθηκε το 1909 στο Όμπερντορφ, ένα μικρό αυστριακό χωριό. Η παιδική του ηλικία στο μικρό αυτό χωριό, σε συνδυασμό με τις σπουδές οικονομικών και πολιτικής θεωρίας στο LSE, τις εμπειρίες του από αναρχικές κομμούνες κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, και τελικά η αναγκαστική του αυτοεξορία όταν οι ναζί κατέλαβαν την Αυστρία (ο Κορ ήταν εβραίος), συνέβαλαν όλα στη δυσπιστία του για την εξουσία και την κατάχρησή της.

Όταν εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, ο Κορ άρχισε να συγγράφει το βιβλίο που θα καθόριζε την πνευματική του κληρονομιά. Το έργο του «η κατάρρευση των εθνών», που δημοσιεύτηκε το 1957, συνηγόρησε υπέρ μιας θέση που στην εποχή της έμοιαζε ακραία: πως τα μικρά κράτη, τα μικρά έθνη και οι μικρές οικονομίες είναι πιο φιλειρηνικές, παραγωγικές και δημιουργικές από τις μεγάλες δυνάμεις και τα υπερκράτη. Επρόκειτο για έναν ισχυρισμό που εκείνο τον καιρό δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο εκτός κλίματος. Βρισκόμαστε τότε στη χαραυγή της διαστημικής εποχής, σε μια εποχή γενικευμένης εμπιστοσύνης στο προοδευτικό, γιγάντιο και τεχνολογικό μέλλον της ανθρωπότητας. Οι προβαλλόμενοι πολιτικοί διανοητές μιλούσαν, εντελώς σοβαρά, για την ανάγκη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, ως το επόμενο βήμα στην ενοποίηση της ανθρωπότητας. Ο Κορ αντέβαινε πλήρως στο πνεύμα των καιρών. Αργότερα σχολίασε πικρόχολα πως οι επικριτές του «απαξίωσαν τις απόψεις μου παρουσιάζοντάς με σαν ποιητή».

...και η Ευρώπη του

Η θέση του Κορ ήταν πως τα κοινωνικά προβλήματα δεν προκαλούνται από κάποια συγκεκριμένη μορφή κοινωνικής ή οικονομικής οργάνωσης, αλλά από το μέγεθός της. Ο σοσιαλισμός, ο αναρχισμός, ο καπιταλισμός, η δημοκρατία ή η μοναρχία, όλα μπορούν να λειτουργήσουν μια χαρά αν παραμείνουν στη λεγόμενη «ανθρώπινη κλίμακα»: μια κλίμακα όπου οι άνθρωποι θα παίζουν ρόλο στη λειτουργία του συστήματος και θα ελέγχουν τη ζωή τους. Αν όμως οποιοδήποτε σύστημα φτάσει στη γιγάντια κλίμακα των συγχρόνων κρατών, μετατρέπεται αναγκαστικά σε καταπιεστικό. Όπως έδειξαν πολυάριθμες επαναστάσεις, η αλλαγή του συστήματος, ή της ιδεολογίας που πρεσβεύει, δε θα αλλάξει τον καταπιεστικό του χαρακτήρα διότι «το πρόβλημα δεν είναι τι είναι γιγάντιο, αλλά ο γιγαντισμός αυτός καθ' αυτόν».

Αντλώντας από την ιστορική εμπειρία, ο Κορ έδειξε πως όποτε οι άνθρωποι αποκτούν υπέρμετρη εξουσία την καταχρώνται, ανεξαρτήτως συστήματος. Το βασικό άρα είναι η οριοθέτηση του ποσού εξουσίας που επιτρέπεται να διαθέτει οποιοδήποτε άτομο, οργάνωση ή κυβέρνηση. Η λύση στα προβλήματα του κόσμου δεν είναι η έλλειψη ενότητας, αλλά πολυμορφίας. Ο κόσμος θα έπρεπε να σπάσει σε μικρότερα κράτη, λίγο πολύ ισότιμα ως προς το μέγεθος και την ισχύ τους, πράγμα που θα απέτρεπε την μεγέθυνση και τις δυνατότητές κυριαρχίας της οποιασδήποτε από τις πολιτικές αυτές οντότητες. Τα μικρά κράτη και οι μικρές οικονομίες είναι πιο ευέλικτά, πιο ανθεκτικά στις συγκυριακές οικονομικές αναστατώσεις, λιγότερο ικανά στη διεξαγωγή αξιοσημείωτων πολέμων, περισσότερο ελεγχόμενα από τους υπηκόους τους. Επιπλέον, είναι πιο δημιουργικά. Στο «η κατάρρευση των εθνών» υπάρχει μια εκτενής περιήγηση στη μεσαιωνική Ευρώπη και σε εκείνη της πρώιμης νεωτερικότητας, που με πολύ πειστικό τρόπο επιχειρηματολογεί υπέρ της θέσης πως τα περισσότερα από τα θαύματα του δυτικού πολιτισμού, από τους καθεδρικούς ναούς και τα μεγάλα καλλιτεχνικά έργα ως τις επιστημονικές επαναστάσεις, παρήχθησαν από μικρά κράτη.

Για να εκτιμήσετε πλήρως την πνευματώδη, προφητική χάρη της θεώρησης του Κορ, θα χρειαστεί να διαβάσετε ολόκληρο το «η κατάρρευση των εθνών». Μερικές φορές θα ανατριχιάσετε από την οικειότητα των προβλέψεών του. Ο γιγαντισμός, προέβλεπε ο Κορ, οδηγεί μόνον σε περαιτέρω γιγαντισμό, μιας που «οτιδήποτε ξεπερνά ορισμένα όρια αρχίζει να υποφέρει από το άλυτο πρόβλημα των μη διαχειρίσιμων διαστάσεών του». Πέραν των ορίων αυτών, προκειμένου να διαχειριστεί την ισχύ που ήδη κατέχει, αναγκάζεται να συσσωρεύει κι άλλη ισχύ. Η μεγέθυνση γίνεται ανατροφοδοτούμενη και ασταμάτητη, και τελικά δεν υπάρχει παρά μία και μόνη πιθανή κατάληξη: η κατάρρευση.

Να λοιπόν που φτάσαμε στο σημείο που είχε προβλέψει ο Κορ εδώ και πενήντα χρόνια, όπου «αντί να υπηρετεί η ανάπτυξη την ζωή, καλείται η ζωή να υπηρετήσει την ανάπτυξη, διαστρέφοντας τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξης». Η κρίση γιγαντισμού του Κορ πάλλεται ολόγυρά μας και όπως αναμένεται, προσπαθούμε να την αντιμετωπίσουμε μεγεθύνοντας όσα την προκάλεσαν: ζητάμε πιο ενιαίες δημοσιονομικές πολιτικές, πιο σφιχτή παγκόσμια διακυβέρνηση, εφαρμογές της γαιομηχανικής, περισσότερη οικονομική ανάπτυξη. Αποφασισμένοι καθώς είμαστε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να συνεχιστεί η λειτουργία της μηχανής της ανάπτυξης, μας φαίνεται πως το μεγάλο εξακολουθεί να είναι τόσο όμορφο όσο ήταν πάντοτε.

Ας μη μας εκπλήσσει αυτό. Δε θα εξέπληττε ούτε τον Κορ, που σε αντίθεση με τους ουτοπικούς συναδέρφους του ήξερε καλά να ξεχωρίζει την επιθυμία για ριζική ανατροπή από τις πιθανότητες αυτή να γίνει πραγματικότητα. Αντ' αυτού, το άχαρο αλλά ανακουφιστικά ειλικρινές του συμπέρασμα είναι πως, σαν ένας θνήσκων αστέρας, το παγκόσμιο σύστημα τελικά θα καταρρεύσει κάτω από το ίδιο του το βάρος, και ο κύκλος της μεγέθυνσης θα ξαναρχίσει από την αρχή. Αλλά πριν συμβεί αυτό, «μεταξύ δύο εποχών πνευματικών παγετώνων κυριαρχίας από υπερδυνάμεις», ο κόσμος θα γίνει για λίγο «μικρός και ελεύθερος, για μια ακόμα φορά».


O Paul Kingsnorth είναι ποιητής και περιβαλλοντιστής
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...