Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Οι "πράσινοι" της Ευρώπης συντονίζονται


της Αν-Σοφί Μερσιέ
©Le Monde - Προοδευτική Πολιτική

Όποιος επισκέπτεται ένα συνέδριο του «ευρωπαϊκού πράσινου κόμματος» (EGP), βάζει «τὸν δάκτυλον εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων» όσον αφορά ορισμένα γεγονότα. Στους διαδρόμους συναντούμε αυτή την «πράσινη διεθνή», όπου συνυπάρχουν Σενεγαλέζοι, Νεοζηλανδοί, Γεωργιανοί και Βέλγοι αντιπρόσωποι. Tα μάλλινα γιλέκα πλέον εξέλιπαν, και τρώμε κι άλλα πράγματα εκτός από βιολογικό κατσικίσιο τυρί.
Γι' αυτή την τέταρτη συνάντησή τους (από τις 11 ως τις 13 Νοεμβρίου 2011, στο Παρίσι) οι πολλές εκατοντάδες συμμετέχοντες περνούν την ώρα τους συζητώντας σε στρογγυλά τραπέζια ή συμμετέχουν σε συζητήσεις κρατώντας σημειώσεις και με τα ακουστικά στα αυτιά, σε μεγάλες αίθουσες συνεδριάσεων,. Σημαίνει άραγε αυτό πως δεν υπάρχει πλέον καμία διαφορά μεταξύ της συνάντησης αυτής και των αντίστοιχων των Γάλλων, Βέλγων και Γερμανών σοσιαλδημοκρατών ή συντηρητικών;Όχι ακριβώς.
Στο EGP καλλιεργείται ακόμα η ουτοπία: στο περίπτερο της εσπεράντο υπάρχουν πάντα κάποιοι αντιπρόσωποι πρόθυμοι να εξηγήσουν την ιστορία αυτής της γλώσσας, να αφηγηθούν το πρώτο τηςσυνέδριο, το 1905 στην Μπουλόν-Σιρ-Μερ (στο Πα-Ντε-Καλέ) ή τις πιθανότητες να παρακολουθήσεις έναν κύκλο εσπεράντο στη Βουλγαρία. «Αξίζει πραγματικά τον κόπο», μου λέει ένας Ιταλός.
Οι διοργανωτές πρόβλεψαν επίσης έναν οδηγό νυκτερινής διασκέδασης για τους συμμετέχοντες, στους οποίους περιλαμβάνεται, όπως αρμόζει, ένας κατάλογος με τα «πιο συμπαθητικά» μπαρ ομοφυλοφίλων.

Συζητήσεις στις σκάλες

Στους διαδρόμους πετιούνται διάφορα «Έι Σεργκέι» και διάφορα «Τζέιν, so nice to see you again!» και χαιρετιόμαστε με θέρμη. Στις σκάλες διεξάγονται ατέρμονες συζητήσεις. Αυτή η οικειότητα δεν έχει τίποτα το περίεργο: οι οικολόγοι είναι το πρώτο κίνημα που οργανώθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ήδη από το 1984.

Πολλοί από τους συμμετέχοντες κλείνουν πάνω από τριάντα χρόνια τέτοιων συναντήσεων. Ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, έχουν εξελιχθεί παράλληλα, από τότε που ήταν νεαροί ακτιβιστές, ως σήμερα, που ασκούν διάφορα πολιτικά καθήκοντα στις χώρες τους. Το EGP ήταν πάντα το κοινό τους πλαίσιο.
«Η συνεργασία μεταξύ μας είναι στο DNA μας» υπογραμμίζει η Σεσίλ Ντιφλό (Cécile Duflot) εθνική γραμματέας της «Ευρώπης-οικολογίας-οι πράσινοι» (EELV). Όλοι οι «αστέρες» του κινήματος διαμορφώθηκαν στο EGP. O Ιβ Κοσέ (Yves Cochet), πρώην υπουργός περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν (Lionel Jospin), αναμείχθηκε πολύ στις συναντήσεις αυτές, όπως και η Ρενάτε Κίναστ (Renate Künast), που υπήρξε υπουργός κατανάλωσης στις κοκκινοπράσινες κυβερνήσειςΓκέρχαρντ Σρέντερ (Gerhard Schröder), χωρίς να λησμονήσουμε τον Ντανιέλ Μπρελάζ (DanielBrélaz) σημερινό δήμαρχο της Λοζάνης Ελβετίας ή και την Βελγίδα Ιζαμπέλ Ντιράν (Isabelle Durand) που υπήρξε υπουργός μεταφορών και αργότερα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της χώρας της. Αυτές οι κυβερνητικές εμπειρίες άλλαξαν την «πράσινη διεθνή» -και τη σχέση των μελών της με την εξουσία.
Είκοσι πέντε χρόνια συμβίωσης: ιδού τι εξηγεί τη σύμπνοια της ομάδας των «πράσινων» στις Βρυξέλλες. Είκοσι πέντε χρόνια συναδελφικότητας, αλλά και έντονων συζητήσεων. Στο EGP εδώ και δέκα χρόνια υπήρξαν κάποιοι τσακωμοί για τα βιοκαύσιμα, που τα υποστήριζαν οι Σουηδοί και οι Γερμανοί, σε αντίθεση με τους Γάλλους.

Νέες συναινέσεις

Η Γαλλίδα ευρωβουλευτής Κατρίν Γκρεζ (Catherine Grèze) θυμάται το ενδιαφέρον που συγκέντρωσε η απόπειρα της Μαρίνα Σίλβα (Marina Silva), υπουργού περιβάλλοντος του Λούλα (Lula), να αλλάξει«από μέσα» τη σοσιαλδημοκρατία και τις παθιασμένες συζητήσεις που ακολούθησαν την πολιτική της αποτυχία. Η συζήτηση συνεχίζεται και για τη διαμάχη Ισραηλινών-Παλαιστινίων, με τους Γερμανούς από τη μια να τους απασχολεί η ασφάλεια του Ισραήλ, τους Γάλλους από την άλλη να είναι ένθερμοι υπερασπιστές της παλαιστινιακής υπόθεσης.
Αλλά το συνέδριο του Παρισιού έδωσε επίσης την ευκαιρία να αναδειχθούν οι νέες συναινέσεις των Ευρωπαίων οικολόγων. Η αντιπαράθεση για το φιλελευθερισμό μεταξύ των ανατολικοευρωπαίων «πράσινων» (με προεξάρχοντες τους Πολωνούς) για τους οποίους αυτό το σύστημα είναι συνώνυμο της ελευθερίας, και των δυτικών, που το προσεγγίζουν πολύ επικριτικά, ήταν τούτη τη φορά λιγότερο έντονη του συνήθους.
Έτσι οι οικολόγοι συμφώνησαν πως η «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) χρειάζεται να αναλάβει σημαντικότερο ρόλο και τα δημόσια χρέη των κρατών-μελών της Ευρώπης χρειάζεται να εξυπηρετηθούν συλλογικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως μας εξηγεί ο Γάλλος ευρωβουλευτής Πασκάλ Κανφίν (Pascal Canfin).

Φαίνεται επίσης πως κατέληξαν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα που τους έθετε πάντοτε προβλήματα,με ποιον να συμμαχούν προκειμένου να αναδειχθούν στη διακυβέρνηση των χρονών τους; Οι Γερμανοί, παραδοσιακά οπαδοί των συμμαχιών σε τοπικό επίπεδο με όποιον συμφωνούσε περισσότερο με τις θέσεις τους, σοσιαλδημοκράτη ή συντηρητικού, είχαν συμβάλει στη σχετική σύγχυση. Η προνομιακή συμμαχία με τη σοσιαλδημοκρατία και την αριστερά, που αποτελούσε κεκτημένο για τους οικολόγους ήδη από τη δεκαετία του 1990, άρχισε σταδιακά να αμφισβητείται. Αλλά οι κυβερνητικές εμπειρίες Φιλανδών και Τσέχων με τη δεξιά, έδειξαν πόσο επικίνδυνες είναι αυτού του τύπου οι κυβερνητικές συνεργασίες. Μετά από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στην κυβέρνηση, οι Τσέχοι είδαν την εκλογική τους επιρροή να μειώνεται από το 12% στο 1.5%... Η περαιτέρω στροφή προς τα δεξιά των Ευρωπαίων συντηρητικών τελικά απογοήτευσε την «πράσινη διεθνή». Πράγμα που σημαίνει πως δεν απομένει παρά μόνο μια γραμμή στο EGP, αν και, όπως υπογραμμίζει ο Στεφάν Σιτμπόν (StéphaneSitbon), «για μας, ορισμένες πολιτικές επιλογές των σοσιαλδημοκρατών παραμένουν ανυπόφορες».

Ενθαρρύνοντας τους Γάλλους «πράσινους»

Το συνέδριο του Παρισιού ανέλαβε επίσης την αποστολή να στηρίξει τους Γάλλους στις δύσκολες διαπραγματεύσεις τους με τους σοσιαλιστές. Από καταγοητευμένο με τους Γερμανούς ομοϊδεάτες τους «κουτσό άλογο» -λόγω απουσίας αναλογικού εκλογικού συστήματος- οι Γάλλοι του EELVμεταβλήθηκαν μετά τις εκλογικές τους επιτυχίες στις ευρωεκλογές του 2009 και τις τοπικές του 2010, σε πολλά υποσχόμενο κόμμα, που αξίζει την υποστήριξη των άλλων.
Ο χαρισματικός ηγέτης των Γερμανών «πράσινων» Τσεμ Οζντεμίρ (Cem Özdemir) πόζαρε δίπλα στηνΕύα Ζολί (Eva Joly) και τη Σεσίλ Ντιφλό υπενθυμίζοντας πόσο σημαντική είναι η συνεργασία που διακυβεύεται στη Γαλλία στις εκλογές του 2012.
Εξίσου επιδέξια επιδείχτηκε η υποστήριξη κι άλλων «πράσινων» κομμάτων του ευρωπαϊκού βορρά, όπου το κίνημα είναι παραδοσιακά ισχυρότερο: Ελβετοί, Αυστριακοί και Γερμανοί ομοφώνησαν πως «η περιπέτεια της Εύα δεν είναι μοναχική, αλλά εντάσσεται σε μια πορεία που αφορά ολόκληρη της Ευρώπη» όπως αναλύει ο Στεφάν Σιτμπόν συντονιστής της προεκλογικής εκστρατείας της Εύα Ζολί. Πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος, που έχει σκοπό να στείλει ένα σαφές μήνυμα στον Φρανσουά Ολάντ(François Hollande). Μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει ο παραλήπτης του.


Η Anne-Sophie Mercier είναι συντάκτης της «λε μοντ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...