Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Αιολική Ενέργεια: Μύθοι και Αλήθειες!

Γράφει ο Μαραγκός Σταύρος, Γεωλόγος-Γεωπεριβαλλοντολόγος*

Η αιολική ενέργεια είναι μια από τις λίγες, τεχνολογικά και εμπορικά «έτοιμες» λύσεις, για την αντιμετώπιση του ενεργειακού ζητήματος, καθώς και (ίσως το πιο σημαντικό) για την επίλυση των προβλημάτων που δημιουργούν οι κλιματικές αλλαγές, που είναι η μεγαλύτερη πρόκληση με την οποία βρέθηκε αντιμέτωπη η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα.

Η Αιολική Ενέργεια μαζί με τις υπόλοιπες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την Εξοικονόμηση Ενέργειας είναι η μοναδική εγγύηση για ένα αειφόρο μέλλον του πλανήτη. Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας:

  • Είναι άφθονες και ανεξάντλητες, δεν θα τελειώσουν ποτέ.
  • Είναι διάσπαρτες στον πλανήτη, συμβάλλουν στην ενεργειακή ανεξαρτησία, τη γεωπολιτική ισορροπία και την ειρήνη.
  • Δεν τις έχουν λίγα «τυχερά» κράτη, αλλά ΟΛΟΙ.
  • Δεν χρειάζονται στρατιωτικές εκστρατείες για να τις εξασφαλίσεις.
  • Ούτε μπορούν να απειληθούν από τρομοκρατικές ενέργειες...
  • Δεν ρυπαίνουν, αλλά αντίθετα υποκαθιστούν ορυκτά καύσιμα που ρυπαίνουν κατά την εξόρυξη ή άντληση, μεταφορά, αποθήκευση και καύση τους.
  • Δεν εκπέμπουν αέρια του θερμοκηπίου, αλλά αντίθετα υποκαθιστούν πηγές που εκπέμπουν αέρια του θερμοκηπίου.
  • Δεν προκαλούν βλάβες στην υγεία.
  • Είναι συμβατές με άλλους αναπτυξιακούς στόχους όπως είναι ο τουρισμός και η αξία γης.
  • Δημιουργούν απασχόληση και περιφερειακή ανάπτυξη.
  • Συμβάλλουν στη διάχυση της ανάπτυξης και την κοινωνική συνοχή.

Μια ανεμογεννήτρια αποτελείται από υποσυστήματα φτιαγμένα με υλικά καθημερινής χρήσης.

Έχει ένα μεταλλικό πυλώνα, που εδράζεται πάνω σε βάση από μπετόν, όπως όλες οι κατασκευές. Η βάση είναι θαμμένη σε ένα περίπου μέτρο κάτω από το έδαφος. Η ανεμογεννήτρια έχει συνήθως 3 πτερύγια και ένα κέλυφος από συνθετικά υλικά, σαν κι αυτά που κατακλύζουν τη ζωή μας. Τέλος έχει ένα κιβώτιο ταχυτήτων, ένα άξονα μετάδοσης κίνησης και μια ηλεκτρογεννήτρια, εξοπλισμό που χρησιμοποιούμε κατά κόρον σε όλες τις δραστηριότητές μας, όπως στις μεταφορές, στις γεωργικές ασχολίες, στις κατασκευές.

Δεν υπάρχει τίποτε το εξωτικό ή μαγικό στην κατασκευή ή λειτουργία μιας ανεμογεννήτριας.

Το μόνο ασυνήθιστο είναι ότι παράγει ηλεκτρική ενέργεια χωρίς να μολύνει το έδαφος, τα ποτάμια ή τις λίμνες και χωρίς να εκπέμπει αέριους ρύπους στην ατμόσφαιρα. Αυτό κάνει μια ανεμογεννήτρια και αυτό την κάνει απαραίτητη στην μάχη της επιβίωσης του πλανήτη. Κι όμως υπάρχουν ποικίλες αρνητικές αντιδράσεις στην εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας αλλά και στις υπόλοιπες ΑΠΕ. Εκτός από τα γραφικά και ανάξια λόγου επιχειρήματα, υπάρχουν εύλογες απορίες που δημιουργούνται στους πολίτες και σε αυτές οφείλουμε να απαντήσουμε, ακριβώς για να αποτρέψουμε την καλλιέργεια συκοφαντιών.

Αυτά όμως μάλλον τα ξέρατε. Πάμε να απαντήσουμε σε καυτά ερωτήματα μέσω σημαντικών πηγών που ακολουθούν στην έκδοση της Oikopress.

1) Η Αιολική Ενέργεια με στοιχεία και αριθμούς


2) Οι ανεμογεννήτριες επιβαρύνουν το περιβάλλον;

3) Οι ανεμογεννήτριες παίρνουν επιδοτήσεις;

4) Οι ανεμογεννήτριες βοηθούν στο πρόβλημα της ανεργίας;

5) Οι ανεμογεννήτριες χειροτερεύουν το κλίμα;

6) Οι ανεμογεννήτριες μπορούν να ηλεκτροδοτούν μεγάλες πόλεις;

7) Οι ανεμογεννήτριες πόσο αποδοτικές είναι;

8) Οι ανεμογεννήτριες διαλύουν το real estate;

9) Οι ανεμογεννήτριες αποτελούν άσχημη εικόνα για το ελληνικό τοπίο;

10) Οι ανεμογεννήτριες σκοτώνουν τα πουλιά;

11) Οι ανεμογεννήτριες εμποδίζουν τον τουρισμό;

12) Οι ανεμογεννήτριες προκαλούν όντως ατυχήματα;

13) Οι ανεμογεννήτριες είναι τόσο θορυβώδεις;

14) Οι ανεμογεννήτριες βλάπτουν πράγματι την υγεία;

Γιατί εκεί που απουσιάζει η γνώση και η ενημέρωση βασιλεύει η παραπληροφόρηση.


*πηγή: oikopress.gr

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Η κατάσταση στη Δυτική Μακεδονία εξαιτίας της παρουσίας της ΔΕΗ και των επιπτώσεων από την εκμετάλλευση του λιγνίτη

Η πιο βρώμικη κρατική επιχείρηση - το βάρος στην τοπική κοινωνία και το περιβάλλον για την ενεργειακή εξυπηρέτηση της χώρας - ερωτήματα για τον ρόλο του κράτους, την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας - τι χειρότερο θα έφερνε η ιδιωτικοποίηση; - μήπως το κράτος πρέπει να περιοριστεί σε ρόλο ελεγκτή για το δημόσιο συμφέρον και την εξασφάλιση της αειφορία ς - μήπως η βρώμικη παραγωγή ενέργειας θάπρεπε να επιδοτήσει την ανάπτυξη των ΑΠΕ μέχρι να γίνουν βιώσιμες και να αντικαταστήσουν τον λιγνίτη; - food for thought από ένα βραβευμένο ντοκυμαντέρ:


Κοινωνικό - πολιτικό Ντοκιμαντέρ με θέμα τις επιπτώσεις που έχει η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη στη Δυτική Μακεδονία.
Διάρκεια: 107΄
Έγχρωμο
Παραγωγή: SPiRTO PRODUCTIONS 2012
Το ντοκιμαντέρ με τον συμβολικό τίτλο ¨ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ¨, ερευνά τις συνθήκες κατά τις οποίες δημιουργήθηκε, εγκαταστάθηκε και λειτουργεί η πιο ¨βρώμικη¨ βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρώπης.
Τι μεθόδους και τακτικές χρησιμοποίησε για να πάρει τα σπίτια και χωράφια των ντόπιων κατοίκων ώστε να αναπτύξει τα ορυχεία της (νόμος περί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης);
Πως οι διευθυντές και τα υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη παραπλάνησαν τους κατοίκους της περιοχής για να μην αντιδρούν (προσλήψεις και ο μύθος του ¨καλού γαμπρού¨);
Πόσο και πως το ίδιο το κράτος ευθύνεται στη διαμόρφωση του καθεστώτος λεηλασίας (παρανομίες και υπερβάσεις χωρίς επιπτώσεις);
Τι κερδίζει πραγματικά η περιοχή και τι πιθανότητες υπάρχουν να αποκατασταθεί (ανταποδοτικά οφέλη – τοπικός πόρος ανάπτυξης);
Πως ο καθένας από εμάς βοηθάει στη διαιώνιση της καταστροφής;


Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Τι είναι -και τι δεν είναι- το Green New Deal



του Τάσου Κρομμύδα

Όλα ξεκίνησαν το 2008 με τη δημοσίευση της σχετικής έκθεσης του the Green New Deal Group με τη στήριξη του New Economics Foundation. Στην έκθεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά η έννοια του GND ως πρότασης για την ταυτόχρονη αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, της κλιματικής κρίσης και της ανόδου των ενεργειακών τιμών.

Από τους Πράσινους ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά στην εναρκτήρια ομιλία του Philippe Lamberts στο Συμβούλιο του ΕΠΚ στο Παρίσι στις 10 Οκτ 08.

Οι ΟΠ αναφερθήκαμε πρώτη φορά στο GND στην αναλυτική μας τοποθέτηση για την χρηματιστηριακή κρίση στις 20 Οκτ. 08.
Στην πολιτική απόφαση του Πανελλαδικού Συμβουλίου για την κρίση στις 7 Μαρ 09 επιλέξαμε να χρησιμοποιούμε στα ελληνικά τον όρο Πράσινη στροφή στην οικονομία.

Στην πορεία προς τις ευρωεκλογές αποφασίστηκε ο τίτλος του μανιφέστου της κοινής καμπάνιας του ΕΠΚ να είναι "Ένα Πράσινο New Deal για την Ευρώπη".

Τα επόμενα χρόνια οι Ευρωπαίοι Πράσινοι άρχισαν μια διαδικασία εξειδίκευσης και εμβάθυνσης της ιδιαίτερής τους πρότασης για ένα Green New Deal, στο φόντο πλέον της δημοσιονομικής κρίσης και πέρα από τη διαδεδομένη αντίληψη πως πρόκειται απλά για μια αντικυκλική-αντιυφεσιακή πολιτική επενδύσεων σε πράσινους τομείς.
Μπορείτε να δείτε στις παρακάτω παραπομπές όλα τα σχετικά κείμενα:
Εκτός Ευρώπης, το Green New Deal ήταν το κεντρικό σύνθημα των Πράσινων των ΗΠΑ στις πρόσφατες Προεδρικές εκλογές. Η υποψήφιά τους Jill Stein περιέγραψε αναλυτικά την πρότασή τους για το Green New Deal σε ομιλία της τον Ιανουάριο του 2012.

Μια περιγραφή του τι εννοούν οι Πράσινοι μιλώντας για το Green New Deal βρίσκεται στην εισαγωγή του σχετικού φυλλαδίου της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο:

Το Green New Deal είναι μια ολοκληρωμένη απάντηση στην τρέχουσα οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση.  Ενσωματώνει μακροοικονομικές μεταρρυθμίσεις με μια ατζέντα κοινωνικής συνοχής και μια πράσινη πολιτική για την παραγωγή, από το τοπικό έως το διεθνές επίπεδο. Με τον τρόπο αυτό ανοίγει το δρόμο μετασχηματισμού του αναπτυξιακού μας μοντέλου με τελικό στόχο την εξασφάλιση ευημερίας και ποιότητας ζωής για όλους, τόσο στον πλανήτη όσο και μεταξύ γενεών, μειώνοντας τις ανισότητες στο εσωτερικό κοινωνιών και ανάμεσά τους, και συμφιλιώνοντας τον τρόπο ζωής μας -τον τρόπο που ζούμε, παράγουμε και καταναλώνουμε- με τα φυσικά όρια του πλανήτη μας.
Το Green New Deal είναι κάτι παραπάνω από μια "πολιτική φιλική στο περιβάλλον" - είναι ένα σχέδιο για την επανεξέταση των προτεραιοτήτων μας για το πώς ζούμε και δουλεύουμε. Επομένως το Green New Deal προτείνει έναν ολοκληρωμένο οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό μετασχηματισμό, από τις υποδομές και τις βιώσιμες παραγωγικές πολιτικές έως την επένδυση στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων και την αναδιανομή του πλούτου.


9ο συνέδριο Οικολόγων Πράσινων: Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω;


Το 9o συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων ολοκληρώθηκε. 
Στις αποφάσεις του ( Η απόφαση του 9ου τακτικού συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων ) διαγράφεται μια σαφής, αν και αρκετά γενικόλογη ακόμη, στροφή του κόμματος της πολιτικής οικολογίας προς τον αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊσμό και την υποστήριξη των θετικών μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό της χώρας. 
Από την άλλη, η στροφή αυτή ενσωματώνεται σε μια αμφίβολη διαδικασία "επανεκκίνησης" του κόμματος, που περισσότερο αντανακλά την αποσαφήνιση των νέων εσωκομματικών συσχετισμών παρά την προσαρμογή στις ανάγκες της κοινωνίας για συμμετοχή των ΟΠ στο καθημερινό "δια ταύτα" με σαφείς θέσεις, προτάσεις και παρεμβάσεις και κυρίως συνεργασίες. Αν αυτή η "επανεκκίνηση" συνδυαστεί με τον μακρύ χρόνο που έδωσαν οι σύνεδροι στον εαυτό τους γι αυτήν (5-6 μήνες) αλλά και την μη εκλογή των μελών της "επιτροπής", της αρμόδιας για τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της απόφασης, κινδυνεύει να εγκλωβίσει τους ΟΠ σε μια νέα και βαθύτερη εσωστρέφεια αντί για "άνοιγμα στην κοινωνία". Τι άνοιγμα να κάνεις όταν όλα παίζονται συνεχώς στο εσωτερικό σου;
Έχουμε την κλασσική κατάσταση όπου μια απόφαση υπονομεύεται από την επόμενη. Κι εκεί που το σώμα των συνέδρων αποφασίζει Ευρώπη και Μεταρρυθμίσεις, έρχεται μια ουσιαστικά διορισμένη επιτροπή (εφόσον έγινε αποδεκτή ως έτοιμη λίστα/πακέτο και όχι ως επιλογή δια ψηφοφορίας των καταλλήλων) να ερμηνεύσει τις αποφάσεις κατά το δοκούν.
Αναμένεται έτσι οι ΟΠ να αντιμετωπίσουν μια παραλυτική και παρατεταμένη περίοδο εσωστρέφειας την ώρα που η κοινωνία χρειάζεται περισσότερο από ποτέ μια συγκροτημένη πράσινη πρόταση, εξόδου από την κρίση και αειφόρας παραγωγικής επανεκκίνησης της χώρας. Με τους ΟΠ αυτοεξόριστους από την τρέχουσα πολιτική σκηνή ...να προσπαθούν να διευκρινίσουν τη σχέση Πανελλαδικού Συμβουλίου/Γραμματείας και Επιτροπής Επανεκκίνησης!

Ακολουθούν τα προβλεπόμενα από το συνέδριο μέτρα και η σύνθεση της "Επιτροπής":

Για μια νέα αρχή, επανεκκίνηση. Τα επόμενα βήματα
Όσοι και όσες συμμετέχουν σήμερα στους Οικολόγους Πράσινους δεν θεωρούμε ιδιοκτησία μας τις πράσινες πολιτικές και αξίες, γι' αυτό προσκαλούμε ενωτικά σε επανεκκίνηση, σε μια νέα αρχή των Οικολόγων Πράσινων όσες και όσους μοιράζονται αυτές τις αξίες και θέλουν να συμμετάσχουν - μέσα από ένα καθημερινό και ουσιαστικό διάλογο, που θα οδηγήσει σε ένα Συνέδριο μέσα σε 5-6 μήνες στη συνδιαμόρφωση ενός ανοικτού, δημοκρατικού, αληθινά πράσινου, ευρωπαϊκού κόμματος - κινήματος που θα συσπειρώσει ευρύτερες δημοκρατικές, κοινωνικές δυνάμεις που απελευθερώνονται από κομματικά τείχη ή έχουν αναδειχθεί μέσα από κοινωνικούς χώρους και κοινωνικά κινήματα. Προσκαλούμε να ανοιχτούμε στο πέλαγος της δημιουργικής σύνθεσης, στην ανατροπή και σύνθεση, στην κριτική, αυτοκριτική και στις εναλλακτικές λύσεις.
Το συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων αποφασίζει:
Πολιτικά υπεύθυνη για τη διαδικασία επανεκκίνησης με ορίζοντα το προγραμματικό και καταστατικό συνέδριο είναι μια Επιτροπή επανεκκίνησης, που ορίζεται σήμερα με ψηφοφορία των συνέδρων. Για να βοηθηθεί το επιδιωκόμενο άνοιγμα στην κοινωνία στην πορεία προς το νέο συνέδριο, η επιτροπή μπορεί να διευρυνθεί με άτομα (μέλη ή όχι των ΟΠ) τα οποία δεν είναι παρόντα στο τακτικό συνέδριο. Η διεύρυνση αυτή γίνεται με πρόταση μέλους της επιτροπής και αποδοχή των υπολοίπων με δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) των αρχικών μελών και περιορίζεται για μέχρι πέντε επιπλέον μέλη (12 συνολικά).
Το συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων αποφασίζει να ορίσει την Επιτροπή με την εξής σύνθεση:

1. ο ευρωβουλευτής (Χρυσόγελος Ν.)2. ο πρώην ευρωβουλευτής (Τρεμόπουλος Μ.)3/4. δύο μέλη από το ΠΣ (εκκρεμεί η εκλογή τους από το ΠΣ)5/6. δύο μέλη από την ομάδα των Αυτοδιοικητικών (Δημαράς Γ., Ιωαννίδης Λ.)7. Ανδρέου Δαμιανός8. Ιωαννίδου Ελεάννα9. Λουγιάκης Κυριάκος10. εκπρόσωπος Νέων Πρασίνων (Κοττώρη Χ.)11/12. δύο μη μέλη των ΟΠ (εκκρεμεί).
Η Επιτροπή έχει άμεση σχέση με όργανα του κόμματος. Ενημερώνει για τις δράσεις της και συνεργάζεται με το ΠΣ.
Η επιτροπή αυτή αναλαμβάνει:1. Να συντονίσει το έργο των ομάδων εργασίας, όπως:"οργανωτικών - καταστατικών προτάσεων" που θα αναλάβει σε διάλογο με όσους-όσες ενδιαφέρονται να καταθέσει προτάσεις οργανωτικής και καταστατικής ανασυγκρότησης, αξιοποιώντας τη θετική κι αρνητική εμπειρία και καλά παραδείγματα και πρακτικές. Οι προτάσεις αυτές θα τεθούν προς συζήτηση κι απόφαση στο συνέδριο επανεκκίνησης."πολιτικών προτεραιοτήτων", που θα διατυπώσει μέσα από διάλογο ένα σύνολο προτάσεων για άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις, πρωτοβουλίες ενόψει των τοπικών, περιφερειακών, εθνικών και ευρωπαϊκών εκλογών.2. Να έρθει σε επαφή και να οργανώσει διάλογο με κοινωνικούς χώρους, επιστημονικούς φορείς και πολίτες που θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε μια νέα αρχή ενός πράσινου, ανοικτού, δημοκρατικού, σύγχρονου κόμματος.


Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η πολιτική συγκυρία και οι Οικολόγοι Πράσινοι


Κατά την εκτίμησή μας, η λύση ή θα είναι ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ή δε θα υπάρξει καθόλου! Και οι Οικολόγοι – Πράσινοι ή θα είναι ένα κόμμα που θα εργαστεί ταυτόχρονα και αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, της Δημοκρατικής Διεύρυνσης, της Οικονομικής Σύγκλισης, της Κοινωνικής Συνοχής και της Περιβαλλοντικής Ισορροπίας ή δεν θα είναι ένα πράσινο κόμμα. Και δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης!

Πρόταση απόφασης προς το 9ο Συνέδριο των ΟΠ, 7,8 & 9 Δεκεμβρίου

Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν δείχνει να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα. Κι όταν εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να τα αντιμετωπίσει, ψηφίζει μεν νόμους, αλλά παρακωλύει την εφαρμογή τους. Δεν το κάνει από ανικανότητα. Είναι στατιστικά αδύνατη τόση και τέτοια διαρκής ανικανότητα από πολιτικούς οργανισμούς που ιστορικά κέρδιζαν το πλειοψηφικό τμήμα στις εκλογές. Το κάνει από ιδιοτελές συμφέρον: Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών με τη χονδροειδή χυδαιότητα που χαρακτηρίζει ένα τόσο εκτεταμένο σύστημα κρατισμού, πελατειακής διαπλοκής και διαφθοράς.
Στο τοπίο αυτό, η κυβερνητική συνεργασία δείχνει ήδη φθαρμένη, καθώς δε χρησιμοποιεί την κρίση για τη δημιουργία μιας ελάχιστης απαραίτητης συναίνεσης που θα αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας με προστασία των οικονομικά αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το δημοσιονομικό στόχο της μείωσης των τρομακτικών ελλειμμάτων και του αδυσώπητου χρέους για τη διατήρηση των προνομίων ομάδων συμφερόντων, δείχνοντας ως μοναδικό υπεύθυνο την τρόικα για τη βίαιη μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολλών, λες και η μέχρι τούδε εγχώρια πολιτική και οικονομική εξουσία είχε τα πάντα καλώς καμωμένα.
Η ΝΔ επιδιώκει να ηγεμονεύσει πολιτικά στο φιλοευρωπαϊκό μπλοκ, αλλά ενεργοποιεί ακροδεξιά και λαϊκιστικά αντανακλαστικά. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΓΑΠ, εκείνη ήταν που προσπαθούσε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη φθορά της κυβέρνησης με την εύκολη αντιμνημονιακή ρητορεία, τα “Ζάππειο Ι, ΙΙ, …” και τα ισοδύναμα μέτρα κλείνοντας το μάτι, σε φοροαποφυγή, φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή που διαλύουν τα δημόσια οικονομικά, σε επίορκους ή/και ανίκανους δημόσιους υπαλλήλους και σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που στραγγαλίζουν κάθε υγιή επιχειρηματικότητα, σε επιμελητήρια, επαγγελματικές ενώσεις και συντεχνίες που ακόμα και σήμερα ζητάνε να επανέλθουμε στην προ 2009 κατανάλωση με δανεικά, σε καρτελατζήδες και μεταπράτες, σε εργολάβους που θέλουν να χτίσουν κάθε σπιθαμή γης.
Το ΠΑΣΟΚ, μετά την αφασική πρόσληψη της πραγματικότητας του 2009 και τις παραπλανητικές προεκλογικές του λογοκοπίες για λεφτά που υπάρχουν, πληρώνει τώρα με την πολιτική του χρεωκοπία τον κυβερνητισμό, τις πελατειακές σχέσεις, τον κρατισμό, τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τη φούσκα της ισχυρής Ελλάδας που καταναλώνει με δανεικά. Ο εσωτερικός του σπαραγμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, καθώς περιδινίζεται πολιτικά απαξιωμένο και τάχιστα δημοσκοπικά συρρικνούμενο, καθιστώντας επισφαλή τη μελλοντική κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, άρα και την ύπαρξή του.
Η ΔΗΜΑΡ, διαψεύδοντας τις στοιχειώδεις μεταρρυθμιστικές ελπίδες, όσων έβλεπαν σε αυτήν τον καταλυτικό ρυθμιστή στο κυβερνητικό πρόγραμμα (με ουσιαστικούς όρους, στόχους και χρονοδιαγράμματα που θα εκτελούνταν επί ποινή άρσης της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση) αποπνέει κυβερνητισμό και πολιτεύεται με χαρακτηριστικά συντεχνιακής εκπροσώπησης.
Έτσι, οι κυβερνητικοί εταίροι εξαντλούνται σε εικονικές μάχες, με ...

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ


Η εκπομπή* του "ΕΞΑΝΤΑ" για την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, στην ΝΕΤ:

Το δάσος των Σκουριών με τις υπεραιωνόβιες οξιές και δρυς του, είναι ένα από τα λίγα δάση της Ελλάδας που έχουν γλιτώσει από τις πυρκαγιές και την ληστρική εκμετάλλευση. Δυσπρόσιτο και άγνωστο στους πολλούς, το δάσος βρίσκεται στο όρος Κάκαβος της Βορείου Χαλκιδικής. Στη γη που γέννησε τον Αριστοτέλη, στις πύλες του Αγίου Όρους.
 
Κάτω από το δάσος των Σκουριών υπάρχει ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισ. δολαρίων
«Τα δάση αυτά είναι για τη χώρα μας δάση αναφοράς, βρίσκονται εδώ από αρχαιοτάτων χρόνων. Χαρακτηρίζονται ως αρχέγονα δάση και αυτά, σπανίζουν τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο», λέει ο Θεοχάρης Ζάγγας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας, τονίζοντας την τεράστια οικολογική σημασία του δάσους των Σκουριών.
 
Και πράγματι, ίσως τίποτα να μη διατάρασσε ποτέ την ησυχία αυτής της περιοχής, αν κάτω από τις ρίζες των δέντρων, δεν υπήρχε ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτός είναι και ο λόγος που το ορυχείο στις Σκουριές βρίσκεται στο επίκεντρο του επενδυτικού σχεδίου της «Ελληνικός Χρυσός», της κοινοπραξίας που είναι υπεύθυνη για την εκτέλεση του έργου. Το 95% αυτής της εταιρείας ανήκει στην καναδική Eldorado Gold, και το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ, του ομίλου Μπόμπολα.

Η εταιρεία θέλει να κατασκευάσει στην καρδιά του δάσους, ένα ανοιχτό και ένα υπόγειο ορυχείο, προκειμένου να εξορύξει το κοίτασμα. Το ανοιχτό ορυχείο θα έχει διάμετρο 700 μέτρα και βάθος 200. Το υπόγειο θα έχει σήραγγες μήκους 25 χιλιομέτρων, που θα φτάνουν ακόμα και τα 770 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Επίσης θα κατασκευαστεί ένα εργοστάσιο επεξεργασίας, καθώς και δύο λεκάνες εναπόθεσης αποβλήτων.
 
Η σχετική περιβαλλοντική μελέτη έχει εγκριθεί από το ελληνικό κράτος και η αποψίλωση του δάσους έχει ήδη ξεκινήσει. Όμως το έργο συναντά την αντίσταση πολλών κατοίκων της περιοχής, που έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή του.

Πλέον, το δάσος αποτελεί πεδίο σκληρών συγκρούσεων. Συχνά δονείται από τις πορείες και τα συνθήματα των διαδηλωτών ενάντια στο ορυχείο, φωνές που τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται με βίαιη καταστολή και πνίγονται στα δακρυγόνα από τις δυνάμεις της αστυνομίας.

«ΤΟ ΦΡΑΓΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΟΥΣΒΙΤΣ»
«Όλος ο κόσμος της περιοχής είναι ξεσηκωμένος, δεν πρόκειται να τα αφήσει αυτά τα πράγματα. Και ο κόσμος αυτός δεν παλεύει για μεροκάματο, παλεύει για να κρατήσει τον τόπο του, δεν έχει οικονομικά συμφέροντα, βλέπει μόνο μπροστά του, βλέπει τα παιδιά του, το μέλλον αυτής της περιοχής», μας λέει ο Τόλης Παπαγεωργίου, μέλος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, που έχει δέσει τη ζωή του με το κίνημα που εναντιώνεται στη δημιουργία του ορυχείου.
"Μια επένδυση, μια επιχείρηση δημιουργεί παραγωγική δραστηριότητα. Η δική μας λοιπόν, δημιουργεί 1.500 – 1.600 θέσεις απασχόλησης και άλλες 3.000 άμεσες παρελκόμενες. 5.000 νέες θέσεις απασχόλησης. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για τα ταμεία του ελληνικού κράτους; Σε ποια άλλη περιοχή της Ελλάδας δημιουργούνται σήμερα 5.000 θέσεις εργασίας;", Χρήστος Πάχτας, Δήμαρχος Αριστοτέλη
 
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η Β. Χαλκιδική βρίσκεται μπροστά σε ανάλογα επενδυτικά σχέδια. Στο παρελθόν, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η επίσης καναδική εταιρεία TVX Gold θέλησε να κατασκευάσει στην περιοχή ένα ορυχείο χρυσού και τότε οι κάτοικοι είχαν ανατρέψει τα σχέδιά της με ένα δυναμικό κίνημα αντίστασης. Μέχρι και στρατιωτικός νόμος είχε επιβληθεί στην περιοχή, με απαγόρευση της κυκλοφορίας, αλλά τελικά το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε τους κατοίκους, ακυρώνοντας το επενδυτικό σχέδιο της TVX Gold.
 
Η εταιρεία έχει περιφράξει τις εγκαταστάσεις της με συρματοπλέγματα, κάμερες και συστήματα συναγερμού, τοποθετημένα ακόμα και στα κλαδιά των δέντρων. Το φυλάκιο της πύλης, βρίσκεται πάνω σε ένα δημόσιο δρόμο και όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, μαυροντυμένοι σεκιούριτι τους ζητούν στοιχεία ταυτότητας για να τους αφήσουν να περάσουν. Όταν μας οδήγησαν εκεί, οι άνδρες της ιδιωτικής ασφάλειας  μας βιντεοσκοπούσαν με τα κινητά τους τηλέφωνα. «Στα πενήντα χρόνια που ζω, δεν θυμάμαι ποτέ αυτό το δάσος να έχει φραχτεί από καμιά εταιρεία. Αυτό εδώ μας θυμίζει Άουσβιτς», καταγγέλλει ο Δημήτρης Κάλτσος, που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην περιοχή.
 
«Μήπως κάποιοι άνθρωποι δημιούργησαν συνθήκες για να με εξαναγκάσουν να το κάνω; Αν συμβαίνει αυτό, δεν θα απολογηθώ κιόλας», απαντά ο κ. Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής της Ελληνικός Χρυσός. «Όταν, για να διογκωθείς, μαζεύεις ό,τι τυχάρπαστο υπάρχει στην Ελλάδα, αρχίζει το θέμα και μπαίνει στην έννοια της δολιοφθοράς. Αυτό λοιπόν δημιούργησε προβλήματα στην Αστυνομία, η οποία σχεδόν μου επέβαλε να ...

Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση

Περιβάλλον και Έξοδος από την Kρίση

Το Panel της ομάδας εργασίας (workshop) για το περιβάλλον - Σάββατο, ώρα 2:30, στο Ανοιχτό συνέδριο της Δράσης - Πολιτιστικό και Συνεδριακό κέντρο Δαΐς, Οδός Μεσογείων 151, Παράδεισος Αμαρουσίου, 1 & 2 Δεκεμβρίου

  • Φίλιππος Δραγούμης, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Δράσης.
    Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση
  • Εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων
  • Νάσος Χρυσίνας / Σάκης Καζάκης, Επιχειρηματίες στον αγροτικό τομέα
    Αγροτική ανάπτυξη και περιβάλλον
  • Παντελής Μητσίου, περιβαλλοντολόγος με ειδίκευση και δημοσιεύσεις στην διαχείριση υδάτων, επιχειρηματίας στο χώρο του περιβάλλοντος, πρόεδρος του συλλόγου Πολίτες σε Δράση Λάρισας
    Βιομηχανικά λύματα ή νερό χρήσης; Μια διαφορετική προσέγγιση ενός παλιού προβλήματος
  • Γιώργος Μπέκας, Πολιτικός Μηχανικός, Υποψήφιος Δρ. Πολυτεχνείου Κρήτης
    Βιώσιμη ανάπτυξη
  • Χάρης Σαββίδης, Αρχιτέκτων
    Αστικό περιβάλλον, δόμηση
  • Μαρία Βιτωράκη, Χημικός Μηχανικός ΑΠΘ, Καθηγήτρια περιβαλλοντικής επιστήμης
    Aπορρίμματα και μεταρρυθμιστικές πολιτικές για την ολοκληρωμένη διαχείριση τους.
     
  • Μαργαρίτα Καραβασίλη, Πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη
    Προκλήσεις της αειφόρου ανάπτυξης, ζητήματα περιβαλλοντικής αδειοδότησης και ελέγχων, προτάσεις βελτίωσης του συστήματος.
     
  • Κωνσταντίνος Βασσάλος, Υγιεινολόγος
    Δημόσια υγεία και περιβάλλον σε καιρό κρίσης
Συντονισμός: Φίλιππος Δραγούμης

Κείμενο – Εισήγηση 

του Φίλιππου Δραγούμη
(Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Δράσης).

Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση 
Οποιοσδήποτε έχει πληροφορηθεί πως μια έκτη ήπειρος, μεγέθους τρεις φορές η Γαλλία έχει σχηματισθεί με απορρίμματα στη μέση του Ειρηνικού έχει συνειδητοποιήσει πως το “business as usual” δεν είναι πλέον επιλογή. Ανάπτυξη συμβατή με το βιοφυσικό περιβάλλον είναι άμεσα αναγκαία, πριν πλησιάσουμε τα ακραία όρια των δυνατοτήτων μας με απρόβλεπτες συνέπειες.

Αυτό σημαίνει προσεκτική χρήση των ανανεώσιμων πόρων και αντικατάσταση των μη ανανεώσιμων με ανανεώσιμους. Σημαίνει πριν απ όλα εξοικονόμηση, σημαίνει στην ουσία ενός είδους λιτότητα: πρέπει να κάνουμε με αυτά που έχουμε, αυτά που μπορούμε να έχουμε χωρίς να παράγουμε χρέος για τις επόμενες γενιές. Συνεπώς η έξοδος από την κρίση, για να είναι πλήρης δεν μπορεί παρά να λάβει υπ όψη της αυτή τη προειδοποίηση. 
 Η οικονομική μηχανή για να λειτουργήσει, όπως και κάθε μηχανή, είναι απαραίτητο να αντλεί ενέργεια από κάποια εξωτερική πηγή. Αυτή, ξέρουμε πως είναι το οικοσύστημα της Γης, περιορισμένο στο πόσο μπορεί να παράγει από τα όρια της βιοφυσικής του λειτουργίας και των φυσικών του πόρων. Αναπτυσσόμαστε μέσα στη βιοσφαίρα κι εξαρτιόμαστε από αυτήν. Η οικονομία μας, που περιλαμβάνει κάθε μας δραστηριότητα δεν φυτρώνει στο κενό.
Η Δράση έχει ήδη ένα αξιόλογο πρόγραμμα για το περιβάλλον αναρτημένο στην ιστοσελίδα της. Το πρόγραμμα, παρά την εξειδίκευση που ίσως χρειάζεται, σήμερα είναι επίκαιρο όσο ποτέ και όσο η κρίση βαθαίνει καθίσταται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη άμεσης εφαρμογής του σε όλους τους τομείς: ενέργεια, τουρισμός, διαχείριση φυσικών πόρων, αστικό περιβάλλον, αγροτική ανάπτυξη, διατήρηση βιοποικιλότητας, έρευνα, καινοτομία και “πράσινη” επιχειρηματικότητα. 
Στη σημερινή συγκυρία της χώρας χρειάζεται να αναδείξουμε και να τονίσουμε γι άλλη μια φορά πως η μέριμνα για το περιβάλλον ως προτεραιότητα αλλά και ως βασικός πυλώνας αναπτυξιακού σχεδίου της χώρας και όχι με την απροθυμία, τη παθητικότητα, τη διστακτικότητα, τη καχυποψία και τα σερνάμενα πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη βήματα που μας χαρακτηρίζουν μέχρι τώρα, θα μπορούσε να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας.
 Ενώ η χώρα μας έχει το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό να βρεθεί στην πρωτοπορία, ενώ αξιόλογοι δημιουργικοί πολίτες στον χώρο της έρευνας αλλά και της επιχειρηματικότητας το έχουν ήδη αποδείξει, δυστυχώς η γραφειοκρατία είναι αυτή που τοποθετεί την Ελλάδα στην τελευταία θέση, στην θέση εκείνου που πληρώνει πρόστιμα γιατί δεν τηρεί τα στοιχειώδη συμφωνηθέντα προκειμένου να συντηρήσει τις παγιωμένες πρακτικές που μας έφεραν στο αδιέξοδο. Ο συντηρητισμός των κρατικών δομών τείνει να πνίγει κάθε τι νέο, καινοτόμο, αδυνατώντας να προσαρμόσει τις δύσκαμπτες και δαιδαλώδεις διαδικασίες του σε νέες ανάγκες και τεχνολογική πρόοδο, απελπίζοντας και τον πιο επίμονο. Πάνω απ' όλα χρειάζεται μια ανανέωση της νοοτροπίας.
 Η μέριμνα για το περιβάλλον απαιτεί γενναίες μεταρρυθμίσεις, απλουστεύσεις διαδικασιών και σωστά κίνητρα ώστε να αναδειχθεί η ουσία, απαιτεί ...

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Δραματική έκκληση υπέρ της πολιτικής συζήτησης και της ενότητας των Οικολόγων Πράσινων


Το τριήμερο 7,8 και 9 Δεκεμβρίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι δοκιμάζονται στο συνέδριό τους στην Λαμία. Έξι σχεδόν μήνες μετά τις δεύτερες εκλογές του Ιουνίου και το χειρότερο ποσοστό εδώ και πολλά χρόνια, οι ΟΠ, δεν έχουν καταφέρει να βρουν τον βηματισμό τους, να συμφωνήσουν σε έναν απολογισμό και να αποκτήσουν ένα σαφές πολιτικό στίγμα. Πολλές και αντικρουόμενες πολιτικές γραμμές αλλά και προσωπικές αντιπαραθέσεις, κλονίζουν την διαδικασία αναζήτησης ενός κοινού βηματισμού και μιας πολιτικής και όχι συγκυριακής εμφάνισης και έκφρασης της πολιτικής οικολογίας μέσω αυτού του κόμματος. Το συνέδριο είναι ίσως η τελευταία συγκροτημένη ευκαιρία ανασυγκρότησης ή και επανίδρυσης όπως θέλουν πολλοί/ές των Οικολόγων Πράσινων. Σε αυτήν την διάθεση κινείται και το παρακάτω κείμενο που δημοσίευσαν μέλη τους:



Διακήρυξη μελών των Οικολόγων Πράσινων για την ενότητα του κόμματος


Νίκος Τουφεξής, Βασίλης Καραναστάσης, Κώστας Κούτσικος, Παναγιώτης Τασούλης, Νίκος Ράπτης, Αστέριος Χλωρός, Κυριάκος Τσίπης, Δημήτρης Λιόλιος, Μίλτος Δεληχάς, Βασίλης Κούτσικος, Κώστας Βουρονίκος, Μαρία Πουρνάρα

Βαδίζοντας προς το συνέδριο της Λαμίας, όλοι εμείς, τα μέλη των «οικολόγων πράσινων» (ΟΠ) τα οποία οικοδομούμε τον κορμό των δυνάμεών του στη περιφέρεια, στις γειτονιές, στα κινήματα πολιτών κι αλλού, νιώθουμε την ανάγκη να βροντοφωνάξουμε υπέρ της ενότητας του κόμματος και να αποσαφηνίσουμε το πολιτικό μας στίγμα.

Παρά το αποθαρρυντικό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές του 2012, πιστεύουμε πως στο μέλλον τα ζητήματα που θα απασχολούν την κοινωνία μας θα έχουν να κάνουν με την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση. Αυτό σημαίνει ότι θα γίνει σύντομα σαφές ότι η πολιτική μας πρόταση ξεπερνά το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», γεγονός που θα απελευθερώσει και τις δυνατότητες πολιτικής μας παρέμβασης.

Για την θετική έκβαση των πεποιθήσεών μας λέμε ένα μεγάλο «ναι» στην ενότητά μας. Δεν μας περισσεύει κανένας «πράσινος» αγωνιστής ή αγωνίστρια. Τούτο το συνέδριο ας μην γίνει μια αρένα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι η ώρα της ανάληψης από τον καθένα μας της ευθύνης που του αναλογεί, στηρίζοντας το κοινό μας σπίτι και προστατεύοντας την ενότητα των ΟΠ.

Με την μαζική μας συμμετοχή στο συνέδριο της Λαμίας, εμείς τα απλά μέλη του κόμματος, μπορούμε να πετύχουμε να ακουστεί δυνατά η φωνή μας και να ματαιώσουμε τους σχεδιασμούς για μοναχικές ή ξεχωριστές πορείες ή πολιτικές εξοντώσεις των «αντιπάλων». Ας χαράξουμε 
την «πράσινη» στρατηγική για τα επόμενα χρόνια, αφουγκραζόμενοι την κοινωνία και όχι ως ένα άθροισμα προσωπικών στρατηγικών.

Από το συνέδριο της Λαμίας ας βγούμε πιο ενωμένοι, πιο ώριμοι και πιο ανοιχτοί. Ας αναδείξουμε τον διαφορετικό, συνθετικό, «πράσινο» τρόπο που έχουμε για να διευθετούμε τις πολιτικές μας αποκλίσεις, τις προσωπικές μας πικρίες, την συλλογική μας αποτυχία.

Από το συνέδριο της Λαμίας θέλουμε να βγούμε με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα στα μείζονα διλήμματα που ταλανίζουν την πολιτική μας παρέμβαση. Και θέλουμε να το κάνουμε με τρόπο όπου η πλειοψηφίανα μπορεί να σχεδιάζει την πορεία του κόμματος, αλλά και η μειοψηφία να διαθέτει την πολιτικήδυνατότητα να εκφράζει τις διαφωνίες της και τις αποχρώσεις της, συμμετέχοντας στην κοινή μαςπορεία. Ενότητα του κόμματος δεν σημαίνει «κουκούλωμα» της πολιτικής συζήτησης, κάθε άλλο.

Να απαντήσουμε λοιπόν στην Λαμία:
  • Θεωρούμε πως η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη ήταν στρατηγική επιλογή που δεν επιδέχεται «σχέδιο Β'»; Ή αντιθέτως επιζητούμε μια εθνική πορεία αντιμετώπισης της κρίσης, προασπίζουμε τους θεσμούς του έθνους-κράτους και συζητούμε την επιστροφή στην δραχμή;
  • Είμαστε κόμμα που επιζητούμε την σύνθεση και την συνεργασία και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν από την θέληση του λαού, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνητικών ευθυνών, ή παραμένουμε μετέωροι σαν «ανοικτό παράθυρο σε σκοτεινό δωμάτιο»αναμένοντας την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών;
  • Κρίνουμε τις συμμαχίες μας στη βάση των προγραμματικών θέσεων ή καθοριζόμαστε από τις ιδεολογικές μας συνάφειες με την αριστερά;
  • Θεωρούμε αναγκαία την ύπαρξη ενός «πράσινου» πόλου που δεν είναι «ούτε δεξιά ή αριστερά» ή προσχωρούμε στην θεωρία των «δύο οχθών», ευρισκόμενοι έξαφνα στην ίδια όχθη με τον ΣΥΡΙΖΑ;
  • Θέλουμε βαθιές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές σε όλες τις πτυχές της μεταπολίτευσης ή ζητάμε την «παλινόρθωση» των συντεχνιών -και των προνομίων της; Είμαστε κόμμα της ρήξης με το σύστημα ή της μεταπολιτευτικής νοσταλγίας;
Σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να απαντήσουμε με τόλμη και σαφήνεια με πειθώ και διάλογο. Αρνούμενοι σε κάθε περίπτωση τις μεσοβέζικες διατυπώσεις, τις αμφιλεγόμενες αποσιωπήσεις, τα ναι-μεν αλλά, τις «σούπες» που χορταίνουν μόνον όσους κινούνται στο κομματικό μικρόκοσμο και χάνουν από την θωριά τους την κοινωνία.

Θεωρούμε πως το συνέδριο της Λαμίας οφείλει να γυρίσει σελίδα και στην κομματική ζωή. Όλα τα κομματικά στελέχη που έπαιξαν κορυφαίους ρόλους στην κομματική πορεία το τελευταίο διάστημα, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της, και που αναμείχθηκαν ιδιαίτερα στις εσωκομματικές τριβές, έχουν την ευθύνη να κάνουν ένα βήμα πίσω. Να αφήσουν χώρο σε νεότερα μέλη από όλες τις πολιτικές απόψεις, που μπορούν να συνδιαλέγονται με την κοινωνία και μεταξύ τους σε αρμονικό κλίμα, μεδιάθεση συνεννόησης, χωρίς να σκιάζονται οι διαπροσωπικές και πολιτικές τους σχέσεις από ταφαντάσματα των συσσωρευμένων δεκαετιών και των αλλεπάλληλων πολιτικών ματαιώσεων.

Ασφαλώς, έχουμε όλοι ρόλο στους ΟΠ -και περισσότερο εκείνοι που εξακολουθούν να είναι η φωνή μας προς την κοινωνία. Αλλά το κόμμα χρειάζεται τώρα ηρεμία, συνεννόηση, αίσθηση αλληλεγγύης και το κέφι που τείνει να εκλείψει, το οποίο μόνο μια νέα γενιά κομματικών στελεχών μπορεί να το προσφέρει.

Ο Νίκος Τουφεξής είναι τυπογράφος· ο Βασίλης Καραναστάσης είναι ιδιωτικός υπάλληλος· ο Κώστας Κούτσικος είναι λογιστής· ο Παναγιώτης Τασούλης είναι μέλος των ΟΠ· ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός· ο Αστέριος Χλωρός είναι εργοδηγός, πρόεδρος της ΜΚΟ «δρυάς»· ο Κυριάκος Τσίπης είναι γεωπόνος· ο Δημήτρης Λιόλιος είναι νοσηλευτής· ο Μίλτος Δεληχάςείναι δρ. ιατρικής· ο Βασίλης Κούτσικος είναι μέλος των ΟΠ· ο Κώστας Βουρονίκος είναι κτηνοτρόφος και συνεταιριστής, πρόεδρος του μορφωτικού συλλόγου Αζώρου Λάρισας· η Μαρία Πουρνάρα είναι καθηγήτρια γερμανικών


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Στην ελληνική κρίση, ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου
της Ελεάννας Ιωαννίδου*
Τα τελευταία τρία χρόνια, κάθε φορά όπου νέα μέτρα, με κολοσσιαίες αντιδράσεις, μας προσφέρουν λίγο ακόμα κερδισμένο χρόνο εντός ευρωζώνης, η κυβερνητική πολιτική, με την ανυπαρξία σχεδίου, τον μετατρέπει σε χαμένο χρόνο.
Κάθε φορά όπου συμπιέζεται η ελληνική κοινωνία από άδικα μέτρα με την προδιαγεγραμμένη αποτυχία, η άμμος στην κλεψύδρα των επιλογών και των αντοχών γίνεται λιγότερη.  
Και κάθε φορά, μέχρι να υιοθετηθεί μια πρόταση από την κυβέρνηση, είναι ήδη πολύ αργά για την εφαρμογή της.
- Διαχείριση του χρέους: Τον Μάρτιο του 2010, με πρωτοβουλία των Πράσινων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε την έκδοση ευρω-ομολόγου για τη χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. 
Η πρόταση εκείνη, που τότε δεν έγινε δεκτή από την ελληνική κυβέρνηση, είχε διατυπωθεί ως εναλλακτική του μνημονίου και της τρόικας. 
Όταν τελικά υιοθετήθηκε με την γνωστή κωμωδία για την πατρότητα της ιδέας, είχε ήδη δημιουργηθεί ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας. 
Αντιστοίχως, το κούρεμα του ελληνικού χρέους ήταν αίτημα των Πράσινων από την αρχή της κρίσης, πρόταση που στην Ελλάδα, κρινόταν απαράδεκτη, με τις Σειρήνες της οικονομικής ορθότητας να καταστροφολογούν για χρηματοπιστωτικό γεγονός. 
Όταν έγινε το κούρεμα (και με τον τρόπο, με τον οποίο έγινε), ήταν αργά, για να συνεισφέρει στην βιωσιμότητα του χρέους και ουσιαστικά "πέτυχε" μόνο την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και την εξασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, ενώ το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνει ανεξέλεγκτο.

- Διοικητική μεταρρύθμιση: Έχει περάσει πάνω από χρόνος από την συνέντευξη τύπου των Οικολόγων Πράσινων στη Δ.Ε.Θ. το Σεπτέμβρη του 2011, όπου με την ιδιότητα της εκπροσώπου τύπου, πρότεινα να γίνει προτεραιότητα της Πολιτείας η επίσπευση των διαδικασιών για την κάθαρση του δημόσιου τομέα από τους επίορκους υπαλλήλους που προστάτευε το πελατειακό πολιτικό σύστημα. 
Το μέτρο αυτό -μαζί με την ατομική αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, ανάλογα με τα προσόντα τους και το έργο τους- το είχαμε ζητήσει ως αντιστάθμισμα στο οριζόντιο μέτρο της εφεδρείας των δημοσίων υπαλλήλων που είχε προβλεφθεί στο μεσοπρόθεσμο και το επανέφερα με ανοιχτή επιστολή μου στον υπουργό διοικητικής μεταρρύθμισης, Αντώνη Μανιτάκη, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. 
Όταν, όμως, πλέον φτάσαμε στο δια ταύτα, στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, δεν μπορούσε να γίνει επαρκώς επίκληση αυτής της εναλλακτικής, καθώς απλά είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος ...

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Εντυπωσιακή πορεία στην Θεσσαλονίκη κατά των εξορύξεων χρυσού



Μια από τις πιο εντυπωσιακές πορείες διαμαρτυρίας ενάντια στα σχέδια εξορύξεων χρυσού της Χαλκιδική του Κιλκίς και της Θράκης έγινε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με πάνω από 10 χιλιάδες κόσμου! (Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012)
Η κινητοποίηση αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα δυνατό μήνυμα προς το ΣτΕ που πρόκειται να βγάλει την απόφασή του ως το τέλος του χρόνου.
Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ κοντά στα βουνά της Χαλκιδικής, όπου αν πραγματοποιηθεί η «επένδυση», όχι μόνο θα καταστραφούν δάση και αποθέματα νερού, αλλά και θέσεις εργασίας στον τουρισμό, τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη δασοκομία, τη μελισσοτροφία, ενώ η αέρια ρύπανση (κύρια διοξείδιο του θείου που προκαλεί όξινη βροχή) προβλέπεται να φτάνει έως και τη Θεσσαλονίκη εάν πνέουν ανατολικοί άνεμοι.

(κείμενο από το fb - Μιχάλης Μπάκας)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η Πολιτική Οικολογία δεν είναι πολυτέλεια !

Ένα κείμενο με αφορμή το συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων στις 7, 8 και 9 Δεκεμβρίου


της Μαρίας Βιτωράκη*



Πολλοί πιστεύουν ότι σε συνθήκες κρίσης, η πολιτική οικολογία δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος και σταδιακά χάνει το ακροατήριο της- ένα ακροατήριο που κερδήθηκε στην εποχή της «ευημερίας»,την εποχή που ο πολίτης είχε τον χρόνο και την "πολυτέλεια" να έχει "οικολογικές ανησυχίες". Απόδειξη αυτού, λένε, αποτελεί, ότι τα πράσινα κόμματα κερδίζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά σε ευημερούσες κοινωνίες της Κεντρικής Ευρώπης. 
Αν προσπαθήσει κάποιος να φτιάξει το κοινωνικό προφίλ των πράσινων ψηφοφόρων, πιθανά θα τους περιέγραφε ως άτομα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν λύσει τα "προς το ζην", συνήθως οικονομικά ευκατάστατοι μεσοαστοί, με ισχυρά αξιακά πρότυπα και προσωπική υπευθυνότητα (ένα ανεπτυγμένο ηθικό προφίλ) αλλά που -δυστυχώς- διαθέτουν μειωμένη ικανότητα να διαβάζουν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και ελάχιστο ρεαλισμό. Άτομα που -με άλλα λόγια- «είναι στον κόσμο τους»! 
Σήμερα τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με το 2009! Πολλοί συμπολίτες μας παλεύουν για τα "αυτονόητα".Την στιγμή λοιπόν που ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται στο κατώφλι της φτώχιας, αν όχι κάτω από αυτό, η οικολογία μοιάζει να έρχεται σε δεύτερη μοίρα - η εξασφάλιση των βασικών αναγκών είναι πιο σημαντική! Μοιραία λοιπόν τα πράσινα κόμματα, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα που μαστίζονται από ανεργία και αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, χάνουν τους ψηφοφόρους τους! Η πρόσφατη "καθίζηση" του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων στην Ελλάδα, ίσως εξηγείται με τα παραπάνω...
Τίθεται λοιπόν η εύλογη απορία πόσο χρήσιμη θα μπορούσε να είναι η πολιτική οικολογία σήμερα, σε μια κοινωνία σαν την ελληνική που "καίγεται" για νέες θέσεις εργασίας; Οι οικολόγοι - συμπαθέστατοι κατά τα άλλα - είναι σε όλους γνωστό ότι με την ανάπτυξη δεν τα πάνε καθόλου καλά και συνήθως βρίσκονται στην πλευρά του "όχι" απέναντι σε αναπτυξιακές προτάσεις- απολύτως απαραίτητες σήμερα για την αντιμετώπιση της ανεργίας.
Ισχύουν όμως όλα τα παραπάνω ή μήπως αποτελούν μια επιφανειακή ανάγνωση του θέματος και μεταφέρουν αυτούσια ορισμένα "κλισε' που έχει αναπτύξει η κοινωνία μας σχετικά με την πολιτική οικολογία;

Ποια χαρακτηριστικά θα έπρεπε να έχει σήμερα η πολιτική και κοινωνική οικολογία για να είναι χρήσιμη σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στα όρια της και μια οικονομία που φαίνεται αδύνατο να σταθεί στα πόδια της;

Πως μπορεί η πολιτική οικολογία να δώσει πειστικές απαντήσεις για θέματα οικονομίας και βιώσιμης ανάπτυξης και να μην περιοριστεί σε μια μονοσήμαντη περιβαλλοντική ατζέντα που της αφαιρεί υποστηρικτές (φυσικά εδώ θα σημείωνα ότι άλλο τόσο πάσχει και η μονοσήμαντη οικονομική ατζέντα άλλων πολιτικών χώρων);

Από την μονοσήμαντη "περιβαλλοντική" οικολογία στην ρεαλιστική οικολογία:

Η πολιτική οικολογία στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση:

- Θα καταφέρει να υπερβεί τον κατακερματισμένο, αυστηρά «περιβαλλοντικό» της χαρακτήρα και να ενταχθεί στις δυνάμεις της μεταρρύθμισης ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη στην αριστερίστικη ρητορική της στείρας άρνησης;

- Θα καταφέρει να διαβάσει τα προβλήματα με ένα δημιουργικό, συνθετικό τρόπο, συζητώντας διαρκώς με την κοινωνία και τους πολίτες αλλά μη φοβούμενη να συγκρουστεί με αυτούς όταν χρειαστεί;

- Θα καταφέρει να προτείνει αλλά και να συναινέσει σε λύσεις που έχουν ένα αποδεκτό (αλλά όχι μηδενικό) οικολογικό αποτύπωμα και αντιπροσωπεύουν ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε σήμερα –συνδυαστικά- για την κοινωνία και το περιβάλλον;

-Θα συμβάλλει στην δημιουργία συναινέσεων σε λύσεις που μεγιστοποιούν το όφελος για το σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες, ξεπερνώντας το γνωστό σε όλους μας σύνδρομο NIMBY (notinmybackyard);

- Θα μπορέσει να γίνει κύτταρο δημοκρατίας, να είναι ανοιχτή στην κοινωνία των πολιτών και να στηρίξει την ολόπλευρηανάπτυξη της ή θα κλειστεί πίσω από πόρτες και πολιτικά στεγανά, με επίφαση την δημοκρατία των λίγων κομματικών στελεχών;

Με άλλα λόγια θα καταφέρει να εξελιχθεί σε μια δύναμη ρεαλιστικής οικολογίας δημιουργώντας και προτείνοντας εφικτές, άμεσα υλοποιήσιμες λύσεις, δίνοντας αποτελεσματικές απαντήσεις σε προβλήματα αλλά συγχρόνως χτίζοντας την μακροπρόθεσμη στρατηγική για την αειφορία;

Τέλος θα μπορέσει να αντισταθεί και να απορρίψει την βία από όπου και αν προέρχεται, χωρίς αστερίσκους και συγχωροχάρτια, όπως επιβάλλεται για ένα πολιτικό χώρο που έχει δώσει για χρόνια μάχες στο πεδίο αυτό;

Από τον τρόπο που θα απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα θα εξαρτηθεί πολύ και το μέλλον της πολιτικής οικολογίας στην χώρας μας (κατά την ταπεινή μου άποψη...)


*Η Μαρία Βιτωράκη είναι χημικός μηχανικός, καθηγήτρια επιστήμης περιβάλλοντος


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Γιάννης Σακιώτης: Ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων

από την έρευνα της Μελίττας Γκουρτσογιάννη, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ; –3

Γιάννης Σακιώτης (Πολιτικός επιστήμονας, συνεργάτης πολλών οικολογικών περιοδικών):
Πιστεύω ότι τα πράσινα κόμματα δεν διέθεταν ιδεολογική σπονδυλική στήλη. Έτσι, ήταν εύκαμπτα προς κάθε κατεύθυνση: αριστερά, κέντρο, δεξιά. Αν και γεννήθηκαν από την αριστερά έκαναν το παν να διαφοροποιηθούν από αυτήν για να μπορούν να απευθύνονται στο ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο. Αυτή όμως ήταν η μεγάλη τους αστοχία και ταυτόχρονα η χαμένη ιστορική ευκαιρία που είχαν: αντί να εφορμήσουν στο κενό που άφησε η πτώση του κομουνισμού και να διεκδικήσουν μια νέα, οικολογική αριστερά, χάθηκαν στις μεταφράσεις μεταξύ πραγματιστών και ακτιβιστών.
Να προσθέσω έναν ακόμη παράγοντα: τα πρόσωπα. Αποδείχθηκε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία το ποιοι άνθρωποι, με ποιες δυνατότητες και με ποιες ικανότητες βρέθηκαν στα τιμόνια των πράσινων κομμάτων, τουλάχιστον για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα για το πού πήγαν καλά και πού όχι. 
Η ελληνική περίπτωση είναι χαρακτηριστική, όχι τόσο για το ποιοι συμμετείχαν ηγετικά στο πράσινο κίνημα όσο για το ποιοι δεν συμμετείχαν: ένα μεγάλο και πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο της επιστημονικής οικολογίας και του οικολογικού κινήματος της κοινωνίας πολιτών αποθαρρύνθηκε ή έστω δεν βρήκε το κίνητρο να συμμετάσχει.
Ακόμη, αιτία της πορείας που ακολουθήθηκε σε όλη την Ευρώπη είναι η γραφειοκρατικοποίηση των πράσινων. Οι ευαισθητοποιημένες οικολογικά κοινωνίες του ευρωπαϊκού χώρου ξεκίνησαν ένα βουβό κίνημα αυτο-οργάνωσης εναλλακτικών μοντέλων ή έστω εναλλακτικών περιόδων διαβίωσης. Η κοινωνική οικονομία κάθε μορφής (τυπική,αλλά κυρίως άτυπη), εξαπλώνεται την τελευταία δεκαετία, πολλαπλασιάζοντας τους οπαδούς της όχι μόνο μεταξύ των ψηφοφόρων των πράσινων κομμάτων. Καταγράφεται μία σημαντική στροφή από τον περιβαλλοντισμό στην πιο ολιστική “κοινωνική-περιβαλλοντική” ευαισθητοποίηση. Έτσι, διαμορφώνονται δίκτυα μιας ιδιαίτερης σοσιαλιστικής πρακτικής, η οποία συνυπάρχει με την “πραγματική” οικονομία των κερδών και της κρίσης.

Αυτό το ρεύμα μεγαλώνει και με έναν διαφορετικό τρόπο αναπτύσσεται και σε φτωχές κοινωνίες -Ινδία- και σύντομα θα είναι απειλητικό για τον καπιταλισμό. Άποψή μου είναι ότι θα εκφραστεί μέσα από μία αναγέννηση της ηγεσίας της σοσιαλδημοκρατίας και της δημοκρατικής παράταξης, με την ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων. Καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις αναμενόμενες εξελίξεις θα έχει η Αμερική: μια δεύτερη εκλογή του Ομπάμα και του Μπάιντεν θα φέρει μεγάλες αλλαγές που αναμφίβολα θα επηρεάσουν και την Ευρώπη. 
Οι έννοιες κλειδί για την νέα ιδεολογία θα είναι το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα, ιδίως εκείνα που αναφέρονται στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια (το αξιοβίωτο) κάθε ανθρώπου.
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, μία ήδη ιστορική φιγούρα στην παγκόσμια πολιτική, ίσως διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε αυτές τις διεργασίες. Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν διαθέτει και πολλές ηγετικές προσωπικότητες. Και σήμερα τις χρειάζεται όσο ποτέ.


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Πως θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών;

Τέσσερις συν μία προτεραιότητες για την πολιτική οικολογία
Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Δεν το κάνει τόσο από ανικανότητα, όσο από ιδιοτελές συμφέρον. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών που εκφράζει. Οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα και κοκορομαχούν γύρω από το λάθος ερώτημα «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο». Κρύβουν την ουσία του προβλήματος: πώς θα αλλάξουμε την χώρα και θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών, πώς θα γίνει το πελατειακό Κράτος Δημόσιος Υπηρέτης, πώς το συντεχνιακό συμφέρον θα αντικατασταθεί από το δημόσιο συμφέρον, πώς θα γίνουμε από Πελάτες Πολίτες, πώς η Ευρώπη θα αποκτήσει, εκτός από κοινό νόμισμα, πολιτική ενότητα και πώς αυτή θα μετασχηματίσει οικολογικά και κοινωνικά την Ευρώπη ανασυντάσσοντας το Ευρωπαϊκό Όραμα.
(Κείμενο πολιτικού διαλόγου ενόψει του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων 7,8 & 9 Δεκεμβρίου - από την ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον χώρο της οικολογίας, thinkΠ)


Εισαγωγικά

Ο σκληρός πυρήνας της πολιτικής οικολογίας περιέχει ζητήματα που σχετίζονται με:
  • την προστασία του περιβάλλοντος,
  • την αειφορία και τη βιωσιμότητα,
  • τα ανθρώπινα δικαιώματα,
  • την υπεράσπιση και προώθηση των αρχών της μη-βίας

Οι πολιτικές για αυτά τα ζητήματα οφείλουν να διαπερνούν και να συνέχουν τις διάφορες πολιτικές μας αποφάσεις και επιδιώξεις.
Κλιματική Αλλαγή
Από αυτή τη σκοπιά (και όχι μόνο), η κλιματική αλλαγή αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον στο παγκόσμιο επίπεδο. Σχετίζεται άμεσα με τα προτάγματα της οικολογίας καθώς θέτει τα όρια και το περιεχόμενο της ανάπτυξης, τη βιωσιμότητα στη διαχείριση των φυσικών πόρων και τη διαγενεακή δικαιοσύνη. Η ανάγκη για άμεση και δραστική μείωση των εκπομπών Αερίων του Θερμοκηπίου με στόχο το 80% μέχρι το 2050, συνεπάγεται βαθιές μεταρρυθμίσεις στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών με κύριους πυλώνες την εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών, ώστε σταδιακά να αντικαταστήσουν πλήρως τα ορυκτά καύσιμα.
Ταυτόχρονα όμως το κλιματικό κριτήριο θα πρέπει να αποτελεί βασικό άξονα χάραξης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Καθώς είναι πλέον σαφές ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι αναστρέψιμη, η προσπάθεια στρέφεται αφενός στον περιορισμό της και αφετέρου στην αντιστάθμιση των επιπτώσεων της.
Για το σκοπό αυτό απαιτούνται επείγουσες παρεμβάσεις και στην κοινωνική πολιτική, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί παρακολούθησης των αλλαγών και στήριξης των πληττόμενων ανθρώπων αλλά και οικοσυστημάτων τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.
Στη σημερινή συγκυρία θέλουμε να αναδείξουμε τη σημασία τεσσάρων ζητημάτων και να τοποθετηθούμε πάνω σε αυτά έχοντας πάντα κατά νου αυτόν το σκληρό πυρήνα πολιτικής που προαναφέραμε:

Α. Ομοσπονδιακή Ευρώπη.

Χρειαζόμαστε άμεσα «περισσότερη» Ευρώπη 
Η λύση για τη σημερινή οικονομική και πολιτική κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Παρά τα σημαντικά προβλήματα δυσλειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών, παρά το δημοκρατικό έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ΕΕ σε πολλές περιπτώσεις έχει εξαναγκάσει κυβερνήσεις να υιοθετήσουν προοδευτικά μέτρα που σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα και την αειφορία και προοδευτικές πολιτικές που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν οι σχετικοί πολιτικοί συσχετισμοί σε εθνικό επίπεδο δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί. Η διεκδίκηση της βιωσιμότητας και της αειφορίας, μια εναλλακτική επομένως οικονομική πολιτική, μπορεί να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες εφαρμογής μόνο στο πλαίσιο μιας ενοποιημένης Ευρώπης
Για αυτό είμαστε αποφασιστικά υπέρ ...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Φίλιπ Λάμπερτς (ΕΠΚ): Να πετύχουμε τη μετατροπή μας από ειδικούς στις καταγγελίες σε ολοκληρωμένους παρόχους λύσεων


Η ομιλία του Φίλιπ Λάμπερτς, στην Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος

από το blog ΒΙΟ...ΛΟΓΙΕΣ

Μετά από μια δεκαετία θητείας στην Επιτροπή του ΕΠΚ, ο Φίλιπ Λάμπερτς αποχωρεί. Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του παρουσίασε μια επισκόπηση του πολιτικού τοπίου στην Ευρώπη και της αναγκαίας πορείας του κόμματος.

Εισαγωγή

Αγαπητοί φίλοι,
Σχεδόν δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που μου δείξατε την εμπιστοσύνη σας, εκλέγοντας με για πρώτη σ΄αυτό που ήταν τότε γνωστό ως Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας των Πράσινων Κομμάτων. Δύο φορές κατά σειρά ανανεώσατε αυτή την εμπιστοσύνη κάνοντάς με συμπρόεδρο του κόμματός μας. Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω, ακόμη μια φορά, για την εμπιστοσύνη αυτή, η οποία πράγματι είναι κατά τη γνώμη μου η ραχοκοκαλιά κάθε σημαντικού ανθρωπίνου επιτεύγματος και την έχω στο κέντρο της ζωής μου.

Θα μπορούσα να διαθέσω λίγο χρόνο αναλογιζόμενος μαζί σας όσα εμείς, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι, πετύχαμε στη διάρκεια της δεκαετίας που πέρασε. θα προτιμήσω να σας αφήσω να το σκεφτείτε και να το αποτιμήσετε μόνοι σας. Πάντως, και στο βαθμό που αφορά εμένα, ένα πράγμα που ξεχωρίζει στη μνήμη μου , είναι η ικανότητά μας, εννιά μήνες μετά το ξέσπασμα της χειρότερης οικονομικής κρίσης από το 1929, να βγούμε νικητές στις Ευρωπαϊκές εκλογές του 2009.

Μέχρι τότε οι Πράσινοι θεωρούνταν κάτι σαν πολυτέλεια που οι κοινωνίες μπορούν να απολαμβάνουν στους καλούς καιρούς, τότε 7% των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας είδαν ως ανθρώπους άξιους εμπιστοσύνης σε καιρούς κρίσης.

Σκιαγραφώντας το σκηνικό

Έκτοτε η θύελλα έχει καταστεί χειρότερη. Ξεκινώντας από δημοσιονομική η κρίση διαμορφώθηκε σε ευρύτερα οικονομική και τελικά κοινωνική. Σύμφωνα με την Γιούροστατ, το 2010, 115 εκατομμύρια ευρωπαίοι, δηλαδή το 23% των πολιτών μας, βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και το 27% των παιδιών κάτω των 18 ετών. Και αυτά συνέβαιναν δύο χρόνια πριν. Φυσικά όλοι έχουμε κατά νουν τα επίπεδα της νεανικής ανεργίας να περνούν το 50% στην Ελλάδα και την Ισπανία. Αλλά τι να πούμε και για το 40% των Βουλγάρων, των Ρουμάνων, των Λετονών που βρίσκονται στο χείλος της εκπτώχευσης; Ακόμη και στις πλούσιες Γαλλία και Γερμανία σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας. Εξάλλου το να έχεις μια δουλειά δεν εξασφαλίζει πια μια αξιοπρεπή ζωή. Στην Ευρώπη έχουμε ...

Χρήστος Δουλκερίδης (Πράσινος υπουργός στο Βέλγιο): Όσα μέτρα κι αν πάρει η Ελλάδα, αν παράλληλα -και κατά προτεραιότητα- δεν χτίσει ένα κανονικό κράτος, δεν θα πάμε πουθενά

"Η Ελλάδα μπορεί και να αλλάξει τον τρόπο διακυβέρνησής της και στην Ευρώπη να παραμείνει"

Συνέντευξη του Χρήστου Δουλκερίδη, Πράσινου υπουργού οικισμού στην περιφέρεια των Βρυξελλών στον Νίκο Ράπτη και την Προοδευτική Πολιτική 
Νίκος Ράπτης (ΝΡ): Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση και να παραμείνει στην ευρωζώνη;

Χρήστος Δουλκερίδης (ΧΔ): Αυτή η ερώτηση είναι λίγο δύσκολη για έναν πολιτικό. Το «αν» είναι μια ερώτηση που απευθύνεται σε έναν παρατηρητή: έναν δημοσιογράφο, έναν πολιτικό επιστήμονα... Η πολιτική αφορά το τι «πρέπει» να γίνει. Το ερώτημα άρα γίνεται «πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη η Ελλάδα;» Σίγουρα ναι! «Πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη;» Νομίζω ότι αν αναλύσουμε όλα τα δεδομένα και για τον ελληνικό λαό και για τον ευρωπαϊκό λαό (και ελπίζω μια μέρα αυτά να ταυτίζονται όλως διόλου και ελπίζω μια μέρα να μπορούμε να λέμε πως όποτε έχει ένα πρόβλημα η Ελλάδα ή η Ιταλία ή η Νορβηγία ή η Ολλανδία ή η Πολωνία υπάρχει ένα «ευρωπαϊκό πρόβλημα»-τελεία!) η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη. Αλλά βέβαια, επειδή υπάρχει κι αυτό, να μην απαιτείται να γίνει ό,τι να 'ναι προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη.

«Ακριβώς διότι τίθεται το ζήτημα της αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μπορούν να λαμβάνονται ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, που σε ένα κανονικό κράτος και σε μια κανονική δημοκρατία δεν θα μπορούσαν να ληφθούν τόσο εύκολα»

Ακριβώς επειδή αυτό το ερώτημα τίθεται, το ότι η Ελλάδα δηλαδή μπορεί να είναι ή να μην είναι μέλος της ευρωζώνης, αυτό επιτρέπει σε μερικούς να σκέφτονται με πολύ πιεστικούς όρους και να επιβάλλουν μέτρα που δεν αφορούν καθαυτό το καλό της Ελλάδας, αλλά μέτρα που υπερασπίζονται μια πολιτική σκέψη ακραία νεοφιλελεύθερη, μέτρα δηλαδή που αν υπήρχε ένα κανονικό κράτος και μια δημοκρατία που να λειτουργούσε κανονικά δεν θα ήταν δυνατό να τα εφαρμόζουν τόσο εύκολα.

ΝΡ: Εννοείτε την «ευρωπαϊκή επιτροπή» (Κομισιόν);

ΧΔ: Εννοώ, ναι, μερικά άτομα στην Κομισιόν... Μερικές ενέργειές τους στο οικονομικό επίπεδο σπρώχνουν τα πράγματα προς τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, εκμεταλλευόμενοι βέβαια μια Ελλάδα που στο πολιτικό επίπεδο θα έπρεπε να ντρέπεται για όσα συμβαίνουν εδώ πέρα!

ΝΡ: Η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι αν οι ελληνικές κυβερνήσεις κάνουν ό,τι πρέπει στον τομέα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της μαφιακής οικονομίας, της διαφθοράς...

ΧΔ: Λοιπόν, όσον αφορά αυτήν την ερώτηση... Κατ' αρχήν να διευκρινίσω πως εγώ είμαι Βέλγος πολιτικός. Δεν διαθέτω ούτε τον χρόνο, ούτε τις ευκαιρίες να παρακολουθώ από πολύ κοντά όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, και άρα όσα λέω δεν τα λέει ούτε καμιά αυθεντία, ούτε κάποιος ειδικός επιστήμονας. Θέλω να σημειώσω πως όσα θα πω τα λέει μεν κάποιος που βλέπει τα πράγματα από μακριά, αλλά ασφαλώς τα βλέπει και με αγάπη και με ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Δεν θέλω να μιλήσω τόσο για τα οικονομικά μέτρα του λαμβάνονται, πέραν της εξής παρατήρησης: εκτιμώ πως η μεγαλύτερη καταγγελία που θα μπορούσαμε να κάνουμε ενάντια στα μέτρα αυτά είναι πως δεν φαίνεται να τα χαρακτηρίζει κοινωνική ισορροπία. Μου φαίνεται πως επειδή είναι πιο εύκολο να χτυπήσεις αυτούς που δεν μπορούν να μηχανευτούν τρόπους που θα τους επιτρέψουν να μην πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί, τελικά χτυπιούνται άνθρωποι που ούτε εκμεταλλεύτηκαν το κράτος όταν μπορούσαν να το κάνουν, και οδηγηθήκαμε τελικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. ούτε έχουν πραγματικά την δυνατότητα να μειώσουν τους μισθούς τους... Από αυτήν την άποψη, τα μέτρα είναι άδικα. Αλλά να μην επιμείνω στα οικονομικά μέτρα, για τα οποία εξάλλου τόση συζήτηση γίνεται...
Αυτό που μου φαίνεται το πιο σημαντικό και πως τελικά φοβάμαι πως περνάει από δίπλα μας έτσι που αντιμετωπίζουμε το ελληνικό ζήτημα, με τις προτάσεις που προέρχονται είτε από τα ευρωπαϊκά όργανα, είτε από την ελληνική κυβέρνηση, είναι να πάρουμε επιτέλους μέτρα ώστε να κτιστεί στην Ελλάδα ένα καθ' εαυτό κράτος. 
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όταν επισκεπτόμουν την Ελλάδα την εποχή που αντιμετώπιζε τις μεγάλες πυρκαγιές. Είχα έρθει τότε από αλληλεγγύη, να δω πώς ...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ντάνυ Κον Μπεντίτ: Για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη σήμερα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, χρειάζεται μεταρρύθμιση του κράτους

Η Ομιλία του ΝΤΑΝΥ ΚΟΝ-ΜΠΕΝΤΙΤ στο συνέδριο του Eυρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος (ΕGP) – Αθήνα 7/11/12: Εισαγωγή στη συζήτηση Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ

(από το blog, melittag.wordpress.com - απομαγνητοφώνηση και μετάφραση Μελίττα Γκουρτσογιάννη με τη βοήθεια του Νίκου Μυλωνά)

από τ’ αριστερά προς τα δεξιά:
Φιλίπ Λαμπερτς, Ρεμπέκκα Χαρμς,
Βούλα Τσέτση, Ντανύ Κον-Μπεντίτ
Ένα ζήτημα είναι να τίθεται υπό αμφισβήτηση μια μπλοκαρισμένη αγορά εργασίας και άλλο ζήτημα είναι να επιβάλλεται σε μια κοινωνία μια απώλεια μισθών της τάξεως του 30% και 40%. Παίρνω ένα τυχαίο παράδειγμα: ένας καθηγητής γερμανικών μέσα σε δύο χρόνια έχασε το μισό του μισθό: από 1400 € έφτασε στα 650 € και έχει οικογένεια να θρέψει. Αυτό, που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν στο Παρίσι, στο Βερολίνο και σε άλλες χώρες, είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικασία παγώματος μισθών αλλά για τη μείωση της αγοραστικής δύναμης κατά 50% των Ελλήνων πολιτών. 
Κατάσταση που γίνεται ακόμη πιο σκανδαλώδης, όταν στην πράξη υπάρχει φοροδιαφυγή από την ροή κεφαλαίων προς την Ελβετία και προς άλλες χώρες. Πλούσιοι που έχουν στην Αθήνα και στα νησιά βίλες με πισίνες, γιατροί, δικηγόροι και άλλοι… άνθρωποι που δηλώνουν στην εφορία τις μίνιμουμ αποδοχές που προβλέπει ο νόμος και δεν πληρώνουν φόρους. 
Και δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, ένα ολόκληρο τμήμα της κοινωνίας έχει αυτή τη συμπεριφορά. Αυτοί που σήμερα πληρώνουν φόρους είναι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα – όσοι έχουν ακόμα δουλειά και δεν είναι άνεργοι – και οι συνταξιούχοι, επειδή οι φόροι παρακρατούνται από το εισόδημά τους εξ αρχής, και έτσι συχνά η φορολογία πιάνει το πιο αδύναμο κομμάτι της κοινωνίας.
Νομίζω λοιπόν ότι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα σήμερα της Ελλάδας: υπάρχει μια πλειοψηφία πολιτών που πλέον καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα πρέπει ν’α αλλάξουν, αλλά έχουν ένα αίσθημα βαθιάς αδικίας. Μιας βαθιάς αδικίας που επέβαλαν οι εξελίξεις (…) Και θέλουν αυτή η αδικία να αποδειχτεί. 
Για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη σήμερα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, χρειάζεται μεταρρύθμιση του κράτους. Π.χ. έχουμε το πρόβλημα της φοροδιαφυγής. Τα νούμερα δεν είναι εξακριβωμένα, αλλά κάποιοι μιλούν για 100 δις από φοροδιαφυγή καταθέσεων που έχουν φύγει προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ίσως στην Ελβετία, το Λουξεμβούργο, την Κύπρο, την Αυστρία -κι εγώ δεν ξέρω που αλλού. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μου είναι ακατανόητη όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. 
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κάθε χώρα να διαπραγματεύεται χωριστά με την Ελβετία ας πούμε, για να επαναπατρίσει τα κεφάλαια που είναι ύποπτα φοροδιαφυγής. Το έκανε το Βέλγιο, το έκανε η Ιταλία, το έκανε και η Ελλάδα. 
Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ελλάδας: Η Ελλάδα απέναντι στις ελβετικές τράπεζες είναι μόνη της. Τι μέσα πίεσης προς τις τράπεζες διαθέτει και μπορεί να χρησιμοποιήσει; 
Όταν βλέπουμε τι πίεση άσκησαν οι ΗΠΑ για να υποχρεώσουν τις ελβετικές τράπεζες να παραδώσουν τις λίστες με τα ονόματα των καταθετών στις αμερικανικές φορολογικές αρχές: η κυβέρνηση του Ομπάμα χρησιμοποίησε ως έσχατο μέσο -φυσικά υπό εντελώς διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων- την απειλή ότι, αν δεν δώσουν τις λίστες, η αμερικανική κυβέρνηση θα αποσύρει τις άδειες των ελβετικών τραπεζών για οικονομική δραστηριότητα στην αμερικανική αγορά. 
Για μια διεθνή τράπεζα το να μην είναι παρούσα στις αγορές ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο… Πρόκειται για bras de fer. 
Φαντάζεστε μια ελληνική κυβέρνηση να πάει στην Ελβετία και να κάνει κάτι τέτοιο; Το πρόβλημα λοιπόν είναι, γιατί να μην κάνει τις διαπραγματεύσεις με τις ελβετικές ή άλλες τράπεζες για την άρση του τραπεζικού απορρήτου η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, (π.χ. η Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Το τραπεζικό απόρρητο δεν μπορεί να δημοσιευτεί επίσημα στις διάφορες χώρες, αλλά μπορούν ...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...