Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Δεν είναι η κρίση αλλά οι πολιτικοί που μας δημιουργούν κατάθλιψη...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η κρίση είναι παγκόσμια -για τη Δύση πάντα. Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε σε όλες τις δυτικές οικονομίες και αυτό είναι που καταρρέει τώρα  -άλλοι, τα πάνε πολύ καλύτερα, χωρίς να μπορείς να πεις σε καμιά περίπτωση ότι οι οικονομίες τους δεν είναι καπιταλιστικές: Ασία και Νότιος Αμερική "αναπτύσσονται", ανεβάζουν το ΑΕΠ τους, δημιουργούν μεσαία τάξη και καταναλωτισμό.
Στη Δύση, όσοι είχαν μια στοιχειώδη δημοσιονομική τάξη βιώνουν την κρίση πιο ελαφρά εξαρτώμενοι τελείως αλλά και συμβάλλοντας το κατά δύναμη στις όποιες προτάσεις διεξόδου.
Στην χώρα μας, που βρέθηκε όχι τυχαία στο μάτι του κυκλώνα, πρώτη από τους πρώτους, η κατάσταση είναι ιδιάζουσα: μαζί με το παγκοσμιοποιημένο δυτικό μοντέλο τρέχει άλλο ένα -εκείνο της καθυστερημένης αστικοποίησης, της συντεχνιακής κρατικοδίαιτης κατανομής πόρων και επιδοτήσεων, του κράτους ομήρου των κομμάτων και παροχέα καταφυγίου όχι στην κοινωνία της εργασίας αλλά στην κοινότητα των ημετέρων ασχέτως αξίας και δικαίου.
Το μοντέλο αυτό κατέρρευσε μεν με τα πρώτα μπουμπουνητά της κρίσης αλλά, έχει αυξηθεί τόσο τις  δεκαετίες της μεταπολίτευσης σαν νοοτροπία αλλά και σαν οικονομική πραγματικότητα που παραμένει ως ο μόνος πυλώνας αναφοράς - οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα από την κρίση παρά μόνο πως να βγάλουν εγκαίρως τα λεφτά τους έξω και πότε να τα επαναφέρουν για να έχουν το μέγιστο όφελος -ανεξαρτήτως της τύχης της χώρας- συνεχίζουν να διαφεντεύουν τις τύχες του τόπου.
Υπουργός οικονομικών και υποψήφιος αρχηγός του ενός κυβερνητικού κόμματος είναι ό άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από κάθε νομική θεμελίωση του πελατειακού κράτους. Πιθανός αυριανός πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του κόμματος που φρόντισε για πέντε ολόκληρα χρόνια, τώρα πρόσφατα, να βουλιάξουμε βαθύτερα στα χρέη και τα ελλείμματα.
Και μπλόκαρε με επιτυχία πριν καιρό την λύση στο όνομα της FYROM που τώρα λέγεται παντού Μακεδονία... Στα μικρομάγαζα της συμβιωτικής με το σύστημα της μεταπολίτευσης αριστεράς, βρίσκονται επίσης άνθρωποι άτολμοι, συντηρητικοί χωρίς προτάσεις και παιδεία δημοκρατική που νοιάζονται μόνο για τους κομματικούς τους φίλους και όχι την κοινωνία.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κοινή γνώμη με συντριπτικά ποσοστά επιθυμεί την παραμονή στο ευρώ και να αφήσουν τον "στυγνό τραπεζίτη" Παπαδήμο να σώσει ό,τι σώζεται. Οι άλλοι, ετοιμάζονται για τις εκλογές περιμένοντας τον μεταβατικό πρωθυπουργό να βγάλει το φίδι από την τρύπα (PSI ή κούρεμα), να αποκαταστήσει στοιχειωδώς την λειτουργία του κράτους για να τους στρώσει το χαλί της επανόδου στα πράγματα - για τα οποία όλοι τους δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ή ικανότητα να τα επαναφέρουν οι ίδιοι!
Είναι λοιπόν καταθλιπτικό να νοιώθει κανείς μέσα στην κρίση στριμωγμένος ανάμεσα στις επιταγές των (ευτυχώς ακόμα υπαρκτών δανειστών) ευρωπαίων πολιτών και των κυβερνήσεών τους και ενός ανάλγητου, μοιραίου και αμετανόητου πολιτικού εσμού που καμία προοπτική δεν ανοίγει για τον τόπο. Είναι φοβερό, απέναντι στις λαϊκιστικές επιθέσεις απαξίωσης από την ευρωπαϊκή δεξιά, να πρέπει να παραδεχτείς ότι πράγματι οι πολιτικοί μας αποδείχτηκαν μοιραίοι και ανίκανοι. Είναι φοβερό επίσης να παρατηρείς πόσο η διαφθορά -μικρή και μεγάλη- έχει εισχωρήσει στη ζωή μας ως επίσημη πια συνιστώσα οικονομίας και κράτους. Τέλος, είναι ακόμη πιο οδυνηρό να παρατηρείς την έλλειψη εθνικών οικονομικών δυνάμεων στο υψηλό επίπεδο, δηλαδή την ανυπαρξία εθνικής αστικής τάξης και δυνατοτήτων άρα μετώπου αστικοποίησης και εκσυγχρονισμού των μεσαιωνικών δομών του ελληνικού κράτους - είναι πολύ δύσκολο να γίνει αυτό μόνο από δυνάμεις της καταρρέουσας μεσαίας τάξης και των εργαζομένων.
Η κατάθλιψη λοιπόν δεν προέρχεται από την κρίση γενικά αλλά από την δική μας κρίση, την κρίση του πολιτικού μας προσωπικού, την πολιτική ελληνική κρίση. Είναι φανερό ότι δεν έχουμε καν κάποιον για να ψηφίσουμε... Οι αναγωγές των δημοσκόπων σώζουν κάπως τις εντυπώσεις, αλλά τα πρωτόλεια ευρήματά τους υποδεικνύουν σταθερά και με επιμονή: ο Κανένας!
Δεν ελπίζουμε πια ούτε στα μεγάλα κόμματα που εναλλάσσονται εκβιαστικά στην διακυβέρνηση αλλά ούτε και στα αριστερά μικρομάγαζα. Και η κοινωνία των πολιτών είναι μακράν -παρά τις πολλές προσπάθειες- από του να εκφράσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα.
Νησίδες δημοκρατίας σαν τους Οικολόγους Πράσινους δεν αρκούν για να ανατρέψουν το σκηνικό, ειδικά όταν κι αυτοί μέρος της κοινωνίας μας είναι και παρόλο τον βαθύ προβληματισμό τους -ίσως και σαν συνέπεια αυτού- δύσκολα χωρούν στην συλλογικότητά τους την εισροή αθρόων νέων δυνάμεων με πολαπλά αιτήματα και στοχεύσεις. Είναι ζήτημα δυνατοτήτων αφομοίωσης. Έχουν πολύ λίγο χρόνο μπροστά τους για να ετοιμάσουν ανθεκτικές υποδομές και λειτουργική συλλογική εκπροσώπηση. Παρ' όλα αυτά είναι το μόνο πολιτικό πείραμα που βρίσκεται εκτός συστήματος μεταπολίτευσης και αξίζει κάθε υποστήριξη.
Ένα είναι σίγουρο: εαν δεν βρεθεί τρόπος απεμπλοκής από το παλιό πελατειακό/κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα και τους εκφραστές του, η λαθροβίωσή μας χωρίς ελπίδα στο περιθώριο του ευρωπαίκού γίγνεσθαι θα συνεχιστεί - και η μετανάστευση θα συνεχίσει να είναι η μόνη προοπτική για τις ελπιδοφόρες δυνάμεις αυτού του τόπου.
Τι μπορούμε να κάνουμε;


2 σχόλια:

  1. Η κριτική μου στο κείμενο είναι ότι διακρίνω το πλήρες αδιέξοδο δηλαδή δεν υπάρχει τιποτα να γίνει επομένως δεν καταλαβαίνω για τι να μη γίνουν εκλογές, γιατί να μην εξαφανιστεί το ευρώ από το παγκόσμιο σύστημα γιατί απλά να υπάρχουν σαν κόμμα. Αν και θα συμφωνούσα στην ανάλυση της αιτίας του δικού μας, όμως, συστημικού δυτικού προβλήματος, το όλο κείμενο με βρίσκει να διαφωνώ διότι η ανυπαρξία λύσης απλά δύο αποτελέσματα φέρνει την εξέργεση ή την απολυταρχική επιβολή πολιτικών και για μένα οι αγαπούλες με Παπαδήμο, που εκφράζονται με πυγμή από πολλούς, σε αυτό οδηγούν. Η διαφορά από μία απολυταρχικού τύπου ανατροπής της κυβέρνησης Παπαδήμου, από μία χούντα είναι ότι απλά συνεχίζει το έργο των κομμάτων της εξουσίας καλυπτόμενο από ένα δήθεν ηγέτη που είναι εγγυημένος και πετυχημένος τεχνοκράτης. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να δεκτώ ότι με νίκησαν θα τους πολεμήσω όσο μπορώ
    Κυριάκος ΟΠ Πειραιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω kitsos ότι ο Παπαδήμος έχει μια αποστολή, να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη μεταξύ Ελλάδας -ΕΕ, για να τρέξει το κούρεμα. Σε ρωτώ: χωρίς το κούρεμα πόσο χρόνο έχουμε να αλλάξουμε κάτι;
    Στα υπόλοιπα που λες, έτσι είναι. Αλλά προσπαθώ να το δω ρεαλιστικά, συγκεκριμένα όπως είναι και η ζωή μας αύριο το πρωί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...