Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Αχ, αυτά τα κομματικά γυαλιά: στο τέλος καταλήγεις ...Ριζοσπάστης


Απίστευτο αλλά αληθινό. 
Τι είδε η ΑΥΓΗ από την επίσκεψη των ευρωπαίων πρασίνων: 
Ιδού, στις λιγοστές αράδες που αφιέρωσε η "έγκριτη" εφημερίδα, - που σημειωτέον φιλοξενεί και σελίδα των Οικολόγων Πράσινων στο κυριακάτικό φύλλο της, τζάμπα όμως όπως φαίνεται, αφού οι ΟΠ αρνούνται πεισματικά να γίνουν ...συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. 
Έτσι, ως όργανο προπαγάνδας άλλων εποχών, καταλήγει πανομοιότυπα με τον Ριζοσπάστη, στην καταγγελία των πρασίνων περίπου ως "οργάνων της ντόπιας και ξένης αντίδρασης". 
Απολαύστε υπεύθυνα:
Αριστερά και δεξιά "άκρα" βλέπει και ο Κον Μπεντίτ 
avgi.gr   
Την άποψη που ανακυκλώνουν οι εγχώριες και ευρωπαϊκές συστημικές δυνάμεις περί πολιτικών άκρων, εξισώνοντας έτσι την Ακροδεξιά με την Αριστερά, υιοθέτησε ο συμπρόεδρος των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, που μαζί με την έτερη συμπρόεδρο Ρεμπέκα Χαρμς βρέθηκαν χθες στην Αθήνα για να εκφράσουν τη στήριξή τους στους Οικολόγους Πράσινους ενόψει εκλογών.
"Τα ακραία κόμματα Δεξιάς και Αριστεράς που μένουν μόνο στο 'όχι' δεν μπορούν να επιδράσουν δημιουργικά στον απαραίτητο μετασχηματισμό της κοινωνίας" ανέφερε συγκεκριμένα ο Ντ. Κον Μπεντίτ στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν, ενώ υποστήριξε ότι η Ελλάδα έχει μεγάλη ανάγκη μεταρρυθμίσεων
Εκφράζοντας τη στήριξή του στους Ο.Π. είπε πως "μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία μιας νέας Ελλάδας που τόσο έχετε ανάγκη" και συνέχισε: "Πρέπει να μπουν στο Κοινοβούλιο για να διαμορφώσουν μία άλλη πολιτική που θα βασίζεται στον διάλογο, τις συνεργασίες και κυρίως τις προτάσεις". 
Από τη μεριά της η Ρ. Χαρμς, μιλώντας για την ανάγκη εναλλακτικών λύσεων στην κρίση, ισχυρίστηκε ότι χρειάζονται προγράμματα επενδύσεων και ώθηση προς την υλοποίηση πράσινων ιδεών
Στη συνέντευξη συμμετείχαν επίσης ο ευρωβουλευτής των Ο.Π. Ν. Χρυσόγελος, η επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας Ι. Κοντούλη και ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας των Οικολόγων Πράσινων Γ. Παρασκευόπουλος.
Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι οι δυο συμπρόεδροι των Πρασίνων επέλεξαν να συναντήσουν τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο αλλά και τον πρόεδρο της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλο."
ΥΓ Φυσικά, στην ΑΥΓΗ έχουν έτοιμη τη λύση: 
Γιατί σιγά μην έχει η Ελλάδα "μεγάλη ανάγκη μεταρρυθμίσεων", σιγά μην χρειάζεται "προγράμματα επενδύσεων", σιγά μην είναι "απαραίτητος ο μετασχηματισμός της κοινωνίας", σιγά που το "όχι" δεν είναι "δημιουργικό"... 
Εμείς έχουμε την απάντηση και είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε: αφού "λεφτά υπάρχουν" έτοιμα για αναδιανομή από την "λαϊκή εξουσία", - που θα μοιραστούμε, αν πάνε καλά οι μετεκλογικές διαπραγματεύσεις, με την υπόλοιπη ... αντισυστημική αριστερά :

Έκτακτο παράρτημα: 
Πριν λαλήσει πετεινός ο Ριζοσπάστης ...αντιγράφει την ΑΥΓΗ. 
Συγκρίνετε υπεύθυνα:

rizospastis.gr

«Πράσινη» θεωρία των άκρων...
Δεν ήρθαν για να παράσχουν μόνο χείρα βοηθείας στους ομοϊδεάτες τους «Οικολόγους Πράσινους» ενόψει των εκλογών. Ηρθαν για να απευθύνουν και συστάσεις στον ελληνικό λαό, επαναλαμβάνοντας τους εκβιασμούς των ευρωενωσιακών αξιωματούχων αλλά και των αστικών κομμάτων και επιτελείων στην Ελλάδα. Ο λόγος για τους συμπροέδρους των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, του γνωστού και μη εξαιρετέου Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και της Ρεμπέκα Χαρμς.Και τι μας είπε ο κ. Κον Μπεντίτ; Απολαύστε τον: «Πιστεύουμε ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία μιας νέας Ελλάδας που τόσο έχετε ανάγκη. Πρέπει να μπουν στο Κοινοβούλιο για να διαμορφώσουν μία άλλη πολιτική που θα βασίζεται στο διάλογο, τις συνεργασίες και κυρίως τις προτάσεις. Τα ακραία κόμματα δεξιάς και αριστεράς που μένουν μόνο στο "όχι" δεν μπορούν να επιδράσουν δημιουργικά στον απαραίτητο μετασχηματισμό της κοινωνίας».Ηρθαν, δηλαδή, για να προπαγανδίσουν τη «θεωρία των άκρων», που τελευταία γνωρίζει δόξες στη χώρα μας και στοχεύει στην τρομοκρατία, στη χειραγώγηση και υποταγή του λαού στην αστική πολιτική. Μιλώντας για τις δυνάμεις που μένουν στο «όχι», στηρίζει αναφανδόν την πολιτική του κεφαλαίου. Γι' αυτό τάσσεται υπέρ των δυνάμεων που συγκλίνουν στο «ναι» υπέρ της στρατηγικής που εκφράζει σήμερα τις ανάγκες των μονοπωλίων. Σ' αυτές εντάσσει και τους «Οικολόγους - Πράσινους», ως δύναμη που υπερασπίζεται το σύστημα, άρα ελάχιστα έως καθόλου διαφέρει από άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα του ευρωμονόδρομου. Είναι, δηλαδή, δύναμη του «όχι» σε ό,τι αφορά στα δικαιώματα του λαού.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Δήλωση φρονήματος

του Κωστή Παπαϊωάννου*
Ο ορθός λόγος δοκιμάζεται σε περιόδους διχαστικών διενέξεων αλλά και «ακραίας ομοψυχίας», οπότε οι λίγοι διαφωνούντες βρίσκονται απολογούμενοι. 
Μιλώ, επί παραδείγματι, για όσους προέβλεπαν πως η εθνική τύφλωση στο Μακεδονικό θα οδηγούσε νομοτελειακά στο σημερινό αδιέξοδο. Όσοι γέμιζαν τις γαλανόλευκες πλατείες θεωρούσαν μειοδοτική την υποστήριξη του έντιμου αμοιβαίου συμβιβασμού, αυτόν που σήμερα ζητάμε και δεν μας προσφέρεται. 
Το ίδιο συνέβαινε όταν η ελληνοσερβική φιλία επέβαλλε πανεθνικό σιωπητήριο για τα εγκλήματα σε βάρος των μουσουλμάνων της Βοσνίας ή των Αλβανών του Κοσόβου. 
Το ίδιο γινόταν και με τους λίγους που το καυτό καλοκαίρι εξάρθρωσης της «17 Νοέμβρη» τόνιζαν την ανάγκη να μη θυσιαστούν οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου στον βωμό του αγώνα κατά της ένοπλης τρομοκρατίας. 
Την ίδια μοναξιά ένιωθαν όσοι εγκαίρως διέκριναν το παντοειδές κόστος του Ολυμπιακού ονείρου αλλά δεν ακούγονταν στα μέσα ενημέρωσης γιατί χαλούσαν την χορηγική ευφορία. 
Έτσι ένιωθαν κι όσοι υπενθύμιζαν αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας στο ζήτημα της ιθαγένειας των μεταναστών και στη μάχη των ταυτοτήτων. 

Πάντοτε ο ορθός λόγος βρισκόταν σε δεινή θέση σε αυτόν τον μακρύ κατάλογο. Και όσοι κατά καιρούς βρεθήκαμε στην πλευρά των μειοψηφούντων οφείλουμε με θάρρους να αναγνωρίσουμε ότι η πίεση στον ορθό λόγο δεν ασκείται πάντα από μια μόνο κατεύθυνση.
Ποτέ άλλοτε όμως ο ορθός λόγος δεν υπέστη τόσο βίαιη αμφίπλευρη επίθεση όσο σήμερα. Κρίση και μνημόνιο έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου ανθεί ο πανικός, τα εκβιαστικά διλήμματα και η δημαγωγία. 
Όποιος προσέρχεται στον δημόσιο διάλογο πρέπει εξαρχής να δηλώσει πίστη στο θέσφατο του συνομιλητή του. 
Να δηλώσει ότι αποτάσσεται τον λαϊκισμό και τις παραφυάδες του. 
Ότι δεσμεύεται να ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα τη «μόνη ρεαλιστική οδό εξόδου από την κρίση». 
Μόνο έτσι θα αποδείξει ότι τον ενδιαφέρει η σωτηρία της χώρας. 
Άλλοτε πάλι, αναμένεται από αυτόν να δηλώσει ότι αποτάσσεται το μνημόνιο (και συχνά κάθε μεταρρύθμιση) για να αποδείξει πως δεν είναι εγκάθετος της τρόικας.

Φυσικά δεν είναι ίσα τα όπλα των δυο πλευρών. 
Στην πρώτη περίπτωση ο κυρίαρχος λόγος που ορίζει τους κανόνες του διαλόγου είναι ικανός να πείσει για το πιο παράλογο στο όνομα της «κοινής λογικής». 
Βάζει μια χώρα αυτιστικά να αναλώνεται επί μήνες στη συζήτηση εάν οι εκλογές θα γίνουν μια εβδομάδα πριν ή μετά. 
Αναδεικνύει την εκλογή με έναν υποψήφιο σε κομματική αναγέννηση και δημοκρατική εποποιία. 
Παρουσιάζει την κενή σιδερόφραχτη παρέλαση ως απότιση τιμής στους ήρωες του ’21. 
Βαφτίζει σήμερα επιτυχία αυτό που χτες έλεγε απευκταία χρεοκοπία. 
Με ένα ιδιότυπο πιεσόμετρο μετρά την ένταση του αντιλαϊκιστικού οίστρου. 
Ασκείται στην οργιαστική κινδυνολογία και υπονοεί, όταν δεν εννοεί, πως η δημοκρατική επιλογή εκπροσώπων δεν είναι παίγνιο άνευ όρων. Ότι δηλαδή υπάρχουν σωστά και λάθος αποτελέσματα στις εκλογές και τα λάθος δύσκολα μπορούν να γίνουν δεκτά.
Ο άλλος λόγος εκφέρεται πολύ πιο άγαρμπα και ανοργάνωτα. Ασκεί κι αυτός βέβαια, στο μέτρο που του αναλογεί, την δική του πίεση, κάποτε μάλιστα με φυσική και όχι μόνο λεκτική βία.
Συχνά δυστυχώς κρύβονται πίσω από τις οργισμένες λέξεις της εξοντωτικής ανέχειας και κάποιοι που δεν θα έπρεπε να μιλούν: τα ορφανά του πιο εκτρωματικού, διεφθαρμένου, αντιπαραγωγικού πελατειακού χτες, οι αγανακτισμένοι πελάτες που έμειναν χωρίς πάτρωνες και τώρα καταριούνται το μνημόνιο.
Σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, όποιος εκφέρει λόγο κριτικό εκτός των «στρατοπέδων» καλείται να κάνει δήλωση φρονήματος. 
Όποιος κατανοεί ότι η σημερινή καταβαράθρωση επιτάσσει την επανεξέταση πολλών ακλόνητων πεποιθήσεων, κι αυτή η επανεξέταση δεν είναι μονοσήμαντη, πρέπει να επιδείξει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης. 
Βρίσκεται λοιπόν μεταξύ σφύρας και άκμονος εκείνος που προσπαθεί να συγκροτήσει με τρόπο συντεταγμένο και νηφάλιο ένα νέο στρατηγικό όραμα που θα συνδυάζει τα μείζονα: την ανυποχώρητη υποστήριξη στην ευρωπαϊκή ιδέα αλλά και την πίστη στην κοινωνική Ευρώπη. 
Την αλληλεγγύη στις πιο ευάλωτες ομάδες αλλά και τις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις που θα καταστήσουν τη χώρα λειτουργική και παραγωγική. 
Την ασφάλεια αλλά και τον σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματα. 
Όποιος λοιπόν υποστηρίζει όλα αυτά θεωρείται αυτόχρημα εθνικά ανεύθυνος από κάποιους και κοινωνικά ανάλγητος από κάποιους άλλους. 
Η αντίθεση στο μνημονιακό αδιέξοδο και την εξαθλίωση χωρίς όμως απώλεια της κριτικής μνήμης και της αυτοκριτικής σκέψης απορρίπτονται ως περιττές πολυτέλειες. Σπεύδουν αμέσως και οι δυο πλευρές να καταγγείλουν ασάφειες, αμηχανίες και κρυφή συστράτευση με τον εχθρό.
Το ιδεολογικό λιντσάρισμα απειλεί να κλιμακωθεί στον δρόμο προς τις εκλογές. 
Μακάρι οι φορείς του ορθού λόγου, κόμματα, συλλογικότητες και άτομα, να αντέξουν. 
Μακάρι να μην υποκύψουν στη γοητεία της ευκολίας, των υποχωρήσεων, των συμβιβασμών και των ευκαιριακών συμμαχιών με εκπροσώπους του ξοφλημένου χτες. 
Υπάρχουν δυστυχώς ανησυχητικά δείγματα για το αντίθετο.

*Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Το βίντεο της εκδήλωσης των Οικολόγων Πράσινων με Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Ρεββέκα Χαρμς στο Μπενάκειο

ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ

Κάλεσμα από την οργάνωση Οικολογίας της ΔΗΜΑΡ:


Το Σάββατο, 31 Μαρτίου, στις 12 π.μ., στην είσοδο του Εκθεσιακού Κέντρου EXPO στην Ανθούσα, (μετρό Παλλήνη, λεωφορείο Α5, Έξοδος 14 Αττικής Οδού) θα συγκεντρωθούμε για να εκφράσουμε ειρηνικά την αντίθεσή μας στη Διεθνή Έκθεση Γούνας και στο γουνεμπόριο.
Ένα εμπόριο ήδη καταδικασμένο στη συνείδηση εκατομμυρίων συνειδητοποιημένων πολιτών της Γης και που ωστόσο στη χώρα μας εξακολουθεί να επιδοτείται, σε συνθήκες κρίσης και οδυνηρών στερήσεων της κοινωνίας, από τα χρήματα των φορολογουμένων. Εμπόριο παρακμασμένο κι έτσι κι αλλιώς καταδικασμένο σε μαρασμό, λόγω της μειούμενης παγκοσμίως ζήτησης για γούνες.
Είμαστε συγκάτοικοι στον πλανήτη με τα υπόλοιπα νοήμονα πλάσματα κι όχι ασύδοτοι επικυρίαρχοι και εκμεταλλευτές. Μοιραζόμαστε ένα κοινό σπίτι, τη Γη, και οφείλουμε σεβασμό και φροντίδα στα οικοσυστήματα που μας περιβάλλουν.
Αυτό άλλωστε επιτάσσει και το υπέρτατο συμφέρον της επιβίωσης του είδους μας: μια αρμονική και δίκαιη πλανητική συνύπαρξη.

Η Δημοκρατική Αριστερά συμμερίζεται τις αντιλήψεις του διεθνούς προοδευτικού κινήματος για την κατάργηση της γούνας και ενώνει τη φωνή της με τις φωνές όλων εκείνων που αγωνίζονται για ένα βιώσιμο, αειφορικό και εντέλει καλύτερο κόσμο.

Θέμης Δημητρακόπουλος

Γραμματέας της οργάνωσης Οικολογίας
Μέλος της ΚΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Οι συμπρόεδροι των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο έρχονται στην Αθήνα για διερεύνηση τρόπων αναζωογόνησης της Ελληνικής οικονομίας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
"Διέξοδος από την κρίση στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα":
Συζητούν ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ και η Ρεμπέκκα Χάρμς
Την εκδήλωση διοργανώνει ο Ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Ν. Χρυσόγελος
Τρίτη 27 Μαρτίου, Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), 19.00-21.30

Ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων σας προσκαλεί στην ανοικτή εκδήλωση-συζήτηση με θέμα "Διέξοδος από την κρίση στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα", την Τρίτη 27 Μαρτίου, ώρα 19.00, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138) με βασικούς ομιλητές τους δύο συμπροέδρους των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Ρεμπέκκα Χάρμς.
Στη συζήτηση θα λάβουν το λόγο και θα χαιρετίσουν, επίσης, η επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας των Οικολόγων Πράσινων Ιωάννα Κοντούλη και ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας Γιάννης Παρασκευόπουλος



Θα συντονίσει η Βούλα Τσέτση, γενική γραμματέας της Ομάδας των Πρασίνων.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της επίσκεψης που θα κάνουν στην Αθήνα ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και η Ρεμπέκκα Χάρμς, ως προσκεκλημένοι του Νίκου Χρυσόγελου. Οι βασικοί στόχοι της επίσκεψης των δύο Πράσινων συμπροέδρων είναι να διερευνήσουν, σε συνεργασία με επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς, τρόπους για την αναζωογόνηση της Ελληνικής οικονομίας και τη στροφή της προς την βιωσιμότητα και την κοινωνική συνοχή αλλά και να στηρίξουν τους Οικολόγους Πράσινους στον κρίσιμο επερχόμενο εκλογικό αγώνα.
Το μεσημέρι της Τρίτης 27 Μαρτίου, ώρα 16.00 -18.15, στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Αμαλίας 8), οι δυο συμπρόεδροι των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Ρεμπέκκα Χάρμς από κοινού με τον Νίκο Χρυσόγελο διοργανώνουν συζήτηση στρογγυλής τράπεζας, με στόχο τη διαμόρφωση ενός σχεδίου για την οικονομία, την απασχόληση, τη βιωσιμότητα και την κοινωνική συνοχή. 
Στο στρογγυλό αυτό τραπέζι διαλόγου, προσκλήθηκαν συγκεκριμένοι φορείς που μέσα από ένα δομημένο διάλογο μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός τέτοιου σχεδίου, το οποίο θα επιδιωχθεί από τους Πράσινους να υποστηριχθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Κομισιόν και το Συμβούλιο Υπουργών. Η συζήτηση είναι ένα πρώτο βήμα σε μια συστηματική προσπάθεια που αναλαμβάνουν οι Πράσινοι στο Ευρωκοινοβούλιο, για να στηριχθεί η ελληνική κοινωνία και οικονομία με στόχο την έξοδό της από την πολύπλευρη κρίση.
Το πρωί της ίδιας μέρας, στις 10.30-11.30, στα αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Αμαλίας 8), οι δύο συμπρόεδροι των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Νίκος Χρυσόγελος, και οι συνεπικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας των Οικολόγων Πράσινων Ιωάννα Κοντούλη και Γιάννης Παρασκευόπουλος θα παραχωρήσουν συνέντευξη Τύπου.

Για περισσότερες πληροφορίες: 210-3709705

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Η Βουλή είναι ήδη πάρκο δεινοσαύρων

Απάντηση στο κ. Μ. Χαρακόπουλο, για τα μικρά κόμματα 

των Ελεάννας Ιωαννίδου, Κώστα Κούτσικου

Στην μεταπολιτευτική ιστορία μας, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησαν στον πολιτικό βίο της χώρας, με την βοήθεια της διαπλοκής και του πελατειακού συστήματος. Οι περισσότερες προσπάθειες να δημιουργηθούν άλλοι κομματικοί φορείς είχαν συνήθως βραχύβια αποτελέσματα. 
Πολλά τα παραδείγματα, κι ένα κοινό χαρακτηριστικό: όλα είχαν προέλθει από διασπάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων (με μια αντίστοιχη εικόνα στην αριστερά). Χωρίς πραγματικά εναλλακτική πρόταση, ήταν προσωποκεντρικά κόμματα, όσο και αυτά από τα οποία προέρχονταν, άλλωστε τις περισσότερες φορές η διαφωνία με τον "αρχηγό" ήταν που αποτελούσε και τον λόγο αποστασιοποίησης κι όταν αυτή εξέλειπε, οι άσωτοι υιοί επέστρεφαν, πάντα "για το καλό της πατρίδας και της παράταξης" και λόγω της ανάγκης " να αποκτήσει ο τόπος ισχυρή διακυβέρνηση". 
Το πόσο ωφέλησαν αυτές οι ισχυρές κυβερνήσεις την χώρα το γνωρίζουμε όλοι.
Αυτή η διαδικασία είχε την δική της συμβολή στο γενικότερο αδιέξοδο, στο οποίο έχουμε φτάσει σήμερα. 
Λειτουργώντας αποπροσανατολιστικά και εκτονώνοντας περιοδικά την απογοήτευση απέναντι στο πολιτικό σύστημα, τα περισσότερα μικρά κόμματα αποτέλεσαν ένα πολύτιμο εργαλείο στο να μην αλλάξει απολύτως τίποτα. Χωρίς εναλλακτική πολιτική πρόταση, οι άσφαιρες κορώνες απέναντι στον δικομματισμό, ήταν το εχέγγυο για την μακροημέρευση του.
Οι περισσότεροι θυμόμαστε άλλωστε τον Αντώνη Σαμαρά να μιλάει, επί Πολιτικής Άνοιξης, για την υπέρβαση και το ξερίζωμα του δικομματισμού. 
Θα τα θυμάται και ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, που έκανε κι αυτός το πέρασμα του από τα χαρακώματα του αγώνα κατά του δικομματισμού στην Δημοκρατική Ανανέωση.
Είναι προφανές ότι το ίδιο σενάριο προσπαθούν σήμερα κάποιοι να αναπαράγουν. 
Κάθε εβδομάδα, ένα νέο πολιτικό κόμμα γεννάται από τα σπλάχνα του παλιού.
Απέλπιδες προσπάθειες ενός πολιτικού προσωπικού που έχει εξαντλήσει τον ρόλο του, να διατηρηθεί στο παιχνίδι εξουσίας.
Άγγελοι όλοι του "νέου" που μυρίζει σήψη από μακρυά.
Αυτή η εικόνα θα μας κάνει λοιπόν σήμερα να συμφωνήσουμε με τον κο M. Χαρακόπουλο ως προς τούτο: τα κόμματα αυτά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, όμως δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα γιατί αποτελούν "σάρξ εκ της σαρκός" του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος.
Αν, όμως, ο κύριος M. Χαρακόπουλος, τρομάζει με την ιδέα ότι η επόμενη Βουλή θα είναι ένα Jurassic Park επειδή θα αποτελείται από πολλά κόμματα, θέλουμε να τον καθησυχάσουμε. 
Η Βουλή είναι ήδη πάρκο δεινοσαύρων. 
Ήρθε, όμως, η ώρα να αλλάξει αυτό. 
Ήρθε η ώρα να βγουν στη σύνταξη τόσο τα παιδιά της χούντας, όσο και τα παιδιά της μεταπολίτευσης, "δεξιά" κι "αριστερά"
Η χώρα χρειάζεται μια εκ βαθέων ανασύνταξη, όχι μόνο για να βγούμε από τα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά αδιέξοδα των μνημονίων στο μέλλον, αλλά κυρίως, για να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν.

Ελεάννα Ιωαννίδου, εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων
Κώστας Κούτσικος, συντονιστής Πολιτικής Κίνησης Λάρισας

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία *


του Σπύρου Σγούρου
Η Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (Community Supported Agriculture -CSA) είναι ένα σχετικά νέο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο παραγωγής τροφίμων, πώλησης και διανομής, που έχει σαν στόχο τόσο την βελτίωση της ποιότητας της τροφής, όσο και της φροντίδας που δίνεται στην γη, τα φυτά και τα ζώα – ενώ θα μειώνει ουσιαστικά την πιθανότητα απώλειας τροφίμων και τους οικονομικούς κινδύνους για τους παραγωγούς. Είναι επίσης μία μεθοδολογία για τους μικροκαλλιεργητές και τους κηπουρούς ώστε να διατηρούν μία μικρής κλίμακας πετυχημένη κλειστή αγορά. Η CSA εστιάζει συνήθως σε ένα σύστημα εβδομαδιαίας διανομής λαχανικών, ενίοτε λουλουδιών, φρούτων, βοτάνων αλλά ακόμα και γάλακτος ή προϊόντων κρέατος σε κάποιες περιπτώσεις.
Μία ποικιλία παρόμοιων μεθόδων παραγωγής και οικονομικών υποσυστημάτων λειτουργούν σε όλο τον κόσμο.
  • Ένωση για την διατήρηση της αγροτικής γεωργίας (AMAP) Γαλλία 
  • Γεωργία Υποστηριζόμενη από την Κοινότητα (ASC) στο Κεμπέκ 
  • TEIKIS στην Ιαπωνία 
  • Reciproco στην Πορτογαλία 
Το Σύστημα CSA
Πρόκειται για μία πρακτική που εστιάζει στην παραγωγή υψηλής ποιότητας τροφής, με τη χρήση οικολογικών, βιολογικών ή βιοδυναμικών καλλιεργητικών μεθόδων. Αυτό το είδος καλλιέργειας λειτουργεί με σημαντικά μεγαλύτερη ανάμειξη των καταναλωτών και των υπόλοιπων ενδιαφερόμενων μελών – έχοντας σαν αποτέλεσμα μία στενότερη από το συνηθισμένο σχέση καταναλωτή-παραγωγού. Το βασικό σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπτυξη μίας συνεκτικής ομάδας καταναλωτών η οποία προτίθεται να χρηματοδοτήσει τον προϋπολογισμό μίας ολόκληρης σαιζόν προκειμένου να έχει ποιοτικά τρόφιμα. Το σύστημα έχει πολλές παραλλαγές στο πως υποστηρίζεται ο προϋπολογισμός της φάρμας από τους καταναλωτές και το πώς οι παραγωγοί παραδίδουν τα τρόφιμα.

Σύμφωνα με τη θεωρία της CSA όσο περισσότερο μία φάρμα δέχεται υποστήριξη σε όλη την έκταση και για όλο τον προϋπολογισμό, τόσο περισσότερο μπορεί να επικεντρωθεί στην ποιότητα αλλά και να μειώσει τον κίνδυνο απώλειας τροφών και οικονομικών ζημιών.

Υπόθεση της κοινωνίας το Αλλατίνι


της Ελεάννας Ιωαννίδου*

Όταν το 2003 αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε με τους κατοίκους και την Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης, το διατηρητέο βιομηχανικό συγκρότημα των Αλευρόμυλων Αλλατίνη, δεν φανταζόμασταν τη διελκυστίνδα, με την οποία θα καταπιανόμασταν. 
Τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός πολιτισμού, αποφάσισε να επιτρέψει την χωροθέτηση, εντός του διατηρητέου περιβάλλοντος χώρου του συγκροτήματος των Αλευρόμυλων, επτά νέων πολυώροφων κτισμάτων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο προσφύγαμε, αμέσως ανέστειλε και στη συνέχεια ακύρωσε (με απόφαση που εκδόθηκε το 2005) την υπουργική απόφαση Βενιζέλου, κρίνοντας ότι ο υπουργός απέτυχε να αιτιολογήσει γιατί τα νέα κτίσματα ήταν απαραίτητα για την ανάδειξη του μνημείου, καθώς η μόνη νόμιμη αιτιολογία, για να επιτραπεί μια επέμβαση σε μνημείο, είναι η ανάγκη ανάδειξής του. Ήταν εξ ορισμού πολύ δύσκολο να πείσει ο υπουργός και το συμβούλιο νεοτέρων μνημείων ότι τα νέα πολυώροφα κτίρια δεν θα βύθιζαν σε μια δίνη μπετόν ένα από τα πολυτιμότερα μνημεία της βιομηχανικής μας κληρονομιάς. 
Ιδίως όταν μέσα σε όλο το φάκελο του υπουργείου πολιτισμού διαρκώς γινόταν αναφορά στην ανάγκη ικανοποίησης του οιονεί δικαιώματος των ιδιοκτητών για χτίσιμο. Η μοναδική φωνή μειοψηφίας που καταγράφηκε στο πρακτικό του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων, μας επέτρεψε να τεκμηριώσουμε τους ισχυρισμούς μας.
Δεν προλάβαμε, όμως, να χαρούμε για τη νίκη μας και, με το που εξελέγη η κυβέρνηση της "επανίδρυσης του κράτους", εμφανίστηκε κι άλλο σχέδιο "αξιοποίησης" του "οικοπέδου".
Αυτή τη φορά με υπογραφή Βουλγαράκη, έτερου υπουργού πολιτισμού και μια μικρή έκπτωση: έξι (αντί για επτά) τα νέα κτίρια, μικρή μετατόπιση ορισμένων για τη θέα των γειτόνων και ένα μίνι μουσείο σε ένα από τα διατηρητέα.
Με Ζαχόπουλο γενικό γραμματέα δυσκόλεψαν τα πράγματα. Αυτή τη φορά, οι συντάκτες των εισηγήσεων ήταν διαβασμένοι: πουθενά δεν μιλούσαν για το συμφέρον του ιδιώτη, μόνο για το συμφέρον του μνημείου. Και η απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων τώρα βγήκε ομόφωνη.
Έτσι, επανερχόμαστε δικαστικά το 2007, με περισσότερους κατοίκους, και την συνδρομή της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης και της Θεσσαλονίκης των Πολιτών και της Οικολογίας, ενώ εντάσσουμε στη νομική μας φαρέτρα και το πολεοδομικό καθεστώς του μνημείου:

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

"Παρασιτικός καταναλωτισμός": Το οικολογικό αποτύπωμα του σημερινού Ελληνικού έθνους

όρος "παρασιτικός καταναλωτισμός" χρησιμοποιείται εδώ στην κυριολεξία του για να δηλώσει ότι η σημερινή Ελλάδα, όντας ανίκανη να παραγάγει η ίδια όσα καταναλώνει και μην έχοντας αρκετή αυτοσυγκράτηση — και αξιοπρέπεια — ώστε να μην καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να παραγάγει η ίδια, προκειμένου να καταναλώσει παρασιτεί, και μάλιστα σε διπλή κατεύθυνση: παρασιτεί στο εσωτερικό, που υποθηκεύει τους πόρους του μέλλοντος μετατρέποντάς τους σε τρέχοντα τοκοχρεολύσια, και παρασιτεί προς τα έξω, που έχει επίσης δανεισθεί υπέρογκα ποσά όχι για να κάνει επενδύσεις μελλοντικά καρποφόρες αλλά κυρίως για να πληρώσει με αυτά τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών αγαθών, τις οποίες και πάλι εισήγαγε από το εξωτερικό."
Ένα προφητικό κείμενο του στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη για τις αιτίες της ελληνικής παρακμής και για όσα συμβαίνουν στις μέρες μας (γραμμένο το 1992!)
 -από τη lifo* (ευχαριστίες στα arguments.gr που το αναδημοσίευσαν)


Παναγιώτης Κονδύλης
"Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί ακριβώς περίπτωση φθίνοντος έθνους, το οποίο εκλαμβάνει τις έμμονες μυθολογικές του ιδέες για τον εαυτό του ως ρεαλιστική αυτεπίγνωση. Δεν είναι διόλου περίεργο ότι η ψυχολογική αυτή κατάσταση συχνότατα παρουσιάζει συμπτώματα παθολογικού αυτισμού γιατί το απαραίτητο υπόβαθρο και πλαίσιο της υγιούς αυτεπίγνωσης είναι η γνώση του ευρύτερου περιβάλλοντος κόσμου, μέσα στον οποίο καλείται να δράσει ένα ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο, αποτιμώντας κατά το δυνατόν νηφάλια τις δυνατότητες του και υποκαθιστώντας τη νοσηρά εγωκεντρική αρχή της ηδονής με τη φυσιολογικά εγωκεντρική αρχή της πραγματικότητας. 
Όπως οι κατώτεροι ζωικοί οργανισμοί, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες αντιδρούν με έντονες αντανακλαστικές κινήσεις μονάχα σ’ ό,τι τους ερεθίζει άμεσα και ειδικά·οι δηλώσεις κάποιου «φιλέλληνα» στη Χαβάη ή κάποιου «μισέλληνα» στη Γροιλανδία (κι ας μη μιλήσουμε καθόλου για τα όσα παρεμφερή μαθαίνει κανείς από τις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον) ευφραίνουν ή εξάπτουν, αναλόγως, τα πνεύματα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τα απασχολούν τα ουσιώδη, αν και συχνά αφανή, μεγέθη της πολιτικής και της οικονομίας.


Επίσης ελάχιστοι φαίνεται να ενδιαφέρονται για τα πολιτικά συμπαρομαρτούντα των διαγραφόμενων οικολογικών στενωπών ή για τις προσεχείς συνέπειες της μετανάστευσης των λαών σε μια χώρα τόσο ευπαθή οικολογικά και τόσο έκθετη γεωγραφικά όσο η Ελλάδα. 
Όμως η έλλειψη, και μάλιστα η άρνηση, της αυτεπίγνωσης δεν φαίνεται μόνον έμμεσα στη στενότητα της πολιτικής κοσμοεικόνας, από την οποία συνήθως αφορμώνται οι συζητήσεις πάνω στην εθνική πολιτική. Φαίνεται και άμεσα, στον τρόπο διεξαγωγής αυτών των συζητήσεων. Στο επίκεντρό τους βρίσκονται δηλ. περισσότερο ή λιγότερο θεμελιωμένες σκέψεις και γνώμες για το ποιά τροπή θα πάρει αυτή ή εκείνη η συγκεκριμένη εξέλιξη και για το αν αυτή ή εκείνη η ενέργεια ενδείκνυται ή όχι, πράγμα πού συχνότατα οδηγεί στη γνωστή και προσφιλή πολιτικολογία και τραπεζορητορεία. Δεν θίγεται όμως ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε πολιτικής προβληματικής: ποιά είναι η ταυτότητα και η οντότητα του πολιτικού υποκειμένου, για τις πράξεις, τις παραλείψεις και το μέλλον του οποίου γίνεται λόγος; 
Πιο συγκεκριμένα: ποιά είναι η σημερινή φυσιογνωμία της Ελλάδας και τι προκύπτει απ’ αυτήν ως προς την ικανότητά της να ασκήσει εθνική πολιτική μέσα στις σημερινές πλανητικές συνθήκες; Η εσωτερική αποσύνθεση, την οποία κανείς αφήνει να προχωρήσει όσο δεν φαίνεται ν’ αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο, του στερεί τα απαιτούμενα μέσα και περιθώρια ελιγμών όταν η ανάγκη σφίγγει.


Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι μόλις εμφανισθεί στο διεθνές προσκήνιο η Ελλάδα (ολόκληρη Ελλάδα!) και υψώσει τη φωνή για τα δίκαιά της, η κοινωνία των εθνών θα αφήσει τις δικές της έγνοιες και θα ενδιαφερθεί για τα ελληνικά αιτήματα, περίπου αποσβολωμένη από την ηθική λάμψη τους. Η προβολή της εξ ορισμού ανώτερης ηθικής διάστασης φαίνεται να απαλλάσσει από τους ταπεινούς μόχθους και τους παραζαλιστικούς λαβυρίνθους της συγκεκριμένης πολιτικής, φαίνεται δηλ. ότι αρκεί να έχει κανείς το δίκαιο με το μέρος του για να έχει κάνει σχεδόν τα πάντα, όσα εξαρτώνται απ’ αυτόν. Στον υπόλοιπο κόσμο εναπόκειται να αντιληφθεί το ελληνικό δίκαιο και να πράξει ανάλογα. Η ελληνική πλευρά συχνότατα θεώρησε και θεωρεί ως αδιανόητο ότι οι άλλοι μπορούν να έχουν (ειλικρινά ή όχι) διαφορετική αντίληψη για το τι είναι δίκαιο· επίσης δυσκολευόταν και δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με τη σκέψη ότι οι άλλοι δεν παίρνουν πάντα τοις μετρητοίς τους ισχυρισμούς της κι ότι χρησιμοποιούν και άλλες πηγές πληροφοριών ή ακούνε και άλλες απόψεις. Εκείνο όμως πού προ παντός αρνείται να κατανοήσει σε μόνιμη βάση η ελληνική πλευρά, καθώς έχει αυτοπαγιδευθεί στις υπεραναπληρώσεις των ηθικολογικών άλλοθι, είναι ότι κάθε ισχυρισμός και κάθε διεκδίκηση μετρούν μόνο τόσο, όσο και η εθνική οντότητα πού στέκει πίσω τους. 
Όποιος λ.χ. μονίμως επαιτεί δάνεια και επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει την οκνηρία και την οργανωτική του ανικανότητα δεν μπορεί να περιμένει ότι θα εντυπωσιάσει ποτέ κανέναν με τα υπόλοιπα «δίκαιά» του.

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα δείχνει το δρόμο

Άρθρο της Ελεάννας Ιωαννίδου, εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων, στην Μακεδονία της Παρασκευής, 9-3-12

Στις επερχόμενες εκλογές επανέρχεται ως βασικό ερώτημα, μετά από τρεις δεκαετίες, η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Το ερώτημα τίθεται εκβιαστικά κι αποπροσανατολιστικά. Οποιαδήποτε κριτική στις επιλογές των κυβερνήσεων μετά το 2009, αντιμετωπίστηκε ως απόπειρα οπισθοδρόμησης στην δραχμή. Είναι γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί τέτοιες φωνές, που βρίσκουν έδαφος χάρη στην βάναυση και αναποτελεσματική πολιτική των δύο τελευταίων ετών.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η έξοδος από την κόλαση της περιδίνησης θα γίνει χωρίς θυσίες. Το πρόβλημα είναι οι λύσεις!
Από την αρχή αυτής της κρίσης το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα έδειξε τον δρόμο: είναι ο δρόμος της Ευρωπαϊκής πολιτικής ολοκλήρωσης, στο πνεύμα της αλληλεγγύης. Τέτοια ήταν η πρόταση για Ευρω-ομόλογο την ανοιξη του 2010, ως αντίπαλο δέος στο επερχόμενο τότε πρώτο μνημόνιο. Τέτοια ήταν και η πρόταση για κούρεμα του χρέους σε βαθμό που να το καταστούσε βιώσιμο, αλλά που θα συνοδευόταν από ένα ευρύ πρόγραμμα πράσινων επενδύσεων κι όχι από εξοντωτικές περικοπές κι αντιπεριβαλλοντικές λογικές τύπου fast track. 
Είναι αυτή η συνέπεια που επιτρέπει στους Οικολόγους Πράσινους να δηλώνουμε όχι φιλοευρωπαίοι ή ευρωπαϊστές, αλλά Ευρωπαίοι.
Το πράσινο κίνημα έγκαιρα εντόπισε και την συστημική διάσταση της κρίσης, αλλά και τις ελληνικές ιδιομορφίες, γεννήματα, οι περισσότερες, του πελατειακού μας κράτους. Έγκαιρα μιλήσαμε για τις καταστροφικές συνέπειες της Ολυμπιάδας, αμφισβητήσαμε την ανάπτυξη του ελληνικού τούρμπο καπιταλισμού ή τα φιλόδοξα φαραωνικά έργα στις δεκαετίες του πάρτι των μεγαλοεργολάβων. Στηλιτεύσαμε την διπλωματία των εξοπλισμών, τα "ιερά προνόμια" και το δυσβάσταχτο κόστος του πολιτικού μας συστήματος. Πολλά από αυτά πλέον αποτελούν κοινή παραδοχή στην αφήγηση του πώς φτάσαμε ως εδώ. 
Ακόμα και σήμερα, που τα περιθώρια έχουν στενέψει και το πελατειακό κράτος δίνει τον απελπισμένο αγώνα επιβίωσης του, τέτοια φαινόμενα ευνοιοκρατίας εξακολουθούν να στοιχίζουν, πρώτα από όλα στην αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και της δημοκρατίας. Υπενθυμίζουν, έτσι, μια άλλη βασική παραδοχή: το σημαντικότερο οικονομικό μας πρόβλημα είναι το πολιτικό μας πρόβλημα.
Σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα όρια της, απαραίτητα στοιχεία είναι η έμπνευση των πολιτών και η πίστη ότι όλοι θα θυσιάσουμε ένα μέρος της ευημερίας μας, αλλά θα διατηρήσουμε τις κοινωνικές μας δομές, την αξιοπρέπεια μας και θα εφαρμόσουμε την δικαιοσύνη. Σε αυτό το στοίχημα, το πολιτικό μας σύστημα δεν θα μπορούσε παρά να έχει αποτύχει. Η σύγκριση της κυβέρνησης Παπαδήμου με το - θεωρητικά - παρόμοιο κυβερνητικό εγχείρημα της Ιταλίας και τις τομές που αυτό ανέλαβε (φορολόγηση Βατικανού, ματαίωση διεκδίκησης Ολυμπιακών Αγώνων), φωτίζουν το πρόβλημα, ίσως και μια ιδιαίτερη παράμετρο του: στην Ελλάδα επιχείρηση "καθαρά χέρια" δεν έγινε ποτέ.

Στο δια ταύτα παραμένει ζητούμενο η άμεση αλλαγή πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο θα επιτευχθεί με αγώνα στο ευρωπαϊκό και στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, με την οικοδόμηση νέων συμμαχιών και την υιοθέτηση νέων αντιλήψεων και οι Οικολόγοι Πράσινοι θα είμαστε παρόντες.

Ελεάννα Ιωαννίδου, εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων



Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Κρίση: "κόκκινες γραμμές" και πράσινες απαντήσεις


του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

(απαντήσεις για τον 12λογο του www.eklogika.gr)

Από την πρώτη στιγμή του Μνημονίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαμε επισημάνει ότι πρόκειται για ένα υπέρμετρο τίμημα, με άδικη κατανομή και τουλάχιστον αμφίβολο αποτέλεσμα. Η εναλλακτική λύση που είχαμε από τότε προτείνει, ήταν:
  • Ευρωπαϊκές εγγυήσεις δανεισμού, με έκδοση ευρωομολόγων, όπως είχε τότε προτείνει το ευρωκοινοβούλιο. 
  • Δημοσιονομική προσαρμογή εστιασμένη σε εξορθολογισμό των δαπανών χωρίς οριζόντιες περικοπές, προώθηση διαφάνειας και κάθαρσης για τις «γκρίζες περιουσίες», αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. 
  • Παράλληλο αποτελεσματικό αντίβαρο στην ύφεση, με εκτεταμένο επενδυτικό πρόγραμμα για αναπροσανατολισμό της οικονομίας σε πράσινες κατευθύνσεις: βιώσιμη αναζωογόνηση της υπαίθρου, απεξάρτηση από το πετρέλαιο και το λιγνίτη, αναβάθμιση συλλογικών αγαθών. 
Θυσίες χωρίς αντίκρισμα….

Οι προτάσεις αυτές των Οικολόγων Πράσινων δε συνοδεύονταν δυστυχώς από πολιτική ισχύ που θα τους επέτρεπε να ακουστούν ευρύτερα. Από τότε έχουν περάσει δύο σχεδόν χρόνια οδυνηρών αποτυχημένων μέτρων και θυσιών που πήγαν χαμένες. 
Το πολιτικό σύστημα και τα κέντρα των οικονομικών αποφάσεων προασπίζουν τα δικά τους μόνο συμφέροντα, η τρόικα αποτυγχάνει και η ίδια σε όλο και μεγαλύτερη έκταση, η εικόνα της χώρας μας στις άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες χειροτερεύει διαρκώς, τροφοδοτώντας επικίνδυνους λαϊκισμούς. Στο μεταξύ η χώρα βυθίζεται όλο και πιο βαθειά στην ομηρεία απέναντι στους δανειστές, καθώς τα ελλείμματα στα δημοσιονομικά και το ισοζύγιο πληρωμών παραμένουν, ενώ η ύφεση επιτείνεται. 
Ο σχεδιασμός της Δανειακής Σύμβασης, με τους ανέφικτους δημοσιονομικούς στόχους, τις δρακόντειες κυρώσεις και την εκ των προτέρων διασφάλιση των δανειστών σε περίπτωση χρεοκοπίας, αποτελεί μάλλον ωρολογιακή βόμβα για την παραμονή μας στο ευρώ παρά πίστωση χρόνου για να βρούμε διέξοδο.

Απέναντι σε όλα αυτά, η προσπάθεια να χαραχθούν «κόκκινες γραμμές» είναι λογικό και απαραίτητο να επανέρχεται. Όταν οι θυσίες των πολιτών αποδεικνύονται διαρκώς χωρίς αντίκρισμα και τα κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας κοιτάζουν πώς θα τις αποφύγουν για τους εαυτούς τους, τι πιο αναμενόμενο από ένα ηχηρό ΟΧΙ;

…. και απαντήσεις για το 12λογο

Για να έχει όμως το ΟΧΙ αυτό το μέγιστο δυνατό αντίκτυπο, είναι ανάγκη να συνδεθεί και με ένα εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Οικολογική αναγέννηση πόλεων


Ευκαιρία για απασχόληση, κοινωνική συνοχή, βελτίωση περιβάλλοντος και καθημερινότητας πολιτών
Εισήγηση του Νίκου Χρυσόγελου σε ημερίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης 

“Η οικολογική αναγέννηση των πόλεων, είναι μέρος της λύσης για διέξοδο από την κρίση. ”, δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων, σε ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης για την υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης ως “πράσινης πρωτεύουσας” για το 2014.

Ο Νίκος Χρυσόγελος στην ομιλία του τόνισε ότι υποστηρίζει την υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης για “πράσινη πρωτεύουσα” το 2014 γιατί ο στόχος αυτός θα τη βοηθήσει να αποκτήσει μια πιο συγκεκριμένη εικόνα για την κατάσταση της πόλης από περιβαλλοντική και κοινωνική άποψη καθώς και να διαμορφώσει και να προωθήσει ένα σχέδιο αλλαγών με στόχο τη βελτίωση των περιβαλλοντικών επιδόσεων της , την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και την ανάπτυξη νέων, βιώσιμων οικονομικών δραστηριοτήτων αλλά και ευκαιριών απασχόλησης.

Απαιτούνται, όμως:
- μια ξεκάθαρη λογική για τη συμμετοχή των φορέων της πόλης στη διαβούλευση για τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού σχεδίου αλλαγών, ενεργειών και προγραμμάτων με σκοπό την οικολογική και κοινωνική αναζωογόνηση της πόλης,
- ρόλος στην κοινωνία των πολιτών και στους νέους,
- συνοχή στις επιμέρους πολιτικές (περιβαλλοντικές παρεμβάσεις, προστασία κλίματος, πολεοδομικές ρυθμίσεις, ενεργειακή πολιτική, πολιτική για απόβλητα και νερό, κοινωνική συνοχή, ανάπτυξη κοινωνικά και περιβαλλοντικά υπεύθυνων οικονομικών δραστηριοτήτων και θέσεων απασχόλησης, ανάπτυξη πράσινης-κοινωνικής καινοτομίας, βιώσιμες δημόσιες προμήθειες αγαθών και υπηρεσιών.

Η χρηματοδότηση των παρεμβάσεων σε κάθε πόλη που θέλει να στραφεί προς την πράσινη κατεύθυνση, μπορεί να προέλθει από:
-Επαναπρογραμματισμό των υπαρχόντων χρηματοδοτήσεων στο ΕΣΠΑ και σε επιχειρησιακά έργα με στόχο να χρηματοδοτηθούν έργα που μπορούν να γίνουν σε τοπικό επίπεδο, προς όφελος της τοπικής οικονομίας, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της βελτίωσης της ποιότητας ζωής των πολιτών,
-Επαν-ιεράρχηση των αναγκαιοτήτων με βάση της σημερινές πραγματικότητες (χρέος, έλλειμμα, υψηλή ανεργία ιδιαίτερα μεταξύ των νέων
-Μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος ώστε αφενός να χρηματοδοτείται η ανάπτυξη ενός δικτύου προστασίας των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στις πόλεις αλλά και της ενθάρρυνσης της στροφής της τοπικής οικονομίας προς πιο βιώσιμες μορφές, ιδιαίτερα προς μορφές κοινωνικής οικονομίας
-Τοπικοποίηση των κεφαλαίων που σήμερα χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή ορυκτών καυσίμων, αγαθών και υπηρεσιών
-Ανάπτυξη νέων οικονομικών και φορολογικών εργαλείων

*από ΔΤ του ευρωβουλευτή


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...