Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Η ανάπτυξη του τουρισμού και τα τρόφιμα...


του Γιάννη Ζαμπετάκη από την Ημερησία
Η Ελλάδα (ως γνωστόν) είναι ένα μαγικό μέρος. Με ιδιαίτερα ευχάριστο και υγιεινό μικροκλίμα (που ευνοεί την παραγωγή ποιοτικών τροφίμων) και ίσως τις πιο όμορφες παραλίες στη νότια Ευρώπη. Συνάμα όμως είναι και μια χώρα τόσο μα τόσο παραμελημένη σε πολλές υποδομές.
Πρόβλημα πρώτο: Φίλος μού έλεγε πριν από λίγες ημέρες για τον Δημήτρη που σπουδάζει στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, μόλις τελείωσε το 2ο έτος και φέτος το Καλοκαίρι κάνει την πρακτική σε μεγάλο ξενοδοχείο. Ενώ πέρσι, έχοντας τελειώσει το 1ο έτος και κάνοντας την πρακτική του, ο Δημήτρης λάμβανε 600 ευρώ τον μήνα για 10 ώρες την ημέρα «πρακτική εργασία», για τις ίδιες ώρες φέτος λαμβάνει 290 ευρώ. Δέκα ώρες την ημέρα επί 6 μέρες την εβδομάδα επί 4 εβδομάδες στο μήνα? 240 ώρες εργασία με ανταμοιβή 290 ευρώ? κάντε τη διαίρεση μόνοι σας… έτσι αμοίβονται οι «επί πρακτική» φοιτητές μας στη «βαριά βιομηχανία της χώρας μας», τον τουρισμό.

Η ανάπτυξη του τουρισμού και τα τρόφιμα...

Πρόβλημα δεύτερο: Ο Γιώργος παράγει εξαιρετικά κρέατα, τα μπιφτέκια που πουλά είναι πραγματικά σπιτικά και όποιος τα έχει δοκιμάσει προσπαθεί ακόμη να βρει το μυστικό της νοστιμιάς τους… Έχει τη δική του φάρμα όπου εκτρέφει ζώα. Κι ένα κατσικάκι που έχει μεγαλώσει στην Καρυστία είναι σίγουρα πιο νόστιμο από ένα αντίστοιχο που έχει μεγαλώσει σε μια βιομηχανική εκτατική μονάδα. Μου έλεγε, λοιπόν, τις προάλλες με κάποια απορία και παράπονο ίσως γιατί δεν έχουμε κατοχυρώσει ως ΠΟΠ (προϊόν ονομασίας προέλευσης) το κατσίκι Καρύστου. Δεν είναι δύσκολο αλλά η κρατούσα νοοτροπία δεν μπορεί να δει τα οφέλη μιας ονομασίας ΠΟΠ Εκτός από το κατσίκι, θα μπορούσαμε να είχαμε ως ΠΟΠ και το γάλα και το τυρί που προέρχονται από το εν λόγω ζώο… Και αν σκεφτούμε γενικότερα, αναλογιστείτε πόσα τρόφιμα ΠΟΠ μπορούμε να κατοχυρώσουμε σε πανελλήνιο επίπεδο!
Πρόβλημα τρίτο: Υπάρχουν παραθεριστικά θέρετρα που είναι μόλις 45 λεπτά με το φέρι μποτ από την Αττική και λιγότερο από δύο ώρες από το «Ελευθέριος Βενιζέλος». Θα περίμενε κανείς αυτά τα μέρη (π.χ. νότια Εύβοια) να έχουν αναπτυγμένες μερικές τουριστικές υποδομές συνάμα με ΧΥΤΥ, αποχέτευση, πλήρη ανακύκλωση (και όχι μόνο για χαρτόνια, που έχουμε ακόμη στα Στύρα -και ας είναι τόσο κοντά στην Αθήνα και στις εκεί μονάδες ανακύκλωσης- κι ας ζούμε στο 2012!).
Και όμως! Υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορεί να γίνουν άμεσα, με λίγο κόπο κι ελάχιστα ευρώ:

  • Μαρίνες των 20 θέσεων η καθεμιά, με βρύση και πρίζα για κάθε θέση. Έτσι, θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε τους «έχοντες και κατέχοντες» τουρίστες και παράλληλα να μπορέσουμε να δώσουμε αξιοπρεπείς μισθούς στα παιδιά μας (κι όχι 290 ευρώ για 240 ώρες).
  • Αγροτουρισμός: Είναι απορίας άξιον που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα μερικές μονάδες αγροτουρισμού τη στιγμή που υπάρχουν αντίστοιχες μονάδες στην Αυστρία που προσφέρουν (άκουσον άκουσον) βόλτα στη ράχη της αγελάδας (cow riding!). Κι εμείς εδώ, με κατσίκες, κότες, ελιές, αμπέλια και κρασί αλλά και εκπληκτικές παραλίες και νησάκια που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε υποβρύχιο ψάρεμα, κανό κ.λπ., γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ανάλογο;
Αυτός ο τόπος δεν ξέρει ακόμη πώς «να πουλά» τα προϊόντα του. Ακόμη και σήμερα, μας λείπουν μερικές κάθετες μονάδες παραγωγής-εμφιάλωσης και εμπορίας μοναδικών ελληνικών προϊόντων (π.χ. γάλα, τυρί, κρασί). Μονάδες που να εφαρμόζουν ιχνηλασιμότητα, HACCP, ISO κ.λπ. και να διαθέτουν ανάλογη πιστοποίηση ώστε τα καταλλήλως επισημασμένα προϊόντα τους να μπορούν να διατεθούν στις αγορές όλου του κόσμου! Δεν είναι δύσκολο! Φοιτητής μου πριν από λίγα χρόνια έστησε το δικό του τυποποιητήριο/εμφιαλωτήριο ελαιολάδου και σήμερα το 90% των πωλήσεων του λαδιού που παράγει είναι στο εξωτερικό. Ενώ το χύμα λάδι το πουλάμε 2 ευρώ/κιλό, το εμφιαλωμένο μπορεί να πουληθεί μέχρι και 10 ευρώ/κιλό. Πενταπλάσιο κέρδος? με λίγες απλές αλλά συστηματικές κινήσεις!
Τα εμπόδια για την ανάπτυξη του τουρισμού είναι πολλά αλλά με παλιές συνταγές και παλαιοκομματική προσέγγιση δεν μπορεί να γίνει κάτι! Οι άρχοντες της τοπικής, της περιφερειακής αλλά και της κεντρικής εξουσίας ίσως θα μπορούσαν να πάρουν μερικές ιδέες από τούτες τις αράδες…
Διότι, το επιχείρημα ότι λόγω έλλειψης χρημάτων δεν μπορεί να γίνει κάτι, δεν μπορώ να το δεχθώ όταν ξέρω πόσο εύκολο και φτηνό είναι να γίνει μια μαρίνα ή να πιστοποιηθεί ένα τρόφιμο ως ΠΟΠ… Εκτός από αρετή και τόλμη, η ελευθερία και η οικονομική μας ανεξαρτησία θέλουν κάτι απλό: να πουλήσεις στην αγορά ένα μοναδικό προϊόν με μοναδικά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά (γεύση, άρωμα) και διατροφική αξία αλλά και ανταγωνιστική τιμή. Σίγουρα το μπορούμε αλλά δεν το κάνουμε. Γιατί;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...