Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Νίκος Χρυσόγελος: "Αυτό που προτείνω είναι η επανίδρυση των Οικολόγων Πράσινων"

Συνέντευξη/συζήτηση του ευρωβουλευτή των ΟΠ, Νίκου Χρυσόγελου στον Νίκο Ράπτη και την Προοδευτική Πολιτική

Νίκος Ράπτης (NΡ): Το πρώτο ερώτημα αφορά το διακύβευμα του επικείμενου συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων (ΟΠ). Και ειδικότερα όσον αφορά τις σχέσεις των ΟΠ με τους Ευρωπαίους Πράσινους, πιστεύεις πως θα ακουστούν φωνές που να ζητάνε την αποστασιοποίηση των Ελλήνων ΟΠ από τους Ευρωπαίους ομοϊδεάτες τους;

Νίκος Χρυσόγελος (ΝΧ): Νομίζω πως ως ΟΠ έχουμε μπει σε έναν νέο πολιτικό κύκλο και πρέπει να δούμε ποια είναι η στρατηγική μας ενόψει της επόμενης περιόδου, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας στην οποία βρισκόμαστε.
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι οφείλουμε να μην είμαστε κοινωνικό περιθώριο, ούτε εξάρτημα άλλων πολιτικών χώρων, αλλά να πείσουμε πως έχουμε μια διακριτή στρατηγική. Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως αυτή η στρατηγική δεν μπορεί παρά να αποτελεί τμήμα της γενικότερης στρατηγικής των Ευρωπαίων Πράσινων
Γυρνώντας σε όλη την Ελλάδα, η εμπειρία μου είναι ότι οι ΟΠ θα μπορούσε να είναι ένα κόμμα του 10%. Εάν εκφράσουν το κενό που υπάρχει σήμερα στην πολιτική. Αν δηλαδή δώσουν μια εναλλακτική πρόταση που ασκεί μεν κριτική σε όσα συμβαίνουν σήμερα αλλά κυρίως προωθεί λύσεις στα προβλήματα, λύσεις που αφορούν και το σήμερα -πώς δηλαδή να επιβιώσουν οι άνθρωποι- αλλά και μια στρατηγική για την Ελλάδα –δηλαδή ποιος θα είναι ο ρόλος της Ελλάδας στην Ευρώπη, ποια θα είναι η οικονομία της Ελλάδας, πώς θα εξασφαλισθεί η κοινωνική της συνοχή, ποια είναι η στρατηγική μας για την απασχόληση... Στο επίπεδο αυτό υπάρχει ένα τεράστιο κενό.

Όταν λέω πως θα μπορούσαν να είναι ένα κόμμα του 10% το λέω έχοντας πλήρη γνώση και επίγνωση, ακριβώς διότι συζητώ με κοινωνικούς φορείς, παράγοντες της κοινωνίας των πολιτών κ.λπ. οι οποίοι πραγματικά κατανοούν πως οι ΟΠ θα μπορούσαν να μην είναι ένα κόμμα που καταγράφεται στη συλλογική συνείδηση ως ένα κόμμα που ασχολείται απλά με «το περιβάλλον» ή μιλάει αποσπασματικά.

Αυτό όμως συμβαίνει πως και σαν κόμμα πρέπει να αλλάξουμε, να εκφράσουμε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Να μην είμαστε ένα περιθωριακό κομμάτι της, ούτε ένα εξάρτημα άλλων πολιτικών χώρων, αλλά κυρίως να πείσουμε πως έχουμε μια διακριτή στρατηγική. Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως αυτή η στρατηγική δεν μπορεί παρά να αποτελεί τμήμα της γενικότερης στρατηγικής των Ευρωπαίων «πράσινων».
Οι «πράσινοι» διεθνώς είναι ακριβώς μια δύναμη που:
  • επιδιώκουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση και θέλουν να οδηγήσουν σε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία των πολιτών,
  • προτείνουν βασικές αλλαγές στα θέματα της οικονομίας,
  • έχουν στρατηγική στα ζητήματα της κοινωνικής Ευρώπης και προφανώς
  • εκπροσωπούν ένα διαφορετικό όραμα αλλά και μια ρεαλιστική λύση στα σημερινά προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).
Αν πράγματι εμείς, ως ΟΠ, θέλουμε να παίξουμε αυτόν τον ρόλο στην Ελλάδα, τότε πρέπει να γίνουμε πόλος έλξης για έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων που έχουν μείνει πλέον κομματικά άστεγοι, ανθρώπων που είναι ενεργοί σε κοινωνικό επίπεδο, και ανθρώπων που ασφαλώς μπορεί να έχουν περάσει ή να μην έχουν περάσει από άλλα κόμματα στο παρελθόν, αλλά αντιλαμβάνονται πως αυτό το ευρύτερο όραμα των Ευρωπαίων «πρασίνων» είναι ελκυστικό και για την Ελλάδα.

ΝΡ: Στις δημόσιες τοποθετήσεις σου αναφέρεσαι το τελευταίο διάστημα συχνά στον «τρίτο δρόμο». Σχετίζεται αυτή σου η τοποθέτηση με τις συζητήσεις που γίνονται για την διαμόρφωση ενός «τρίτου πόλου»; Πιστεύεις πως έχει δημιουργηθεί ένα πολιτικό κενό μεταξύ, για να το πω πολύ σχηματικά, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, και στον χώρο αυτόν χρειάζεται να διαμορφωθεί ένας «τρίτος πόλος» στον οποίο συμπεριλαμβάνονται μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, εκσυγχρονιστικές δυνάμεις, φιλελεύθερες δυνάμεις που θα μπορούσε να τις εκφράσει ένα «πράσινο» κόμμα;

NX: Οι εξελίξεις βέβαια έχουν αναδείξει κι άλλες δυνάμεις, πολύ επικίνδυνες... Κάποτε συζητάγαμε για το πώς οι «πράσινοι» θα μπορούσαν να αναδείξουν έναν «τέταρτο πόλο», γιατί κάποτε υπήρχε η αριστερά, η δεξιά και οι φιλελεύθεροι κ.λπ... Τώρα όμως υπάρχουν ακροδεξιοί, νεοναζιστικά κόμματα, λαϊκιστές, το κομματικό σκηνικό είναι πολύ πιο περίπλοκο.
Σήμερα βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο πολιτικές, εκείνη του "μονόδρομου" κι εκείνη της λαϊκιστικής άρνησης κάθε αλλαγής, που και οι δύο μας οδηγούν, από διαφορετικούς δρόμους, στην "τρέλα" και την καταστροφή
Όταν μιλάω για «τρίτο δρόμο» αναφέρομαι σε κάτι που πάει πέρα από αυτό. Δεν σχετίζεται μονοδιάστατα με το κομματικό τοπίο. Αναφέρεται κυρίως με τις στρατηγικές επιλογές της χώρας. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και εν μέρει και η ΔΗΜΑΡ εκπροσωπούν τη λογική του μονόδρομου: έχουν υιοθετήσει την άποψη ό,τι γίνεται σήμερα και ό,τι έγινε το προηγούμενο διάστημα για να αντιμετωπιστεί η κρίση είναι μονόδρομος. 'Αλλοι διότι δεν είχαν προετοιμαστεί σωστά, άλλοι διότι στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία αντιπρόταση, επιμένουν πως αυτός είναι ο δρόμος για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Κατά την άποψη τη δικιά μου και φαντάζομαι και της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, αυτός ο δρόμος είναι ανόητος.

ΝΡ: Αναφέρεσαι στο δρόμο των «μνημονίων»...

ΝΧ: Όχι γενικά του «μνημονίου». Ο δρόμος των περικοπών μισθών και των συντάξεων, ο δρόμος της διάλυσης της κοινωνικής πολιτικής, υποτίθεται ως εργαλείο για να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και για να αντιμετωπισθεί η δημοσιονομική κρίση. Αλλά αυτή η μέθοδος δεν πετυχαίνει καν την δημοσιονομική εξυγίανση. Βλέπουμε πως το χρέος, ακόμα και μετά το «κούρεμα», μπορεί να εκτιναχθεί στο 165% και παραπάνω, πως το έλλειμμα συμπιέζεται με μεγάλες δυσκολίες... Ακόμα κι αν φτάσουμε σε μηδενικό έλλειμμα, αυτό δεν θα έχει επιτευχθεί διότι έχουν πραγματοποιηθεί διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά διότι οι άνθρωποι έφτασαν στο όριο της επιβίωσης! Αλλά αυτό είναι μη-βιώσιμο. Δεν είναι κάτι που μπορεί να διατηρηθεί μακροχρόνια. 'Αρα δεν είναι σωστή πολιτική. Κι αν είχαμε στο παρελθόν μια αδιέξοδη πολιτική που δεν την είχαμε συνειδητοποιήσει, τη συνεχίζουμε τώρα με μια ανόητη πολιτική!

Από την άλλη μεριά βέβαια, όπως είχαμε πει στη συνέντευξη με τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (DanielCohn-Bendit), υπάρχει κίνδυνος η αντίθεση σε αυτήν την ανόητη πολιτική να είναι μια πολιτική που οδηγεί... στην τρέλα! Να απορρίπτουμε οποιεσδήποτε θεσμικές αλλαγές, οποιεσδήποτε διαρθρωτικές αλλαγές, και απλώς να κυριαρχεί μια λαϊκιστική άρνηση στα πάντα που φυσικά δεν οδηγεί σε μα διέξοδο από την κρίση, αλλά είναι ένας άλλος δρόμος προς την καταστροφή.

'Αρα μεταξύ αυτών των δύο ακραίων καταστάσεων πρέπει να βρούμε μια ισορροπημένη λύση που θα 'ναι κοινωνικά δίκαιη, που θα είναι στοχευμένη, που θα ξέρει τι επιδιώκει, θα καταμερίζει το κόστος δίκαια στην κοινωνία αλλά θα προσφέρει και μια διέξοδο στην κρίση, ώστε να υπάρξει κι ένα «φως στο τούνελ» κάποια στιγμή.

«Ακόμα κι αν η νομοθεσία δεν επιτρέπει να τιμωρηθούν ορισμένα πολιτικά πρόσωπα για όσα έκαναν, το υφιστάμενο θεσμικό μας επιτρέπει να επιστραφούν τα χρήματα που έχουν κλαπεί από τα δημόσια ταμεία ώστε να συνεισφέρουν στα κρατικά έσοδα και να αποκατασταθεί σε κάποιο βαθμό η κοινωνική δικαιοσύνη»

Από δημοσιονομικής απόψεως, αυτή η πολιτική οφείλει να είναι ισορροπημένη ως δημοσιονομική πολιτική: χρειάζεται να αντιμετωπισθεί η τεράστια φοροδιαφυγή, οι «γκρίζες» περιουσίες, η διαφθορά.Ακόμα κι αν η νομοθεσία δεν επιτρέπει να τιμωρηθούν ορισμένα πολιτικά πρόσωπα για αυτά που έκαναν, το υφιστάμενο θεσμικό μας επιτρέπει να απαιτηθεί η επιστροφή των χρημάτων που έχουν κλαπεί από τα δημόσια ταμεία ώστε να συνεισφέρουν στα κρατικά έσοδα και να αποκατασταθεί σε κάποιο βαθμό η κοινωνική δικαιοσύνη.
Θέλουμε λοιπόν κοινωνική δικαιοσύνη· θέλουμε μέτρα που να μην είναι «οριζόντια» αλλά στοχευμένα· θέλουμε μια κοινωνική πολιτική που θα εξισορροπήσει την απώλεια των εισοδημάτων, πράγμα που δεν σημαίνει απλά ό,τι λέει καμιά φορά η κυβέρνηση ή ο νεοφιλελευθερισμός, να δοθούν δηλαδή ορισμένα επιδόματα, αλλά σημαίνει να αναβαθμιστούν οι κοινωνικές υποδομές ώστε να μπορούν πραγματικά να εξασφαλίζουν την επιβίωση στις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες. Δηλαδή το ζήτημα δεν είναι να δίδεται ένα επίδομα, αλλά να δημιουργηθούν κοινωνικές υποδομές στην υγεία, την παιδεία, την συγκοινωνία και σε ένα σύνολο άλλων πραγμάτων συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας, ώστε αυτές οι ευάλωτες ομάδες, που απώλεσαν ένα μεγάλο ποσοστό του εισοδήματός τους ή και ολόκληρο, αν είναι άνεργοι, να μπορούν να επιβιώνουν χάρη στις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης.
ΝΡ: Είναι «δημόσια αγαθά»...

ΝΧ: Πείτε τα «δημόσια αγαθά», πείτε τα «κοινωνικό μισθό», πάντως δεν μπορεί να έχουν την μορφή επιδομάτων, στο στιλ «πάρε επίδομα για να συντηρηθείς σε μια εποχή όπου όλα χρειάζονται χρήμα»αλλά στηρίζονται στην ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών ώστε κάποιος που χάνει ατομικό εισόδημα να μπορεί να το αναπληρώνει από τις οικονομίες κλίμακας που προσφέρουν οι κοινωνικές υποδομές.

Αλλά το σημαντικότερο απ' όλα είναι ένα σχέδιο για την οικονομία και την απασχόληση. Αυτό δεν υπάρχει. Και είναι απορίας άξιον πώς έβγαινε ο Σαμαράς και έλεγε για την ανάπτυξη ή μίλαγε και η ΔΗΜΑΡ για τέτοια θέματα ή ακόμα και ο Βενιζέλος, πώς τώρα που είναι στην κυβέρνηση και θα μπορούσαν να τα υλοποιήσουν δεν έχουν να κάνουν καμία πρόταση!

Είναι σημαντικό λοιπόν ο χώρος ο δικός μας, ο χώρος των «πράσινων» να επενδύσει σε μια τέτοια στρατηγική: σε ένα συνεκτικό σχέδιο το οποίο και αντιμετωπίζει τα σημαντικά προβλήματα και προσφέρει λύσεις στο σήμερα για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβιώσουν και να προσανατολίζεται προς ένα διαφορετικό μοντέλο οικονομίας, συμβατό και με το κοινωνικό συμφέρον και με την προστασία του περιβάλλοντος, και να δημιουργεί θέσεις εργασίας σε τομείς που σήμερα έχουν τεράστια δυναμική για να αναπτυχθούν αλλά λείπει αυτό το σχέδιο!

Αυτό λοιπόν το κενό που υπάρχει στο πολιτικό επίπεδο πρέπει να καλυφθεί με πυρήνα τους «πράσινους». Από εκεί και πέρα προφανώς θα συγκλίνουν και άλλες κοινωνικές δυνάμεις, αλλά πιστεύω πως θα μπορούσαμε εμείς να εκπροσωπήσουμε όλον αυτόν τον κόσμο που στερείται εκπροσώπησης... Δυστυχώς δεν υπάρχει αυτή την στιγμή άλλος πολιτικός χώρος που να εμφανίζεται με αυτήν την λογική στο προσκήνιο. Από εκεί και πέρα θα μπορούσαμε να συνάψουμε συμμαχίες με ανθρώπους που είτε παλιότερα ανήκαν σε άλλα πολιτικά κόμματα, είτε δεν πέρασαν ποτέ από πολιτικά κόμματα και εκπροσωπούν αυτό που θα λέγαμε νέες κοινωνικές δυνάμεις. 
Δεν θέλουμε να εκφράσουμε το παλιό «βαθύ» ΠΑΣΟΚ! 
Δεν θέλουμε να εκφράσουμε συντηρητικές δυνάμεις! Αυτό το κάνουν άλλοι πολιτικοί χώροι. 
Θέλουμε να εκφράσουμε ζωντανές, δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις!.... 
Εμείς μπορούμε να τις εκφράσουμε. Το ποσοστό τους είναι πολύ μεγαλύτερο από το 10%, αλλά προφανώς η έκταση του πολιτικού κενού δεν αντιστοιχεί πάντοτε με τις δυνατότητες ενός πολιτικού χώρου...
Αλλά για να εκφράσουμε αυτό το 10% οφείλουμε να αλλάξουμε κι εμείς, ως κόμμα! Αν είμαστε ένα μικρό περιθωριακό κόμμα, προφανώς δεν γίνεται...

ΝΡ: Θα μιλήσουμε μετά για τους ΟΠ. Νομίζω πως εδώ οριοθέτησες πολύ καλά τις πολιτικές σου θέσεις από εκείνες των κομμάτων της κυβέρνησης... Αλλά γιατί όλα όσα είπες να μην μπορούν να στεγαστούν στο μέτωπο που προσπαθεί να οικοδομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Αφού ξεκαθαρίσουμε πως θέλουμε να είμαστε Ευρώπη, πως θέλουμε να επηρεάζουμε τα πράγματα, δεν πάμε σε αντιπαράθεση με όλους, αλλά πάμε σε συμμαχίες -εξάλλου πράγματι υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στην Ευρώπη στο θέμα της ίδιας της στρατηγικής της, το πώς θα αντιμετωπίσει την κρίση!
ΝΧ: Προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ στεγάζει ετερόκλιτες δυνάμεις. Δυνάμεις που πραγματικά αγανακτούν διότι έχουν φτάσει στα όρια της επιβίωσης και δυνάμεις που θέλουν να συντηρήσουν το παλιό καθεστώς, που μας οδήγησε στην χρεοκοπία της χώρας! 'Αρα δεν έχει ακόμα επιλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Εγώ δεν απορρίπτω τις μετεκλογικές συνεργασίες, αλλά αυτές πρέπει να γίνουν στη βάση των δικών μας πολιτικών προτάσεων και στη βάση διακριτών πολιτικών προγραμμάτων. Αν κάποιος επιλέξει απλά να πάει στον «συνασπισμό» σημαίνει πως αποδέχεται το πολιτικό πλαίσιο που έχει σήμερα ο «συνασπισμός»! Αλλά αυτό δεν είναι «τρίτος δρόμος»· είναι ενσωμάτωση στον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως φυσικά αν στηρίξεις την ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή την ΔΗΜΑΡ και το πώς διαχειρίζονται σήμερα την εξουσία, σημαίνει πως επιλέγεις να ακολουθήσεις αυτόν τον συγκεκριμένο δρόμο. Εγώ λέω να γίνουμε ένας χώρος που θα ανοίξει τον δρόμο για αυτήν την τρίτη στρατηγική που ανέλυσα προηγουμένως, και από εκεί και πέρα θα επηρεάσουμε έναν από τους δύο άλλους πόλους. Όποιος από αυτούς είναι πιο ανοικτός, με αυτόν μπορεί μελλοντικά να υπάρξουν και συνεργασίες. Αλλά χρειάζεται πρώτα να υπάρξει ο τρίτος πόλος. Αλλιώς παρατάς την «πράσινη» στρατηγική και γίνεσαι φερέφωνο μιας άλλης στρατηγικής που δεν σε εκπροσωπεί, ούτε στο ευρωπαϊκό επίπεδο, ούτε στο επίπεδο της χώρας.

ΝΡ: Τον ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγορείς κυρίως ως εκφραστή της «τρέλας» στην οποία αναφέρθηκες, των άτοπων προτάσεων ή ως συντηρητική δύναμη;

NX: Νομίζω πως αυτή την στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει επιλέξει την στρατηγική του. 
Έρχεται στην Ελλάδα και λέει πράγματα τα οποία είναι... «Θα καταγγείλουμε το "μνημόνιο"... Θα ψηφίσουμε τούτο... Θα αποδεσμευτούμε από το άλλο» κ.λπ., και πάει στην Ευρώπη και συνομιλεί με τους Ευρωπαίους λέγοντάς τους «θα τα βρούμε... Υπάρχει δυνατότητα να συζητήσουμε»... 
Υπάρχει μια διπροσωπία και για μένα αυτό είναι πρόβλημα στην πολιτική. Στην πολιτική πρέπει να έχεις σαφή στρατηγική. 
Αν είσαι διπρόσωπος, δεν πας πουθενά. Το μήνυμα που στέλνεις στην κοινωνία είναι διαφορετικό:
 Το μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ εντός Ελλάδας είναι πως θα καταγγείλει το «μνημόνιο», θα συγκρουστεί με τους δανειστές κ.λπ. Η στρατηγική αυτή είναι λάθος! 
Αυτό που πρέπει να γίνει, από τις πολιτικές δυνάμεις και την ελληνική κοινωνία, πέραν αυτών που προτείνουμε εμείς ως «πράσινοι», είναι να πάμε με ένα στρατηγικό σχέδιο και να αλλάξουν οι όροι του «μνημονίου» οι οποίοι είναι πραγματικά εξωφρενικοί πολλές φορές, ακόμα και ενάντιοι στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Να προσαρμοστούν οι όροι του «μνημονίου» στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει πως θέλουμε να είμαστε Ευρώπη, θέλουμε να επηρεάσουμε τα πράγματα στην Ευρώπη, θέλουμε να δημιουργήσουμε συμμαχίες. Δεν πάμε σε αντιπαράθεση με όλους, αλλά πάμε σε συμμαχίες -εξάλλου υπάρχει και στην πραγματικότητα μεγάλη κινητικότητα στην Ευρώπη στο θέμα της ίδιας της στρατηγικής της, το πώς θα αντιμετωπίσει ως Ευρώπη την κρίση!
Το πολιτικό σύστημα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, μπορούσαν πολύ εύκολα να διεκδικήσουν και να πετύχουν από τα 13.5 δις που ψάχνουμε σήμερα τα 6 τουλάχιστο να προέρχονται από την φοροδιαφυγή
ΝΡ: Φυσικά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή η λογική της «επαναδιαπραγμάτευσης» είναι τι κάνεις μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία. Αν ως τότε εφαρμόζεις το «μνημόνιο» ή όχι!

ΝΧ: Μερικές φορές όμως, είναι η απουσία πολιτικής στην Ελλάδα που επιδεινώνει τις καταστάσεις. Να φέρω ένα παράδειγμα: στο πρώτο μνημόνιο αναφέρονταν έσοδα 4 δις από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει τίποτα σε αυτήν την κατεύθυνση και αυτό συνεχίζεται.Πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Να έχει δημιουργηθεί μια «δύναμη κρούσης» στις εφορίες, μια ομάδα 100 ανθρώπων εξοπλισμένων με σύγχρονη τεχνολογία, η οποία θα ήλεγχε τις περιουσίες... Είναι πάρα πολύ εύκολο. Όταν είχαμε επισκεφθεί τον διοικητή της «τράπεζας της Ελλάδας» κ.Προβόπουλο, μας είχε πει πως εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση, μέσα σε έξι μήνες θα μπορούσε να υπάρξει μια πλήρης εικόνα του ποιοι έχουν βγάλει χρήματα έξω. Αυτά τα στοιχεία θα μπορούσαν να διασταυρωθούν με φορολογικά στοιχεία και να κριθεί αν είναι εισοδήματα που προέκυψαν πράγματι από δηλωμένη εργασία ή είναι «γκρίζα» περιουσία, αφορολόγητη περιουσία, και το κράτος να αντλήσει έσοδα από εκεί.

ΝΡ: Και να μην καταπίνουμε τα φλασάκια...

ΝΧ: Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως από την πάταξη της φοροδιαφυγής και των «γκρίζων περιουσιών» θα μπορούσαμε να έχουμε έσοδα της τάξης των 45 δις. Δεν είναι κάτι που το λέμε εμείς, όλοι το ξέρουν! Δεν είναι κάτι κρυφό! Αυτό το ξέρει και το πολιτικό σύστημα, αλλά δεν έχει την διάθεση να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ούτε η αντιπολίτευση το βάζει αυτή την στιγμή ως κυρίαρχο θέμα. Αυτό που κάναμε εμείς στο ευρωκοινοβούλιο (ΕΚ) στο πλαίσιο μιας στρατηγικής για την Ελλάδα είναι μια σειρά παρεμβάσεων -πρόσφατα έκανα προσωπικά μια ερώτηση προς την «ευρωπαϊκή επιτροπή» (Κομισιόν), ενώ και ο Κον Μπεντίτ με την Ρεβέκκα Χαρμς (Rebecca Harms) συνέταξαν μιαν επιστολή προς τον Μπαρόζο (Barroso)- και ζητάμε να παρέμβει η Κομισιόν στις σχετικές διαπραγματεύσεις με την ελβετική κυβέρνηση και -στο πλαίσιο των προσπαθειών αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης- να της δοθούν τα τραπεζικά στοιχεία ώστε να μπορέσουν να υπάρξουν έσοδα από την φοροδιαφυγή. Αυτό θα ήταν ένα ελάχιστο στοιχείο κοινωνικής δικαιοσύνης που όμως και πρακτικά θα μας έδινε την δυνατότητα πολύ εύκολα από τα 13.5 δις που ψάχνουμε σήμερα τα 6 να προέρχονται από την φοροδιαφυγή.

ΝΡ: Ξέρεις, στην πρόσφατη πολιτική ιστορία ουδέποτε κόμμα που εκπόρθησε την ευρωβουλή και στην συνέχεια απέτυχε τρις να εκπροσωπηθεί στο ελληνικό κοινοβούλιο δεν είχε κάποια τύχη...

ΝΧ: Ενώ η κοινωνία έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τις «πράσινες» ιδέες, αυτή η δυναμική δεν έχει εκφραστεί λόγω υποκειμενικών αδυναμιών. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να ανοίξουμε ως κόμμα. Νομίζω πως το συνέδριο τον Δεκέμβριο θα είναι καθοριστικό για μας, θα είναι ένα σημείο καμπής: ή θα γίνουμε ένα κόμμα το οποίο πραγματικά θα ανοίξει στην κοινωνία, στοχευμένα όμως, με μια στρατηγική για να προσελκύσει ανθρώπους από κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους, και θα μπορέσει να παίξει καταλυτικό ρόλο στο επόμενο διάστημα, ή το κόμμα των ΟΠ θα παραμείνει στο περιθώριο.

Την ώρα έχουμε την δυνατότητα να παίξουμε πολύ σημαντικό ρόλο θα φταίμε εμείς αν πράγματι επιλέξουμε να παραμείνουμε στο περιθώριο. Αυτό όμως σημαίνει σημαντικές αλλαγές, Να αποδεχτούμε πως σήμερα ως κόμμα χρειάζεται όχι μόνο να αλλάξουμε στρατηγική, αλλά να αλλάξουμε και ως προς την στάση μας προς την κοινωνία. Να γίνουμε ένα κόμμα-κίνημα προσελκύοντας ενεργούς πολίτες στον χώρο τον δικό μας.
Σήμερα οι ΟΠ έχουμε εμπρός μας τρεις στρατηγικές: την επανίδρυση· το φυλλορρόημα και κάποιοι άνθρωποι που θα έχουνε φτάσει σε οριακό σημείο να πούνε πως "αυτό το πράγμα τελείωσε, πάμε να κάνουμε κάτι άλλο"
ΝΡ: Κι αν μια εσωκομματική πλειοψηφία καταψηφίσει αυτήν την πρότασή σου;

ΝΧ: Για να το πούμε απλά, νομίζω πως μπροστά μας έχουμε τρεις διαφορετικές στρατηγικές :
Η πρώτη είναι η επανίδρυση των ΟΠ ώστε να γίνουμε ένα μαζικό, αποτελεσματικό κόμμα, αφού λάβουμε υπόψη μας την ευρωπαϊκή εμπειρία αλλά και τα δικά μας θετικά και αρνητικά. Αυτή η επιλογή θα οδηγήσει γρήγορα σε υψηλά ποσοστά, όπως έγινε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η δεύτερη είναι να φυλλορροήσουμε. Σιγά-σιγά ο κόσμος να απογοητεύεται και να γυρίσει σπίτι του αφήνοντας κάποιους μικρο-μηχανισμούς στο κόμμα που θα ελέγχουν ένα τύποις πολιτικό υποκείμενο που ουσιαστικά δεν θα υφίσταται.
Η τρίτη βέβαια είναι κάποιοι άνθρωποι που θα έχουνε φτάσει σε οριακό σημείο να πούνε πως «αυτό το πράγμα τελείωσε, πάμε να κάνουμε κάτι άλλο».

Επομένως όλα είναι ανοικτά μπροστά μας τον Δεκέμβριο κι εξαρτάται από την σοφία των μελών τι θα γίνει. Εδώ θα κληθούν να παίξουν σημαντικό ρόλο τα μέλη· όχι απλά κάποια στελέχη ή κάποιες ομαδούλες. Πρέπει τα μέλη να παίξουν καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις. Η δικιά μου πρόταση είναι πως πρέπει να επανιδρύσουμε τους ΟΠ με συμφωνία όλων, να δεχτούμε πως πρέπει να ανοίξουμε, με τρόπο που χωρίς να χάνουμε τον «πράσινο» πυρήνα των ιδεών μας να προσεγγίσουμε ανθρώπους, όχι μόνο από όσους σήμερα απελευθερώνονται από το παλιό κομματικό σύστημα, αλλά κυρίως ανθρώπους που είναι κοινωνικά ενεργοί και δεν εκφράζουν απλά άρνηση, αλλά αντίθετα εκφράζουν ζωντανές, δημιουργικές και θετικές δυνάμεις, με διάθεση αλλαγών, που ξεκινά από ένα καλό παράδειγμα στο κοινωνικό επίπεδο, και φτάνει ως το επίπεδο των ομάδων κοινωνικής αλληλεγγύης...
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να υπάρξει μια πόλωση μεταξύ Χρυσής Αυγής και ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να υπάρξει ένας καινούργιος "τρίτος πόλος"
Αυτοί οι άνθρωποι και αυτές οι ιδέες επικοινωνούν με τον πυρήνα των «πράσινων» ιδεών. Οι «πράσινοι» θέλουν και λύσεις σήμερα, και στρατηγική και όραμα για το μέλλον... Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν στην κοινωνία ένα μικρό ποσοστό σήμερα, αλλά αυτό το ποσοστό θέλουμε να εκφράσουμε αυτή την στιγμή. Κι αν το εκφράσουμε πολιτικά, θα γίνουμε καταλύτης ευρύτερων πολιτικών αλλαγών αλλάζοντας τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να υπάρξει μια πόλωση μεταξύ «χρυσής αυγής» (ΧΑ) και ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να υπάρξει ένας καινούργιος «τρίτος πόλος» που να αλλάξει τις ισορροπίες ώστε οι άνθρωποι να μην πάνε προς την ΧΑ σε αναζήτηση ενός αντισυστημικού κόμματος. Εμείς οι «πράσινοι» πρέπει να είμαστε αντισυστημικό κόμμα, αλλά με συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις, κι αυτό η αριστερά δεν καταφέρνει να το κάνει, προς το παρόν τουλάχιστο...


Ο Νίκος Χρυσόγελος είναι περιβαλλοντολόγος, Έλληνας ευρωβουλευτής των «οικολόγων-πράσινων»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...