Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ


Η εκπομπή* του "ΕΞΑΝΤΑ" για την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, στην ΝΕΤ:

Το δάσος των Σκουριών με τις υπεραιωνόβιες οξιές και δρυς του, είναι ένα από τα λίγα δάση της Ελλάδας που έχουν γλιτώσει από τις πυρκαγιές και την ληστρική εκμετάλλευση. Δυσπρόσιτο και άγνωστο στους πολλούς, το δάσος βρίσκεται στο όρος Κάκαβος της Βορείου Χαλκιδικής. Στη γη που γέννησε τον Αριστοτέλη, στις πύλες του Αγίου Όρους.
 
Κάτω από το δάσος των Σκουριών υπάρχει ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισ. δολαρίων
«Τα δάση αυτά είναι για τη χώρα μας δάση αναφοράς, βρίσκονται εδώ από αρχαιοτάτων χρόνων. Χαρακτηρίζονται ως αρχέγονα δάση και αυτά, σπανίζουν τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο», λέει ο Θεοχάρης Ζάγγας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας, τονίζοντας την τεράστια οικολογική σημασία του δάσους των Σκουριών.
 
Και πράγματι, ίσως τίποτα να μη διατάρασσε ποτέ την ησυχία αυτής της περιοχής, αν κάτω από τις ρίζες των δέντρων, δεν υπήρχε ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτός είναι και ο λόγος που το ορυχείο στις Σκουριές βρίσκεται στο επίκεντρο του επενδυτικού σχεδίου της «Ελληνικός Χρυσός», της κοινοπραξίας που είναι υπεύθυνη για την εκτέλεση του έργου. Το 95% αυτής της εταιρείας ανήκει στην καναδική Eldorado Gold, και το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ, του ομίλου Μπόμπολα.

Η εταιρεία θέλει να κατασκευάσει στην καρδιά του δάσους, ένα ανοιχτό και ένα υπόγειο ορυχείο, προκειμένου να εξορύξει το κοίτασμα. Το ανοιχτό ορυχείο θα έχει διάμετρο 700 μέτρα και βάθος 200. Το υπόγειο θα έχει σήραγγες μήκους 25 χιλιομέτρων, που θα φτάνουν ακόμα και τα 770 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Επίσης θα κατασκευαστεί ένα εργοστάσιο επεξεργασίας, καθώς και δύο λεκάνες εναπόθεσης αποβλήτων.
 
Η σχετική περιβαλλοντική μελέτη έχει εγκριθεί από το ελληνικό κράτος και η αποψίλωση του δάσους έχει ήδη ξεκινήσει. Όμως το έργο συναντά την αντίσταση πολλών κατοίκων της περιοχής, που έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή του.

Πλέον, το δάσος αποτελεί πεδίο σκληρών συγκρούσεων. Συχνά δονείται από τις πορείες και τα συνθήματα των διαδηλωτών ενάντια στο ορυχείο, φωνές που τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται με βίαιη καταστολή και πνίγονται στα δακρυγόνα από τις δυνάμεις της αστυνομίας.

«ΤΟ ΦΡΑΓΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΟΥΣΒΙΤΣ»
«Όλος ο κόσμος της περιοχής είναι ξεσηκωμένος, δεν πρόκειται να τα αφήσει αυτά τα πράγματα. Και ο κόσμος αυτός δεν παλεύει για μεροκάματο, παλεύει για να κρατήσει τον τόπο του, δεν έχει οικονομικά συμφέροντα, βλέπει μόνο μπροστά του, βλέπει τα παιδιά του, το μέλλον αυτής της περιοχής», μας λέει ο Τόλης Παπαγεωργίου, μέλος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, που έχει δέσει τη ζωή του με το κίνημα που εναντιώνεται στη δημιουργία του ορυχείου.
"Μια επένδυση, μια επιχείρηση δημιουργεί παραγωγική δραστηριότητα. Η δική μας λοιπόν, δημιουργεί 1.500 – 1.600 θέσεις απασχόλησης και άλλες 3.000 άμεσες παρελκόμενες. 5.000 νέες θέσεις απασχόλησης. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για τα ταμεία του ελληνικού κράτους; Σε ποια άλλη περιοχή της Ελλάδας δημιουργούνται σήμερα 5.000 θέσεις εργασίας;", Χρήστος Πάχτας, Δήμαρχος Αριστοτέλη
 
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η Β. Χαλκιδική βρίσκεται μπροστά σε ανάλογα επενδυτικά σχέδια. Στο παρελθόν, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η επίσης καναδική εταιρεία TVX Gold θέλησε να κατασκευάσει στην περιοχή ένα ορυχείο χρυσού και τότε οι κάτοικοι είχαν ανατρέψει τα σχέδιά της με ένα δυναμικό κίνημα αντίστασης. Μέχρι και στρατιωτικός νόμος είχε επιβληθεί στην περιοχή, με απαγόρευση της κυκλοφορίας, αλλά τελικά το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε τους κατοίκους, ακυρώνοντας το επενδυτικό σχέδιο της TVX Gold.
 
Η εταιρεία έχει περιφράξει τις εγκαταστάσεις της με συρματοπλέγματα, κάμερες και συστήματα συναγερμού, τοποθετημένα ακόμα και στα κλαδιά των δέντρων. Το φυλάκιο της πύλης, βρίσκεται πάνω σε ένα δημόσιο δρόμο και όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, μαυροντυμένοι σεκιούριτι τους ζητούν στοιχεία ταυτότητας για να τους αφήσουν να περάσουν. Όταν μας οδήγησαν εκεί, οι άνδρες της ιδιωτικής ασφάλειας  μας βιντεοσκοπούσαν με τα κινητά τους τηλέφωνα. «Στα πενήντα χρόνια που ζω, δεν θυμάμαι ποτέ αυτό το δάσος να έχει φραχτεί από καμιά εταιρεία. Αυτό εδώ μας θυμίζει Άουσβιτς», καταγγέλλει ο Δημήτρης Κάλτσος, που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην περιοχή.
 
«Μήπως κάποιοι άνθρωποι δημιούργησαν συνθήκες για να με εξαναγκάσουν να το κάνω; Αν συμβαίνει αυτό, δεν θα απολογηθώ κιόλας», απαντά ο κ. Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής της Ελληνικός Χρυσός. «Όταν, για να διογκωθείς, μαζεύεις ό,τι τυχάρπαστο υπάρχει στην Ελλάδα, αρχίζει το θέμα και μπαίνει στην έννοια της δολιοφθοράς. Αυτό λοιπόν δημιούργησε προβλήματα στην Αστυνομία, η οποία σχεδόν μου επέβαλε να ...

Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση

Περιβάλλον και Έξοδος από την Kρίση

Το Panel της ομάδας εργασίας (workshop) για το περιβάλλον - Σάββατο, ώρα 2:30, στο Ανοιχτό συνέδριο της Δράσης - Πολιτιστικό και Συνεδριακό κέντρο Δαΐς, Οδός Μεσογείων 151, Παράδεισος Αμαρουσίου, 1 & 2 Δεκεμβρίου

  • Φίλιππος Δραγούμης, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Δράσης.
    Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση
  • Εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων
  • Νάσος Χρυσίνας / Σάκης Καζάκης, Επιχειρηματίες στον αγροτικό τομέα
    Αγροτική ανάπτυξη και περιβάλλον
  • Παντελής Μητσίου, περιβαλλοντολόγος με ειδίκευση και δημοσιεύσεις στην διαχείριση υδάτων, επιχειρηματίας στο χώρο του περιβάλλοντος, πρόεδρος του συλλόγου Πολίτες σε Δράση Λάρισας
    Βιομηχανικά λύματα ή νερό χρήσης; Μια διαφορετική προσέγγιση ενός παλιού προβλήματος
  • Γιώργος Μπέκας, Πολιτικός Μηχανικός, Υποψήφιος Δρ. Πολυτεχνείου Κρήτης
    Βιώσιμη ανάπτυξη
  • Χάρης Σαββίδης, Αρχιτέκτων
    Αστικό περιβάλλον, δόμηση
  • Μαρία Βιτωράκη, Χημικός Μηχανικός ΑΠΘ, Καθηγήτρια περιβαλλοντικής επιστήμης
    Aπορρίμματα και μεταρρυθμιστικές πολιτικές για την ολοκληρωμένη διαχείριση τους.
     
  • Μαργαρίτα Καραβασίλη, Πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη
    Προκλήσεις της αειφόρου ανάπτυξης, ζητήματα περιβαλλοντικής αδειοδότησης και ελέγχων, προτάσεις βελτίωσης του συστήματος.
     
  • Κωνσταντίνος Βασσάλος, Υγιεινολόγος
    Δημόσια υγεία και περιβάλλον σε καιρό κρίσης
Συντονισμός: Φίλιππος Δραγούμης

Κείμενο – Εισήγηση 

του Φίλιππου Δραγούμη
(Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Δράσης).

Περιβαλλοντική μέριμνα και μεταρρύθμιση 
Οποιοσδήποτε έχει πληροφορηθεί πως μια έκτη ήπειρος, μεγέθους τρεις φορές η Γαλλία έχει σχηματισθεί με απορρίμματα στη μέση του Ειρηνικού έχει συνειδητοποιήσει πως το “business as usual” δεν είναι πλέον επιλογή. Ανάπτυξη συμβατή με το βιοφυσικό περιβάλλον είναι άμεσα αναγκαία, πριν πλησιάσουμε τα ακραία όρια των δυνατοτήτων μας με απρόβλεπτες συνέπειες.

Αυτό σημαίνει προσεκτική χρήση των ανανεώσιμων πόρων και αντικατάσταση των μη ανανεώσιμων με ανανεώσιμους. Σημαίνει πριν απ όλα εξοικονόμηση, σημαίνει στην ουσία ενός είδους λιτότητα: πρέπει να κάνουμε με αυτά που έχουμε, αυτά που μπορούμε να έχουμε χωρίς να παράγουμε χρέος για τις επόμενες γενιές. Συνεπώς η έξοδος από την κρίση, για να είναι πλήρης δεν μπορεί παρά να λάβει υπ όψη της αυτή τη προειδοποίηση. 
 Η οικονομική μηχανή για να λειτουργήσει, όπως και κάθε μηχανή, είναι απαραίτητο να αντλεί ενέργεια από κάποια εξωτερική πηγή. Αυτή, ξέρουμε πως είναι το οικοσύστημα της Γης, περιορισμένο στο πόσο μπορεί να παράγει από τα όρια της βιοφυσικής του λειτουργίας και των φυσικών του πόρων. Αναπτυσσόμαστε μέσα στη βιοσφαίρα κι εξαρτιόμαστε από αυτήν. Η οικονομία μας, που περιλαμβάνει κάθε μας δραστηριότητα δεν φυτρώνει στο κενό.
Η Δράση έχει ήδη ένα αξιόλογο πρόγραμμα για το περιβάλλον αναρτημένο στην ιστοσελίδα της. Το πρόγραμμα, παρά την εξειδίκευση που ίσως χρειάζεται, σήμερα είναι επίκαιρο όσο ποτέ και όσο η κρίση βαθαίνει καθίσταται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη άμεσης εφαρμογής του σε όλους τους τομείς: ενέργεια, τουρισμός, διαχείριση φυσικών πόρων, αστικό περιβάλλον, αγροτική ανάπτυξη, διατήρηση βιοποικιλότητας, έρευνα, καινοτομία και “πράσινη” επιχειρηματικότητα. 
Στη σημερινή συγκυρία της χώρας χρειάζεται να αναδείξουμε και να τονίσουμε γι άλλη μια φορά πως η μέριμνα για το περιβάλλον ως προτεραιότητα αλλά και ως βασικός πυλώνας αναπτυξιακού σχεδίου της χώρας και όχι με την απροθυμία, τη παθητικότητα, τη διστακτικότητα, τη καχυποψία και τα σερνάμενα πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη βήματα που μας χαρακτηρίζουν μέχρι τώρα, θα μπορούσε να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας.
 Ενώ η χώρα μας έχει το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό να βρεθεί στην πρωτοπορία, ενώ αξιόλογοι δημιουργικοί πολίτες στον χώρο της έρευνας αλλά και της επιχειρηματικότητας το έχουν ήδη αποδείξει, δυστυχώς η γραφειοκρατία είναι αυτή που τοποθετεί την Ελλάδα στην τελευταία θέση, στην θέση εκείνου που πληρώνει πρόστιμα γιατί δεν τηρεί τα στοιχειώδη συμφωνηθέντα προκειμένου να συντηρήσει τις παγιωμένες πρακτικές που μας έφεραν στο αδιέξοδο. Ο συντηρητισμός των κρατικών δομών τείνει να πνίγει κάθε τι νέο, καινοτόμο, αδυνατώντας να προσαρμόσει τις δύσκαμπτες και δαιδαλώδεις διαδικασίες του σε νέες ανάγκες και τεχνολογική πρόοδο, απελπίζοντας και τον πιο επίμονο. Πάνω απ' όλα χρειάζεται μια ανανέωση της νοοτροπίας.
 Η μέριμνα για το περιβάλλον απαιτεί γενναίες μεταρρυθμίσεις, απλουστεύσεις διαδικασιών και σωστά κίνητρα ώστε να αναδειχθεί η ουσία, απαιτεί ...

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Δραματική έκκληση υπέρ της πολιτικής συζήτησης και της ενότητας των Οικολόγων Πράσινων


Το τριήμερο 7,8 και 9 Δεκεμβρίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι δοκιμάζονται στο συνέδριό τους στην Λαμία. Έξι σχεδόν μήνες μετά τις δεύτερες εκλογές του Ιουνίου και το χειρότερο ποσοστό εδώ και πολλά χρόνια, οι ΟΠ, δεν έχουν καταφέρει να βρουν τον βηματισμό τους, να συμφωνήσουν σε έναν απολογισμό και να αποκτήσουν ένα σαφές πολιτικό στίγμα. Πολλές και αντικρουόμενες πολιτικές γραμμές αλλά και προσωπικές αντιπαραθέσεις, κλονίζουν την διαδικασία αναζήτησης ενός κοινού βηματισμού και μιας πολιτικής και όχι συγκυριακής εμφάνισης και έκφρασης της πολιτικής οικολογίας μέσω αυτού του κόμματος. Το συνέδριο είναι ίσως η τελευταία συγκροτημένη ευκαιρία ανασυγκρότησης ή και επανίδρυσης όπως θέλουν πολλοί/ές των Οικολόγων Πράσινων. Σε αυτήν την διάθεση κινείται και το παρακάτω κείμενο που δημοσίευσαν μέλη τους:



Διακήρυξη μελών των Οικολόγων Πράσινων για την ενότητα του κόμματος


Νίκος Τουφεξής, Βασίλης Καραναστάσης, Κώστας Κούτσικος, Παναγιώτης Τασούλης, Νίκος Ράπτης, Αστέριος Χλωρός, Κυριάκος Τσίπης, Δημήτρης Λιόλιος, Μίλτος Δεληχάς, Βασίλης Κούτσικος, Κώστας Βουρονίκος, Μαρία Πουρνάρα

Βαδίζοντας προς το συνέδριο της Λαμίας, όλοι εμείς, τα μέλη των «οικολόγων πράσινων» (ΟΠ) τα οποία οικοδομούμε τον κορμό των δυνάμεών του στη περιφέρεια, στις γειτονιές, στα κινήματα πολιτών κι αλλού, νιώθουμε την ανάγκη να βροντοφωνάξουμε υπέρ της ενότητας του κόμματος και να αποσαφηνίσουμε το πολιτικό μας στίγμα.

Παρά το αποθαρρυντικό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές του 2012, πιστεύουμε πως στο μέλλον τα ζητήματα που θα απασχολούν την κοινωνία μας θα έχουν να κάνουν με την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση. Αυτό σημαίνει ότι θα γίνει σύντομα σαφές ότι η πολιτική μας πρόταση ξεπερνά το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», γεγονός που θα απελευθερώσει και τις δυνατότητες πολιτικής μας παρέμβασης.

Για την θετική έκβαση των πεποιθήσεών μας λέμε ένα μεγάλο «ναι» στην ενότητά μας. Δεν μας περισσεύει κανένας «πράσινος» αγωνιστής ή αγωνίστρια. Τούτο το συνέδριο ας μην γίνει μια αρένα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι η ώρα της ανάληψης από τον καθένα μας της ευθύνης που του αναλογεί, στηρίζοντας το κοινό μας σπίτι και προστατεύοντας την ενότητα των ΟΠ.

Με την μαζική μας συμμετοχή στο συνέδριο της Λαμίας, εμείς τα απλά μέλη του κόμματος, μπορούμε να πετύχουμε να ακουστεί δυνατά η φωνή μας και να ματαιώσουμε τους σχεδιασμούς για μοναχικές ή ξεχωριστές πορείες ή πολιτικές εξοντώσεις των «αντιπάλων». Ας χαράξουμε 
την «πράσινη» στρατηγική για τα επόμενα χρόνια, αφουγκραζόμενοι την κοινωνία και όχι ως ένα άθροισμα προσωπικών στρατηγικών.

Από το συνέδριο της Λαμίας ας βγούμε πιο ενωμένοι, πιο ώριμοι και πιο ανοιχτοί. Ας αναδείξουμε τον διαφορετικό, συνθετικό, «πράσινο» τρόπο που έχουμε για να διευθετούμε τις πολιτικές μας αποκλίσεις, τις προσωπικές μας πικρίες, την συλλογική μας αποτυχία.

Από το συνέδριο της Λαμίας θέλουμε να βγούμε με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα στα μείζονα διλήμματα που ταλανίζουν την πολιτική μας παρέμβαση. Και θέλουμε να το κάνουμε με τρόπο όπου η πλειοψηφίανα μπορεί να σχεδιάζει την πορεία του κόμματος, αλλά και η μειοψηφία να διαθέτει την πολιτικήδυνατότητα να εκφράζει τις διαφωνίες της και τις αποχρώσεις της, συμμετέχοντας στην κοινή μαςπορεία. Ενότητα του κόμματος δεν σημαίνει «κουκούλωμα» της πολιτικής συζήτησης, κάθε άλλο.

Να απαντήσουμε λοιπόν στην Λαμία:
  • Θεωρούμε πως η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη ήταν στρατηγική επιλογή που δεν επιδέχεται «σχέδιο Β'»; Ή αντιθέτως επιζητούμε μια εθνική πορεία αντιμετώπισης της κρίσης, προασπίζουμε τους θεσμούς του έθνους-κράτους και συζητούμε την επιστροφή στην δραχμή;
  • Είμαστε κόμμα που επιζητούμε την σύνθεση και την συνεργασία και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν από την θέληση του λαού, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνητικών ευθυνών, ή παραμένουμε μετέωροι σαν «ανοικτό παράθυρο σε σκοτεινό δωμάτιο»αναμένοντας την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών;
  • Κρίνουμε τις συμμαχίες μας στη βάση των προγραμματικών θέσεων ή καθοριζόμαστε από τις ιδεολογικές μας συνάφειες με την αριστερά;
  • Θεωρούμε αναγκαία την ύπαρξη ενός «πράσινου» πόλου που δεν είναι «ούτε δεξιά ή αριστερά» ή προσχωρούμε στην θεωρία των «δύο οχθών», ευρισκόμενοι έξαφνα στην ίδια όχθη με τον ΣΥΡΙΖΑ;
  • Θέλουμε βαθιές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές σε όλες τις πτυχές της μεταπολίτευσης ή ζητάμε την «παλινόρθωση» των συντεχνιών -και των προνομίων της; Είμαστε κόμμα της ρήξης με το σύστημα ή της μεταπολιτευτικής νοσταλγίας;
Σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να απαντήσουμε με τόλμη και σαφήνεια με πειθώ και διάλογο. Αρνούμενοι σε κάθε περίπτωση τις μεσοβέζικες διατυπώσεις, τις αμφιλεγόμενες αποσιωπήσεις, τα ναι-μεν αλλά, τις «σούπες» που χορταίνουν μόνον όσους κινούνται στο κομματικό μικρόκοσμο και χάνουν από την θωριά τους την κοινωνία.

Θεωρούμε πως το συνέδριο της Λαμίας οφείλει να γυρίσει σελίδα και στην κομματική ζωή. Όλα τα κομματικά στελέχη που έπαιξαν κορυφαίους ρόλους στην κομματική πορεία το τελευταίο διάστημα, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της, και που αναμείχθηκαν ιδιαίτερα στις εσωκομματικές τριβές, έχουν την ευθύνη να κάνουν ένα βήμα πίσω. Να αφήσουν χώρο σε νεότερα μέλη από όλες τις πολιτικές απόψεις, που μπορούν να συνδιαλέγονται με την κοινωνία και μεταξύ τους σε αρμονικό κλίμα, μεδιάθεση συνεννόησης, χωρίς να σκιάζονται οι διαπροσωπικές και πολιτικές τους σχέσεις από ταφαντάσματα των συσσωρευμένων δεκαετιών και των αλλεπάλληλων πολιτικών ματαιώσεων.

Ασφαλώς, έχουμε όλοι ρόλο στους ΟΠ -και περισσότερο εκείνοι που εξακολουθούν να είναι η φωνή μας προς την κοινωνία. Αλλά το κόμμα χρειάζεται τώρα ηρεμία, συνεννόηση, αίσθηση αλληλεγγύης και το κέφι που τείνει να εκλείψει, το οποίο μόνο μια νέα γενιά κομματικών στελεχών μπορεί να το προσφέρει.

Ο Νίκος Τουφεξής είναι τυπογράφος· ο Βασίλης Καραναστάσης είναι ιδιωτικός υπάλληλος· ο Κώστας Κούτσικος είναι λογιστής· ο Παναγιώτης Τασούλης είναι μέλος των ΟΠ· ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός· ο Αστέριος Χλωρός είναι εργοδηγός, πρόεδρος της ΜΚΟ «δρυάς»· ο Κυριάκος Τσίπης είναι γεωπόνος· ο Δημήτρης Λιόλιος είναι νοσηλευτής· ο Μίλτος Δεληχάςείναι δρ. ιατρικής· ο Βασίλης Κούτσικος είναι μέλος των ΟΠ· ο Κώστας Βουρονίκος είναι κτηνοτρόφος και συνεταιριστής, πρόεδρος του μορφωτικού συλλόγου Αζώρου Λάρισας· η Μαρία Πουρνάρα είναι καθηγήτρια γερμανικών


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Στην ελληνική κρίση, ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου
της Ελεάννας Ιωαννίδου*
Τα τελευταία τρία χρόνια, κάθε φορά όπου νέα μέτρα, με κολοσσιαίες αντιδράσεις, μας προσφέρουν λίγο ακόμα κερδισμένο χρόνο εντός ευρωζώνης, η κυβερνητική πολιτική, με την ανυπαρξία σχεδίου, τον μετατρέπει σε χαμένο χρόνο.
Κάθε φορά όπου συμπιέζεται η ελληνική κοινωνία από άδικα μέτρα με την προδιαγεγραμμένη αποτυχία, η άμμος στην κλεψύδρα των επιλογών και των αντοχών γίνεται λιγότερη.  
Και κάθε φορά, μέχρι να υιοθετηθεί μια πρόταση από την κυβέρνηση, είναι ήδη πολύ αργά για την εφαρμογή της.
- Διαχείριση του χρέους: Τον Μάρτιο του 2010, με πρωτοβουλία των Πράσινων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε την έκδοση ευρω-ομολόγου για τη χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. 
Η πρόταση εκείνη, που τότε δεν έγινε δεκτή από την ελληνική κυβέρνηση, είχε διατυπωθεί ως εναλλακτική του μνημονίου και της τρόικας. 
Όταν τελικά υιοθετήθηκε με την γνωστή κωμωδία για την πατρότητα της ιδέας, είχε ήδη δημιουργηθεί ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας. 
Αντιστοίχως, το κούρεμα του ελληνικού χρέους ήταν αίτημα των Πράσινων από την αρχή της κρίσης, πρόταση που στην Ελλάδα, κρινόταν απαράδεκτη, με τις Σειρήνες της οικονομικής ορθότητας να καταστροφολογούν για χρηματοπιστωτικό γεγονός. 
Όταν έγινε το κούρεμα (και με τον τρόπο, με τον οποίο έγινε), ήταν αργά, για να συνεισφέρει στην βιωσιμότητα του χρέους και ουσιαστικά "πέτυχε" μόνο την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και την εξασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, ενώ το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνει ανεξέλεγκτο.

- Διοικητική μεταρρύθμιση: Έχει περάσει πάνω από χρόνος από την συνέντευξη τύπου των Οικολόγων Πράσινων στη Δ.Ε.Θ. το Σεπτέμβρη του 2011, όπου με την ιδιότητα της εκπροσώπου τύπου, πρότεινα να γίνει προτεραιότητα της Πολιτείας η επίσπευση των διαδικασιών για την κάθαρση του δημόσιου τομέα από τους επίορκους υπαλλήλους που προστάτευε το πελατειακό πολιτικό σύστημα. 
Το μέτρο αυτό -μαζί με την ατομική αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, ανάλογα με τα προσόντα τους και το έργο τους- το είχαμε ζητήσει ως αντιστάθμισμα στο οριζόντιο μέτρο της εφεδρείας των δημοσίων υπαλλήλων που είχε προβλεφθεί στο μεσοπρόθεσμο και το επανέφερα με ανοιχτή επιστολή μου στον υπουργό διοικητικής μεταρρύθμισης, Αντώνη Μανιτάκη, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. 
Όταν, όμως, πλέον φτάσαμε στο δια ταύτα, στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, δεν μπορούσε να γίνει επαρκώς επίκληση αυτής της εναλλακτικής, καθώς απλά είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος ...

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Εντυπωσιακή πορεία στην Θεσσαλονίκη κατά των εξορύξεων χρυσού



Μια από τις πιο εντυπωσιακές πορείες διαμαρτυρίας ενάντια στα σχέδια εξορύξεων χρυσού της Χαλκιδική του Κιλκίς και της Θράκης έγινε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με πάνω από 10 χιλιάδες κόσμου! (Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012)
Η κινητοποίηση αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα δυνατό μήνυμα προς το ΣτΕ που πρόκειται να βγάλει την απόφασή του ως το τέλος του χρόνου.
Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ κοντά στα βουνά της Χαλκιδικής, όπου αν πραγματοποιηθεί η «επένδυση», όχι μόνο θα καταστραφούν δάση και αποθέματα νερού, αλλά και θέσεις εργασίας στον τουρισμό, τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη δασοκομία, τη μελισσοτροφία, ενώ η αέρια ρύπανση (κύρια διοξείδιο του θείου που προκαλεί όξινη βροχή) προβλέπεται να φτάνει έως και τη Θεσσαλονίκη εάν πνέουν ανατολικοί άνεμοι.

(κείμενο από το fb - Μιχάλης Μπάκας)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η Πολιτική Οικολογία δεν είναι πολυτέλεια !

Ένα κείμενο με αφορμή το συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων στις 7, 8 και 9 Δεκεμβρίου


της Μαρίας Βιτωράκη*



Πολλοί πιστεύουν ότι σε συνθήκες κρίσης, η πολιτική οικολογία δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος και σταδιακά χάνει το ακροατήριο της- ένα ακροατήριο που κερδήθηκε στην εποχή της «ευημερίας»,την εποχή που ο πολίτης είχε τον χρόνο και την "πολυτέλεια" να έχει "οικολογικές ανησυχίες". Απόδειξη αυτού, λένε, αποτελεί, ότι τα πράσινα κόμματα κερδίζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά σε ευημερούσες κοινωνίες της Κεντρικής Ευρώπης. 
Αν προσπαθήσει κάποιος να φτιάξει το κοινωνικό προφίλ των πράσινων ψηφοφόρων, πιθανά θα τους περιέγραφε ως άτομα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν λύσει τα "προς το ζην", συνήθως οικονομικά ευκατάστατοι μεσοαστοί, με ισχυρά αξιακά πρότυπα και προσωπική υπευθυνότητα (ένα ανεπτυγμένο ηθικό προφίλ) αλλά που -δυστυχώς- διαθέτουν μειωμένη ικανότητα να διαβάζουν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και ελάχιστο ρεαλισμό. Άτομα που -με άλλα λόγια- «είναι στον κόσμο τους»! 
Σήμερα τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με το 2009! Πολλοί συμπολίτες μας παλεύουν για τα "αυτονόητα".Την στιγμή λοιπόν που ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται στο κατώφλι της φτώχιας, αν όχι κάτω από αυτό, η οικολογία μοιάζει να έρχεται σε δεύτερη μοίρα - η εξασφάλιση των βασικών αναγκών είναι πιο σημαντική! Μοιραία λοιπόν τα πράσινα κόμματα, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα που μαστίζονται από ανεργία και αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, χάνουν τους ψηφοφόρους τους! Η πρόσφατη "καθίζηση" του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων στην Ελλάδα, ίσως εξηγείται με τα παραπάνω...
Τίθεται λοιπόν η εύλογη απορία πόσο χρήσιμη θα μπορούσε να είναι η πολιτική οικολογία σήμερα, σε μια κοινωνία σαν την ελληνική που "καίγεται" για νέες θέσεις εργασίας; Οι οικολόγοι - συμπαθέστατοι κατά τα άλλα - είναι σε όλους γνωστό ότι με την ανάπτυξη δεν τα πάνε καθόλου καλά και συνήθως βρίσκονται στην πλευρά του "όχι" απέναντι σε αναπτυξιακές προτάσεις- απολύτως απαραίτητες σήμερα για την αντιμετώπιση της ανεργίας.
Ισχύουν όμως όλα τα παραπάνω ή μήπως αποτελούν μια επιφανειακή ανάγνωση του θέματος και μεταφέρουν αυτούσια ορισμένα "κλισε' που έχει αναπτύξει η κοινωνία μας σχετικά με την πολιτική οικολογία;

Ποια χαρακτηριστικά θα έπρεπε να έχει σήμερα η πολιτική και κοινωνική οικολογία για να είναι χρήσιμη σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στα όρια της και μια οικονομία που φαίνεται αδύνατο να σταθεί στα πόδια της;

Πως μπορεί η πολιτική οικολογία να δώσει πειστικές απαντήσεις για θέματα οικονομίας και βιώσιμης ανάπτυξης και να μην περιοριστεί σε μια μονοσήμαντη περιβαλλοντική ατζέντα που της αφαιρεί υποστηρικτές (φυσικά εδώ θα σημείωνα ότι άλλο τόσο πάσχει και η μονοσήμαντη οικονομική ατζέντα άλλων πολιτικών χώρων);

Από την μονοσήμαντη "περιβαλλοντική" οικολογία στην ρεαλιστική οικολογία:

Η πολιτική οικολογία στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση:

- Θα καταφέρει να υπερβεί τον κατακερματισμένο, αυστηρά «περιβαλλοντικό» της χαρακτήρα και να ενταχθεί στις δυνάμεις της μεταρρύθμισης ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη στην αριστερίστικη ρητορική της στείρας άρνησης;

- Θα καταφέρει να διαβάσει τα προβλήματα με ένα δημιουργικό, συνθετικό τρόπο, συζητώντας διαρκώς με την κοινωνία και τους πολίτες αλλά μη φοβούμενη να συγκρουστεί με αυτούς όταν χρειαστεί;

- Θα καταφέρει να προτείνει αλλά και να συναινέσει σε λύσεις που έχουν ένα αποδεκτό (αλλά όχι μηδενικό) οικολογικό αποτύπωμα και αντιπροσωπεύουν ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε σήμερα –συνδυαστικά- για την κοινωνία και το περιβάλλον;

-Θα συμβάλλει στην δημιουργία συναινέσεων σε λύσεις που μεγιστοποιούν το όφελος για το σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες, ξεπερνώντας το γνωστό σε όλους μας σύνδρομο NIMBY (notinmybackyard);

- Θα μπορέσει να γίνει κύτταρο δημοκρατίας, να είναι ανοιχτή στην κοινωνία των πολιτών και να στηρίξει την ολόπλευρηανάπτυξη της ή θα κλειστεί πίσω από πόρτες και πολιτικά στεγανά, με επίφαση την δημοκρατία των λίγων κομματικών στελεχών;

Με άλλα λόγια θα καταφέρει να εξελιχθεί σε μια δύναμη ρεαλιστικής οικολογίας δημιουργώντας και προτείνοντας εφικτές, άμεσα υλοποιήσιμες λύσεις, δίνοντας αποτελεσματικές απαντήσεις σε προβλήματα αλλά συγχρόνως χτίζοντας την μακροπρόθεσμη στρατηγική για την αειφορία;

Τέλος θα μπορέσει να αντισταθεί και να απορρίψει την βία από όπου και αν προέρχεται, χωρίς αστερίσκους και συγχωροχάρτια, όπως επιβάλλεται για ένα πολιτικό χώρο που έχει δώσει για χρόνια μάχες στο πεδίο αυτό;

Από τον τρόπο που θα απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα θα εξαρτηθεί πολύ και το μέλλον της πολιτικής οικολογίας στην χώρας μας (κατά την ταπεινή μου άποψη...)


*Η Μαρία Βιτωράκη είναι χημικός μηχανικός, καθηγήτρια επιστήμης περιβάλλοντος


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Γιάννης Σακιώτης: Ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων

από την έρευνα της Μελίττας Γκουρτσογιάννη, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ; –3

Γιάννης Σακιώτης (Πολιτικός επιστήμονας, συνεργάτης πολλών οικολογικών περιοδικών):
Πιστεύω ότι τα πράσινα κόμματα δεν διέθεταν ιδεολογική σπονδυλική στήλη. Έτσι, ήταν εύκαμπτα προς κάθε κατεύθυνση: αριστερά, κέντρο, δεξιά. Αν και γεννήθηκαν από την αριστερά έκαναν το παν να διαφοροποιηθούν από αυτήν για να μπορούν να απευθύνονται στο ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο. Αυτή όμως ήταν η μεγάλη τους αστοχία και ταυτόχρονα η χαμένη ιστορική ευκαιρία που είχαν: αντί να εφορμήσουν στο κενό που άφησε η πτώση του κομουνισμού και να διεκδικήσουν μια νέα, οικολογική αριστερά, χάθηκαν στις μεταφράσεις μεταξύ πραγματιστών και ακτιβιστών.
Να προσθέσω έναν ακόμη παράγοντα: τα πρόσωπα. Αποδείχθηκε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία το ποιοι άνθρωποι, με ποιες δυνατότητες και με ποιες ικανότητες βρέθηκαν στα τιμόνια των πράσινων κομμάτων, τουλάχιστον για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα για το πού πήγαν καλά και πού όχι. 
Η ελληνική περίπτωση είναι χαρακτηριστική, όχι τόσο για το ποιοι συμμετείχαν ηγετικά στο πράσινο κίνημα όσο για το ποιοι δεν συμμετείχαν: ένα μεγάλο και πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο της επιστημονικής οικολογίας και του οικολογικού κινήματος της κοινωνίας πολιτών αποθαρρύνθηκε ή έστω δεν βρήκε το κίνητρο να συμμετάσχει.
Ακόμη, αιτία της πορείας που ακολουθήθηκε σε όλη την Ευρώπη είναι η γραφειοκρατικοποίηση των πράσινων. Οι ευαισθητοποιημένες οικολογικά κοινωνίες του ευρωπαϊκού χώρου ξεκίνησαν ένα βουβό κίνημα αυτο-οργάνωσης εναλλακτικών μοντέλων ή έστω εναλλακτικών περιόδων διαβίωσης. Η κοινωνική οικονομία κάθε μορφής (τυπική,αλλά κυρίως άτυπη), εξαπλώνεται την τελευταία δεκαετία, πολλαπλασιάζοντας τους οπαδούς της όχι μόνο μεταξύ των ψηφοφόρων των πράσινων κομμάτων. Καταγράφεται μία σημαντική στροφή από τον περιβαλλοντισμό στην πιο ολιστική “κοινωνική-περιβαλλοντική” ευαισθητοποίηση. Έτσι, διαμορφώνονται δίκτυα μιας ιδιαίτερης σοσιαλιστικής πρακτικής, η οποία συνυπάρχει με την “πραγματική” οικονομία των κερδών και της κρίσης.

Αυτό το ρεύμα μεγαλώνει και με έναν διαφορετικό τρόπο αναπτύσσεται και σε φτωχές κοινωνίες -Ινδία- και σύντομα θα είναι απειλητικό για τον καπιταλισμό. Άποψή μου είναι ότι θα εκφραστεί μέσα από μία αναγέννηση της ηγεσίας της σοσιαλδημοκρατίας και της δημοκρατικής παράταξης, με την ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων. Καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις αναμενόμενες εξελίξεις θα έχει η Αμερική: μια δεύτερη εκλογή του Ομπάμα και του Μπάιντεν θα φέρει μεγάλες αλλαγές που αναμφίβολα θα επηρεάσουν και την Ευρώπη. 
Οι έννοιες κλειδί για την νέα ιδεολογία θα είναι το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα, ιδίως εκείνα που αναφέρονται στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια (το αξιοβίωτο) κάθε ανθρώπου.
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, μία ήδη ιστορική φιγούρα στην παγκόσμια πολιτική, ίσως διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε αυτές τις διεργασίες. Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν διαθέτει και πολλές ηγετικές προσωπικότητες. Και σήμερα τις χρειάζεται όσο ποτέ.


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Πως θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών;

Τέσσερις συν μία προτεραιότητες για την πολιτική οικολογία
Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Δεν το κάνει τόσο από ανικανότητα, όσο από ιδιοτελές συμφέρον. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών που εκφράζει. Οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα και κοκορομαχούν γύρω από το λάθος ερώτημα «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο». Κρύβουν την ουσία του προβλήματος: πώς θα αλλάξουμε την χώρα και θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών, πώς θα γίνει το πελατειακό Κράτος Δημόσιος Υπηρέτης, πώς το συντεχνιακό συμφέρον θα αντικατασταθεί από το δημόσιο συμφέρον, πώς θα γίνουμε από Πελάτες Πολίτες, πώς η Ευρώπη θα αποκτήσει, εκτός από κοινό νόμισμα, πολιτική ενότητα και πώς αυτή θα μετασχηματίσει οικολογικά και κοινωνικά την Ευρώπη ανασυντάσσοντας το Ευρωπαϊκό Όραμα.
(Κείμενο πολιτικού διαλόγου ενόψει του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων 7,8 & 9 Δεκεμβρίου - από την ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον χώρο της οικολογίας, thinkΠ)


Εισαγωγικά

Ο σκληρός πυρήνας της πολιτικής οικολογίας περιέχει ζητήματα που σχετίζονται με:
  • την προστασία του περιβάλλοντος,
  • την αειφορία και τη βιωσιμότητα,
  • τα ανθρώπινα δικαιώματα,
  • την υπεράσπιση και προώθηση των αρχών της μη-βίας

Οι πολιτικές για αυτά τα ζητήματα οφείλουν να διαπερνούν και να συνέχουν τις διάφορες πολιτικές μας αποφάσεις και επιδιώξεις.
Κλιματική Αλλαγή
Από αυτή τη σκοπιά (και όχι μόνο), η κλιματική αλλαγή αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον στο παγκόσμιο επίπεδο. Σχετίζεται άμεσα με τα προτάγματα της οικολογίας καθώς θέτει τα όρια και το περιεχόμενο της ανάπτυξης, τη βιωσιμότητα στη διαχείριση των φυσικών πόρων και τη διαγενεακή δικαιοσύνη. Η ανάγκη για άμεση και δραστική μείωση των εκπομπών Αερίων του Θερμοκηπίου με στόχο το 80% μέχρι το 2050, συνεπάγεται βαθιές μεταρρυθμίσεις στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών με κύριους πυλώνες την εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών, ώστε σταδιακά να αντικαταστήσουν πλήρως τα ορυκτά καύσιμα.
Ταυτόχρονα όμως το κλιματικό κριτήριο θα πρέπει να αποτελεί βασικό άξονα χάραξης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Καθώς είναι πλέον σαφές ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι αναστρέψιμη, η προσπάθεια στρέφεται αφενός στον περιορισμό της και αφετέρου στην αντιστάθμιση των επιπτώσεων της.
Για το σκοπό αυτό απαιτούνται επείγουσες παρεμβάσεις και στην κοινωνική πολιτική, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί παρακολούθησης των αλλαγών και στήριξης των πληττόμενων ανθρώπων αλλά και οικοσυστημάτων τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.
Στη σημερινή συγκυρία θέλουμε να αναδείξουμε τη σημασία τεσσάρων ζητημάτων και να τοποθετηθούμε πάνω σε αυτά έχοντας πάντα κατά νου αυτόν το σκληρό πυρήνα πολιτικής που προαναφέραμε:

Α. Ομοσπονδιακή Ευρώπη.

Χρειαζόμαστε άμεσα «περισσότερη» Ευρώπη 
Η λύση για τη σημερινή οικονομική και πολιτική κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Παρά τα σημαντικά προβλήματα δυσλειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών, παρά το δημοκρατικό έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ΕΕ σε πολλές περιπτώσεις έχει εξαναγκάσει κυβερνήσεις να υιοθετήσουν προοδευτικά μέτρα που σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα και την αειφορία και προοδευτικές πολιτικές που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν οι σχετικοί πολιτικοί συσχετισμοί σε εθνικό επίπεδο δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί. Η διεκδίκηση της βιωσιμότητας και της αειφορίας, μια εναλλακτική επομένως οικονομική πολιτική, μπορεί να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες εφαρμογής μόνο στο πλαίσιο μιας ενοποιημένης Ευρώπης
Για αυτό είμαστε αποφασιστικά υπέρ ...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Φίλιπ Λάμπερτς (ΕΠΚ): Να πετύχουμε τη μετατροπή μας από ειδικούς στις καταγγελίες σε ολοκληρωμένους παρόχους λύσεων


Η ομιλία του Φίλιπ Λάμπερτς, στην Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος

από το blog ΒΙΟ...ΛΟΓΙΕΣ

Μετά από μια δεκαετία θητείας στην Επιτροπή του ΕΠΚ, ο Φίλιπ Λάμπερτς αποχωρεί. Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του παρουσίασε μια επισκόπηση του πολιτικού τοπίου στην Ευρώπη και της αναγκαίας πορείας του κόμματος.

Εισαγωγή

Αγαπητοί φίλοι,
Σχεδόν δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που μου δείξατε την εμπιστοσύνη σας, εκλέγοντας με για πρώτη σ΄αυτό που ήταν τότε γνωστό ως Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας των Πράσινων Κομμάτων. Δύο φορές κατά σειρά ανανεώσατε αυτή την εμπιστοσύνη κάνοντάς με συμπρόεδρο του κόμματός μας. Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω, ακόμη μια φορά, για την εμπιστοσύνη αυτή, η οποία πράγματι είναι κατά τη γνώμη μου η ραχοκοκαλιά κάθε σημαντικού ανθρωπίνου επιτεύγματος και την έχω στο κέντρο της ζωής μου.

Θα μπορούσα να διαθέσω λίγο χρόνο αναλογιζόμενος μαζί σας όσα εμείς, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι, πετύχαμε στη διάρκεια της δεκαετίας που πέρασε. θα προτιμήσω να σας αφήσω να το σκεφτείτε και να το αποτιμήσετε μόνοι σας. Πάντως, και στο βαθμό που αφορά εμένα, ένα πράγμα που ξεχωρίζει στη μνήμη μου , είναι η ικανότητά μας, εννιά μήνες μετά το ξέσπασμα της χειρότερης οικονομικής κρίσης από το 1929, να βγούμε νικητές στις Ευρωπαϊκές εκλογές του 2009.

Μέχρι τότε οι Πράσινοι θεωρούνταν κάτι σαν πολυτέλεια που οι κοινωνίες μπορούν να απολαμβάνουν στους καλούς καιρούς, τότε 7% των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας είδαν ως ανθρώπους άξιους εμπιστοσύνης σε καιρούς κρίσης.

Σκιαγραφώντας το σκηνικό

Έκτοτε η θύελλα έχει καταστεί χειρότερη. Ξεκινώντας από δημοσιονομική η κρίση διαμορφώθηκε σε ευρύτερα οικονομική και τελικά κοινωνική. Σύμφωνα με την Γιούροστατ, το 2010, 115 εκατομμύρια ευρωπαίοι, δηλαδή το 23% των πολιτών μας, βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και το 27% των παιδιών κάτω των 18 ετών. Και αυτά συνέβαιναν δύο χρόνια πριν. Φυσικά όλοι έχουμε κατά νουν τα επίπεδα της νεανικής ανεργίας να περνούν το 50% στην Ελλάδα και την Ισπανία. Αλλά τι να πούμε και για το 40% των Βουλγάρων, των Ρουμάνων, των Λετονών που βρίσκονται στο χείλος της εκπτώχευσης; Ακόμη και στις πλούσιες Γαλλία και Γερμανία σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας. Εξάλλου το να έχεις μια δουλειά δεν εξασφαλίζει πια μια αξιοπρεπή ζωή. Στην Ευρώπη έχουμε ...

Χρήστος Δουλκερίδης (Πράσινος υπουργός στο Βέλγιο): Όσα μέτρα κι αν πάρει η Ελλάδα, αν παράλληλα -και κατά προτεραιότητα- δεν χτίσει ένα κανονικό κράτος, δεν θα πάμε πουθενά

"Η Ελλάδα μπορεί και να αλλάξει τον τρόπο διακυβέρνησής της και στην Ευρώπη να παραμείνει"

Συνέντευξη του Χρήστου Δουλκερίδη, Πράσινου υπουργού οικισμού στην περιφέρεια των Βρυξελλών στον Νίκο Ράπτη και την Προοδευτική Πολιτική 
Νίκος Ράπτης (ΝΡ): Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση και να παραμείνει στην ευρωζώνη;

Χρήστος Δουλκερίδης (ΧΔ): Αυτή η ερώτηση είναι λίγο δύσκολη για έναν πολιτικό. Το «αν» είναι μια ερώτηση που απευθύνεται σε έναν παρατηρητή: έναν δημοσιογράφο, έναν πολιτικό επιστήμονα... Η πολιτική αφορά το τι «πρέπει» να γίνει. Το ερώτημα άρα γίνεται «πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη η Ελλάδα;» Σίγουρα ναι! «Πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη;» Νομίζω ότι αν αναλύσουμε όλα τα δεδομένα και για τον ελληνικό λαό και για τον ευρωπαϊκό λαό (και ελπίζω μια μέρα αυτά να ταυτίζονται όλως διόλου και ελπίζω μια μέρα να μπορούμε να λέμε πως όποτε έχει ένα πρόβλημα η Ελλάδα ή η Ιταλία ή η Νορβηγία ή η Ολλανδία ή η Πολωνία υπάρχει ένα «ευρωπαϊκό πρόβλημα»-τελεία!) η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη. Αλλά βέβαια, επειδή υπάρχει κι αυτό, να μην απαιτείται να γίνει ό,τι να 'ναι προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη.

«Ακριβώς διότι τίθεται το ζήτημα της αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μπορούν να λαμβάνονται ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, που σε ένα κανονικό κράτος και σε μια κανονική δημοκρατία δεν θα μπορούσαν να ληφθούν τόσο εύκολα»

Ακριβώς επειδή αυτό το ερώτημα τίθεται, το ότι η Ελλάδα δηλαδή μπορεί να είναι ή να μην είναι μέλος της ευρωζώνης, αυτό επιτρέπει σε μερικούς να σκέφτονται με πολύ πιεστικούς όρους και να επιβάλλουν μέτρα που δεν αφορούν καθαυτό το καλό της Ελλάδας, αλλά μέτρα που υπερασπίζονται μια πολιτική σκέψη ακραία νεοφιλελεύθερη, μέτρα δηλαδή που αν υπήρχε ένα κανονικό κράτος και μια δημοκρατία που να λειτουργούσε κανονικά δεν θα ήταν δυνατό να τα εφαρμόζουν τόσο εύκολα.

ΝΡ: Εννοείτε την «ευρωπαϊκή επιτροπή» (Κομισιόν);

ΧΔ: Εννοώ, ναι, μερικά άτομα στην Κομισιόν... Μερικές ενέργειές τους στο οικονομικό επίπεδο σπρώχνουν τα πράγματα προς τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, εκμεταλλευόμενοι βέβαια μια Ελλάδα που στο πολιτικό επίπεδο θα έπρεπε να ντρέπεται για όσα συμβαίνουν εδώ πέρα!

ΝΡ: Η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι αν οι ελληνικές κυβερνήσεις κάνουν ό,τι πρέπει στον τομέα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της μαφιακής οικονομίας, της διαφθοράς...

ΧΔ: Λοιπόν, όσον αφορά αυτήν την ερώτηση... Κατ' αρχήν να διευκρινίσω πως εγώ είμαι Βέλγος πολιτικός. Δεν διαθέτω ούτε τον χρόνο, ούτε τις ευκαιρίες να παρακολουθώ από πολύ κοντά όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, και άρα όσα λέω δεν τα λέει ούτε καμιά αυθεντία, ούτε κάποιος ειδικός επιστήμονας. Θέλω να σημειώσω πως όσα θα πω τα λέει μεν κάποιος που βλέπει τα πράγματα από μακριά, αλλά ασφαλώς τα βλέπει και με αγάπη και με ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Δεν θέλω να μιλήσω τόσο για τα οικονομικά μέτρα του λαμβάνονται, πέραν της εξής παρατήρησης: εκτιμώ πως η μεγαλύτερη καταγγελία που θα μπορούσαμε να κάνουμε ενάντια στα μέτρα αυτά είναι πως δεν φαίνεται να τα χαρακτηρίζει κοινωνική ισορροπία. Μου φαίνεται πως επειδή είναι πιο εύκολο να χτυπήσεις αυτούς που δεν μπορούν να μηχανευτούν τρόπους που θα τους επιτρέψουν να μην πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί, τελικά χτυπιούνται άνθρωποι που ούτε εκμεταλλεύτηκαν το κράτος όταν μπορούσαν να το κάνουν, και οδηγηθήκαμε τελικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. ούτε έχουν πραγματικά την δυνατότητα να μειώσουν τους μισθούς τους... Από αυτήν την άποψη, τα μέτρα είναι άδικα. Αλλά να μην επιμείνω στα οικονομικά μέτρα, για τα οποία εξάλλου τόση συζήτηση γίνεται...
Αυτό που μου φαίνεται το πιο σημαντικό και πως τελικά φοβάμαι πως περνάει από δίπλα μας έτσι που αντιμετωπίζουμε το ελληνικό ζήτημα, με τις προτάσεις που προέρχονται είτε από τα ευρωπαϊκά όργανα, είτε από την ελληνική κυβέρνηση, είναι να πάρουμε επιτέλους μέτρα ώστε να κτιστεί στην Ελλάδα ένα καθ' εαυτό κράτος. 
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όταν επισκεπτόμουν την Ελλάδα την εποχή που αντιμετώπιζε τις μεγάλες πυρκαγιές. Είχα έρθει τότε από αλληλεγγύη, να δω πώς ...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ντάνυ Κον Μπεντίτ: Για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη σήμερα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, χρειάζεται μεταρρύθμιση του κράτους

Η Ομιλία του ΝΤΑΝΥ ΚΟΝ-ΜΠΕΝΤΙΤ στο συνέδριο του Eυρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος (ΕGP) – Αθήνα 7/11/12: Εισαγωγή στη συζήτηση Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ

(από το blog, melittag.wordpress.com - απομαγνητοφώνηση και μετάφραση Μελίττα Γκουρτσογιάννη με τη βοήθεια του Νίκου Μυλωνά)

από τ’ αριστερά προς τα δεξιά:
Φιλίπ Λαμπερτς, Ρεμπέκκα Χαρμς,
Βούλα Τσέτση, Ντανύ Κον-Μπεντίτ
Ένα ζήτημα είναι να τίθεται υπό αμφισβήτηση μια μπλοκαρισμένη αγορά εργασίας και άλλο ζήτημα είναι να επιβάλλεται σε μια κοινωνία μια απώλεια μισθών της τάξεως του 30% και 40%. Παίρνω ένα τυχαίο παράδειγμα: ένας καθηγητής γερμανικών μέσα σε δύο χρόνια έχασε το μισό του μισθό: από 1400 € έφτασε στα 650 € και έχει οικογένεια να θρέψει. Αυτό, που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν στο Παρίσι, στο Βερολίνο και σε άλλες χώρες, είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικασία παγώματος μισθών αλλά για τη μείωση της αγοραστικής δύναμης κατά 50% των Ελλήνων πολιτών. 
Κατάσταση που γίνεται ακόμη πιο σκανδαλώδης, όταν στην πράξη υπάρχει φοροδιαφυγή από την ροή κεφαλαίων προς την Ελβετία και προς άλλες χώρες. Πλούσιοι που έχουν στην Αθήνα και στα νησιά βίλες με πισίνες, γιατροί, δικηγόροι και άλλοι… άνθρωποι που δηλώνουν στην εφορία τις μίνιμουμ αποδοχές που προβλέπει ο νόμος και δεν πληρώνουν φόρους. 
Και δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, ένα ολόκληρο τμήμα της κοινωνίας έχει αυτή τη συμπεριφορά. Αυτοί που σήμερα πληρώνουν φόρους είναι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα – όσοι έχουν ακόμα δουλειά και δεν είναι άνεργοι – και οι συνταξιούχοι, επειδή οι φόροι παρακρατούνται από το εισόδημά τους εξ αρχής, και έτσι συχνά η φορολογία πιάνει το πιο αδύναμο κομμάτι της κοινωνίας.
Νομίζω λοιπόν ότι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα σήμερα της Ελλάδας: υπάρχει μια πλειοψηφία πολιτών που πλέον καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα πρέπει ν’α αλλάξουν, αλλά έχουν ένα αίσθημα βαθιάς αδικίας. Μιας βαθιάς αδικίας που επέβαλαν οι εξελίξεις (…) Και θέλουν αυτή η αδικία να αποδειχτεί. 
Για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη σήμερα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, χρειάζεται μεταρρύθμιση του κράτους. Π.χ. έχουμε το πρόβλημα της φοροδιαφυγής. Τα νούμερα δεν είναι εξακριβωμένα, αλλά κάποιοι μιλούν για 100 δις από φοροδιαφυγή καταθέσεων που έχουν φύγει προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ίσως στην Ελβετία, το Λουξεμβούργο, την Κύπρο, την Αυστρία -κι εγώ δεν ξέρω που αλλού. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μου είναι ακατανόητη όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. 
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κάθε χώρα να διαπραγματεύεται χωριστά με την Ελβετία ας πούμε, για να επαναπατρίσει τα κεφάλαια που είναι ύποπτα φοροδιαφυγής. Το έκανε το Βέλγιο, το έκανε η Ιταλία, το έκανε και η Ελλάδα. 
Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ελλάδας: Η Ελλάδα απέναντι στις ελβετικές τράπεζες είναι μόνη της. Τι μέσα πίεσης προς τις τράπεζες διαθέτει και μπορεί να χρησιμοποιήσει; 
Όταν βλέπουμε τι πίεση άσκησαν οι ΗΠΑ για να υποχρεώσουν τις ελβετικές τράπεζες να παραδώσουν τις λίστες με τα ονόματα των καταθετών στις αμερικανικές φορολογικές αρχές: η κυβέρνηση του Ομπάμα χρησιμοποίησε ως έσχατο μέσο -φυσικά υπό εντελώς διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων- την απειλή ότι, αν δεν δώσουν τις λίστες, η αμερικανική κυβέρνηση θα αποσύρει τις άδειες των ελβετικών τραπεζών για οικονομική δραστηριότητα στην αμερικανική αγορά. 
Για μια διεθνή τράπεζα το να μην είναι παρούσα στις αγορές ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο… Πρόκειται για bras de fer. 
Φαντάζεστε μια ελληνική κυβέρνηση να πάει στην Ελβετία και να κάνει κάτι τέτοιο; Το πρόβλημα λοιπόν είναι, γιατί να μην κάνει τις διαπραγματεύσεις με τις ελβετικές ή άλλες τράπεζες για την άρση του τραπεζικού απορρήτου η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, (π.χ. η Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Το τραπεζικό απόρρητο δεν μπορεί να δημοσιευτεί επίσημα στις διάφορες χώρες, αλλά μπορούν ...

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Θέλουμε μια κοινωνική, πράσινη Ευρώπη

 Αθήνα - ανταπόκριση* 

Οι νεοεκλεγείς συμπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, Monica Frassoni και Reinhard Bütikofer, ευρωβουλευτές, επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους, μαζί με τους συναδέλφους τους Πράσινους, να φέρουν βιώσιμες οικονομικές και κοινωνικές λύσεις για τους λαούς της Ευρώπης.

Η ψηφοφορία για τον ελληνικό εθνικό προϋπολογισμό αναμένεται την Κυριακή το βράδυ στην Αθήνα, την παραμονή της συνάντησης των Υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που θα συζητήσουν το νέο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα. Μιλώντας εκ μέρους του Συμβουλίου των Ευρωπαίων Πράσινων στην ελληνική πρωτεύουσα, η Frassoni επανέλαβε ότι για να προχωρήσει η Ευρώπη και για να ευδοκιμήσουν οι πολίτες της Ευρώπης , θα πρέπει να αποδεχθούμε την αλληλεγγύη.
"Είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη για την εν λόγω επιβεβαίωση, καθώς και ότι πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Είμαστε εδώ για να δείξουμε την πίστη μας ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση για την Ελλάδα, καθώς και για την Ευρώπη, αλλά σίγουρα όχι μέσα από το στραγγαλισμό και τις αναποτελεσματικές προϋποθέσεις που θέτει η τρόικα", είπε η Frassoni.
"Το σαφές μήνυμα μας είναι τριπλό: Η Ευρωζώνη πρέπει να δώσει στην Ελλάδα δύο χρόνια ακόμη για την εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων. Για να διευκολυνθεί η έξοδος από την κρίση το ελληνικό δημόσιο χρέος θα πρέπει να γίνει βιώσιμο. Το ξεπέρασμα της πιστωτικής κρίσης και της χρηματοδότησης των επενδύσεων στην πραγματική οικονομία μέσω του νέου προγραμματισμού κονδυλίων της ΕΕ είναι υψίστης σημασίας", δήλωσε ο Reinhard Bütikofer.
Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι γνωρίζουν πολύ καλά τις προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν τα επόμενα δύο χρόνια, εν όψει των ευρωπαϊκών εκλογών του 2014 και των εθνικών εκλογών που έρχονται σε μεγάλες χώρες, κυρίως την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία.

Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι στην Αθήνα υποστήριξαν την δυνατότητα και το δικαίωμα όλων των ευρωπαίων πολιτών να επηρεάσουν τις αποφάσεις, και κάλεσε την ΕΕ να λάβει αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής Ένωσης.

*από το http://europeangreens.eu/news/solidarity-greece-says-european-greens-new-executive. μτφ. Γιώργος Παπασπυρόπουλος


Τι είδε η ΑΥΓΗ (κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ) από την σύνοδο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος στην Αθήνα...


http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=726939
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=726944

Τα σχόλια δικά σας....

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ: "Ο ελληνικός λαός να επιστρέψει στην Ευρώπη και να μην καταλήξει στην άκρα δεξιά"

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ: "Η επάνοδος δικτατορίας στην Ελλάδα είναι ανοικτό ενδεχόμενο" 
Αναδημοσίευση από το «ΒHMagazino» και την Προοδευτική Πολιτική
της Μαρίας Λούκα
Στις 6 Μαΐου 1968 ο νεαρός φοιτητής της Ναντέρ, Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit, DC-B) έμπαινε στη Σορβόννη προκειμένου να δικαστεί από το πειθαρχικό συμβούλιο, με τη γροθιά υψωμένη, τραγουδώντας τη «διεθνή». Στις 12 Σεπτεμβρίου 2012, o 67χρονος πλέον ευρωβουλευτής και συμπρόεδρος του ευρωπαϊκού κόμματος των «πρασίνων» (EGP), Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, έμπαινε στην αίθουσα της ολομέλειας της ευρωβουλής στο Στρασβούργο με το δάχτυλο τεντωμένο στην τρόικα, ψέγοντας τις πρακτικές της στην Ελλάδα και ζητώντας την ενίσχυση της χώρας, ώστε «ο ελληνικός λαός να επιστρέψει στην Ευρώπη και να μην καταλήξει στην άκρα δεξιά». 
Η αλήθεια είναι ότι στα χρόνια πού μεσολάβησαν ο «κόκκινος Ντάνι» πρασίνισε και η «φαντασία στην εξουσία» μετεξελίχθηκε σε «εξουσία με φαντασία». Οι επικριτές του τού καταλογίζουν ενσωμάτωση στο σύστημα. Όλοι ωστόσο, αναγνωρίζουν ότι η ιστορία θα τον καταγράψει ως αναμφισβήτητο ηγέτη μιας εξέγερσης η οποία έμελλε να ταρακουνήσει την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Ο Κον-Μπεντίτ πάντως τα τελευταία τρία χρόνια κάνει διαρκείς και θορυβώδεις παρεμβάσεις ενάντια στο πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. 
Θα βρεθεί στην Ελλάδα μεταξύ 9-11 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του συμβουλίου του EGP το οποίο θα διεξαχθεί στην Αθήνα, και εκεί θα παρουσιαστούν οι εναλλακτικές προτάσεις του κόμματος για την οικονομική κρίση στην Ευρώπη.
Μαρία Λούκα (ΜΛ): Στην Ελλάδα είστε αρκετά δημοφιλής λόγω των δημόσιων παρεμβάσεων που έχετε κάνει υπέρ της χώρας την τριετία αυτή των δανειακών συμβάσεων. Στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα πιστεύετε ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να εξακολουθεί να τηρεί τις υποδείξεις των πιστωτών της;

DC-B: Έτσι όπως βλέπω εγώ τα πράγματα τουλάχιστον, η Ελλάδα θα έπρεπε να πει στους δανειστές της: «εντάξει, καταβάλλουμε προσπάθειες, έχουμε βελτιώσει αρκετά τα δημοσιονομικά μας, αλλά και εσείς από την πλευρά σας θα πρέπει να περιορίσετε τις πιέσεις και να διασφαλίσετε ένα ελάχιστο κοινωνικής προστασίας και συνοχής για την Ελλάδα». Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα πρέπει επιτέλους να καταλάβει πως η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει από αυτή την κρίση μόνο έτσι, διατηρώντας την κοινωνική συνοχή της. Η Ελλάδα από την πλευρά της θα πρέπει να μην απευθύνεται μόνο στο Βερολίνο, αλλά και στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, στη Λισαβόνα. Πειθαρχία χωρίς αλληλεγγύη, άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη, που να εκφράζεται μέσα από μαζικά προγράμματα κοινωνικής συνοχής, δεν είναι βιώσιμη και μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική αποδιάρθρωση.
Μέχρι σήμερα, ένα από τα προβλήματα με την τρόικα είναι ότι κανένας τους δεν δίνει λογαριασμό και δεν εγκαλείται από τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Αυτό τους κάνει ανεξέλεγκτους. Για αυτόν τον λόγο, στην παρούσα φάση θέσαμε το ζήτημα και καταβάλλουμε προσπάθειες ώστε τουλάχιστον οι αντιπρόσωποι της «ευρωπαϊκής επιτροπής» (Κομισιόν) να λογοδοτούν στο ευρωκοινοβούλιο.

"Υπάρχει η δυνατότητα μέσα να τεκμηριωθούν οι παράνομες δραστηριότητες της "Χρυσής Αυγής" και να τεθεί εκτός νόμου το κόμμα αυτό"

ΜΛ: Παλαιότερα είχατε μιλήσει για κίνδυνο αναβίωσης δικτατορικών καθεστώτων στην Ελλάδα. Θεωρείτε ότι η κρίση μπορεί να τροφοδοτήσει τέτοιους σχεδιασμούς;

DC-B: Δυστυχώς ισχύει Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το ενδεχόμενο μιας επιστροφής σε δικτατορικά καθεστώτα στην Ελλάδα είναι ένα από τα σκοτεινά, αλλά πιθανά σενάρια που δεν μπορούν να αποκλειστούν. Για την ώρα, δεν μπορώ να πω περισσότερα.

ΜΛ: Σας ανησυχεί η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα;

DC-B: Σαφώς. Ειδικά η «χρυσή αυγή» (ΧΑ) αντιπροσωπεύει μια απειλή για τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Αν και από θέση αρχής είμαι γενικά απρόθυμος να συναινέσω στο να τίθενται με ευκολία πολιτικά κόμματα εκτός νόμου, στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν πολλά στοιχεία έκνομων δράσεων. Το κόμμα αυτό χρησιμοποιεί βία, επιτίθεται σε ανθρώπους, υπάρχουν πλέον ουσιώδεις μαρτυρίες για το γεγονός ότι μετέχει σε παραστρατιωτικές δραστηριότης. 'Αρα, υπάρχει και η δυνατότητα μέσα από μια νόμιμη αποδεικτική διαδικασία να τεκμηριωθούν οι παράνομες δραστηριότητες αυτού τον κόμματος και ως αποτέλεσμα να τεθεί εκτός νόμου. Επιμένω, όμως, ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μόνο με έναν νόμιμο και στέρεα τεκμηριωμένο τρόπο και με καμία άλλη μέθοδο. Πρέπει να χρησιμοποιηθούν δημοκρατικά εργαλεία και όχι αυταρχικά προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα εξτρεμιστικών κομμάτων όπως η ΧΑ.

"Δεν ξέρω αν έχω μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον για τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική τοποθέτησή του. Αντιθέτως είναι άξια θαυμασμού η υπεύθυνη στάση της ΔΗΜΑΡ, που προσπαθεί να συμβάλει δημιουργικά στην αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης στην Ελλάδα'

ΜΛ: Εν όψει των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών, οι Έλληνες «πράσινοι» επέλεξαν να μη συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς αποτιμάτε πλέον αυτή τη στάση; Δεν πρέπει να συγκροτηθεί ένα ευρύ προοδευτικό μέτωπο αριστερών δυνάμεων στην Ελλάδα;

DC-B: Το ρεύμα των «πρασίνων» γενικώς επιδιώκει συμμαχίες και συνεργασίες. Προσωπικά, δεν ξέρω αν έχω μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον για τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική τοποθέτησή του. Βέβαια, σε λίγες ημέρες που Θα επισκεφθώ την Ελλάδα, ελπίζω να μπορώ να έχω μια πληρέστερη εικόνα των πραγμάτων στη χώρα σας. Ωστόσο, Θα πρέπει να τονίσω ότι μου έχει κάνει καλή εντύπωση η υπεύθυνη στάση του κόμματος της «δημοκρατικής αριστεράς» (ΔΗΜΑΡ), η οποία είναι άξια θαυμασμού για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να συμβάλει δημιουργικά στην αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλα τα παραπάνω δεν απηχούν παρά τις προσωπικές μου απόψεις, εκτιμήσεις και προτιμήσεις. Δεν αφορούν, φυσικά, το τι τελικά θα επιλέξει να κάνει το Ελληνικό κόμμα των «πρασίνων»: αυτό είναι ...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

“Οι πράσινες προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη”, την Παρασκευή στην έναρξη του Συνεδρίου των Ευρωπαίων Πράσινων στην Αθήνα

Ευρωπαίοι Πράσινοι: Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Αθήνα 
Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, 9, 10 και 11 Νοεμβρίου 2012
Πάνω από 350 στελέχη, 28 ευρωβουλευτές, υπουργοί, βουλευτές και ηγέτες των Πράσινων θα βρεθούν στην Αθήνα στις 8-11 Νοεμβρίου για το Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος (ΕΠΚ). 
Η απόφαση για τη διεξαγωγή του στην Ελλάδα είναι μια επιβεβαίωση της δέσμευσης των Ευρωπαίων Πράσινων για αλληλεγγύη προς την ελληνική κοινωνία και στήριξη των Ελλήνων Πράσινων. Το πρόγραμμα του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος (ΕΠΚ) έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προβάλλει την πρόταση των πράσινων για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής. Τονίζει, επίσης, τα σημαίνοντα θέματα για την ΕΕ αυτή την χρονική περίοδο. Ψηφιακά δικαιώματα, μετανάστευση, το μέλλον της ΕΕ και η πράσινη διέξοδος από την κρίση, τα θέματα που κυριαρχούν στις προγραμματισμένες ολομέλειες, τα εργαστήρια και τις παράλληλες ομάδες εργασίας.
Ντάνυ Κον Μπεντίτ
Το Συμβούλιο θα ξεκινήσει με μια δημόσια συζήτηση την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου, ώρα 10.00 με θέμα “Οι πράσινες προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη”. Συμμετέχουν ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ και η Ρεμπέκα Χαρμς (συμπρόεδροι της Ομάδας των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο), o Νίκος Χρυσόγελος (ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων), η Μόνικα Φρασόνι (συμπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος) και ο Ζαν-Μαρκ Νολέτ (Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση της Βαλλονίας/ Βέλγιο και υπουργός βιώσιμης ανάπτυξης, ενέργειας, δημόσιας διοίκησης και έρευνας).


Νίκος Χρυσόγελος
Την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου, στις 13.00, θα δοθεί συνέντευξη στα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ με τη συμμετοχή του Ντάνυ Κον Μπεντίτ (συμπροέδρου της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο), του Νίκου Χρυσόγελου (ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων), της Μόνικα Φρασόνι (συμπροέδρου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος) και της Ζωής Βροντίση (συν-εκπρόσωπου των Οικολόγων Πράσινων).


“Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Πρασινίζοντας της Ευρωπαϊκή Ένωση, κοινωνική Ευρώπη”
θα συζητηθεί σε ολομέλεια το απόγευμα της Παρασκευής 9 Νοεμβρίου, ώρα 16.00- 17.30. Τη συζήτηση συντονίζουν ο Φιλίπ Λαμπέρτς (ευρωβουλευτής και συμπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος) και η Μόνικα Φρασόνι (συμπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος).

Το Σάββατο 10/11, ώρα 11.15-13.00 θα διεξαχθεί συζήτηση σε ολομέλεια με θέμα “Μετανάστευση στην Ελλάδα και την Ευρώπη: Συνεκτικές λύσεις και αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας” με τη συμμετοχή του Γιώργου Τσαρμπόπουλου (Επικεφαλής του Ελληνικού Τμήματος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες), της Γιούντιθ Σαρτζεντίνη (πράσινη ευρωβουλευτής), της Μαρίας Καλλή-Πίνιου (υποψήφια των Οικολόγων Πράσινων για την Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, ακτιβίστρια σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι αποκατάστασης θυμάτων βασανιστηρίων).
Συντονίζει η δημοσιογράφος Μαριλένα Κατσίμη.

Το Σάββατο 10/11, ώρα 16.30-18.00 οργανώνεται στρογγυλό τραπέζι με θέμα “Πράσινη άποψη για τις εξορύξεις στην Ευρώπη” με τη συμμετοχή των Reinhard Bütikofer, Αντιπρόεδρος της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο, εισηγητές για το θέμα των πρώτων υλών στο Ευρωκοινοβούλιο, Jonas Eriksson, βουλευτής και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βιομηχανίας και Εμπορίου στο Σουηδικό Κοινοβούλιο εκπροσωπώντας τους Σουηδούς Πράσινους, Borislav Sandov, συμπρόεδρος των Πράσινων - Zelenite (Βουλγαρία), Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής Οικολόγων Πράσινων, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Ευρωκοινοβούλιο (Ελλάδα), Oras Tynkkynen, Μέλος των Φιλανδών Πράσινων - Vihreät De Gröna.
Το Σάββατο 10/11, ώρα 18.30-20.00 θα συζητηθεί σε ολομέλεια το θέμα των ψηφιακών δικαιωμάτων μετά την απόρριψη της ACTA με τη συμμετοχή των Jan Philip Albrecht (γερμανός πράσινος ευρωβουλευτής), Eva Lichtenberger (αυστριακή πράσινη ευρωβουλευτής), εκπρόσωπος της οργάνωσης Bits of Freedom (Ολλανδία) και Jérémy Zimmermann, La Quadrature Du Net (Γαλλία).
Στο πλαίσιο του Συμβουλίου έχουν προγραμματιστεί εργαστήρια για τους νέους, τα δικαιώματα των εργαζομένων την εποχή της κρίσης, τα ψηφιακά δικαιώματα, τις κοινωνικές διαστάσεις του Green New Deal (Πράσινη Κοινωνική Συμφωνία), την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών καθώς και για τρέχουσες εκστρατείες – δράσεις αλλά και τις ευρωεκλογές 2014. Το Υπάρχουν, επίσης, παράλληλες συνεδριάσεις του Διαβαλκανικού αλλά και του Μεσογειακού Δικτύου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, του Δικτύου Πράσινων Βουλευτών και του Δικτύου Πράσινων Αυτοδιοικητικών καθώς αντιπροσωπείας των Παγκόσμιων Πράσινων. Θα υπάρχει χωριστή συνάντηση των ηγετών των Πράσινων Κομμάτων καθώς και της ομάδας που θα συντονίσει την κοινή καμπάνια για τις ευρωεκλογές 2014.
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων αλληλεγγύης προς την ελληνική κοινωνία ομάδα Ευρωβουλευτών και στελεχών των Ευρωπαίων Πράσινων θα συμμετάσχουν σε επισκέψεις σε δομές κοινωνικής αλληλεγγύης στην Αττική.

Το Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος διοργανώνεται στο Ξενοδοχείο Κάραβελ, Λεωφόρος Βασιλέως Αλεξάνδρου 2.


Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Υπερ-θεραπευτική Iατρική: Ένα αδιέξοδο μοντέλο


«Ένας 73χρονος άνδρας με μεταστατικό καρκίνο των πνευμόνων δήλωσε στους ιατρούς του ότι δεν επιθυμούσε περαιτέρω παρεμβατικές διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες. Οι ιατροί του συμβουλεύτηκαν έναν ψυχίατρο που γνωμοδότησε ότι ο ασθενής βρισκόταν σε ‘‘άρνηση’’ σχετικά με την ασθένεια του. Κατόπιν πίεσης από τους ιατρούς και την οικογένεια του ο ασθενής συναίνεσε σε περαιτέρω παρεμβατικό διαγνωστικό έλεγχο και θεραπείες (συμπεριλαμβανομένης της τοποθέτησης ενός σωλήνα γαστροστομίας) για να αποβιώσει μετά από 47 ημέρες επώδυνων και εξαντλητικών παρεμβάσεων. Kατά πάσα βεβαιότητα, δεν ήταν ο ασθενής σε ‘‘άρνηση’’, αλλά οι ιατροί του»[1].
Πρόκειται για ένα (μεταφρασμένο) απόσπασμα από την εισαγωγή ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος άρθρου της δημοσιογράφου Jeanne Lenzer, με τίτλο Unnecessary care: are doctors in denial and is profit driven healthcare to blame? [Aχρείαστη (άχρηστη) φροντίδα: βρίσκονται οι ιατροί σε άρνηση και ευθύνεται η καθοδηγούμενη από το κέρδος φροντίδα υγείας;], που δημοσιεύθηκε στο πολύ έγκυρο επιστημονικό-ιατρικό περιοδικό British Medical Journal (ΒΜJ), και που αποτέλεσε έναυσμα αλλά και βασική πηγή πληροφοριών για το σημείωμα που ακολουθεί.

   Το ζήτημα της «υπερβολικής» άσκησης ιατρικής, είτε στο διαγνωστικό, είτε στο θεραπευτικό σκέλος, είναι ένα ακανθώδες και πολύπλοκο ζήτημα με προεκτάσεις ιατρικές, δημόσιας υγείας, ηθικές, (βιο)φιλοσοφικές και οικονομικές. Δεν είμαι καν βέβαιος, ότι ο καταλληλότερος για να το προσεγγίσει -για λόγους αρχής και της απαιτούμενης αμεροληψίας- είναι ένας ιατρός (όπως ο γράφων), εντούτοις θα το επιχειρήσω, γιατί νομίζω ότι η συζήτηση αυτή επείγει να ανοίξει και στην χώρα μας, και όχι μόνο εντός της ιατρικής κοινότητας (εκεί θα έπρεπε να είναι εκ των «ων ουκ άνευ»).

   Οι ιατροί, σε γενικές γραμμές, εκπαιδεύονται να πιστεύουν ότι η πάση θυσία αναβολή του θανάτου, έστω και για λίγες ημέρες είναι επιτακτικό τους καθήκον, και ότι κάθε διαθέσιμο μέσο (και τεχνολογία) οφείλει να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η πρακτική και η συμπεριφορά συνιστά ένα είδος επιστημονικής και ηθικής αυταπάτης που συσχετίζεται όμως με επίταση του μαρτυρίου των ασθενών, αναποτελεσματική αντιμετώπιση του πόνου τους και χαμένο -και όχι κερδισμένο χρόνο- στις τελευταίες μάλιστα (και ίσως πολυτιμότερες) ημέρες και ώρες του βίου. 
Εξηγούμαι: εκατομμύρια άνθρωποι ζουν τις εσχατιές της ζωής τους σε κατά τεκμήριο ψυχρά, αφιλόξενα, συναισθηματικά αποστειρωμένα νοσοκομειακά περιβάλλοντα, ενίοτε υπό συνθήκες αμφισβητούμενης προσωπικής αξιοπρέπειας και παρατεινόμενης αγωνίας, ενώ θα μπορούσαν (ή και θα επιθυμούσαν) να περατώσουν τον βίο τους στη γνώριμη, στοργική ατμόσφαιρα του σπιτικού τους, αφιερώνοντας τον χρόνο που τους απομένει στους οικείους και τους αγαπημένους τους. 
Αν δει κανείς το θέμα με νούμερα, τα στοιχεία δείχνουν ότι το 65% των θανάτων στις Η.Π.Α. συμβαίνουν πλέον σε νοσοκομεία. Πρόκειται για μια μείζονα πολιτισμική αλλαγή σε σχέση με όσα ίσχυαν προ ολίγων δεκαετιών, μια αλλαγή όχι απαραίτητα επί τα βελτίω.

   Το πρόβλημα βέβαια της υπερ-θεραπευτικής ιατρικής δεν περιορίζεται μόνο στους ασθενείς που βρίσκονται κοντά στον θάνατο. 
Οι ιδιαίτερα επιθετικές θεραπευτικές πρακτικές υπολογίζεται ότι προκαλούν 30000 θανάτους  μόνον στους ασφαλισμένους του Medicare στις Η.Π.Α.. 
Συνολικά, οι μη απαραίτητες (ή και επιβλαβείς) ιατρικές παρεμβάσεις εκτιμάται ότι απορροφούν το 10-30% των δαπανόμενων κονδυλίων για υπηρεσίες υγείας στις Η.Π.Α. ή (κρατηθείτε) ...190-610 δις ευρώ ετησίως [2]. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι υπάρχει μια μορφή επιδημίας διενέργειας σφόδρα αμφισβητούμενης ωφέλειας χειρουργικών επεμβάσεων ...

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Έρχονται οι Πράσινοι!


Tο Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος στην Αθήνα | 9-11 Νοεμβρίου 2012, Ξενοδοχείο Κάραβελ, Λεωφόρος Βασιλέως Αλεξάνδρου 2

Πάνω από 350 στελέχη, βουλευτές, ευρωβουλευτές και υπουργοί των Πράσινων θα βρεθούν στην Αθήνα, στις 9-11 Νοεμβρίου (Ξενοδοχείο Κάραβελ, Λεωφόρος Βασιλέως Αλεξάνδρου 2) για το φθινοπωρινό Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος. Η απόφαση για πραγματοποίησή του στην Αθήνα είναι μια επιβεβαίωση της δέσμευσης των ευρωπαίων πράσινων για αλληλεγγύη προς την ελληνική κοινωνία και στήριξη των ελλήνων πρασίνων.
Το πρόγραμμα του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος (ΕΠΚ) στην Αθήνα έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προβάλλει την πρόταση των πράσινων για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής. Τονίζει τα σημαίνοντα θέματα για την ΕΕ αυτή την χρονική περίοδο. Ψηφιακά δικαιώματα, μετανάστευση, το μέλλον της ΕΕ και η πράσινη διέξοδος από την κρίση, τα θέματα που κυριαρχούν στις προγραμματισμένες ολομέλειες, τα εργαστήρια και τις παράλληλες ομάδες εργασίας.
Παράλληλα με την πολιτική συζήτηση και τις δράσεις αλληλεγγύης προς την ελληνική κοινωνία, οι σύνεδροι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμό, να ανακαλύψουν την Ελλάδα, όπως και να γνωριστούν με τα μέλη του Ελληνικού Πράσινου κόμματος και με τους φιλοξενούμενους, ώστε να δούν από πρώτο χέρι πως αντιμετωπίζει ο κόσμος την κρίση. Όποιες και αν είναι οι λύσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, θα πρέπει να λάβουν υπόψιν τον αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων, στις οικογένειές τους, στις ελπίδες τους και στο μέλλον τους τονίζουν συνεχώς οι πράσινοι. Οι συνέπειες των αποφάσεων μας σε ανθρώπινο επίπεδο δεν πρέπει να παραβλέπονται.
Η άφιξή των μελών του ΕΠΚ στην Ελλάδα είναι πάνω απ'όλα μια σαφής δήλωση της απόφασης του ΕΠΚ να προτείνει μια βιώσιμη λύση για την οικονομική κρίση και να ενισχύσει το όραμα μιας Ευρώπης που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως καλοδεχούμενο, ισότιμο εταίρο.
Τα ψηφιακά δικαιώματα, απόλυτα συνυφασμένα με τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτικότητα στον 21ο αι., βρίσκονται στο προσκήνιο με την ήττα της ACTA - μια ήττα που συντονίστηκε και γιορτάστηκε από τους Πράσινους στο Ευρωκοινοβούλιο. Στην Αθήνα, φορείς της κοινωνίας των πολιτών, θα συζητήσουν την τρέχουσα δομή των ατομικών δικαιωμάτων στην οποία αντικατοπρίζεται ο σκοπός και η δυναμική των ψηφιακών δικαιωμάτων. Η συζήτηση θα διεξαχθεί σε ύφος απλό και κατανοητό για το ευρύ κοινό.

Η μετανάστευση θα βρεθεί επίσης ψηλά στην αντζέντα. Όπως είδαμε στην περίπτωση της Ελλάδας αλλά και στην περίπτωση των αναγκαστικών εξώσεων πάνω από 200 Ρομά στη Ρώμη, το ζήτημα είναι σημαντικό σε επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είτε προ κρίσης, είτε τώρα. Η ομάδας εργασίας για την μετανάστευση θα οργανώσει συζητήσεις πάνω στο θέμα και μια επίσκεψη σε κάποιο κέντρο κράτησης το Σάββατο το απόγευμα, ώστε να ρίξουμε φως ειδικά στην κατάσταση στην Ελλάδα.

Στην Αθήνα, οι συμμετέχοντες στο συνέδριο, οι διαπιστευμένοι όλων των ευρωπαϊκών πράσινων κομμάτων, θα εκλέξουν την νέα Επιτροπή, μια Επιτροπή που θα συνεχίσει την καθημερινή διαχείριση του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος αλλά και τον συντονισμού της ευρωπαϊκής εκλογικής καμπάνιας για το 2014. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την εκλογική σελίδα της Επιτροπής.

Για να καλωσορίσουν τα μέλη του Συμβουλίου, η Γενική Γραμματέας του ΕΠΚ Jacqueline Cremers και ο Ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος έφτιαξαν ένα βίντεο στο οποίο εκφράζουν τις ελπίδες τους για το συνέδριο συνολικά και για την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή των Πράσινων από οπουδήποτε στην Ευρώπη.

Σας καλούμε όλους/ες στην Αθήνα, στην Ελλάδα, σε ένα πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον Συνέδριο.
Έχει έρθει η ώρα να εγγραφείτε ΕΔΩ

Aναλυτικά το πρόγραμμα του 17ου Συμβoυλίου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος
Κατεβάστε το σε μορφή PDF

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...