Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Χρήστος Δουλκερίδης (Πράσινος υπουργός στο Βέλγιο): Όσα μέτρα κι αν πάρει η Ελλάδα, αν παράλληλα -και κατά προτεραιότητα- δεν χτίσει ένα κανονικό κράτος, δεν θα πάμε πουθενά

"Η Ελλάδα μπορεί και να αλλάξει τον τρόπο διακυβέρνησής της και στην Ευρώπη να παραμείνει"

Συνέντευξη του Χρήστου Δουλκερίδη, Πράσινου υπουργού οικισμού στην περιφέρεια των Βρυξελλών στον Νίκο Ράπτη και την Προοδευτική Πολιτική 
Νίκος Ράπτης (ΝΡ): Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση και να παραμείνει στην ευρωζώνη;

Χρήστος Δουλκερίδης (ΧΔ): Αυτή η ερώτηση είναι λίγο δύσκολη για έναν πολιτικό. Το «αν» είναι μια ερώτηση που απευθύνεται σε έναν παρατηρητή: έναν δημοσιογράφο, έναν πολιτικό επιστήμονα... Η πολιτική αφορά το τι «πρέπει» να γίνει. Το ερώτημα άρα γίνεται «πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη η Ελλάδα;» Σίγουρα ναι! «Πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη;» Νομίζω ότι αν αναλύσουμε όλα τα δεδομένα και για τον ελληνικό λαό και για τον ευρωπαϊκό λαό (και ελπίζω μια μέρα αυτά να ταυτίζονται όλως διόλου και ελπίζω μια μέρα να μπορούμε να λέμε πως όποτε έχει ένα πρόβλημα η Ελλάδα ή η Ιταλία ή η Νορβηγία ή η Ολλανδία ή η Πολωνία υπάρχει ένα «ευρωπαϊκό πρόβλημα»-τελεία!) η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη. Αλλά βέβαια, επειδή υπάρχει κι αυτό, να μην απαιτείται να γίνει ό,τι να 'ναι προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη.

«Ακριβώς διότι τίθεται το ζήτημα της αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μπορούν να λαμβάνονται ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, που σε ένα κανονικό κράτος και σε μια κανονική δημοκρατία δεν θα μπορούσαν να ληφθούν τόσο εύκολα»

Ακριβώς επειδή αυτό το ερώτημα τίθεται, το ότι η Ελλάδα δηλαδή μπορεί να είναι ή να μην είναι μέλος της ευρωζώνης, αυτό επιτρέπει σε μερικούς να σκέφτονται με πολύ πιεστικούς όρους και να επιβάλλουν μέτρα που δεν αφορούν καθαυτό το καλό της Ελλάδας, αλλά μέτρα που υπερασπίζονται μια πολιτική σκέψη ακραία νεοφιλελεύθερη, μέτρα δηλαδή που αν υπήρχε ένα κανονικό κράτος και μια δημοκρατία που να λειτουργούσε κανονικά δεν θα ήταν δυνατό να τα εφαρμόζουν τόσο εύκολα.

ΝΡ: Εννοείτε την «ευρωπαϊκή επιτροπή» (Κομισιόν);

ΧΔ: Εννοώ, ναι, μερικά άτομα στην Κομισιόν... Μερικές ενέργειές τους στο οικονομικό επίπεδο σπρώχνουν τα πράγματα προς τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, εκμεταλλευόμενοι βέβαια μια Ελλάδα που στο πολιτικό επίπεδο θα έπρεπε να ντρέπεται για όσα συμβαίνουν εδώ πέρα!

ΝΡ: Η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι αν οι ελληνικές κυβερνήσεις κάνουν ό,τι πρέπει στον τομέα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της μαφιακής οικονομίας, της διαφθοράς...

ΧΔ: Λοιπόν, όσον αφορά αυτήν την ερώτηση... Κατ' αρχήν να διευκρινίσω πως εγώ είμαι Βέλγος πολιτικός. Δεν διαθέτω ούτε τον χρόνο, ούτε τις ευκαιρίες να παρακολουθώ από πολύ κοντά όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, και άρα όσα λέω δεν τα λέει ούτε καμιά αυθεντία, ούτε κάποιος ειδικός επιστήμονας. Θέλω να σημειώσω πως όσα θα πω τα λέει μεν κάποιος που βλέπει τα πράγματα από μακριά, αλλά ασφαλώς τα βλέπει και με αγάπη και με ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Δεν θέλω να μιλήσω τόσο για τα οικονομικά μέτρα του λαμβάνονται, πέραν της εξής παρατήρησης: εκτιμώ πως η μεγαλύτερη καταγγελία που θα μπορούσαμε να κάνουμε ενάντια στα μέτρα αυτά είναι πως δεν φαίνεται να τα χαρακτηρίζει κοινωνική ισορροπία. Μου φαίνεται πως επειδή είναι πιο εύκολο να χτυπήσεις αυτούς που δεν μπορούν να μηχανευτούν τρόπους που θα τους επιτρέψουν να μην πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί, τελικά χτυπιούνται άνθρωποι που ούτε εκμεταλλεύτηκαν το κράτος όταν μπορούσαν να το κάνουν, και οδηγηθήκαμε τελικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. ούτε έχουν πραγματικά την δυνατότητα να μειώσουν τους μισθούς τους... Από αυτήν την άποψη, τα μέτρα είναι άδικα. Αλλά να μην επιμείνω στα οικονομικά μέτρα, για τα οποία εξάλλου τόση συζήτηση γίνεται...
Αυτό που μου φαίνεται το πιο σημαντικό και πως τελικά φοβάμαι πως περνάει από δίπλα μας έτσι που αντιμετωπίζουμε το ελληνικό ζήτημα, με τις προτάσεις που προέρχονται είτε από τα ευρωπαϊκά όργανα, είτε από την ελληνική κυβέρνηση, είναι να πάρουμε επιτέλους μέτρα ώστε να κτιστεί στην Ελλάδα ένα καθ' εαυτό κράτος. 
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όταν επισκεπτόμουν την Ελλάδα την εποχή που αντιμετώπιζε τις μεγάλες πυρκαγιές. Είχα έρθει τότε από αλληλεγγύη, να δω πώς ...
μπορούμε να βοηθήσουμε... Ήδη από εκείνη την εποχή, στο Βέλγιο προσπαθούσαμε να σχηματίσουμε μια κυβέρνηση. Το πάθαμε πολλές φορές αυτό, όχι μια φορά ή δύο! Τότε οι Έλληνες με κοροϊδεύανε και μου έλεγαν «μα τι περίεργο πράγμα είναι αυτό το Βέλγιο, εκατό μέρες χωρίς κυβέρνηση» κ.λπ κ.λπ. Κι η δική μου απάντηση ήταν: «κοιτάξτε κύριοι -γιατί ήταν περισσότερο κύριοι παρά κυρίες- εμείς μπορεί να μην έχουμε κυβέρνηση, αλλά έχουμε κράτος! Εσείς έχετε κυβέρνηση, αλλά δεν έχετε κράτος!» Αυτό είναι το πιο σημαντικό!

«Όσα μέτρα κι αν πάρει η Ελλάδα, αν παράλληλα -και κατά προτεραιότητα- δεν χτίσει ένα κανονικό κράτος, δεν θα πάμε πουθενά. Αλλά αυτό είναι που τελικά ακούγεται λιγότερο όσον αφορά τα μέτρα, είτε εκείνα που οι μεν θέλουν οπωσδήποτε να λάβει η Ελλάδα, είτε που η Ελλάδα αντιπροτείνει στους δανειστές της»

Ένα άλλο παράδειγμα, για να καταλάβετε ακριβώς τι θέλω να πω: μια άλλη φορά είχα πάει με τους «οικολόγους-πράσινους» (ΟΠ) να μου δείξουν ένα οικολογικό πρόβλημα στα Οινόφυτα. Τι βλέπω; Βλέπω τον ποταμό (Ασωπό, Σ.τ.Σ) μολυσμένο. Βλέπουμε ακριβώς από πού
προέρχεται η μόλυνση: από ένα εργοστάσιο μιας μεγάλης εκδοτικής εταιρείας τύπου (να το πω; o«Λαμπράκης» ήταν!) Η μόλυνση λοιπόν είναι ξεκάθαρο από πού έρχεται -από το εργοστάσιο- η μόλυνση διοχετεύεται στο νερό, το νερό γίνεται κόκκινο, υπάρχουν οι μετρήσεις που αποδεικνύουν πως υπάρχει μόλυνση... Και ποια είναι τα μέτρα που παίρνει η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση; Πρώτον επιβάλει (μετά από πολλές φασαρίες που με τα πολλά καταλήγουν σε μια ελαφρά καταδίκη), ένα πρόστιμο στην εταιρεία, ένα μικρό πρόστιμο, αμελητέο. Δεύτερον το πρόβλημα δεν διορθώνεται και τρίτον ανακοινώνεται στον κόσμο που μένει στα χωριά εκεί δίπλα πως «καλύτερα να μην πίνετε το νερό της βρύσης»! «Καλύτερα»!

Σκεπτόμουν τι είχε συμβεί σε μια αντίστοιχη περίπτωση στο Βέλγιο, δυο-τρεις μήνες πριν. Ποια ήταν η αντιμετώπιση ενός κανονικού κράτους. Τι έκανε λοιπόν το κανονικό κράτος; Πρώτα-πρώτα διέθετε μια ανεξάρτητη δημόσια υπηρεσία που παρατήρησε το πρόβλημα. Αφού το παρατήρησε, κατέφυγε στην δικαιοσύνη αμέσως. Το δικαστήριο αυθημερόν υποχρέωσε την εταιρεία πρώτον, να σταματήσει το πρόβλημα· δεύτερον, να το διορθώσει άμεσα. Εντωμεταξύ επί μια εβδομάδα όλοι οι κάτοικοι των χωριών που πλήττονταν από αυτό το επεισόδιο τροφοδοτούνταν με εμφιαλωμένο νερό από το κράτος. Μετά από μία εβδομάδα, το πρόβλημα διορθώθηκε και δεν επανεμφανίστηκε. Αυτό σημαίνει κράτος.
Έχουμε στην Ελλάδα τέτοιο κράτος; Όχι.
Λαμβάνονται έστω σήμερα, τα μέτρα για να οικοδομηθεί ένα τέτοιο κράτος; Αυτό θέλω να πω: πως το σημαντικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ο τρόπος διακυβέρνησης.  
Ακόμα κι αν, επιτέλους, ληφθούν τα όποια οικονομικά μέτρα, θα υπάρξουν δημόσιες, ικανές, ανεξάρτητες υπηρεσίες; Θα υπάρξουν επιτέλους δικαστήρια ανεξάρτητα από τους πολιτικούς, υπηρεσίες απαλλαγμένες από πελατειακές σχέσεις; Σήμερα ακούω το παράπονο πως στην Ελλάδα δεν διώχνουν κόσμο από τις δημόσιες υπηρεσίες. Ωραία, αυτό είναι ένα πράγμα, που δεν με ενδιαφέρει όμως και τόσο πολύ. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι αν υπάρχει κόσμος που εργάζεται με τρόπο ανεξάρτητο, αποτελεσματικό, σε ένα πλαίσιο που τιμωρεί τους παραβάτες και διορθώνει τα λάθη... Όταν επιβάλλεται ένα πρόστιμο σε κάποιον, να εισπράττονται τα λεφτά· όταν καθορίζεται ένας φόρος να καταβάλλεται· όταν κάποιος θέλει να ανοίξει μια δουλειά, να έχει υπηρεσίες που να τον υποστηρίζουν, να τον βοηθούνε, ώστε να μπορέσει να στηριχτεί η οικονομία. Να μην υπάρχει μια διαδικασία με χίλια βήματα πριν καν γίνει η πρώτη πράξη, πράγμα που τελικά σκοτώνει κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία, κάθε προσπάθεια να ανοίξει μια επιχείρηση, να δημιουργηθούν κάποιες θέσεις εργασίας κ.λπ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: όσα μέτρα κι αν πάρει η Ελλάδα, αν αυτό δεν χτίζεται παράλληλα και με προτεραιότητα, δεν θα πάμε πουθενά. Αλλά αυτό είναι που τελικά ακούγεται λιγότερο όσον αφορά τα μέτρα, είτε εκείνα που οι μεν θέλουν οπωσδήποτε να λάβει η Ελλάδα, είτε που η Ελλάδα αντιπροτείνει στους δανειστές της.
«Δεν υπάρχει στην σημερινή Ελλάδα πρόβλημα που να μην είχε προϋπάρξει αλλού! Και που να μην διορθώθηκε αλλού! Το πράγμα που λέγεται "ελληνική νοοτροπία" δεν υπάρχει»
ΝΡ: Εντάξει, το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι αυτό που είναι. Πιστεύεις πως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα μπορούσε κατ' αναλογία των «μνημονίων» για τα δημόσια οικονομικά να επιβάλει ένα «μνημόνιο» τέτοιων μεταρρυθμίσεων;

ΧΔ: Κατά την γνώμη μου αυτό θα έπρεπε να είναι το πρώτο που θα στηρίξει η Ευρώπη: ένα «μνημόνιο» για την αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης στην Ελλάδα. Για το πώς θα πρέπει να λειτουργεί ένα κράτος. Εκεί πρέπει να βάλουμε όλη μας την ενέργεια! Και να δώσουμε τα παραδείγματα! Και να μην νομίζει η Ελλάδα -που το χει αυτό, πολλές φορές- πως αποτελεί εξαίρεση. Να μην καταφεύγει στο γνωστό «ε, αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα!». Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει! Όσο πατριώτες ή εθνικιστές ή οτιδήποτε τέτοιο να είμαστε, δεν υπάρχει στην σημερινή Ελλάδα πρόβλημα που να μην είχε προϋπάρξει αλλού! Και που να μην διορθώθηκε αλλού! Και στο Βέλγιο είχαμε μεγάλη διαφθορά κι ακόμα σήμερα μπορεί να υπάρχει σε μερικούς τομείς. Αλλά υπάρχουν τρόποι να παταχθεί η διαφθορά και να αλλάξουν οι νοοτροπίες. Κι αυτό έχει ήδη συμβεί! Είχαμε κυβερνήσεις που έπεσαν λόγω διαφθοράς· είχαμε υπουργούς που δωροδοκήθηκαν από μεγάλες εταιρείες και που παραιτήθηκαν και καταδικάστηκαν. Και σήμερα υπάρχουν νόμοι που εμπεδώνουν στους πολιτικούς μια διαφορετική νοοτροπία. Είμαστε μάλιστα περήφανοι που το αλλάξαμε αυτό. Δεν είπαμε «ε, αυτό είναι το σύστημα της Βαλλωνίας, ή των Βρυξελλών!» Όχι, να μην βλέπουμε τα πράγματα τόσο χαζά, ότι εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε, έτσι είναι η νοοτροπία μας. Διότι τελικά αυτή είναι μια χαζή σκέψη. Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει. Ας ταξιδέψουμε λίγο, ας κοιτάξουμε λίγο τι συνέβη αλλού και θα καταλάβουμε πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Μα δεν μπορούμε να βρούμε ένα μικρό κομμάτι περηφάνιας; Δεν θέλουμε να λέμε πως κι εμείς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι; Εγώ νομίζω πως το θέλουμε. Και είναι αυτή μια ατομική, υποχρέωση του κάθε ανθρώπου, αλλά και μια υποχρέωση προς την κοινωνία. Μας αρέσει να μας κοροϊδεύουνε και να μας βλέπουνε σαν παρίες; Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα! Πρέπει να είμαστε περήφανοι. Είμαστε ένας λαός που αξίζει να έχει αυτήν την περηφάνια! Όχι να περηφανευόμαστε για το πόσο περισσότερη διαφθορά έχουμε από τους άλλους, για το χειρότερο. Να είμαστε περήφανοι για το ό,τι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα και μπορούμε να πάμε προς το καλύτερο. Είμαι σίγουρος πως έχουμε την ενέργεια που χρειάζεται για να το κάνουμε!

Ο καθένας από εμάς ας ψάξει στον εαυτό του και ας διαλέξει το χειρότερο ή το καλύτερο. Οι Έλληνες έχουν πολλά καλά! Το βλέπει κανείς αυτό συναντώντας πρωτοβουλίες και δράσεις πολιτών: είναι απίστευτα άξιοι άνθρωποι. Αλλά όταν έχουν σχέση με το κοινό, γίνονται οι χειρότεροι άνθρωποι. Οι ίδιοι δεν είναι; Είναι οι ίδιοι! Ε. χρειάζεται να αλλάξει κάτι σε κάθε «πάτωμα»: και στο προσωπικό επίπεδο και ασφαλώς στο πολιτικό. Είναι ζήτημα υποχρέωσης και ευθύνης.

Νομίζω πως δεν μπορούμε να περιμένουμε να αλλάξουν πρώτα οι άλλοι. Αυτό που ξέρω, και μιλάω σαν πολιτικός, είναι πως δεν μπορώ να ζητήσω από τους άλλους να εφαρμόσουν έναν νόμο, έναν κανόνα, αν δεν δώσω πρώτος το παράδειγμα. Το πρώτο που ξέρω είναι πως όταν λάβω μια απόφαση, πως π.χ. χρειάζεται να μειωθούν οι μισθοί των πολιτών, πρώτα πρέπει να προτείνω να μειωθεί ο δικός μου μισθός. Όταν σαν υπουργός οικισμού παίρνω ένα μέτρο για πιο αυστηρές προδιαγραφές στα νεόδμητα κτίρια, π.χ. στον τομέα της κατανάλωσης ενέργειας (που είναι φυσικό στην αρχή ο καθένας να αναρωτιέται «πώς να το κάνω τώρα αυτό;» «πόσο ακριβό θα είναι;» κ.λπ)πριν ζητήσω να εφαρμόσουν το μέτρο οι πολίτες, λέω να το εφαρμόσουμε πρώτα εμείς, στα κτίρια του δήμου, στα δημοτικά σπίτια, που έχουμε πάρα πολλά επειδή χτίζουμε δημόσιες κατοικίες. Και είμαι εγώ που βρίσκω την τεχνογνωσία που χρειάζεται για να υποστηρίξει την πρότασή μου. Τότε μόνο, αφού έχω δώσει το παράδειγμα, μπορώ να πω στους άλλους: «κοιτάξτε, λειτουργεί! Και δεν είναι τόσο ακριβό! Τώρα θα πρέπει κι εσείς να το κάνετε». Αυτή είναι η ευθύνη που έχω στο δικό μου το επίπεδο.

Από την άλλη και ο πολίτης δεν μπορεί να παραμένει στην θέση «αν δεν αλλάξουν οι άλλοι, κι εγώ δεν αλλάζω». Χρειάζεται να καταλάβει ότι ο πρώτος που χάνει από αυτήν την κατάσταση είναι ο ίδιος.

«Γίνονται στην Αμερική εκλογές και συζητάμε ώρες επί ωρών, ημέρες ολόκληρες, για το αν θα βγει ο Ομπάμα ή ο Ρόμνεϊ. Εγώ περιμένω την μέρα που θα ασχολούνται οι Αμερικάνοι με το ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος της Ευρώπης. Τότε θα έχουμε δύναμη!»

ΝΡ: Μιλάμε πολύ για ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά από την άλλη έχουμε μια σειρά αποσχιστικά κινήματα. Κι εσείς στο Βέλγιο έχετε και στην Σκωτία και στην Καταλανία... Έχουμε δηλαδή δύο αντίρροπες τάσεις: προς την ενοποίηση αλλά και την αυτονόμηση ορισμένων περιφερειών. Ποια από τις δύο πιστεύετε πως θα επικρατήσει στο τέλος;

ΧΔ: Αυτή η περίοδος, όπως άλλες ανάλογες στην ιστορία, είναι μια περίοδος όπου ευνοούνται κάθε είδους εγωισμοί. Σε κάθε κρίση, εμφανίζονται δυνάμεις που λένε πως «εμείς θα είμαστε πιο δυνατοί αν είμαστε αναμεταξύ μας». «Ας τους τούς άλλους· γιατί να πληρώνουμε για τους άλλους;» κ.λπ κ.λπ. Αλλά αυτό το επιχείρημα δεν αντέχει σε οποιαδήποτε κάπως σοβαρή ανάλυση. Ιδίως σήμερα, αυτή η αντίληψη υπάρχει διότι το επίπεδο της ανάλυσης δεν τίθεται εκεί που πρέπει και ορισμένοι παραμένουν κλειστοί στο περιθώριο και την ομφαλοσκόπηση: βλέπουμε μόνο την δική μας κατάσταση, δεν μπαίνουμε στον κόπο να ρίξουμε μια ματιά τι συμβαίνει δίπλα.

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο, κοιτάει ο ένας τον άλλον, η μία χώρα την άλλη, ανταγωνιστικά και ξεχνάμε πως ο κόσμος σήμερα είναι μια πανίσχυρη Κίνα, είναι η Αμερική. Γίνονται στην Αμερική εκλογές και συζητάμε ώρες επί ωρών, ημέρες ολόκληρες για το αν θα βγει ο Ομπάμα (Obama) ή ο Ρόμνεϊ(Romney). Εγώ περιμένω την ημέρα που θα ασχολούνται οι Αμερικάνοι με το ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος της Ευρώπης. Τότε θα έχουμε δύναμη!

Για να γίνει όμως αυτό, τι χρειάζεται; Πάντως όχι κάθε χωριό της Ευρώπης να ομφαλοσκοπεί, αλλά να αναρωτιόμαστε μήπως θα ήμασταν πιο δυνατοί αν ήμασταν μια χώρα 500 εκατομμυρίων κατοίκων και πολιτών. Πόσα εκατομμύρια είναι η Βραζιλία; Η Κίνα; Η Ινδία; Η Αμερική; Η Ρωσία; Ποιοι είναι οι πραγματικοί ανταγωνιστές μας; Είμαστε σίγουροι πως είναι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Δεν το πιστεύω αυτό! Νομίζουν μήπως οι Φλαμανδοί πως θα είναι ισχυρότεροι σε αυτόν τον κόσμο επειδή θα είναι σε μια χώρα 4 εκατομμυρίων και όχι σε μια με 10; Δεν το πιστεύω αυτό! Ωραία μπορούμε πάντοτε να λέμε πως είμαστε οι πιο ωραίοι, οι πιο δυνατοί, να σφίγγουμε τα μπράτσα μας, να μετρήσουμε ποιος την έχει πιο μεγάλη κ.λπ, (συγγνώμη που μιλάω έτσι, αλλά είναι σχεδόν σε αυτό το επίπεδο που κινείται η σκέψη ορισμένων. Το λέω κάπως βαριά, αλλά τελικά κι αυτοί που τα λένε πιο κομψά, πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο επιχειρηματολογούν). Νομίζω πως αυτή είναι μια πολύ κοντόθωρη θεώρηση. Πρέπει να βλέπουμε λιγάκι πιο μακριά!

ΝΡ: Από την άλλη δεν θα μπορούσαν αυτές οι δύο τάσεις να συνδυαστούν; Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε μια ενωμένη Ευρώπη των περιφερειών;

ΧΔ: Δηλαδή εντός ΕΕ να μην έχουμε ανταγωνισμό μεταξύ 27 κρατών-μελών, αλλά 150! Θα ήταν καλύτερο αυτό; Δεν το πιστεύω!

Να σημειώσω όμως από την άλλη πως η αποκέντρωση είναι σημαντική! Αλλά με ιεραρχία και με κανόνες, για να καταπολεμήσουμε τον ηλίθιο ανταγωνισμό που οδηγεί τον καθένα να πιστεύει πως κερδίζει επειδή χάνει ο γείτονάς του. Αυτό δεν συμβαίνει; Λέμε «τι ωραία, κέρδισα γιατί κατάφερα να έρθει σε μένα μια επιχείρηση (που πριν ήταν 100 χιλιόμετρα από το σπίτι μου)». Αλλά οι δουλειές που χάθηκαν εκεί δεν έχουν επιπτώσεις σε μένα; Και δεν μπαίνουμε σε έναν ανταγωνισμό προς τα κάτω στον οποίο αύριο, με την πρώτη ευκαιρία, θα χάσω εγώ; Οπότε ναι μεν στην αποκέντρωση, είναι λάθος που στην Ελλάδα όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από την κεντρική εξουσία, αλλά να μην νομίζουμε πως μια ενωμένη Ευρώπη με 150 περιοχές ή κρατίδια που θα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους θα ήταν καλύτερη... Όχι!

«Τελικά η μεγαλύτερη ντροπή για τους Έλληνες είναι η ανάπτυξη της "χρυσής αυγής". Πολλοί είπαν " επειδή δεν θέλουμε τους κλέφτες, θα προτιμήσουμε τους δολοφόνους!"! Για μένα αυτό είναι μια ακόμα ένδειξη πως έχουμε έλλειψη περηφάνιας, ιστορικής μνήμης και τάσης για το καλύτερο»

ΝΡ: Στην Αθήνα παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια διαρκής υποβάθμιση, ειδικά του κέντρου, η οποία συνδέεται πολύ και με την άνοδο της «χρυσής αυγής» (ΧΑ). Νομίζω πως στις Βρυξέλλες περάσατε από ανάλογα φαινόμενα...

ΧΔ: Μπράβο που το παρατηρήσατε. Είμαι πολύ περήφανος σαν οικολόγος να σας πω πώς αντιμετωπίσαμε αυτό το πρόβλημα, διότι παίξαμε έναν ρόλο πάρα πολύ σημαντικό. Πριν δέκα-δώδεκα χρόνια, αν πηγαίνατε στο κέντρο των Βρυξελλών ήταν άδειο, έρημο, όπως μερικές συνοικίες στην σημερινή Αθήνα: κτίρια όλως διόλου εγκαταλειμμένα, χωρίς κατοίκους -ενώ έχουμε πρόβλημα έλλειψης κατοικίας!- ανησυχία στους δρόμους, ανασφάλεια. Και όλα αυτά στο κέντρο, που κανονικά θα έπρεπε να σφύζει από ζωή... Ακριβώς δηλαδή όπως είναι σήμερα η Αθήνα. Όλες οι κλασικές πολιτικές που είχαν προσπαθήσει να ανακόψουν αυτό το φαινόμενο, δεν είχαν φέρει κανένα αποτέλεσμα.
Έρχεται λοιπόν μια στιγμή που οι οικολόγοι (Écolo) συμμετέχουν ενεργητικά στην δημοτική αρχή και αναλαμβάνουν την ευθύνη για όλα τα ζητήματα σχετικά με την ανακαίνιση του κέντρου. Το είχαμε θέσει αυτό ως στόχο μας. Εργαζόταν μια ομάδα για να προτείνει μέτρα, ιδιαίτερα για το κέντρο: από αναπαλαιώσεις κτιρίων, μετατροπή παλιών εργοστασιακών κτιρίων σε κατοικίες κ.λπ. Κάναμε ένα είδος «χρηματιστηρίου» όπου όλες οι οικογένειες που αναζητούσαν στέγη αναλάμβαναν να ανακαινίσουν από κοινού ένα κτίριο που θα το μοιράζονταν μεταξύ τους για να φτιάξει ο καθένας το δικό του διαμέρισμα, αλλά και τον κοινόχρηστο χώρο, τον περιβάλλοντα χώρο, αυλές, ταράτσες, πάρκα, αίθουσες εκδηλώσεων κ.ο.κ. Φτιάχτηκαν απίστευτα πράγματα! Όποιος σήμερα επισκεφθεί το κέντρο των Βρυξελλών δεν το πιστεύει, δεν μπορεί να φαντασθεί καν ότι πριν δέκα μόλις χρόνια επικρατούσε εκεί το χάος! Αυτό αποδεικνύει πως αν δουλέψεις με τον σωστό τρόπο πολλά μπορούν να διορθωθούν.
Βέβαια θέλω να μιλήσω και για την ΧΑ. Είναι τελικά η μεγαλύτερη ντροπή των Ελλήνων αυτό που συμβαίνει. Δεν μπορώ να ακούω έναν Έλληνα πολίτη να λέει «ε, ψήφισα ΧΑ όχι επειδή πιστεύω σε αυτήν αλλά γιατί είμαι πολύ αγανακτισμένος!»... Συγγνώμη, συγγνώμη... Όσο αγανακτισμένος και να είσαι, δεν σου επιτρέπεται να είσαι τόσο μαλ... και τόσο εγκληματίας τελικά στην επιλογή που κάνεις. Δεν σου επιτρέπεται αυτό, όσο μα όσο αγανακτισμένος, στενοχωρημένος ή κι εγώ δεν ξέρω τι κι αν είσαι! Σαν να μην είχες κι εσύ μερίδιο της ευθύνης για αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Ποιον ψήφιζες πριν; Δεν έπαιξες ποτέ κι εσύ στις πελατειακές σχέσεις; Δεν ψήφισες αυτούς που είναι σήμερα στην εξουσία και μας έφτασαν σε αυτήν την κατάσταση; Δεν υπήρχαν άλλες επιλογές; Οι οικολόγοι μπλέχτηκαν μια φορά σε σκάνδαλα; Πουθενά! Ούτε εδώ, που δεν είναι ακόμα παρόντες στο κοινοβούλιο, αλλά ούτε σε καμία άλλη χώρα όπου είναι ενεργοί. Στο Βέλγιο έχουμε φτάσει στο 20%. Υπάρχει έστω μία καταγγελία κατά των οικολόγων για το θέμα της διαφθοράς; Τουναντίον, επειδή έχουμε ψήφους κατορθώσαμε να αλλάξουμε τους νόμους, για να γίνει πιο καθαρό το κράτος, όλες οι συμπεριφορές, να γίνουν εντέλει πιο καθαροί και όλοι οι άλλοι! Ο νους μας και ο σκοπός μας δεν είναι να είμαστε εμείς οι μόνοι καθαροί, αλλά όλη η πολιτική! Κι εμείς ως οικολόγοι το πετύχαμε αυτό! Όλες οι συνθήκες της πολιτικής έχουν γίνει πιο καθαρές. Και καταπολεμούμε όλοι μαζί -και με τα άλλα κόμματα τελικά- την διαφθορά. Αυτή είναι η δουλειά μας. Λοιπόν: ψήφισαν οι αγανακτισμένοι, οι οργισμένοι κ.λπ μιαν επιλογή που θα μπορούσε να φέρει τέτοιες λύσεις; Δεν το έκαναν! Προτίμησαν (επειδή ήθελαν λέει να καταγγείλουν τους κλέφτες) να πουν, επειδή δεν θέλουμε τους κλέφτες, θα προτιμήσουμε τους δολοφόνους! Αυτό, συγγνώμη, είναι βλακεία. Δεν υπάρχει δικαιολογία για τους ανθρώπους εκείνους, όποιοι και να είναι, να ψηφίζουν ΧΑ, ιδίως στην Ελλάδα που υπέφερε τόσο πολύ από αυτές τις μισαλλόδοξες, χουντικές ιδέες. Δεν επιτρέπεται με κανέναν τρόπο. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία που να μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί φανερά την επιλογή της ΧΑ και να γίνει μια συζήτηση για τα επιχειρήματά του.

«Από την στιγμή που το κράτος άφησε μερικές περιοχές χωρίς νόμο, χωρίς τάξη, χωρίς δημόσια παρουσία, ε βέβαια, κάποιος θα πάρει την θέση του. Αυτό που συμβαίνει με την ΧΑ είναι αυτό ακριβώς που κάνουν οι ισλαμιστές σε μερικές αραβικές χώρες, όπου παίρνουν τον ρόλο του δήμου, το ρόλο του δημοσίου!»
Τι κάνει όμως η ΧΑ; Πώς μπήκαν αυτοί οι εγκληματίες στην βουλή; Ασφαλώς εκμεταλλευόμενοι την ανασφάλεια, την μιζέρια επειδή κυρίως το κράτος δεν λειτουργεί όπως πρέπει! Από την στιγμή που το κράτος άφησε μερικές περιοχές όλως διόλου χωρίς νόμο, χωρίς τάξη, χωρίς δημόσια παρουσία κ.λπ, ε βέβαια, κάποιος θα πάρει την θέση του. Αυτό που υπάρχει και γίνεται με την ΧΑ είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι ισλαμιστές σε μερικές αραβικές χώρες, όπου τελικά παίρνουν τον ρόλο του δήμου, το ρόλο του δημοσίου! Πράγμα για το οποίο ευθύνεται για ακόμα μια φορά το κράτος, που δεν λειτουργεί σωστά. Δεν είναι δυνατόν, ακριβώς δίπλα από το κέντρο της Ελλάδας να υπάρχουν συνοικίες που να είναι τόσο πολύ εγκαταλειμμένες από το δημόσιο.

Για να πάω λίγο πιο μακριά, αλλά όχι και τόσο πολύ, δυστυχώς: μήπως είναι προς το συμφέρον αυτών που έχουν την εξουσία να αναδείξουν έναν άλλον «εχθρό» και να ρίχνουν το φταίξιμο στους αλλοδαπούς; Μήπως είναι ενδιαφέρον για αυτούς που έχουν την εξουσία να προσανατολιστεί ένα μέρος του μίσους των πολιτών προς τους ξένους, προς τους πιο φτωχούς, προς τους πιο αδύναμους;Ξεχάσανε οι Έλληνες τι τράβηξαν όταν πήγαν στο Βέλγιο, στα ανθρακωρυχεία; Ξεχάσανε πως έφυγαν από την Ελλάδα γιατί ήταν σε χειρότερη οικονομική κατάσταση; Πως δεν ήξεραν ούτε μια λέξη της γλώσσας κι έφταναν σε μια χώρα όλως διόλου άγνωστη; Νομίζει κανείς πως από χαρά φεύγουν οι άνθρωποι από την χώρα τους, από το χωριό τους, από την οικογένειά τους; Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό με χαρά; Κι αυτό είμαστε εμείς, οι Έλληνες που δεν μπορούμε να το καταλάβουμε; Πάει να πει πως ούτε κι εκεί μαθαίνουμε; Ούτε από την δική μας ιστορία; Είναι δυνατόν;

Και στον τομέα αυτό παρατηρώ μια έλλειψη περηφάνιας, τάσης προς το καλύτερο. Αλλά αν ένας λαός δεν μπορεί να μαθαίνει από την ιστορία του, δεν πιστεύω πως μπορεί να πορεύεται σωστά.Πρόκειται για ένα από τα πράγματα που τα θεωρώ πολύ σημαντικά και με στενοχωρούν πάρα πολύ... Δεν μπορώ να το χωνέψω...

ΝΡ: Επειδή γνωρίζω πως έχετε ασχοληθεί με τον τουρισμό, και μιλάμε για τα προβλήματα της Ελλάδας, στην οποία ο τουρισμός είναι η «πρώτη βιομηχανία» όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, τι θα λέγατε για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στο ελληνικό τουριστικό προϊόν;

ΧΔ: Είμαι σίγουρος πως χρειάζεται να γίνουν πολλά μικρά πράγματα στην Ελλάδα στο θέμα του τουρισμού και πως πολλά μεγάλα πράγματα που έγιναν, έγιναν λάθος. Νομίζω πως ο μαζικός τουρισμός υποστηρίχτηκε γενικά γιατί αυτό ήταν εύκολο: φτιάχνουμε ένα ξενοδοχείο 400 κλινών, το γεμίζουμε και είμαστε χαρούμενοι. Ωραία, έχουμε μερικές θέσεις εργασίας, όμως με ποιο επίπεδο τουριστικού προϊόντος, με ποιο συμφέρον; Τι θα φάνε οι επισκέπτες; Ποιος θα πάρει το κέρδος;

Εγώ ξέρω πώς λειτουργεί αυτό το μοντέλο τουρισμού. Την απόφαση για το πού θα πάς διακοπές δεν την παίρνει ούτε ο ξενοδόχος, ούτε η περιοχή όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο, ούτε εσύ, ο πελάτης! Την απόφαση για το πού θα πας διακοπές την παίρνουν οι μεγάλες τουριστικές εταιρείες: ηTUI, η «Τόμας Κουκ» αποφασίζουν σήμερα πού θα πας διακοπές αύριο! Τη μια χρονιά θα σου πει «πρέπει οπωσδήποτε να πας στην Ρόδο, υπάρχει ένα απίθανο ξενοδοχείο, με πολύ καλό φαγητό»...Εκείνη την χρονιά θα στείλει εκεί τον κόσμο με 500 ευρώ και θα πας εκεί, δεν θα φας κανένα ελληνικό προϊόν... Είδα ότι πολλές φορές σε αυτά τα ξενοδοχεία έχουν τομάτες από το Βέλγιο. Δηλαδή, έρχεται ένας ξένος στην Ελλάδα για να φάει βελγικές τομάτες. Που αν υπάρχει κάτι που πρέπει να έχουμε και να παράγουμε και να εξάγουμε είναι τομάτες νόστιμες, με γεύση κ.λπ. Και βρίσκει ο άνθρωπος μια τομάτα που είναι μεν κόκκινη, αλλά που έχει μεγαλώσει σε θερμοκήπιο, σε μια χώρα βορεινή, χωρίς γεύση... Δεν το λέω εναντίον του Βελγίου, αλλά είναι ποτέ δυνατό; Κι όμως αυτό συμβαίνει. Ακριβώς έτσι συμβαίνουν τα πράγματα! Και θα αναρωτιέσαι γιατί έφαγες τόσο χάλια στην Ελλάδα...

«Έχω ακόμα μια ελπίδα για τους προορισμούς της βόρειας Ελλάδας, την Θεσσαλία, την Ήπειρο κ.λπ. διότι, ακριβώς επειδή δεν είναι ακόμα υπερβολικά αναπτυγμένοι στο θέμα του τουρισμού, μπορούν να αρχίσουν σωστά από την αρχή. Είμαι πρόθυμος να τους βοηθήσω με την εμπειρία μου, για να προχωρήσουμε σε έναν αειφόρο τουρισμό»

Έστω όμως πως πας ξανά την επόμενη χρονιά στον τουριστικό σου πράκτορα και του λες «μου άρεσε πάρα πολύ τελικά η Ρόδος (μπορεί να σου άρεσε η θάλασσα, το φως...), θέλω να ξαναπάω εκεί!» Αλλά εκείνος θα σου πει «κοίταξε, είναι δυστυχώς γεμάτο». Ή «ξέρεις, φέτος είναι πολύ ακριβό. Γιατί δεν πας στην Δομινίκα, στην Καραϊβική; Θα βρεις ένα ξενοδοχείο απίστευτο!» Και πας κι εκεί πέρα... Αυτό που κάνουν αυτά τα πρακτορεία είναι να πιέζουν διαρκώς προς τα κάτω τους μισθούς, το περιθώριο κέρδους για το ξενοδοχείο και τους ξενοδόχους, το κόστος και την ποιότητα του φαγητού... Γιατί τρώμε τόσο άσχημα; Διότι είναι τόσο φοβερή η πίεση στο κόστος του φαγητού, για να κερδίσουν 2-3 ευρώ, που βέβαια και θα προσφέρουν το χειρότερο, γιατί τελικά οι ξενοδόχοι δεν έχουν την δυνατότητα να αντιδράσουν σωστά στις συνθήκες αυτές... Είναι αυτό ένα μοντέλο τουρισμού καλό για μας; Δεν το πιστεύω!

Έχω ακόμα μια ελπίδα για τους προορισμούς της βόρειας Ελλάδας, τον Βόλο και την Θεσσαλία, την Θεσσαλονίκη, την Ήπειρο κ.λπ. διότι θα μπορούσαν αυτοί, ακριβώς επειδή δεν είναι ακόμα υπερβολικά αναπτυγμένοι στο θέμα του τουρισμού, να αρχίσουν σωστά από την αρχή. Κι εγώ είμαι πρόθυμος να τους προτείνω και να τους βοηθήσω αν μπορώ με την εμπειρία μου, για να προχωρήσουμε σε έναν αειφόρο τουρισμό. Η Ιταλία έχει αναπτύξει από χρόνια τον αγροτουρισμό, σε αντιπαράθεση με τον μαζικό τουρισμό. Τι κάνει αυτός ο τουρισμός; Προσφέρει καλές συνθήκες στους άμεσους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες στον κλάδο, αλλά και έμμεσα, καθώς υποστηρίζονται τα τοπικά προϊόντα. Πάνε οι τουρίστες να δουν μια περιοχή και αγοράζουν τα κρασιά τους, τα τυριά τους, ένα σωρό πράγματα... Είναι ένα μοντέλο τουρισμού που υποστηρίζει την ποιότητα και έχει πολύ θετικότερες επιπτώσεις στην τοπική οικονομία.

Θέλω οπωσδήποτε να προχωρήσει η Ελλάδα προς έναν τέτοιο μοντέλο τουρισμού και αειφόρου ανάπτυξης. Έχω ιδρύσει στις Βρυξέλλες το παράρτημα του «slow food» που είναι μια πολύ σημαντική ενέργεια στην οποία η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να μπει κι εκείνη, για να υποστηρίξουμε την λογική της τοπικής οικονομικής ανάπτυξης που γίνεται μεν με μικρότερα βήματα, αλλά με πολύ πιο θετικά αποτελέσματα. Να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που παράγουν τοπικά προϊόντα -γλυκά του κουταλιού, τυριά, κρασιά, λουκάνικα κ.λπ- να μπορούν μπουν στον χώρο των εξαγωγών, να μπορούν να διαθέτουν τα προϊόντα τους στους τουρίστες, να μπορούν να διαφημίζονται.

Κατάγομαι από την Ρόδο. Προσπάθησε να βρεις ένα κρασί από την Ρόδο, με ποιότητα και καλαίσθητη εμφιάλωση... Δεν υπάρχει! Οι λίγες περιοχές της Ελλάδας που κινούνται σε αυτήν την κατεύθυνση και ξέρουν το συμφέρον τους, είναι η Κρήτη από ορισμένες πλευρές -και πολύ καλά! Μπράβο τους!- η Χίος –απίθανοι!- λίγο στην Καλαμάτα, αρχίζουν κι εκεί... Αλλά πού αλλού στην Ελλάδα, ενώ έχουμε τόσο καλά προϊόντα που θα μπορούσαμε να προωθήσουμε με καλύτερη διαφήμιση και καλύτερη πολιτική;

Και στην τουριστική οικονομία δεν μπορεί να τα περιμένουμε όλα από τα μεγάλα πρακτορεία κι εμείς απλά να υποστηρίζουμε τους μεγάλους να κάνουν κάτι (που είναι η σίγουρη μέθοδος να χαθούν πολλά λεφτά, μπορεί να έχεις κέρδος την πρώτη χρονιά την δεύτερη, αλλά στη συνέχεια θα χαθούν πολλά χρήματα) αλλά να επιλέξουμε ένα δρόμο πολύ πιο ποιοτικό. Που θα φέρει και επισκέπτες που θα μπορούν να εκτιμήσουν τον τόπο... Η Ελλάδα ήταν συνώνυμο της φιλοξενίας. Δεν είναι πια έτσι παντού. Ενώ το έχουμε αυτό. Το έχουμε μέσα μας, το έχουμε στην κουλτούρα μας, στο DNA μας, και πρέπει να είμαστε περήφανοι και να το υποστηρίξουμε. Αλλά αυτό δεν γίνεται όπως να 'ναι. Χρειάζεται να έχουμε αυτοσεβασμό στην δουλειά μας -και στον μαζικό τουρισμό δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας διότι τελικά παραδιδόμαστε στα μεγάλα διεθνή πρακτορεία. Ε, να μην περιμένουμε μετά να μας εκτιμήσουν οι άλλοι! Έτσι δουλεύει ο κόσμος. Αν δεν εκτιμάς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου, γιατί να σε εκτιμήσουν οι άλλοι;

«Ανήκω σε ένα κόμμα που όσον αφορά τη συζήτηση των διαφορών δεν πιστεύω να υπάρχει άλλο πιο δημοκρατικό. Δεν μένουμε στην καταγγελία, αλλά είμαστε στην πράξη. Όσον αφορά την αλληλεγγύη, δεν μένουμε μόνο στις προτάσεις, αλλά είμαστε πάλι στην πράξη. Και σε όλα τα θέματα οι "πράσινοι" νομίζω πως είναι σήμερα τα μοναδικά εναλλακτικά κόμματα που μπορούν να παρουσιαστούν και με προτάσεις και με πράξεις, όπου λειτουργούμε και έχουμε αναλάβει ευθύνες»

ΝΡ: Θα ήθελα κι ένα σχόλιο για αυτήν την συνάντηση, τη σύνοδο του συμβουλίου του «ευρωπαϊκού πράσινου κόμματος» στην Αθήνα.

ΧΔ: Αυτή η επιλογή των «πρασίνων» ήταν πάρα πολύ σημαντική. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη σήμερα επέβαλε να συναντηθούμε στην Αθήνα· να πάμε στην Ελλάδα. Να δώσουμε το παρών εδώ. Χάρηκα και είμαι πολύ περήφανος που ήρθαμε εδώ πέρα. Και βλέπουμε πως και στην ευρωβουλή, και για τις θέσεις που πρέπει να πάρει η Κομισιόν, οι οικολόγοι έχουν έναν λόγο αλληλεγγύης, ευθύνης, με προτάσεις και με ελπίδα. Αυτό περιμένουμε από τους πολιτικούς και την πολιτική. Ανήκω σε ένα κόμμα που όσον αφορά τη συζήτηση των διαφορών δεν πιστεύω να υπάρχει άλλο πιο δημοκρατικό. Δεν μένουμε στην καταγγελία, αλλά είμαστε στην πράξη. Όσον αφορά την αλληλεγγύη, δεν μένουμε μόνο στις προτάσεις, αλλά είμαστε πάλι στην πράξη. Και σε όλα τα θέματα οι «πράσινοι» νομίζω πως είναι σήμερα τα μοναδικά εναλλακτικά κόμματα που μπορούν να παρουσιαστούν και με προτάσεις και με πράξεις, όπου λειτουργούμε και έχουμε αναλάβει ευθύνες.

Είμαι υπουργός στο Βέλγιο και είμαι περήφανος που μπορώ να αποδείξω πως τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά. Ένα παράδειγμα για να τελειώσω: είμαι υπουργός οικισμού. Έχουμε 40,000 διαμερίσματα όπου μένουν κάτοικοι με μικρά εισοδήματα. Πριν, λειτουργούσαν πελατειακές σχέσεις για το ποιος θα έμπαινε μέσα, ποιος δεν θα έμπαινε. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο πρέπει κάθε χρόνο να αποδεικνύεται ποιος έχει πιο πολύ ανάγκη από στέγαση. Υπάρχει μια σειρά από κριτήρια που παίρνουν πόντους (π.χ σειρά προτεραιότητας, αν είναι μονογονεϊκή η οικογένεια, αν υπάρχει παιδί με ειδικές ανάγκες κ.λπ). Η διαφάνεια είναι απόλυτη. Έτσι σήμερα μπορώ σε κάποιον που μου λέει «κοίτα είμαι κι εγώ Έλληνας, μπορείς να με βοηθήσεις;» να του εξηγήσω πως «όχι, δεν μπορώ να σε βοηθήσω, διότι ούτε ο αδερφός μου, ούτε η μάνα μου, ούτε ο ξάδερφός μου, ούτε φίλος και η φίλη μου, ούτε η φιλενάδα μου δεν μένουν σε αυτά τα σπίτια. Δεν λειτουργούμε έτσι. Υπάρχει μια σειρά. Και όποιος και αν είσαι, όσο και να σε αγαπώ, όσο και να σε εκτιμώ, δεν μπορώ εγώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα ανεξάρτητο τμήμα της δημόσιας υπηρεσίας μας που είναι αρμόδια για αυτό. Που το κάνει με σειρά και με μεγάλη διαφάνεια. Μπορώ να σου πω σε ποια σειρά είσαι. Αυτό μπορώ να σου πω. Τα άλλα δεν μπορώ, γιατί δεν ανήκουν στην ευθύνη μου και δεν θέλω να ανακατευτώ». Ε, αυτό περιμένω από τους πολιτικούς! Και δεν είναι μόνο λόγια, είναι πράξη που μπορεί οποιοσδήποτε να έρθει να την ελέγξει και να την παρατηρήσει.

Ο Χρήστος Δουλκερίδης είναι υπουργός οικισμού στην περιφέρεια των Βρυξελλών, στέλεχος του οικολογικού κόμματος του γαλλόφωνου Βελγίου και των Βρυξελλών «εκολό»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...