Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Γιάννης Σακιώτης: Ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων

από την έρευνα της Μελίττας Γκουρτσογιάννη, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ; –3

Γιάννης Σακιώτης (Πολιτικός επιστήμονας, συνεργάτης πολλών οικολογικών περιοδικών):
Πιστεύω ότι τα πράσινα κόμματα δεν διέθεταν ιδεολογική σπονδυλική στήλη. Έτσι, ήταν εύκαμπτα προς κάθε κατεύθυνση: αριστερά, κέντρο, δεξιά. Αν και γεννήθηκαν από την αριστερά έκαναν το παν να διαφοροποιηθούν από αυτήν για να μπορούν να απευθύνονται στο ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο. Αυτή όμως ήταν η μεγάλη τους αστοχία και ταυτόχρονα η χαμένη ιστορική ευκαιρία που είχαν: αντί να εφορμήσουν στο κενό που άφησε η πτώση του κομουνισμού και να διεκδικήσουν μια νέα, οικολογική αριστερά, χάθηκαν στις μεταφράσεις μεταξύ πραγματιστών και ακτιβιστών.
Να προσθέσω έναν ακόμη παράγοντα: τα πρόσωπα. Αποδείχθηκε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία το ποιοι άνθρωποι, με ποιες δυνατότητες και με ποιες ικανότητες βρέθηκαν στα τιμόνια των πράσινων κομμάτων, τουλάχιστον για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα για το πού πήγαν καλά και πού όχι. 
Η ελληνική περίπτωση είναι χαρακτηριστική, όχι τόσο για το ποιοι συμμετείχαν ηγετικά στο πράσινο κίνημα όσο για το ποιοι δεν συμμετείχαν: ένα μεγάλο και πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο της επιστημονικής οικολογίας και του οικολογικού κινήματος της κοινωνίας πολιτών αποθαρρύνθηκε ή έστω δεν βρήκε το κίνητρο να συμμετάσχει.
Ακόμη, αιτία της πορείας που ακολουθήθηκε σε όλη την Ευρώπη είναι η γραφειοκρατικοποίηση των πράσινων. Οι ευαισθητοποιημένες οικολογικά κοινωνίες του ευρωπαϊκού χώρου ξεκίνησαν ένα βουβό κίνημα αυτο-οργάνωσης εναλλακτικών μοντέλων ή έστω εναλλακτικών περιόδων διαβίωσης. Η κοινωνική οικονομία κάθε μορφής (τυπική,αλλά κυρίως άτυπη), εξαπλώνεται την τελευταία δεκαετία, πολλαπλασιάζοντας τους οπαδούς της όχι μόνο μεταξύ των ψηφοφόρων των πράσινων κομμάτων. Καταγράφεται μία σημαντική στροφή από τον περιβαλλοντισμό στην πιο ολιστική “κοινωνική-περιβαλλοντική” ευαισθητοποίηση. Έτσι, διαμορφώνονται δίκτυα μιας ιδιαίτερης σοσιαλιστικής πρακτικής, η οποία συνυπάρχει με την “πραγματική” οικονομία των κερδών και της κρίσης.

Αυτό το ρεύμα μεγαλώνει και με έναν διαφορετικό τρόπο αναπτύσσεται και σε φτωχές κοινωνίες -Ινδία- και σύντομα θα είναι απειλητικό για τον καπιταλισμό. Άποψή μου είναι ότι θα εκφραστεί μέσα από μία αναγέννηση της ηγεσίας της σοσιαλδημοκρατίας και της δημοκρατικής παράταξης, με την ανασύνθεση των μη κομουνιστικών ρευμάτων της αριστεράς και των πράσινων, κεντρώων και φιλελεύθερων κομμάτων. Καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις αναμενόμενες εξελίξεις θα έχει η Αμερική: μια δεύτερη εκλογή του Ομπάμα και του Μπάιντεν θα φέρει μεγάλες αλλαγές που αναμφίβολα θα επηρεάσουν και την Ευρώπη. 
Οι έννοιες κλειδί για την νέα ιδεολογία θα είναι το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα, ιδίως εκείνα που αναφέρονται στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια (το αξιοβίωτο) κάθε ανθρώπου.
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, μία ήδη ιστορική φιγούρα στην παγκόσμια πολιτική, ίσως διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε αυτές τις διεργασίες. Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν διαθέτει και πολλές ηγετικές προσωπικότητες. Και σήμερα τις χρειάζεται όσο ποτέ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...