Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η πολιτική συγκυρία και οι Οικολόγοι Πράσινοι


Κατά την εκτίμησή μας, η λύση ή θα είναι ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ή δε θα υπάρξει καθόλου! Και οι Οικολόγοι – Πράσινοι ή θα είναι ένα κόμμα που θα εργαστεί ταυτόχρονα και αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, της Δημοκρατικής Διεύρυνσης, της Οικονομικής Σύγκλισης, της Κοινωνικής Συνοχής και της Περιβαλλοντικής Ισορροπίας ή δεν θα είναι ένα πράσινο κόμμα. Και δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης!

Πρόταση απόφασης προς το 9ο Συνέδριο των ΟΠ, 7,8 & 9 Δεκεμβρίου

Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν δείχνει να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα. Κι όταν εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να τα αντιμετωπίσει, ψηφίζει μεν νόμους, αλλά παρακωλύει την εφαρμογή τους. Δεν το κάνει από ανικανότητα. Είναι στατιστικά αδύνατη τόση και τέτοια διαρκής ανικανότητα από πολιτικούς οργανισμούς που ιστορικά κέρδιζαν το πλειοψηφικό τμήμα στις εκλογές. Το κάνει από ιδιοτελές συμφέρον: Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών με τη χονδροειδή χυδαιότητα που χαρακτηρίζει ένα τόσο εκτεταμένο σύστημα κρατισμού, πελατειακής διαπλοκής και διαφθοράς.
Στο τοπίο αυτό, η κυβερνητική συνεργασία δείχνει ήδη φθαρμένη, καθώς δε χρησιμοποιεί την κρίση για τη δημιουργία μιας ελάχιστης απαραίτητης συναίνεσης που θα αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας με προστασία των οικονομικά αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το δημοσιονομικό στόχο της μείωσης των τρομακτικών ελλειμμάτων και του αδυσώπητου χρέους για τη διατήρηση των προνομίων ομάδων συμφερόντων, δείχνοντας ως μοναδικό υπεύθυνο την τρόικα για τη βίαιη μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολλών, λες και η μέχρι τούδε εγχώρια πολιτική και οικονομική εξουσία είχε τα πάντα καλώς καμωμένα.
Η ΝΔ επιδιώκει να ηγεμονεύσει πολιτικά στο φιλοευρωπαϊκό μπλοκ, αλλά ενεργοποιεί ακροδεξιά και λαϊκιστικά αντανακλαστικά. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΓΑΠ, εκείνη ήταν που προσπαθούσε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη φθορά της κυβέρνησης με την εύκολη αντιμνημονιακή ρητορεία, τα “Ζάππειο Ι, ΙΙ, …” και τα ισοδύναμα μέτρα κλείνοντας το μάτι, σε φοροαποφυγή, φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή που διαλύουν τα δημόσια οικονομικά, σε επίορκους ή/και ανίκανους δημόσιους υπαλλήλους και σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που στραγγαλίζουν κάθε υγιή επιχειρηματικότητα, σε επιμελητήρια, επαγγελματικές ενώσεις και συντεχνίες που ακόμα και σήμερα ζητάνε να επανέλθουμε στην προ 2009 κατανάλωση με δανεικά, σε καρτελατζήδες και μεταπράτες, σε εργολάβους που θέλουν να χτίσουν κάθε σπιθαμή γης.
Το ΠΑΣΟΚ, μετά την αφασική πρόσληψη της πραγματικότητας του 2009 και τις παραπλανητικές προεκλογικές του λογοκοπίες για λεφτά που υπάρχουν, πληρώνει τώρα με την πολιτική του χρεωκοπία τον κυβερνητισμό, τις πελατειακές σχέσεις, τον κρατισμό, τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τη φούσκα της ισχυρής Ελλάδας που καταναλώνει με δανεικά. Ο εσωτερικός του σπαραγμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, καθώς περιδινίζεται πολιτικά απαξιωμένο και τάχιστα δημοσκοπικά συρρικνούμενο, καθιστώντας επισφαλή τη μελλοντική κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, άρα και την ύπαρξή του.
Η ΔΗΜΑΡ, διαψεύδοντας τις στοιχειώδεις μεταρρυθμιστικές ελπίδες, όσων έβλεπαν σε αυτήν τον καταλυτικό ρυθμιστή στο κυβερνητικό πρόγραμμα (με ουσιαστικούς όρους, στόχους και χρονοδιαγράμματα που θα εκτελούνταν επί ποινή άρσης της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση) αποπνέει κυβερνητισμό και πολιτεύεται με χαρακτηριστικά συντεχνιακής εκπροσώπησης.
Έτσι, οι κυβερνητικοί εταίροι εξαντλούνται σε εικονικές μάχες, με ...
αντίστοιχες εικονικές νίκες/επιτυχίες/διαπραγματεύσεις συμβάλλοντας ώστε ο πολιτικός λόγος να εξαντλείται γύρω από το λάθος ερώτημα «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο».
Συνεπικουρούνται σε αυτό από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδείχθηκε σε διεκδικητή της εξουσίας εντός μηνών έχοντας γίνει ανάδοχος του πελατολογίου του ΠΑΣΟΚ και φιλοδοξεί να οικοδομήσει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο χωρίς να λέει κουβέντα για το απάνθρωπο πρόσωπο των καθεστώτων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Ισχυρίζεται λαϊκίστικα σε ΜΜΕ του εξωτερικού οτι μιλάει τη γλώσσα του Ομπάμα ή της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ παραμένει στην ομάδα των κομμουνιστογενών ευρωπαϊκών κομμάτων. Κλείνει επί το σοσιαλδημοκρατικότερον, αλλά θα καταργήσει τα μνημόνια και τις μειώσεις μισθών με ένα νόμο. Θέλει να αφομοιώσει την κεντροαριστερά, αλλά προσπαθεί να ισορροπήσει την αντιευρωπαϊκή τάση στο εσωτερικό του. Και αξιώνοντας να κάνει πολιτική για τους ανθρώπους κι όχι για τους αριθμούς, βερμπαλίζει κάνοντας πολιτική χωρίς αριθμούς.
Το ΚΚΕ, καθοδηγούμενο ίσως από την πιο απίθανη ηγεσία από την εποχή του εμφυλίου, παρακολουθεί συρρικνωμένο, αδυνατώντας να παρέμβει, περιμένοντας την εργατική τάξη και τους σύμμαχους της, αφού πρώτα αποκαταστήσουν στη συνείδησή τους την εκ Περισσού αποκαθαρμένη μνήμη των Στάλιν και Ζαχαριάδη, να του παραχωρήσουν την ηγεμονία για να φτιάξει τη “λαϊκή” του εξουσία.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, πραγματικά ΑΝΕΞΕΛεγκτοι, υιοθετώντας ένα μείγμα από μπαγιάτικη εθνικοφροσύνη, κωμική πατριδοκαπηλεία, αστείες θεωρίες συνομωσίας, εντάσσονται στους Ευρωσκεπτικιστές, και μιλάνε για ελεύθερη οικονομία της αγοράς κατακεραυνώνοντας τις αγορές μέσα σε ένα κλίμα υστερικού ανορθολογισμού και απερίγραπτου λαϊκισμού. Ίσως, ο καλύτερος προθάλαμος για τη Χρυσή Αυγή, όπως παλαιότερα το ΛΑΟΣ, εάν δεν υπήρχαν οι ακροδεξιές κορώνες της ΝΔ.
Από το αβυσσαλέο χάος του υποσυνείδητου αναδύθηκαν τα πιο σκοτεινά δαιμόνια του ανορθολογισμού: η Χρυσή Αυγή. Ο επιχώριος φασισμός και ναζισμός είναι πάλι εδώ. Έλκοντας πολιτικά την καταγωγή τους από τους επίστρατους του εθνικού διχασμού, τη δικτατορία του Μεταξά, τους ταγματασφαλίτες και τους δωσίλογους, το μετεμφυλιακό παρακράτος και την απριλιανή χούντα, χρησιμοποιούν την πολύπλευρη κρίση για να ακυρώσουν συνολικά τη δημοκρατία της μεταπολίτευσης και να «νομιμοποιήσουν» τη δικτατορία των συνταγματαρχών και μαζί της τον κρατισμό των ημετέρων, την ανεξέλεγκτη διαπλοκή στο αρχηγικό περιβάλλον, τον εγκληματικό εθνικισμό, την πιο γελοία πατριδοκαπηλεία. Δούλεψαν πολλοί γι αυτό. Είχε γίνει του συρμού ο,τιδήποτε να παρουσιάζεται ως μέγιστο εθνικό θέμα ακριβώς για να μη συζητείται η ουσία του: Το μακεδονικό, η ολυμπιάδα, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, η ένταξη στην Ευρωζώνη, ως κι η Γιουροβίζιον, όλα ένα. Μείζονα θέματα, όπως η υποδοχή προσφύγων και η άσκηση μεταναστευτικής πολιτικής, αποσιωπούνταν: Ο παράνομος μετανάστης υπήρξε τόσο στοιχείο καταναλωτικής ευμάρειας ως φτηνός βοηθός στο σπίτι όσο και αντικείμενο αδυσώπητης οικονομικής εκμετάλλευσης από επιχειρηματίες μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα σιωπηρής συνενοχής. Τώρα, τα σημαντικά και τα ασήμαντα, που τσουβαλιάστηκαν ως εθνικά, αλλά και εκείνα που αποσιωπήθηκαν εκδικούνται με τη μορφή του χρυσαυγίτη. Ο φασισμός, ο ρατσισμός, ο φανατισμός και η βία, υποθάλπτονται από το φόβο και την ανασφάλεια, κινητοποιούνται από το τυφλό μίσος με στόχο το θάνατο, φωνάζουν «αίμα και τιμή» και απειλούν με τη φυσική εξόντωση όποιον δε γουστάρει την πατρίδα όπως τη θέλουν οι φασίστες. Οι ξένοι μπήκαν πρώτοι στο στόχαστρο, τελευταία μπήκαν οι Ρομά και οι ομοφυλόφιλοι. Θ’ακολουθήσουν όσοι δεν είναι «γνήσιοι» Έλληνες ή δεν έχουν «ελληνική συνείδηση» όπως διακυρήσσει ανερυθρίαστα η ναζιστική οργάνωση. Ο φασισμός, ο ρατσισμός, ο φανατισμός και η βία είναι «εναντίον όλων», εναντίον όλων μας.
Λίγο ή πολύ, κρύβουν όλοι την ουσία του προβλήματος: πώς θα αλλάξουμε τη χώρα και θα γίνουμε χώρα παραγωγών από χώρα καταναλωτών, πώς θα γίνει υπηρέτης του δημοσίου συμφέροντος το πελατειακό κράτος και πώς το συντεχνιακό συμφέρον θα αντικατασταθεί από το δημόσιο συμφέρον, πώς θα γίνουμε πολίτες από πελάτες, πώς η Ευρώπη θα αποκτήσει, εκτός από κοινό νόμισμα, πολιτική ενότητα και πώς αυτή θα μετασχηματίσει οικολογικά και κοινωνικά την Ευρώπη ανασυντάσσοντας το ευρωπαϊκό όραμα.
Η απάντηση στο «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο» είναι να δημιουργήσουμε ένα δικό μας σχέδιο για έξοδο από την κρίση. Πώς; Με ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα περιλαμβάνει: Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Αλλαγή των προτύπων παραγωγής και κατανάλωσης. Οικολογικές και πράσινες λύσεις. Υπεράσπιση των αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων με κοινωνική αλληλεγγύη και αποτελεσματικές πολιτικές πρόνοιας. Ελευθερία των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων. Αξιοπρεπείς μισθούς και επιδόματα ανεργίας. Στήριξη στις παραγωγικές επιχειρήσεις. Αναβάθμιση των συλλογικών κοινωνικών αγαθών, πχ της εκπαίδευσης, της υγείας και του πολιτισμού. Αλλαγή του κράτους, συρρίκνωση του γραφειοκρατικού του μηχανισμού με υπηρεσίες στόχων κι όχι επιβολής διαδικασιών. Διεύρυνση της δημοκρατίας, θεσμοί άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας. Άμεση υπεράσπιση των ανθρώπινων, των ατομικών και των πολιτικών δικαιωμάτων. Μηδενική ανοχή στο ρατσισμό και στο φασισμό. Καμιά διάκριση λόγω φύλου, θρησκεύματος, καταγωγής και σεξουαλικού προσανατολισμού. Μη βία, ανοχή, διάλογος και συναινετικές λύσεις.
Η λύση του ελληνικού προβλήματος ή θα είναι Ευρωπαϊκή ή δε θα υπάρξει, και δεν θα υπάρξει χωρίς την πλήρη κινητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρωπαϊκή λύση ή θα είναι ομοσπονδιακή ή δεν θα υπάρξει, και δεν θα υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων που έχουν ως προτεραιότητα την οικονομική και κοινωνική σύκλιση και την πολιτική της εμβάθυνση και ενοποίηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσο, η πολιτική οικολογία καλείται να αποδείξει οτι δεν είναι το παιδικό δωμάτιο της Πολιτικής. Ούτε είναι η πράσινη πινελιά που θα προσθέσει το αντίστοιχο τμήμα στην πολιτική πρόταση οποιουδήποτε κόμματος. Το μοντέλο που δημιούργησε τα ελλείμματα και την κρίση χρέους είναι της ίδιας αντίληψης με αυτό που δημιούργησε την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική κρίση. Είναι αυτό που κατασπατάλησε τόσο τους φυσικούς, όσο και τους οικονομικούς πόρους σε βάρος των επόμενων γενεών. Που θεοποίησε μια αέναη ανάπτυξη και μια πλαστή ευμάρεια δημιουργώντας τις φούσκες του καπιταλισμού-τούρμπο, που σήμερα καταρρέουν με πάταγο. Που γιγάντωσε το κοινωνικό «έλλειμμα» της φτώχειας και του λιμού στον τρίτο κόσμο, της διευρυνόμενης ανισότητας στις αναπτυγμένες χώρες, το υπαρξιακό «έλλειμμα» της υποκατάστασης κάθε αξίας από την υπερκατανάλωση και τον αυτοκαταστροφικό ατομικό πλουτισμό.
Κατά την εκτίμησή μας, η λύση ή θα είναι ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ή δε θα υπάρξει καθόλου! Και οι Οικολόγοι – Πράσινοι ή θα είναι ένα κόμμα που θα εργαστεί ταυτόχρονα και αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, της Δημοκρατικής Διεύρυνσης, της Οικονομικής Σύγκλισης, της Κοινωνικής Συνοχής και της Περιβαλλοντικής Ισορροπίας ή δεν θα είναι ένα πράσινο κόμμα. Και δεν θα έχουν λόγο υπάρξης!
*από την ομάδα thinkΠ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...