Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Η ηγεσία των Ο.Π. δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις

Η κοινωνία χρειάζεται την πρόταση της πολιτικής οικολογίας

των Αλέκας Μελιάδου, Αλέξανδρου Αποστόλου, Δημήτρη Στασινόπουλου, Ελένης Παρασκευοπούλου, Κωνσταντίνου Κατώπη, Νίκου Μυλωνά, Νίκου Ράπτη (από την ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον χώρο της οικολογίας, Think Π)
Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012 ήταν απογοητευτικό για τους Οικολόγους – Πράσινους (Ο.Π).: 0,88%. Μετά από λίγους μήνες τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δείχνουν ότι ακόμα υπάρχει ενδιαφέρον για το εγχείρημα της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας. Παρά την πόλωση και το δυσμενές πεδίο στο οποίο επικεντρώνεται η πολιτική διαμάχη, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δίνουν στους Ο.Π. ποσοστά που αγγίζουν το 2%. Ακόμα σημαντικότερο, το συνέδριο που πραγματοποίησαν το Δεκέμβριο στη Λαμία, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, ήταν το πιο πολυπληθές και πολιτικό από όσα έχουν πραγματοποιήσει.
Η θέση μας είναι λοιπόν πως ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας ενδιαφέρεται για την πρόταση της πολιτικής οικολογίας. Χρειάζεται την πολιτική οικολογία. 
Τα μέλη των Ο.Π. έχουν τη δυνατότητα να προσδιορίσουν, να επεξεργαστούν και να συζητήσουν με την υπόλοιπη κοινωνία αυτή την πρόταση. Η ηγεσία όμως των Ο.Π., όπως εκφράζεται από τα κεντρικά όργανα του κόμματος, π.χ. την πλειοψηφία του Πανελλαδικού Συμβουλίου (Π.Σ.) φαίνεται να βρίσκεται πιο πίσω: δεν μπορεί να κατανοήσει αυτή την πρόταση, δεν μπορεί να οδηγήσει το κόμμα σε πολιτική δράση στη βάση αυτής της πρότασης και επομένως δυσκολεύει την πορεία του ανοίγματος των Ο.Π. προς την κοινωνία. 
Αντί να διευκολύνει, δημιουργεί δυσκολίες στη συνάντηση των Ο.Π. με τις φυσιολογικές κοινωνικές αναφορές τους και επομένως στην πράξη υπονομεύει την προοπτική της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας, παρά τις αντίθετες προθέσεις της.

Ποια είναι σήμερα η πρόταση της πολιτικής οικολογίας

 Η πρόταση αυτή περιγράφηκε με αρκετή σαφήνεια στην πολιτική απόφαση του τελευταίου συνεδρίου των Ο.Π. στη Λαμία και υπερψηφίστηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των συνέδρων. Συνοπτικά η απόφαση αυτή θεωρεί αναγκαίο το άνοιγμα των Ο.Π. στην κοινωνία, την επανεκκίνηση στην προσπάθεια συγκρότησης του πόλου της πολιτικής οικολογίας. Μια επανεκκίνηση των Ο.Π. στη βάση ενός πολιτικού σχεδίου – πλαισίου που περιγράφεται από τα εξής σημεία1:

1) Προώθηση μιας κοινωνικά δίκαιης, ισορροπημένης πολιτικής, που αντιμετωπίζει τα δημοσιονομικά και άλλα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας, ενώ παράλληλα αλλάζει ριζικά το αναπτυξιακό μοντέλο, το πολιτικό σύστημα, την κοινωνική οργάνωση, δημιουργεί και ενισχύει μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, αναζωογονεί την οικονομία, μέσα από τη στροφή της προς πράσινη κατεύθυνση, δημιουργεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε μικρομεσαίες διαφόρων νομικών κι εμπορικών μορφών κοινωνικές επιχειρήσεις.
2) Προώθηση μιας στρατηγικής οικολογικού και κοινωνικού μετασχηματισμού της Ελλάδας και της Ευρώπης. Αλλαγή του παραγωγικού, καταναλωτικού κι ενεργειακού μοντέλου της χώρας. Απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, με έμφαση στην τοπικότητα, τη βιωσιμότητα και την ποιότητα. Με αποανάπτυξη των ρυπογόνων, μη-βιώσιμων, κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων κι ανάπτυξη της Πράσινης και της κοινωνικής οικονομίας, της προώθησης κοινωνικά και περιβαλλοντικά υπεύθυνων κοινωνικών δραστηριοτήτων που στοχεύουν στην αποτελεσματική χρήση ενέργειας και φυσικών πόρων, τη δημοκρατία στην εργασία και τη διασφάλιση των δημόσιων αγαθών. Με μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος και των προτεραιοτήτων της οικονομίας ώστε να εξυπηρετούν την απασχόληση, την κοινωνικά και περιβαλλοντικά υπεύθυνη οικονομία και επιχειρηματικότητα. Με αναδιοργάνωση της διοίκησης σε όλα τα επίπεδα, ενδυνάμωση των κοινωνικών πολιτικών και των υπηρεσιών περιβάλλοντος, ώστε να γίνουν αποτελεσματικές για τον πολίτη και να στηρίζουν ουσιαστικά όσους βρίσκονται πλέον στα όρια επιβίωσης, με πολιτικές και δράσεις εξισορρόπησης της βίαιης μείωσης μισθών, συντάξεων και κοινωνικών υποδομών με στοχευμένη ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης και υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος.
3) Οικονομική, νομισματική, φορολογική, κοινωνική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης με δημοκρατικό έλεγχο και νομιμοποίηση από θεσμούς όπως το Ευρωκοινοβούλιο αλλά κι αποκέντρωση εξουσιών σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Εκλογή Προέδρου της Κομισιόν και της ΕΕ, με σημαντική αύξηση των πόρων του προϋπολογισμού της ΕΕ από το σημερινό 1% του ΑΕΠ των κρατών-μελών και ίδιους πόρους, με κοινή διαχείριση του ευρωπαϊκού χρέους, με αναδιανομή από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές χώρες στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, με κοινό πλαίσιο όχι μόνο στην δημοσιονομική, περιφερειακή και περιβαλλοντική πολιτική αλλά και στη φορολογική, την εξωτερική, την κοινωνική. Σύμμαχοί μας είναι οι Πράσινοι, το Ευρωκοινοβούλιο, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που επιδιώκουν την ομοσπονδιακή Ευρώπη.
4) Μεταρρύθμιση πολιτικού συστήματος και του ελληνικού δημοκρατικού μοντέλου, ώστε να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία και να την κάνουμε πιο συμμετοχική, ενισχύοντας τη δημοκρατική νομιμοποίηση όσων αποφάσεων επηρεάζουν τη ζωή των πολιτών. Βαθιές θεσμικές αλλαγές στο συντακτικό πλαίσιο, ουσιαστικό διαχωρισμό των εξουσιών, αυστηρό πλαίσιο προάσπισης της ελευθεροτυπίας και του ελεγκτικού, μορφωτικού και ψυχαγωγικού ρόλου των ΜΜΕ, ουσιαστική αποκέντρωση, μεταφορά εξουσιών και πόρων στην αυτοδιοίκηση.
5) Μεταφορά πόρων και εξουσίας από τους κερδισμένους της Μεταπολίτευσης (τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, τη μαφιακή οικονομία και την αργομισθία) προς τις γυναίκες, τα παιδιά και τους νέους, τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον, τη δημιουργική, δημοκρατική και δίκαιη Ελλάδα. Γι΄ αυτό είναι απαραίτητη μια μεγάλη πολιτική και δικαστική πρωτοβουλία λογοδοσίας όλων όσοι υπονόμευσαν με τις αποφάσεις τους την οικονομική βιωσιμότητα της χώρας στο βωμό της προάσπισης άνομων συμφερόντων, είτε ανήκουν στον πολιτικό κόσμο, είτε στη μιντιοκρατία, είτε στις παρασιτικές «επιχειρηματικές»- μαφιακές δυνάμεις. Και φυσικά έλεγχο των γκρίζων περιουσιών, αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και φοροαπάτης και αποκατάσταση του αισθήματος κοινωνικής δικαιοσύνης, ως προϋπόθεση για την αποκατάσταση της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής, για τη διαμόρφωση ενός νέου Κοινωνικού Συμβολαίου.
6) Κόμμα των λύσεων και των μεταρρυθμίσεων. Ενίσχυση της ενεργού παρέμβασης στο πλευρό των ξεχασμένων του συστήματος, των οραματιστών της βιωσιμότητας, των δημιουργικών και παραγωγικών πρωτοβουλιών των πολιτών και του «τρίτου», κοινωνικού τομέα της οικονομίας. Ένα κόμμα ανοικτό στην κοινωνία, με ηλεκτρονική διαβούλευση, άμεση δημοκρατία και θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, των νέων, των μεταναστών, των ΑΜΕΑ.
7) Ένα κόμμα που θα συγκροτεί έναν αυτόνομο τρίτο Πράσινο πόλο στην ελληνική πολιτική ζωή, που θα ενσωματώνει την περιβαλλοντική, κλιματική και κοινωνική διάσταση σε όλες τις πολιτικές κι αποφάσεις. Που δεν θα είναι ουρά εκλογικών ή άλλων σχεδιασμών “δεξιών” ή “αριστερών” σχηματισμών, αλλά θα επιδιώκει να παίξει το ρόλο καταλύτη στις βαθιές αλλαγές που απαιτούνται μέσα από τη σύγχρονη ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου, είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης είτε συμμετέχοντας σε κυβερνητικές λύσεις σε τοπικό, περιφερειακό ή εθνικό επίπεδο, στη βάση όμως, προγραμματικών συμφωνιών οι οποίες θα υπηρετούν το πολιτικό, περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων κι ανατροπών.
8) Περισσότερη δημοκρατία και μη βία. Η διέξοδος από την κρίση πρέπει να στηριχθεί σε περισσότερη δημοκρατία και όχι στη βία. Χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια. Χωρίς κοινωνική ασφάλεια δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία. Χρειάζεται να απομονώσουμε τις φωνές που κηρύσσουν τη βίαιη επίλυση των διαφορών, είτε στο όνομα του εκφασισμού της κοινωνίας, είτε στο όνομα του λαού. Η αντίσταση των πολιτών είναι πάντοτε μαζική, ειρηνική και μη βίαιη. Δίνει έμφαση στη θεσμική και ουσιαστική ανασυγκρότηση της δημοκρατίας μας και στη μακρά πορεία μεταρρύθμισης, στην προάσπιση της ανθρώπινης ζωής και της περιουσίας των πολιτών, στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, αλλά και στις αιτίες που οδηγούν εκεί.
Το πλαίσιο αυτό περιγράφει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα. Περιγράφει ταυτοχρόνως μια πολιτική φυσιογνωμία – θέση που δεν καλύπτεται από κανένα άλλο κόμμα στη χώρα μας. Αποσαφηνίζει, ίσως για πρώτη φορά, κοινωνικές αναφορές και κοινωνικές συμμαχίες και ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα συγκρότησης ενός ρεαλιστικού πολιτικού σχεδίου που θα δώσει νόημα στην πολιτική δράση και ύπαρξη των Ο.Π.

Γιατί η ηγεσία των Ο.Π. δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις;

Οι προσπάθειες του Π.Σ.
Η κοινωνία όπως αναφέραμε και στην αρχή, χρειάζεται ένα τέτοιο πολιτικό φορέα. Ένα τμήμα της θέλει να εκφραστεί πολιτικά με αυτόν τον τρόπο. Τα μέλη των Ο.Π. στη μεγάλη πλειοψηφία τους βλέπουν και κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα. Και κάτι παραπάνω: μπορούν να διαμορφώσουν και να πάρουν τις αναγκαίες πολιτικές αποφάσεις για μια τέτοια πορεία. Το έδειξαν κυρίως στο τελευταίο συνέδριο, αλλά και σε μια σειρά από προηγούμενα συνέδρια, όταν υπερασπίστηκαν την αυτονομία του πόλου της πολιτικής οικολογίας. Όταν διάλεξαν μια πολιτική πορεία αυτόνομη τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά.
Όμως η πλειοψηφία του Π.Σ., δηλαδή εκ των πραγμάτων η πολιτική ηγεσία των Ο.Π., δεν μπορεί να κατανοήσει αυτές τις αναγκαιότητες. Προσπαθεί στην πράξη, και ασχέτως προθέσεων, να ακυρώσει αυτή την προσπάθεια ανοίγματος στην κοινωνία με μια σειρά πράξεων και αποφάσεων. Κοντόφθαλμη και λανθασμένη στάση γιατί χωρίς αυτό το άνοιγμα, οι Ο.Π. θα καταστούν άχρηστοι για την κοινωνία και πολιτικά δεν θα μακροημερεύσουν!
Για παράδειγμα, ενάμισι μήνα μετά την απόφαση του συνεδρίου που προαναφέρθηκε, το Π.Σ. με μεγάλη πλειοψηφία πήρε μια απόφαση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής2:
…Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ήταν κατά μεγάλο μέρος καρπός των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των τελευταίων τριών δεκαετιών, με άξονα την εξυπηρέτηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που οδήγησαν λόγω της απελευθέρωσης από κάθε είδους ρύθμιση, στη συνολική κατάρρευση.
Μια πολύ φτωχή ανάλυση της κατάστασης που ζούμε. Καμία αναφορά στις κεντρικές έννοιες που χρησιμοποιεί ένα πράσινο πλαίσιο ανάλυσης, όπως είναι η εξάντληση και υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, η κλιματική αλλαγή, το παραγωγικό μοντέλο, το αξιακό σύστημα, αλλά ακόμα και τις ιστορικές μεταβολές που συντελούνται στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων σε οικονομικό, πολιτικό, αλλά και δημογραφικό επίπεδο. Μια ανάλυση τελικά πιο κοντινή σε άλλους πολιτικούς χώρους, όπως π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι δικές μας μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που χρωστάμε οι ίδιοι ως κοινωνία στον εαυτό μας, με κεντρικό ζητούμενο τη διεύρυνση της δημοκρατίας, τη διαφάνεια, το ριζικό αναπροσανατολισμό της οικονομίας σε βιώσιμες κοινωνικά και περιβαλλοντικά κατευθύνσεις, την αλλαγή των προτύπων ευημερίας, την οικοδόμηση πραγματικού κοινωνικού κράτους για όλους στη θέση των μικρών και μεγάλων συντεχνιακών και πελατειακών προνομίων.
Διατηρούμε τις διαχωριστικές γραμμές με την κατεδάφιση της χώρας και το Μνημόνιο, καθώς θέλουμε ΚΑΙ ευρώ ΚΑΙ μια ευρωπαϊκή κοινωνία.
Ενισχύουμε την ιδεολογική και πολιτική αυτοτέλειά μας, και απέναντι στην Αριστερά. Η απάντησή μας σε μια πιθανή πρόταση για κυβερνητική συνεργασία μαζί της μπορεί να είναι μόνο ένα επιφυλακτικό ΙΣΩΣ, υπό όρους. Προγραμματική συμμαχία μπορεί να είναι εφικτή, μόνο αν πρώτα ανοίξουν τα χαρτιά τους στην κοινωνία, παρουσιάζοντας φερέγγυο και πειστικό πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση και για τη συγκρότηση νέων, πλειοψηφικών πολιτικών συμμαχιών.
Το αίτημα των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που αποτελεί κεντρικό στοιχείο της απόφασης του συνεδρίου των Ο.Π. περιθωριοποιείται και αντιμετωπίζεται σχεδόν εχθρικά από την απόφαση του Π.Σ. με μια “λιτή” παράθεση 5 γραμμών σε ένα κείμενο 5 σελίδων. 3. Η απόφαση του συνεδρίου για τη συγκρότηση αυτόνομου τρίτου πόλου από την πολιτική οικολογία υπονομεύεται από το «επιφυλακτικό» ΙΣΩΣ» προς την αριστερά. Το συνέδριο όμως αποφάσισε ότι δεν προκρίνονται προνομιακές σχέσεις και οι ΟΠ «δεν θα είναι ουρά εκλογικών ή άλλων σχεδιασμών “δεξιών” ή “αριστερών” σχηματισμών.» Καμία προνομιακή αναφορά στην απόφαση του συνεδρίου για την αριστερά ή τη δεξιά. Πώς αυτή προέκυψε στη απόφαση του Π.Σ.:
Τι άλλαξε μέσα σε 45 ημέρες;
Δεν άλλαξε τίποτα! Απλά το Π.Σ. δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τις πολιτικές απόψεις των μελών του κόμματος, για καταστατικούς και πολιτικούς λόγους. Οι πολιτικές απόψεις που κυριαρχούν στο επίπεδο των μελών των Ο.Π., οι πολιτικές απόψεις της πλειοψηφίας των μελών των Ο.Π., είναι μειοψηφικές στο επίπεδο του Π.Σ. Το γεγονός αυτό αποτελεί πολύ σημαντικό θέμα για οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα: η πολιτική αυτονόμηση της (εκ των πραγμάτων) ηγεσίας από τα μέλη. Και αποτελεί ακόμα σημαντικότερο θέμα για ένα κόμμα που αρέσκεται κάθε τόσο να αναφέρεται στις δημοκρατικές διαδικασίες, την άμεση δημοκρατία κ.λπ.
Οι καταστατικοί λόγοι για αυτό το γεγονός έχουν να κάνουν με τον τρόπο εκλογής του Π.Σ. Το βασικό πρόβλημα είναι πως η κύρια καταστατική επιδίωξη παραμένει η εκπροσώπηση των διαφόρων περιοχών και όχι η εκπροσώπηση των διαφορετικών πολιτικών απόψεων. Έτσι συμβαίνει το παράδοξο να έχει εκλεγεί η μεγάλη πλειοψηφία του ΠΣ πριν να παρθούν οι πολιτικές αποφάσεις στο συνέδριο. Τα 25 από τα 34 μέλη του Π.Σ. εκλέγονται σε περιφερειακές συνδιασκέψεις πριν από το συνέδριο. Επομένως σε αυτές τις εκλογές δεν συνυπολογίζεται και δεν εκφράζεται η πολιτική επιλογή του συνόλου των μελών όπως προκύπτει από το συνέδριο. Δεν υπάρχει συνεπώς και η δυνατότητα να εκπροσωπηθεί αυτή η πολιτική επιλογή. Έτσι κυριαρχούν άλλα κριτήρια όπως η διαθεσιμότητα, οι φιλίες, οι παρέες, οι επιδιώξεις κατάληψης θέσεων εξουσίας κ.λπ. Πάνω – κάτω οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι αποτελούν το Π.Σ. ασχέτως πολιτικών επιλογών. Ακόμα και όταν δεν εκλέγονται στο Π.Σ. για διάφορους λόγους, βρίσκουν τρόπους στην πράξη να συμμετέχουν σε αυτό με πολύ ενεργό τρόπο!
Οι πολιτικοί λόγοι έχουν να κάνουν κυρίως με τα στοιχεία που συναντάμε όταν συζητάμε το γραφειοκρατικό φαινόμενο. Σε αυτή τη συζήτηση ένα κύριο μοτίβο είναι η σταδιακή διαμόρφωση και κυριαρχία στην ηγεσία των κομμάτων μιας ομάδας ανθρώπων των οποίων το κύριο μέλημα δεν είναι η λήψη της α’ ή β’ πολιτικής απόφασης ή κατεύθυνσης αλλά η κατάληψη και η διατήρηση θέσεων εξουσίας. Για το λόγο αυτό και στο Π.Σ. των ΟΠ μπορεί να γίνονται ομηρικές μάχες για την κατάληψη ή διατήρηση θέσεων εξουσίας ή «εξουσίας». Σε πραγματικό αλλά και σε συμβολικό επίπεδο. Όταν όμως η συζήτηση γυρίζει στα πολιτικά ζητήματα, π.χ. στις πολιτικές αποφάσεις, επικρατεί μια συγκινητική σύμπνοια, έστω και σε αντίθεση με τις αποφάσεις του συνεδρίου. Μεγάλες πλειοψηφίες, συγκροτημένες από ανθρώπους που πριν από λίγο «σκοτώνονταν» για τις θέσεις εξουσίας, τώρα συμφωνούν. Γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν πολιτικές διαφορές. Οι πολιτικές διαφορές το πολύ – πολύ να εφευρίσκονται για να δικαιολογήσουν τις μάχες για τις θέσεις εξουσίας.
Ένα δεύτερο κύριο μοτίβο στη συζήτηση του γραφειοκρατικού φαινομένου είναι η δημιουργία κλειστών συστημάτων: οι γραφειοκρατικές ομάδες φοβούνται το άνοιγμα στην κοινωνία. Γιατί τότε θα κινδυνεύσουν οι ισορροπίες και τίποτα δεν θα είναι δεδομένο. Έτσι φοβούνται την επανεκκίνηση των ΟΠ, το άνοιγμά τους στην κοινωνία. Χρησιμοποιούν λοιπόν τις πολιτικές αποφάσεις με αντίθετο τρόπο από τα μέλη του κόμματος. Διαλέγουν για παράδειγμα να μη μιλήσουν για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις γιατί γύρω από αυτές γίνεται σήμερα μια ευρύτερη συζήτηση, υπάρχει επομένως ο κίνδυνος να εμπλακούν σε μια υπόθεση που δεν θα την ελέγχουν, σε μια υπόθεση για την οποία δεν είναι έτοιμοι. Διαλέγουν ένα παλαιό λόγο της αριστεράς γιατί από εκεί δεν έχουν να φοβούνται τίποτα. Οι πιο υποψιασμένοι από αυτούς καταλαβαίνουν ότι ο ένας τέτοιος δρόμος οδηγεί στην περιθωριοποίηση των Ο.Π. Έτσι η πολιτική επιβίωσή τους περνάει μέσα από το κλείσιμο του ματιού για συνεργασίες: αυτό είναι το νόημα του «ΙΣΩΣ» για τους «υποψιασμένους»: ίσως κάποιοι να βγουν βουλευτές σε συνεργασία με την αριστερά στη μία ή την άλλη εκδοχή της (ή ίσως έτσι να νομίζουν!)4.

Τι να κάνουμε;

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το μέλλον της πολιτικής οικολογίας στην πατρίδα μας, μέλη ή μη μέλη των ΟΠ, δεν μπορούν να εγκλωβίζονται από αυτές τις επιδιώξεις. Δεν μπορούν να χάνουν τον καιρό τους και τις δυνάμεις τους δίνοντας μάχες για τα αυτονόητα. Δεν έχουν λόγο να αναλώνονται σε εσωκομματικές μάχες χαρακωμάτων. Δεν μπορούν να χάνουν τον καιρό τους σε διαμάχες που δεν αφορούν την κοινωνία.
Ο καλύτερος δρόμος ίσως είναι να αδιαφορήσουμε για αυτές τις εσωτερικές διεργασίες στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Σε τελική ανάλυση το παιχνίδι της συγκρότησης της πρότασης της πολιτικής οικολογίας, το παιχνίδι της επανεκκίνησης, παίζεται στην κοινωνία και όχι στο εσωτερικό των ΟΠ. Όσο γρηγορότερα το καταλάβει η ηγεσία των ΟΠ τόσο το καλύτερο και για αυτήν. Όσοι και όσες ενδιαφέρονται για το μέλλον της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας, μέλη και μη μέλη των ΟΠ έχουν προχωρήσει πολύ πιο μπροστά5. Και πρέπει χωρίς καθυστέρηση και χωρίς οργανωτικά άγχη να πάρουν τις αναγκαίες πρωτοβουλίες. Να επεξεργαστούν το πολιτικό πλαίσιο. Να συναντηθούν μεταξύ τους. Να συναντήσουν τους ανθρώπους που αποτελούν τις κοινωνικές αναφορές της πολιτικής οικολογίας. Να προτείνουν και να προωθήσουν τις λύσεις τους για τα μεγάλα οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της χώρας χωρίς καθυστέρηση. Όταν οι άνεργοι ξεπερνάνε το 1,5 εκατομμύριο (μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες), όταν συντελούνται και ετοιμάζονται να συντελεστούν μεγάλες περιβαλλοντικές καταστροφές που υπονομεύουν πρώτα απ’ όλα το μέλλον των νέων και των επόμενων γενιών, δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο!
_____________________________
1. Τα σημεία αυτά έχουν αντληθεί από την πολιτική απόφαση του συνεδρίου της Λαμίας. Δείτε ολόκληρη την απόφαση.
2. Ολόκληρη η σχετική απόφαση του Π.Σ.
3. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να παρατεθεί το εξής απόσπασμα από το Μεταρρυθμισμός και Οικολογία του Μάριο Τριφουότζι: «…Ο καπιταλισμός δεν αποτελεί παρά μια φάση της ιστορίας και τίποτα δεν αποκλείει την υπέρβαση του, ίσως προς όφελος ενός τύπου «στάσιμης οικονομίας» όπως εκείνου που είχαν υποθέσει ορισμένοι διάσημοι φιλελεύθεροι, δίχως πολλές επαναστατικές ορμές, όπως ο Τζον Στούαρτ Μιλ και ο Ζαν Φουραστιέ. Ο ανταγωνισμός και το κέρδος θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να συνυπάρχουν καθόσον θεμέλια της ατομικής ελευθερίας και του πλουραλισμού της κοινωνίας. Μια γνήσια μεταρρυθμιστική οπτική, στην υπηρεσία αλλαγών πολύ πιο ριζοσπαστικών από αυτές που επαγγέλονται οι αυτοαποκαλούμενοι ριζοσπάστες και επαναστάτες, απαιτεί την απάλειψη των ανεξάρτητων μεταβλητών της ανάπτυξης μέσω της δημοκρατικής τους εξάρτησης από το δημόσιο συμφέρον. Χάριν του οικολογικού ζητήματος και όχι ιδεολογικών πεποιθήσεων». Το κείμενο αυτό προτάθηκε και μεταφράστηκε από το Γ. Δημητρίου, παρόλο που μάλλον πολιτικά δεν συμφωνεί. Το γεγονός αυτό αποτελεί προφανώς ένδειξη διανοητικής εντιμότητας και ήθους.
4. Είναι προφανές πως οι συγκεκριμένες επισημάνσεις αφορούν ορισμένα μόνο μέλη του Π.Σ. από αυτά που συγκροτούν τις πολιτικές πλειοψηφίες.
5. Διάφορες ομάδες δραστηριοποιούνται στο χώρο της πολιτικής οικολογίας και κάνουν σχετικές προσπάθειες, π.χ. http://thinkpi.gr/?p=251

1 σχόλιο:

  1. Σας έχουμε ανάγκη.

    Οι δύο σημαντικότεροι μεταρρυθμιστικοί πόλοι στην Ευρώπη (Φιλελεύθερος και Πράσινος) πάσχουν στην Ελλάδα στη πιο κρίσιμη στιγμή. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου πια, αλλάξτε γρηγορότερα από τις εξελίξεις πριν μας αφανίσουν αυτές!

    -Φίλος, μη-μέλος των Ο.Π. που επιθυμεί να υπάρχει η δυνατότητα να ακούγεται και η δική μας φωνή όπως γίνεται και στα άλλα Ευρωπαϊκά κόμματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...