Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Νίκος Χρυσόγελος: Η λύση για την Κύπρο κρύβεται στην Ευρώπη

Περισσότερη Ευρώπη της αλληλεγγύης, ενιαία φορολογική και οικονομική πολιτική, τραπεζική ένωση και εποπτεία σε όλα τα Κ-Μ


«Είναι κατανοητή η οργή και η ομόφωνη, τελικώς, απόρριψη του σχεδίου διάσωσης της Κύπρου που αποφασίστηκε στις 16 Μαρτίου στο Euro-group. Το σημαντικό είναι, όμως, να υπάρχει εναλλακτική λύση, σχέδιο B, που να είναι καλύτερο.

Η απάντηση στα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά-κοινωνικά προβλήματα δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε πολιτικές προτάσεις και όχι μόνο σε συναισθηματικές αντιδράσεις. Τώρα που αποδεικνύεται ότι η λύση δεν θα έρθει από το “ξανθό έθνος”, τη Ρωσία, πρέπει η Ευρώπη και η Κύπρος να αναζητήσουν, από κοινού, ολοκληρωμένες και δίκαιες λύσεις.

Λύσεις που θα αποτελούν μέρος ενός σχεδίου αλλαγής της Ευρώπης, προώθησης της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με κοινωνικά ισορροπημένο τρόπο, με δημοκρατικό έλεγχο και συμμετοχή των πολιτών και των κοινοβουλίων. Το παλιό σύστημα παθαίνει, αλλά η μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στην κατάρρευση των χωρών και τη διάλυση της ΕΕ  είναι να πάμε μπροστά, να προχωρήσουμε προς μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία, που είναι η μόνη που μπορεί να αντιμετωπίσει την επεκτεινόμενη κρίση με αναδιανομή μεταξύ Βορρά-Νότου, αμοιβαιοποίηση μέρους του χρέους, κανόνες και ρυθμίσεις που θα αποτρέπουν την φοροδιαφυγή, προστασία των καταθέσεων των πολιτών μέχρι 100.000 ευρώ αλλά όχι των ανεύθυνων πρακτικών των τραπεζών και των μετόχων τους» δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων / Ομάδα των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην Κύπρο που διαδέχθηκαν την απόφαση του Ευρω-γκρουπ της 16/03/2013 και τις μέχρι τώρα κινήσεις.

Και συνέχισε : 
«Η απόφαση της Κυπριακής Βουλής έρχεται να επιβεβαιώσει το αδιέξοδο της απόφασης του Eurogroup της 16ης Μαρτίου για επιβάρυνση όλων των καταθετών έστω και με διαφορετικό συντελεστή, παρά την προηγούμενη συμφωνία που υπήρχε σε ευρωπαϊκό επίπεδο για προστασία των καταθέσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέχρι 100.000 Ευρώ. 
Μιας απόφασης που μοιράζει άδικα το βάρος της οικονομικής διάσωσης του νησιού, πλήττοντας καίρια την όποια εμπιστοσύνη είχε απομείνει στους απανταχού Ευρωπαίους μικροκαταθέτες, χωρίς ταυτόχρονα να παίρνει αποφασιστικά μέτρα απέναντι στο πρόβλημα των φορολογικών παραδείσων και του φορολογικού ντάμπινγκ.

H λύση (και) για την Κύπρο δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. 

Το Eurogroup και οι κυβερνήσεις των χωρών θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν αντέχει άλλες «ειδικές» περιπτώσεις, άλλες ασκήσεις επί χάρτου, άλλα πειράματα με απρόβλεπτες συνέπειες για τις ζωές των ανθρώπων.

Αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα πρέπει να προετοιμαστούν για τις νέες ...

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Για τον Ντανύ Κον Μπεντίτ

της Ρούλας Καστρινάκη*
Γράφτηκε αρχικά σαν απάντηση στο άρθρο Αποσύρεται από την πολιτική σκηνή ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ "άπατρις και χωρίς κόμμα"... (στην "αριστερή στρουθοκάμηλο") και με τον τίτλο ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΑΝΥ. Μετά την τελευταία  συνέντευξη όμως του ΝΚΜ στην ΚΕ και την ανανέωση της επιθυμίας του να κατέβει επικεφαλής της ελληνικής πράσινης λίστας στις ευρωεκλογές του 2014, το κείμενο αποκτά μια νέα δυναμική... (eco blog)
Daniel Cohn-Benditub-daniel-cohn-bendit«Άπατρις και χωρίς κόμμα» πολύ δακρύβρεχτος τίτλος. Όχι δάκρυα για τον Ντάνυ δεν τα χρειάζεται όπως δεν χρειάζεται πατρίδα με την στενή έννοια του λόγου ούτε κόμμα για να στηρίζεται.

Υπήρξε από πάντα ένας ευφυής, ευρωπαίος, “ερασιτέχνης” πολιτικός, γεμάτος χάρες και ελαττώματα. Ευρηματικός, προκλητικός, κινηματικός, λιτοδίαιτος και ενίοτε «αναίσθητος»!!!!!

Ευρωπαίος από κούνια γιατί έτσι το θέληση η ιστορία της Ευρώπης, ερασιτέχνης πολιτικός γιατί δεν έπαψε ποτέ να αυτοσχεδιάζει ριψοκίνδυνα φλερτάροντας άλλοτε με την αφέλεια και άλλοτε με την καινοτομία νιώθοντας στην ουσία άνετα εκεί όπου οι ιδέες πραγματοποιούνται άμεσα και όχι κατόπιν μακιαβελικών σχεδίων.
daniel-cohn-bendit
Η ιστορία τον ξεχώρισε πολύ νωρίς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για ιδία χρήση, τον έστεψαν αυτοκράτορα του μύθου του περίφημου Μάη του 1968.

mqdefaultΓνώριζε τα όρια του και δεν έχανε εύκολα τον μπούσουλα. Αγαπήθηκε και μισήθηκε υπερβολικά για κάποιον που έζησε τόσο απλά όσο απαιτούσε το κίνημα της αμφισβήτησης με το οποίο μεγάλωσε μαζί και που οι λίγες εξάρσεις αλαζονείας του ήταν παιδαριώδεις.

318224_daniel-cohn-bendit-eelv-le-30-janvier-2012-a-parisΏρες –ώρες "τερατάκι αναισθησίας" και κατά συνέπεια ενοχλητική παρουσία για όλους αυτούς και αυτές –την εποχή των κινημάτων- που πλήρωναν με το αίμα της ψυχής τους την αναζήτηση της ελευθερίας, διότι από την συμπεριφορά του έμοιαζε να μην πονά ιδιαίτερα και να μην καταλαβαίνει τον εσωτερικό σπαραγμό των άλλων.
cohn%20bendit-verhofstadt-reuters%20ok_0
Έτσι ξυλοκοπήθηκε (ήμουν παρούσα) στο αμφιθέατρο της Φρανκφούρτης το μακρύ βράδυ της ξαγρύπνιας όταν μαθεύτηκε ότι οι φυλακισμένοι της ομάδας Μπάντερ-Μάινχοφ βρέθηκαν κρεμασμένοι στα κελιά τους και κάποιοι πρότειναν να εγκαταλείψουν ομαδικά την Γερμανία δηλώνοντας στα σύνορα ότι δεν μπορούν να ζήσουν πια στην χώρα τους και αυτός ο κόκκινος Ντάνυ ανέβηκε στο βήμα μπροστά σε κλαμένους και φρικαρισμένους ανθρώπους για να εκφράσει δημοκρατικά την αντίθεση του στην πολιτική βία.

Την Ελλάδα την ξέρει από το 67 και από τότε από την δεκαετία του 70 που αναπτύχθηκε στις βιομηχανικές ευρωπαϊκές χώρες το μεταναστευτικό κίνημα. Ασχολήθηκε ενεργά και δημιουργικά με το μεταναστευτικό την δεκαετία του 80 όπου ήταν δημοτικός σύμβουλος στην Φραγκφούρτη και αργότερα μέσα από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Η στάση του, όταν ξέσπασε η κρίση, απέναντι στο ελληνικό ζήτημα, δεν ήταν στάση φιλέλληνα (δεν θα μπορούσε άλλωστε) αλλά η στάση ενός ευρωπαίου πολιτικού που προέρχεται από τα κοινωνικά κινήματα, σέβεται την ιστορία του και αποκαλύπτει για άλλη μια φορά, ευφυώς και προβοκατόρικα τα αυτονόητα.

Η εχθρική στάση των ντόπιων αριστερών κομμάτων ακόμα και των οικολόγων των καταδυναστευμένων από το φάντασμα της αριστεράς, απέναντι στη εκστρατεία του Κον Μπεντιτ υπέρ μιας δικαιότερης αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν ερμηνεύεται με αφορισμούς και κοσμητικά επίθετα.

Είναι καταγεγραμμένη σαν ιστορικό γεγονός και κάποτε θα ερμηνευτεί. Μέχρι τότε, τολμώ να εικάσω, ότι κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στην έλλειψη σωστής παιδείας, στην απομόνωση και στην έλλειψη πληροφόρησης στην οποία τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η αντιπολιτεύσεις, καταδίκασαν τους έλληνες πολίτες και ανεπαισθήτως τους έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

* Η Ρούλα Καστρινάκη είναι χανιώτισσα της παλιννόστησης. Ασχολείται με τον εναλλακτικό τουρισμό στη ρίζα των Λευκών Ορέων. Σπούδασε σχέδιο, κοινωνιολογία, γλώσσες. ¨Έζησε στην Γαλλία και την Γερμανία. Μέλος της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων από το 1992 και του Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων Κρήτης.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Στρατηγική ανάκαμψης, μέσω της βιομηχανικής και οικολογικής μετάβασης

"Προς κατάργηση τα κόμματα!;"
- το τελευταίο βιβλίο του Ντάνυ Κον Μπεντίτ:
"Τα πολιτικά κόμματα σήμερα
μετατρέπονται σε μηχανές
που συνθλίβουν την σκέψη
και επομένως την αυτονομία του οπαδού..."
ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ
"Τα σκληρά μέτρα της λιτότητας έχουν τσακίσει το ηθικό σας..."

Συνέντευξη στην 
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στην ΟΛΥΜΠΙΑ ΤΣΙΠΗΡΑ
Ο ευρωβουλευτής των Γερμανών Πρασίνων μιλάει στην «Κ.Ε.» για τη συνεχή πτώχευση της ελληνικής κοινωνίας, που πληρώνει το τίμημα της εφαρμογής του σχεδίου «διάσωσης» από την τρόικα, την αντιστροφή της κατάστασης με την αξιοποίηση των πηγών ενέργειας, αλλά και το «όνειρό» του, να κατεβεί με τους Ελληνες Οικολόγους στις ευρωεκλογές...
Η μεγάλων διαστάσεων φωτογραφία, με το ατίθασο νεανικό πρόσωπο του κοκκινομάλλη που αψηφεί το Γάλλο αστυνομικό έξω από τη Σορβόνη, τον Μάη του '68, κοσμεί το γραφείο του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου τον συνάντησε η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Τότε τον έλεγαν «Κόκκινο Ντάνι». Με τα χρόνια, τα μαλλιά ξάσπρισαν, το καταγάλανο όμως βλέμμα παραμένει το ίδιο ζωντανό και αυθάδικο. Το 2014, ο Κον Μπεντίτ θα έχει κλείσει 20 χρόνια στα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, απ' όπου δήλωσε ότι ήδη είναι αποφασισμένος να αποσυρθεί, εκτός... Εκτός εάν γίνει πραγματικότητα μια τρελή ιδέα που δεν έχει μόνο ονειρευτεί, αλλά και που καταγράφει στο τελευταίο του βιβλίο: «Ομολογώ ότι έχω ένα παράξενο όνειρο», λέει. «Να συμμετάσχω στις ευρωεκλογές του 2014 με την οικολογική λίστα στην Ελλάδα και να είμαι υποψήφιος των Οικολόγων για την προεδρία της Κομισιόν. Με 10%-15% των ψήφων θα προκαλούσα μια νέα δυναμική στην ελληνική κοινωνία και θα ταρακουνούσα τους ηττοπαθείς ή κυνικούς συντηρητισμούς που υπονομεύουν την πολιτική στην Ευρώπη».

Στο πρεβάζι της τζαμαρίας του γραφείου, οι μικρές μαρμάρινες προτομές του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα αλληλοκοιτάζονται... «Ενθύμιο από επίσκεψη στην Ελλάδα», εξηγεί. Εχει αφήσει το γραφείο του και έχει καθίσει στο μικρό σαλονάκι που δέχεται τους επισκέπτες. Εκεί μας απαντά.


« Έχω ένα όνειρο...»

* Εάν το παράξενο όνειρο μπορούσε να γίνει πραγματικότητα και κατεβαίνατε στις ευρωεκλογές με τους Ελληνες, τι θα τους προτείνατε;

Ένα μεγάλο οικολογικό πρόγραμμα για την ενεργειακή μετάβαση και ένα μεγάλο πρόγραμμα ήπιου τουρισμού, που να αξιοποιεί την ελληνική κληρονομιά. Θα πρότεινα μια πραγματική περιφερειακή διαπραγμάτευση για συνεργασία ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο, ώστε να δώσουμε τέλος στο αδιέξοδο και να ελαφρύνουμε τους προϋπολογισμούς των μεν και των δε από τις αμυντικές δαπάνες.

* Μα, ακούγεται αδύνατο να υλοποιηθεί.

- Κι όμως, είναι δυνατό. Από τη στιγμή που υπήρξε συμφιλίωση ανάμεσα σε Γερμανούς και Γάλλους, γιατί να μην υπάρξει ανάμεσα σε Ελληνες και Τούρκους. Αλλωστε είχε γίνει μια σχετική πρόοδος. Τα ψυχοδράματα γύρω από βραχονησίδες του Αιγαίου δεν συμφέρουν κανέναν.

* Δεν είναι πάντα τόσο εύκολο για τους πολιτικούς.

- Γι' αυτό θα το πρότεινα ως πολιτικός. Δεν ξέρω πόσοι Ελληνες θα με ακολουθούσαν, πιστεύω όμως ότι μπορούμε να πάρουμε μια πραγματική πρωτοβουλία ειρήνης. Ξανασυζητώντας με ...

Σκουριές: μια διαφορετική προσέγγιση


Μαντεμοχώρια 

Ένας εργαζόμενος στα μεταλλεία και μια κάτοικος της περιοχής γράφουν στην Athens Voice

Σκουριές: μια διαφορετική προσέγγιση

Γράφει μια κάτοικος της περιοχής

Είναι η πρώτη φορά που γράφω δημόσια και γι’αυτό θα ήθελα να συγχωρήσετε πιθανή ακαταστασία στο γράψιμό μου, είναι από το τρακ. Θα ήθελα επίσης να συγχωρήσετε την ανωνυμία μου: ζω στην περιοχή και αυτά που θα γράψω για όσα συμβαίνουν σε σχέση με τα μεταλλεία της Χαλκιδικής ίσως ενοχλήσουν κάποιους. Ας μην στοχοποιηθούν πρόσωπα, η αλήθεια έχει σημασία.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής, στην καρδιά της μεταλλευτικής δραστηριότητας. Επέλεξα να μείνω στο χωριό μου και να φτιάξω εδώ την οικογένειά μου, να μεγαλώσω εδώ τα παιδιά μου, γιατί εδώ είναι οι ρίζες μας, ο τόπος ο δικός μας που αγαπάμε όσο τίποτα. Έζησα και την εποχή της ευημερίας λόγω της ύπαρξης των μεταλλείων, επί γέρου Μποδοσάκη αλλά και επί του ανιψιού του Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη, τη δολοφονία του τελευταίου το 1988 από τη 17Ν και όλες τις παράπλευρες απώλειες που αυτή προκάλεσε: οικονομική κακοδιαχείριση της εταιρίας από τους κληρονόμους και λοιπούς, θέση υπό καθεστώς εκκαθάρισης το 1992 από την ΕΤΕ και τελικά ένα μεταλλείο μήλο της έριδος για πολλά χρόνια από χίλιους μύριους εμπλεκόμενους. Τελικός αγοραστής βρέθηκε η καναδική TVXGold.

Αυτά ενημερωτικά και μόνο, για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν το παρελθόν της εταιρίας. Σκοπός μου δεν είναι να αναλωθώ σε αυτό το κομμάτι, ούτε στο κομμάτι της ανεργίας και του μαρασμού της περιοχής, τι να πω άλλωστε γι’αυτό σήμερα που όλη η Ελλάδα υποφέρει; Αυτό που θέλω να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό είναι το παρασκήνιο, πολιτικό και επικοινωνιακό, το οποίο κατά τη γνώμη μου διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την έκρυθμη κατάσταση που ζούμε σήμερα εδώ. Έναυσμα για την επιστολή που γράφω στάθηκαν όλα αυτά που ακούω τις τελευταίες ημέρες στα κανάλια και φρίττω. Γιατί διαπιστώνω πως τελικά η πληροφορία και ο τρόπος παρουσίασής της είναι πολύ δυνατό εργαλείο, διαμορφώνει συνειδήσεις.

Βασικότατη παρανόηση που δυστυχώς έχει περάσει στον κόσμο εκτός Χαλκιδικής είναι ότι υπάρχουν οι εξής δύο πλευρές: οι εργαζόμενοι, οι οποίοι υπό το φόβο της ανεργίας θέλουν την επένδυση αδιαφορώντας για το περιβάλλον και οι υπόλοιποι κάτοικοι, οι οποίοι δεν θέλουν να καταστραφεί ο τόπος τους και αντιδρούν. Τεράστιο λάθος, προϊόν λανθασμένης προσέγγισης του θέματος από τα κανάλια.
Η μια πλευρά, υπέρ της επένδυσης, είναι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής, οι λεγόμενοι Μαντεμοχωρίτες, επειδή τα χωριά αυτά βρίσκονται εντός της μεταλλευτικής ζώνης. Συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των εργαζομένων. Πρώτοι εμείς, οι ίδιοι οι κάτοικοι που ζούμε και αναπνέουμε εδώ, απαιτήσαμε και κερδίσαμε μια σοβαρή περιβαλλοντολογική μελέτη από την πλευρά της εταιρίας, η τήρηση της οποίας τέθηκε όρος απαράβατος για την επέκταση της δραστηριότητας στις Σκουριές. Όλοι θέλουμε να αναπτυχθεί ξανά η περιοχή μας, υπό τον όρο ότι θα διασφαλιστεί η προστασία του περιβάλλοντος, αφού είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε εμείς και τα παιδιά μας.

Η άλλη πλευρά, οι αντίθετοι στην επένδυση, ξεκίνησε από μερικούς κατοίκους της Ιερισσού, ενός χωριού που δεν έχει κύριο εισόδημα από τη μεταλλουργία και που απέχει 22 χιλιόμετρα από τις Σκουριές, όσο το κέντρο της Αθήνας από την βιομηχανική Ελευσίνα, όσο απέχει η Βιομηχανική Ζώνη της Πάτρας από την πόλη και τις παραλίες της. Το 1994 νομίζω δημιουργήθηκε το «Παρατηρητήριο Μεταλλευτικων Δραστηριοτήτων», το οποίο απαρτιζόταν ως επί το πλείστον από κατοίκους της Ιερισσού και ήταν κάθετα αντίθετο με οποιαδήποτε απόπειρα επέκτασης του έργου. Όμως ως ένα σημείο αυτό ήταν καλό, πάντα είναι καλό να υπάρχει οποιασδήποτε μορφής έλεγχος σε τόσο σοβαρά θέματα όπως το περιβάλλον. 

Γιατί όμως ξέφυγε το πράγμα; 
Γιατί φτάσαμε να οργανώνουν επιδρομές ένοπλοι, να απειλούνται άνθρωποι με πυρπόληση, να καίγονται δάσος και εγκαταστάσεις;

Αν δούμε λίγο τί έχει προηγηθεί στην περιοχή, πιθανόν να λυθούν πολλές απορίες, με σημαντικότερη όλων την εξής:

Γιατί μόνο ένα συγκεκριμένο χωριό από τα δεκαέξι που απαρτίζουν το Δήμο Αριστοτέλη, εξεγείρεται με τόσο μένος κατά της επένδυσης, γιατί μόνο εκεί γίνονται έκτροπα και γιατί έχουν φτάσει μόνο οι κάτοικοι του συγκεκριμένου χωριού, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν τη πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας, του Δήμου Αριστοτέλη όπου ανήκουμε όλοι μας, να αποκαλούνται «οι κάτοικοι της περιοχής» από τα κανάλια – και μερικές φορές να θεωρείται μάλιστα ότι εκπροσωπούν όλους τους κατοίκους της Χαλκιδικής;
Με τον «Καποδίστρια», από τις κοινότητες της ΒΑ Χαλκιδικής δημιουργήθηκαν ...

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Ανοικτή συζήτηση για τα μεταλλεία στην Ελλάδα. Διοργανωτής: Δράση

Την Τετάρτη 20 Mαρτίου 2012, στις 18:00, η Δράση οργανώνει στα γραφεία της, ανοικτή συζήτηση με τη συμμετοχή της κ. Μαργαρίτας Καραβασίλη (Επιθεωρητή Περιβάλλοντος και πρώην Ειδική Γραμματέα του ΥΠΕΚΑ) και τον Πολιτικό Μηχανικό κ. Περικλή Σαχίνη.
Αντικείμενο της εκδήλωσης είναι η λεπτομερής και αντικειμενική ενημέρωση για όλες τις παραμέτρους της εξορυκτικής και μεταλλευτικής δραστηριότητας στην Χαλκιδική και αλλού.
Συντονιστής: Νάσος Χρυσίνας (Μέλος ΚΕ της Δράσης)
η σελίδα της εκδήλωσης:  http://www.facebook.com/events/363787847070515/
του Νάσου Χρυσίνα, εκ των διοργανωτών:
Αναλάβαμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσυμε αυτή την ανοικτή συζήτηση για τα μεταλεία στην Ελλάδα εξαιτίας του ελλείματος ψυχραιμίας και ορθής ενημέρωσης που μέχρι τώρα είχαμε. Η Μαργαρίτα Καραβασίλη και ο Περικλής Σαχίνης έχουν βαθιά γνώση του θέματος και η συνάντηση θα έχει τον χαρακτήρα διαλόγου με όσους παραβρεθούν και εδιαφέρονται να μάθουν τι πραγματικά συμβάινει, ποιοί είναι οι κίνδυνοι, ποιές είναι οι θετικές πλευρές και τι περίπου σχεδιάζεται με τον νέο μεταλευτικό κώδικα.
Το θέμα είναι άκρως ενδιαφέρον και οι ομιλητες εξαιρετικοί γνώστες.
Σας περιμένουμε.


Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Για τα νέα επεισόδια στην Χαλκιδική




CISD - Παρατηρητήριο Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη
Δελτίο Τύπου 07/03/2013
ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ
Λύση μέσα από δημόσιο διάλογο με πολιτική ωριμότητα και ψυχραιμία 


Παρακολουθούμε με θλίψη και αγωνία την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ κατοίκων της Ιερισσού και αστυνομικών δυνάμεων.
Οι σημερινές ενέργειες βίαιης καταστολής, από μέρους της αστυνομίας, σε αντίδραση που εκδηλώθηκε από ομάδα πολιτών του Δήμου Αριστοτέλη Χαλκιδικής ενάντια στην είσοδο των αστυνομικών αρχών στην Ιερισσό, αλλά και η βίαιη παρεμπόδισή της στο έργο της αναζήτησης των δραστών του πρόσφατου εμπρησμού των μηχανημάτων της εταιρείας, είναι εξίσου καταδικαστέες.
Τα γεγονότα αυτά προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, προσβάλουν τη δημοκρατία και καταπατούν κατάφωρα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι τρομοκρατικές πράξεις και η βία, από όπου και αν προέρχονται όχι μόνο δυναμιτίζουν και οξύνουν την εμπόλεμο κατάσταση στην περιοχή, αλλά διαλύουν οριστικά και ίσως και αμετάκλητα τη συνοχή μιας κοινωνίας, που, σήμερα περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη μιας βιώσιμης προοπτικής.
Ένα μάθημα που θα έπρεπε να έχει πάρει η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, από αντίστοιχες περιπτώσεις οξύτατης αντιπαράθεσης με πολίτες (π.χ Κερατέα), είναι ότι κανένας σχεδιασμός, καμία επένδυση -ακόμα και η καλύτερη- δεν μπορεί να προχωρήσει με καταστολή και βία.
Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, όσο χρονοβόρος και αν φαίνεται, η συναίνεση !
Αυτό που χρειάζεται σήμερα η κοινωνία στην Χαλκιδική είναι ένας νηφάλιος και τεκμηριωμένος διάλογος για το μέλλον της περιοχής, την ανάπτυξη με άξονες την περιβαλλοντική και κοινωνική βιωσιμότητα.
Η τοπική κοινωνία πρέπει να έχει το λόγο που της αναλογεί για το ποια ανάπτυξη θέλει στα πλαίσια της αειφόρου ανάπτυξης της χώρας !
Οι πολίτες που αντιδρούν στην εξόρυξη χρυσού θα πρέπει να καταθέσουν στον δημόσιο διάλογο τις δικές τους τεκμηριωμένες προτάσεις για οικονομικές δραστηριότητες στην περιοχή που μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας στο άμεσο μέλλον, με σεβασμό στο περιβάλλον.
Έχουν όμως και την υποχρέωση να σεβαστούν τις αποφάσεις του συνόλου της τοπικής κοινωνίας σχετικά με το μέλλον της εξορυκτικής δραστηριότητας στην περιοχή, όπως αυτές θα εκφραστούν μέσα από τον δημοκρατικό διάλογο.
Καλούμε τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Δένδια να αποκλιμακώσει την ένταση στη περιοχή, με κάθε ενέργεια που θα εγγυάται ταυτόχρονα την ασφάλεια και την προστασία OΛΩΝ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ
Καλούμε την ομάδα πολιτών που αντιδρά να επιδείξει σωφροσύνη και ψυχραιμία στρέφοντας τις διεκδικήσεις της σε γόνιμες, τεκμηριωμένες προτάσεις.
Οι λύσεις μπορούν να έρθουν μόνο μέσα από το δημόσιο διάλογο και τη συναίνεση, αρκεί να πρυτανεύσει πολιτική ωριμότητα από κάθε πλευρά, τόσο από την Κυβέρνηση ΚΑΙ την αντιπολίτευση, όσο και από τους πολίτες.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Μια πράσινη πρόταση σε μαύρο φόντο

Δείτε ΕΔΩ τα αποτελέσματα του διαγωνισμού Rethink Athens
του Λεωνίδα Καστανά*
Εντυπωσιακή η πρόταση του γραφείου ΟΚRA, «One Step Beyond», για τη νέα όψη της Αθήνας. Μακάρι να βρεθούν τα λεφτά και να πραγματοποιηθεί. Φαντάζομαι ότι οι ιθύνοντες έχουν μετρήσει σωστά τα κυκλοφοριακά δεδομένα του κέντρου και δεν θα τινάξουν στον αέρα τους παρακείμενους δρόμους. Αλλά όπως και νάναι αξίζει να δώσουμε περισσότερο χώρο στους ανθρώπους, στα δέντρα, στο χώμα και το νερό.
Αλλά θα γίνει έτσι;
Έγιναν και άλλες απόπειρες να αλλάξει η Αθήνα, με σημαντικότερη αυτή των Ολυμπιακών αγώνων. Η πλατεία Ομονοίας, για παράδειγμα, είναι σήμερα το πιο σιχαμερό σημείο της πόλης. Η πλατεία Μοναστηρακίου κάτι ανάλογο. Η πλατεία Κλαυθμώνος, η κρεβατοκάμαρα των αστέγων. Ο Στρέφης, η Τοσίτσα, το Μουσείο στέκια του θανάτου που σφύζουν από πρέζα. Το Πολυτεχνείο μια αιμάσσουσα πληγή. Το Σινέ Αττικό μια μαύρη τρύπα.
Πόση αδιαφορία χρειάζεται για να ξεραθεί το πράσινο τρίγωνο; Πόσες διαδηλώσεις απαιτούνται για να οργωθεί το γρασίδι; Πόση δύσκολη εφηβεία απαιτείται για να βαφτούν ή να ξηλωθούν τα μάρμαρα; Πόση ανοχή αρκεί για να συγκροτηθεί μια νέα αγορά ηρωίνης στην υπό ανασυγκρότηση καρδιά της πόλης; Πόσος χρόνος και πόσος κόπος χρειάζονται για να γίνει και η Πανεπιστημίου ένας ακόμα δρόμος της φωτιάς και του θανάτου;
Δυστυχώς για τους σχεδιαστές της νέας πόλης, αυτή δεν είναι τα πεζούλια, τα καθίσματα, οι πεζόδρομοι, τα δέντρα ή τα νερά. Είναι οι σχέσεις των ανθρώπων και τα έργα τους, ο πολιτισμός. Η «παλλόμενη πράσινη και προσιτή καρδιά» μιας πόλης είναι οι άνθρωποι που τη δουλεύουν. Αν αδιαφορούν γι’ αυτήν ή ακόμα χειρότερο αν τη μισούν, τι να σου κάνουν οι αναπλάσεις;
Και είναι πολλοί οι άνθρωποι που ζουν, εργάζονται ή επισκέπτονται αυτήν την πόλη και τη μισούν. Που ανασηκώνουν τους ώμους όταν το spray τη σημαδεύει, όταν η φωτιά την καίει, όταν το σφυρί τη ξηλώνει. Που θεωρούν την καταστροφή πολιτική ή καλλιτεχνική έκφραση και την επιδοκιμάζουν. Είναι πολλοί και είναι πολίτες, ή πολιτικοί, υπεύθυνοι ή ανεύθυνοι.
Στην Ελλάδα αγαπάμε το δημόσιο όταν αναφερόμαστε στις σχέσεις εργασίας του. Μισούμε όμως το δημόσιο χώρο, τα δημόσια υλικά. Δεν τα πονάμε, δεν τα αισθανόμαστε δικά μας ακόμα και όταν τα χρησιμοποιούμε, όταν τα πληρώνουμε ακριβά.
Απαιτούνται πολλά για να γίνει η Αθήνα μια σύγχρονη δυτική Μητρόπολη. Και δυστυχώς τα πολλά δεν είναι μόνο έργα. Κάτι πρέπει να γίνει με τη σύνθεση του πληθυσμού του κέντρου. Κάτι πρέπει να γίνει με τους άστεγους, με την καθαριότητα, με τους εξαθλιωμένους μετανάστες, με τη πρέζα. Κάτι πρέπει να γίνει με την κουλτούρα των ανθρώπων και αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ίσως να μην γίνεται καθόλου.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ζουν στην πόλη αλλά δεν την αγαπούν. Δεν γνωρίζουν την ιστορία της γιατί δεν γνωρίζουν γενικώς και δεν θέλουν να μάθουν. Δεν θέλουν να τη βλέπουν όμορφη, καθαρή, θελκτική, θέλουν να τη μουτζουρώνουν γιατί αυτή η μουτζούρα βγαίνει από μέσα τους και απλώνεται στην πόλη. Δεν το θέλουν, δεν το επιδιώκουν, γλιστράει σαν διάθεση από τα σωθικά τους γίνεται spray στα χέρια τους, αποτσίγαρο στην άκρη της σόλας τους, ροχάλα στην άκρη της γλώσσας τους. Γίνεται θυμός που σκάει στα μούτρα της πόλης και τη συνθλίβει.
Υπάρχει πολύ μίσος στην πόλη. Μίσος μαύρο που κανένα πράσινο δεν μπορεί να το σκεπάσει. Κανένα μάρμαρο δεν μπορεί να το πλακώσει, κανένα μέτωπο να το κρύψει. Είναι το μίσος εξαιτίας των ματαιωμένων ονείρων μιας διαρκούς κατανάλωσης.
Αφήστε την πόλη έρμαιο στην ασκήμια των ανθρώπων της. Η ομορφιά δεν θα γλυκάνει τη ψυχή τους. Απεναντίας θα την εξαγριώσει. Πως γίνεται σε εποχές κρίσης κάποιοι να ασχολούνται με αρχιτεκτονιές; Γιατί τα χρήματα που θα ξοδευτούν να μην γίνουν επιδόματα ή στην καλύτερη περίπτωση παιδικά γεύματα; Αυτό θα σκεφτούν οι πολλοί. Και όχι γιατί νοιάζονται για τα παιδιά που πεινούν. Αλλά γιατί τους ενοχλεί ο δημόσιος χώρος, ο χώρος που ανήκει και στους άλλους. Πως μπορούν να υπάρχουν απόψεις αντίθετες από τις δικές τους; Πως μπορούν να υπάρχουν πράγματα που δεν ανήκουν μόνο σ αυτούς; Να σπάσουν, να πεθάνουν.
- athensvoice.gr

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...