Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

ANOIKTH ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΕΠΙΤΡΟΠΟ, κ. Μ. ΔΑΜΑΝΑΚΗ

Η επιστολή που έστειλαν στην Ελληνίδα Επίτροπο οι Ελληνικές Οργανώσεις διάσωσης και διάδοσης παραδοσιακών σπόρων, Περιβαλλοντικές και Οικολογικές οργανώσεις και φορείς:

ANOIKTH ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΕΠΙΤΡΟΠΟ, κ. Μ. ΔΑΜΑΝΑΚΗ
Θέμα: Η κρίσιμη ψηφοφορία της 6ης Μαΐου σχετικά με την αναθεώρηση της Νομοθεσίας για την εμπορία σπόρων
Κα Δαμανάκη
Σας αποστέλλουμε την παρακάτω επιστολή που αφορά στη νομοθεσία εμπορίας φυτογενετικού υλικού και την σχετική πρόταση της Γενικής Επιτροπής Υγείας & Καταναλωτών (DGSANCO) που θα τεθεί σε ψηφοφορία στην επικείμενη Συνάντηση των Επιτρόπων στις 6 Μαΐου 2013.
Οι παρακάτω οργανώσεις, δίκτυα, σύλλογοι, ομάδες παραγωγών και Δήμοι που συνυπογράφουν θεωρούμε ότι η πρόταση για την νομοθεσία από πλευρά της DGSANCO προσβάλλει βασικά δικαιώματα του αγροτικού κόσμου και αποτελεί κίνδυνο για την γεωργική βιοποικιλότητα και την γεωργική παράδοση της Ελλάδας. Άλλωστε, το περασμένο Δεκέμβριο ζητήσαμε για το θέμα αυτό ευρεία δημόσια διαβούλευση από τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, αίτημα στο οποίο, δυστυχώς, δεν ανταποκρίθηκε.
Σας ζητούμε λοιπόν να καταψηφίσετε την πρόταση που θα τεθεί σε ψηφοφορία στην συνάντηση των Επιτρόπων στις 6 Μαΐου για τους λόγους που διεξοδικά αναλύουμε ακολούθως:
Η Ευρωπαϊκή Νομοθεσία και οι διακρίσεις ενάντια στους σπόρους που παράγονται και διατηρούνται από τους γεωργούς.
Μέχρι σήμερα οι σπόροι παράγονται παγκοσμίως, κυρίως από τους γεωργούς, από τη βιομηχανία σπόρων, αλλά και από δημόσια ινστιτούτα και Μη Κυβερνητικές ΟργανώσειςΩστόσο, η Ευρωπαϊκή νομοθεσία, ενώ θα έπρεπε να υποστηρίζει την διάδοση όλων των ειδών σπόρων (εξαιρώντας τους γενετικά τροποποιημένους), στηρίζει συστηματικά τους σπόρους της Βιομηχανίας ενώ ταυτόχρονα επιβάλει παράλογες απαιτήσεις στους παραδοσιακούς και σύγχρονους σπόρους που παράγουν οι γεωργοί,περιορίζοντας την εμπορική τους κυκλοφορία. Οι σπόροι των γεωργών ανήκουν στη σφαίρα της δημόσιας ιδιοκτησίας και αποτελούν Κοινά Αγαθά. Αντίθετα, οι σπόροι της Βιομηχανίας καλύπτονται από περιορισμούς πνευματικών δικαιωμάτων ή ακόμα και πατέντες βιομηχανικού τύπου.
Τα σχετικά ερωτήματα που προκύπτουν είναι:
Γιατί η ευρωπαϊκή νομοθεσία κάνει διακρίσεις ενάντια σε αυτού του είδους Κοινά Αγαθά;
Γιατί, έχοντας υπόψη το ανεπίσημο προσχέδιο πρότασης που δημοσιοποιήθηκε πριν μερικούς μήνες, το νέο νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί στα πλαίσια της αναθεώρησης της ισχύουσας νομοθεσίας αναμένεται να επιβάλλει αυξημένους περιορισμούς και υποχρεώσεις (π.χ. πιστοποίησης και εγγραφής) για τους σπόρους και τις παραδοσιακές ποικιλίες που παράγει και χρησιμοποιεί ο απλός γεωργός;
Γιατί στο μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιτρέπεται σε στελέχη της βιομηχανίας σπόρων να καταρτίζουν το νέο νομοσχέδιο (η αναμενόμενη πρόταση της DGSANCO έχει συνταχθεί ...

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Backloading: Το εμπόριο ρύπων, η ΔΕΗ και μια αμφίσημη (;) απόφαση στο ευρωκοινοβούλιο


Γράφει ο Δημήτρης Ιμπραήμ (Greenpeace) σε σχετικό άρθρο με τίτλο Η μεγάλη γκάφα με την ψηφοφορία για το εμπόριο ρύπων στην oikolopaidia:
Χθες το Ευρωκοινοβούλιο χάθηκε μία ψηφοφορία για τη διάσωση του συστήματος εμπορίας ρύπων, ενός εργαλείου που υποχρεώνει τη βιομηχανία στην Ευρώπη να πληρώνει για τη ρύπανση που προκαλεί. Τα χρήματα αυτά επιστρέφουν στις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες μπορούν να τα κατευθύνουν σε αναπτυξιακές (επενδύσεις σε ΑΠΕ και εξοικόνομηση ενέργειας) και κοινωνικές πολιτικές (προστασία των ασθενέστερων). Περισσότερα για την άποψή που υποστηρίζω εδώ.
Υπάρχουν βέβαια Ευρωβουλευτές (κυρίως συντηρητικοί) που ψήφισαν αρνητικά  γιατί ισχυρίζονται ότι θα έπληττε τη βιομηχανία. Διαφωνώ, αλλά κατανοώ. Συντηρητικοί ευρωβουλευτές είναι, τα συμφέροντα της βιομηχανίας θα στήριζαν. Ποιον να στήριζαν δηλαδή; Τον πολίτη; Περισσότερα για αυτή τη θέση εδώ.
Υπάρχει όμως και ένας Ευρωβουλευτής που ψήφισε το bail out της βιομηχανίας και ισχυρίζεται ότι το έκανε για το καλό των καταναλωτών!
Γράφει ο "Ευρωβουλευτής" Θόδωρος Σκυλακάκης, στην σελίδα του στο  facebook:
Backloading over! H ΔΕΗ πρέπει να μειώσει τώρα την τιμή του ρεύματος
Μετά από πολύμηνο αγώνα, τον οποίο από ελληνικής πλευράς έδινα μόνος, τελικά με οριακή πλειοψηφία απορρίφθηκε το back loading (δηλαδή η αφαίρεση από την ευρωπαϊκή αγορά ρύπων 900 εκ δικαιωμάτων), που θα οδηγούσε στην αύξηση της τιμής ρεύματος στην Ελλάδα και την επιβάρυνση της χώρας κατά πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, η οποία θα δημιουργούσε χιλιάδες νέους ανέργους, καθώς η Ελλάδα αγοράζει ετησίως 20 εκατομμύρια δικαιώματα ρύπων από το εξωτερικό. Τώρα η ΔΕΗ, η οποία υπολόγισε τις τιμές των ρύπων με 7 ευρώ ανά δικαίωμα για το 2013 και μεγαλύτερο στα επόμενα έτη, οφείλει να μειώσει την τιμή του ρεύματος ανάλογα με τη μείωση που εμφανίζεται πλέον στην αγορά ρύπων. Είναι ευθύνη της ΔΕΗ, της κυβέρνησης και της ΡΑΕ να το πράξουν άμεσα.
Θα μου επιτρέψετε εδώ και μια προσωπική αναφορά. Όταν λέμε μόνος εννοούμε μόνος, τελείως μόνος. Η κυβέρνηση δεν είχε θέση επί πολλούς μήνες και ξύπνησε την τελευταία στιγμή . Κανείς άλλος από ελληνικής πλευράς δεν υπερασπίστηκε δημόσια τον Έλληνα καταναλωτή (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Έγραψα σειρά άρθρων για να ξυπνήσω τους πάντες. Μίλησα για το θέμα τόσο στην Επιτροπή Περιβάλλοντος σε κάθε ευκαιρία, στην Ολομέλεια και το πιό σημαντικό στην ομάδα μου, τους Φιλελεύθερους, όπου έσπασε έτσι η αραγής πλειοψηφία που αλλοίως θα υπήρχε και μαζεύτηκαν οι κρίσιμες ψήφοι που ήταν αναγκαίες για να μην περάσει μια πρόταση που υποστήριζε η πλειοψηφία των κυβερνήσεων και η Επιτροπή. Είμαι συνεπώς ιδιαίτερα χαρούμενος και τώρα ξεκινώ τη δεύτερη φάση της προσπάθειας: το κυνήγι της ελληνικής πλευράς για να μειώσει αντίστοιχα την τιμή του ρεύματος.
Τι συμβαίνει τελικά; Δύσκολη η απάντηση. Γι αυτό ας παρακολουθήσουμε την συνέχεια του διαλόγου που διεξάγεται -προς τιμήν των συμμετεχόντων- δημόσια στο ιστολόγιο του Δημήτρη Ιμπραήμ, (πριν καταλήξουμε σε ανόητα χαρακώματα):


  1. Σκυλακάκης
    Δεν βλέπω τίποτε στο άρθρο που να δικαιολογεί την επίθεση εις βάρος μου. Είναι σαφές ότι ενοχλεί στην στερεοτυπική απεικόνιση της πραγματικότητας να υπερασπίζεται ένας φιλελεύθερος τον καταναλωτή. Επί της ουσίας τώρα. Η ΔΕΗ ...

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Μήπως να κρατικοποιήσουμε το νερό;



του Φώτη Κοκοτού*
Ακούγεται συχνά πως το νερό δεν πρέπει να αποτελεί «αντικείμενο εκμετάλλευσης από ιδιώτες», αφού και το διεθνές δίκαιο προβλέπει την απρόσκοπτη πρόσβαση στο νερό (η Συνθήκη της Γενεύης γράφει "επαρκές, ασφαλές, προσβάσιμο και φθηνό νερό, χωρίς διακρίσεις").
Το νερό είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, κλασικό παράδειγμα ενός «δημόσιου αγαθού». Μήπως θα έπρεπε να το κρατικοποιήσουμε; Σαν πρόταση πολιτικής, βρίσκει αρκετούς υποστηρικτές. Από την άλλη, το περιβαλλοντικό κίνημα δίνει προτεραιότητα στη σωστή διαχείριση, χωρίς σπατάλες και καταστροφές οικοσυστημάτων. Από ποσοτικής άποψης, πάλι, είναι τελείως άλλο πράγμα να λες «φθηνό νερό για όλους» απ’ το να γεμίζεις ιδιωτικές πισίνες τζάμπα. Κι άμα το δει κανείς εμπορικά, ιδιωτικό νερό υπάρχει ήδη και πουλιέται με κέρδος: από το εμφιαλωμένο μέχρι τις γεωτρήσεις, τα υδροφόρα καράβια στα νησιά μας, και τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Έχει νόημα, λοιπόν, όλ’ αυτά να τα κρατικοποιήσουμε;

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά: νερό πουλιέται ήδη με κέρδος σε μπουκάλια. Για λόγους που άπτονται του θεμελιώδους δικαιώματος, η τιμολογιακή πολιτική υπόκειται σε κάποιους περιορισμούς. Υπάρχει όμως και εισαγόμενο νερό, καθώς και νερό με ανθρακικό, αλλά και νερό «γκουρμέ». Από εκεί και πέρα, ας αναρωτηθούμε: η πισίνα είναι θεμελιώδες δικαίωμα; είναι το γκαζόν στον κήπο; είναι το πλύσιμο του αυτοκινήτου; είναι η μπανιέρα 900 λίτρων; Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητική. Επομένως, το νερό ως «δημόσιο αγαθό» είναι μία σχετική έννοια: μόνον μέχρι ενός σημείου.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα δημόσια αγαθά είναι η "Τραγωδία των κοινών" (Tragedy of the Commons) ή αλλιώς το «Πρόβλημα των τζαμπατζήδων» (Free-rider Problem): αν δεν υπάρχουν κίνητρα να γίνεται οικονομία, κι επειδή είναι δωρεάν για όλους, έχουμε κατάχρηση. Αυτό το βλέπουμε κατά κόρον στο αγροτικό νερό: 85% του νερού της Ελλάδος σπαταλιέται στην αγροτική παραγωγή, η οποία δεν αποτελεί ούτε το 5% του ΑΕΠ. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχουν κίνητρα για τη βιώσιμη και αειφόρο χρήση, ειδάλλως καταλήγουμε σε τραγωδίες τύπου Αχελώου. Άλλωστε, κάθε λίτρο νερού που έρχεται στην Αθήνα από τη Βοιωτία, ας πούμε, είναι νερό που έχει κλαπεί από κάποιο άλλο οικοσύστημα, μια άλλη λεκάνη απορροής. Κι αυτό μας φέρνει στην ουσία του θέματος: τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής.

Τα δίκτυα προσφέρουν πρακτικά ανεξάντλητες ποσότητες στον κάθε καταναλωτή, πολύ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για τις βασικές ανάγκες. Οι καταναλωτές πληρώνουν ουσιαστικά για την υπηρεσία που τους προσφέρει το δίκτυο: καθαρό νερό, υπό πίεση, μέχρι το σπίτι. Αυτό είναι το ουσιαστικό «δημόσιο αγαθό», ενώ κάποιοι λένε πως το δίκτυο είναι και «φυσικό μονοπώλιο». Η παραγωγή του αγαθού, όμως, ανεξάρτητα του δικτύου, είναι κάτι που σε πολλές περιοχές της χώρας έχει ήδη ανατεθεί σε ιδιώτες: στη Μήλο παράγεται κατά 100% από αφαλατώσεις με αιολική ενέργεια, σε πολλά νησιά μεταφέρεται ακόμη 100% με υδροφόρα καράβια, ενώ στην Κρήτη πολλοί Δήμοι αγοράζουν από ιδιωτικές γεωτρήσεις. Το τι κάνει μετά το δίκτυο με το νερό που αγοράζει είναι από μόνο του ένα τεράστιο ζήτημα.
Για το δίκτυο, το μεγαλύτερο πρόβλημα σπατάλης είναι οι διαρροές. Αν αγοράζει πανάκριβο νερό από υδροφόρες, οι διαρροές είναι απαγορευτικές, αλλά για την ΕΥΔΑΠ, που παίρνει «τζάμπα» νερό απ’ την Υλίκη, το πρόβλημα είναι αμελητέο. Αν το νερό είναι φθηνό στην πηγή, δεν υπάρχουν οικονομικά κίνητρα για να επισκευάζεται το δίκτυο. Παρ’ όλ’ αυτά, η ΕΥΔΑΠ, όντας εισηγμένη, πετυχαίνει μεγάλη κερδοφορία κι έχει διαρροές της τάξης του 15%, που είναι από τις χαμηλότερες.
Από την άλλη, για ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα σπατάλης από τους καταναλωτές, όλα τα δίκτυα εφαρμόζουν κλιμακωτή χρέωση ανάλογα με ...

Κύριε Τόλη, πιο τραμπούκος πεθαίνεις!



του Σακελλάρη Σκουμπουρδή*
Πρόσφατα ο Δημήτρης Ψυχογιός δημοσίευσε κείμενο για τα «καυτά» και εν πολλοίς ακατανόητα, που συμβαίνουν εσχάτως στις Σκουριές. Με τίτλο «Ιερισσός», ο δημοσιογράφος -πέρα από τη συνήθη, ισχυρή, διατμητική του ανάλυση- παρουσίασε και δεινό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, σχετικά με τα «αγωνιστικά» ήθη κάποιων που δεν θέλουν να δούνε την επένδυση να αναπτύσσεται.
Αξίζει-δεν αξίζει η επένδυση της «Ελληνικός Χρυσός», εστιάζουμε στο σοβαρό ζήτημα Δημοκρατίας, που αποκαλύπτει ο Ψυχογιός. Προκύπτει απεχθής δολιότητα, τόσο στις πρακτικές, όσο και στην επικοινωνιακή διαχείριση που μετέρχονται οι εχθροί της επένδυσης. Οι έσχατες πονηρές μέρες στη Χαλκιδική αναθερμαίνουν την αποκάλυψη. Νέες ανακατωσούρες, αστυνομικές επιχειρήσεις, νυχτερινές συλλήψεις, ανακρίσεις, προφυλακίσεις. «Με ΜΑΤ, βία και καταστολή, χρυσάφι δεν θα πάρετε απ’ τη Χαλκιδική!», νέας πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…

Πρόσωπο-κλειδί πίσω από αυτά είναι ο πρόεδρος του «Παρατηρητήριου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων», Τόλης Παπαγεωργίου. Όπως αποκαλύπτεται από το ρεπορτάζ, είναι ηγετική φυσιογνωμία του «αντι-μεταλλευτικού κινήματος» της Χαλκιδικής. Αλλά η χάρη του φτάνει συχνά και αλλού, όπως οι δηλώσεις του τεκμηριώνουν την ακτιβιστική, υπερκινητική πολυπραγμοσύνη του.
  • Η πρώτη: «Όταν, λοιπόν, υπήρχε γεωτρύπανο σε μας, πηγαίναμε και το καίγαμε!...», «…Δεν δούλεψε γεωτρύπανο σε μας! Όλα τα κάψαμε και τα ανατινάξαμε!...» και «…Όταν ξεκινήσει γεωτρύπανο να δουλεύει στις Σάππες ή στο Πέραμα, πρέπει εμείς να είμαστε εκεί! Και θα συνειδητοποιήσουν τότε ότι πρέπει να κάνουν κάτι: να φωνάξουνε τα ΜΑΤ. Και από τη στιγμή που θα ‘ρθουνε μονάδες των ΜΑΤ σ’ εκείνο τον χώρο, το παιγνίδι το ‘χουνε χάσει! Πρέπει, δηλαδή, να προκαλέσουμε τα ΜΑΤ να ‘ρθουν εκεί πάνω!...»…
  • Και η δεύτερη: «Όσο με βαστούν οι δυνάμεις μου, εγώ θα παλεύω επάνω στο βουνό. Και όταν χρειαστεί, θα παλέψω και με τρόπο παράνομο», «…Εχτές, ο Βαγγέλης ο Λαμπάκης, ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης, είπε στους κατοίκους της περιοχής: "αν δεν το καταλάβατε, κηρύχτηκε ο πόλεμος". Εγώ λοιπόν σας καλώ σε ανταρτοπόλεμο! Από αύριο το πρωί, με πρώτον εμένα…».
Καλός, ε; 
Ο κ. Τόλης καμαρώνει, δείχνοντας στον αρμόδιο εισαγγελέα, πώς να φωτίσει εύκολα ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα τραμπουκοβανδαλισμών. 
Η συνέχεια όμως γίνεται εξαιρετικά αποκαλυπτικότερη. Ο κ. Τόλης εξηγεί πώς, με «επιστημονικό», γκεμπελικό, επικοινωνιστικό τρόπο, στήνονται κάποιες «αριστερές» μηχανές… «Έτσι και έρθουνε τα ΜΑΤ, το παιγνίδι το έχουνε χάσει»… Θυμηθείτε πόση ...

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Εκδήλωση του ThinkΠ: Κλιματική πολιτική και ενεργειακή στροφή. Οι προοπτικές των ΑΠΕ


11/4/13 Πέμπτη

από τις 11:30 π.μ. μέχρι τις 2:00 μ.μ.

ΤΕΙ Αθηνών, Μεγάλο Αμφιθέατρο Πληροφορικής. http://goo.gl/maps/r4Nlk

Εισηγητές:
Κ. Κατώπης (Συντονιστής Θεματικής Ομάδας Κλιματικής Αλλαγής & Ενέργειας των Οικολόγων Πράσινων) "Οι εξελίξεις στην ενέργεια - Η Ευρώπη μπροστά σε μεγάλες αποφάσεις"

Τ. Γρηγορίου (υπεύθυνος για θέματα Κλιματικών Αλλαγών και Ενέργειας της Greenpeace): "Κλιματικές αλλαγές και ενέργεια: Ο δρόμος προς μία ενεργειακή επανάσταση"

Κ. Γκαράκης (Ενεργειακός Μηχανικός, ThinkΠ): "Θεσμικό πλαίσιο - επενδυτικό περιβάλλον στην Ελλάδα."

Την εκδήλωση θα προλογίσει ο καθηγητής κ. Π. Αξαόπουλος.

Μετά τις σύντομες εισηγήσεις θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση.


Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

"Από τη Σουηδία στην Χαλκιδική". H απάντηση του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού

από το tvxs

Ευχαριστώ την TVXS.gr που μου έδωσε τη δυνατότητα να σχολιάσω το άρθρο του κ. Βασιλείου. Να διευκρινίσω πάντως ότι είχε ήδη δημοσιευθεί χθες (3/4/12) στην Athens Voice ως σχόλιο κάτω από το δικό μου άρθρο (Ιερισσός: Ηρωικές παρελάσεις και θρασύδειλο bullying). Και είχα ήδη απαντήσει εκεί. Καθένας μπορεί να συνάγει τα συμπεράσματά του για τις επικοινωνιακές πρακτικές του αρθρογράφου που ισχυρίζεται ότι η σύνταξη της AV «αρνήθηκε να το δημοσιεύσει, χωρίς κάποια αιτιολογία».

Παραθέτω την απάντηση που έγραψα στην Athens Voice :

Πολύ χρήσιμος ο οδηγός σας για το "πώς να γράφετε καλά άρθρα-απαντήσεις, όταν δεν έχετε τίποτα να απαντήσετε": ξεκινάμε με προσωπική επίθεση για να θαμπωθεί το κοινό, αντιπαρερχόμαστε το κύριο θέμα που έχει θέσει ο αντίπαλος (ένοπλη βία και βία σε παιδιά, απόρριψη του δημοκρατικού διαλόγου), του βάζουμε λόγια που δεν έχει πει (σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την επένδυση; ολοφάνερα είναι).

Και μετά, επειδή όλα όσα έχει γράψει ο αντίπαλος είναι σωστά, του καταλογίζουμε ότι δεν έχει γράψει πράγματα που έχει γράψει (ότι στην Κιρούνα είναι ορυχείο σιδήρου, ότι ήταν ανοιχτό -- οι Σκουριές δεν θα είναι ανοιχτό ορυχείο, η κατεργασία θα γίνεται στην επιφάνεια), θέτουμε άσχετα θέματα (πχ, μεταλλευτικός κώδικας, αγροτική παραγωγή ενώ ο άλλος για τουρισμό μιλούσε) για να μην τον δικαιώσουμε, κλαίμε για την "εξολόθρευση των ιθαγενών", δεν ενδιαφερόμαστε αν και πώς έγινε διαβούλευση στην Κιρούνα αλλά καταγγέλλεται η εδώ διαβούλευση με ψεύδη.

Και για τη μετακίνηση [γειτονιάς] της πόλης, ο αγωνιστής-αρθρογράφος-που-δεν-έχει-να πει-τίποτα συμπεραίνει, για να κατατροπώσει τον αντίπαλό του, ότι οι κάτοικοί της Κιρούνας "απλά αποδέχθηκαν την μοίρα τους". Ενώ όσοι δεν είναι "δειλοί και μοιραίοι" ακολουθούν τον δρόμο που χάραξε ο κ. Παπαγεωργίου. Μετά παρατίθενται αναφορές για ...

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Από τη Σουηδία στην Χαλκιδική: Μα ποιος είναι ο παράδεισος της Κιρούνα;

Συνεχίζουμε την δημόσια συζήτηση για το ορυχείο χρυσού στις Σκουριές, ένα θέμα στο οποίο τόσες συγκρούσεις έχει προκαλέσει η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης δημόσιας διαβούλευσης. Μπορούν οι δυο πλευρές να συναντηθούν κάπου αλλού εκτός από τις αντισυγκεντρώσεις όπου ο καθένας λέει τα δικά του; Υπάρχει ελπίδα οι αντιρρήσεις στην επένδυση να απαντηθούν δημοκρατικά και να αφαιρεθούν οι δικαιολογίες από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο εργοτάξιο; Κανείς δεν ξέρει πια... (eco blog)


του Ανδρέα Βασιλείου*

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Ψυχογιούστην Athens Voice, με τίτλο «Ιερισσός». Τα βασικά επιχειρήματα του για να προχωρήσει η επένδυση είναι τα εξής:
- οι κάτοικοι αντιδρούν ανάρμοστα και βίαια (θέμα που σχολιάζεται δεόντως από τους αναγνώστες της A.V. που κατάγονται από την περιοχή)
- υπάρχουν τοπικά και σκοτεινά συμφέροντα που πολεμούν την εταιρεία (σε αντίθεση με τους αγνούς σκοπούς της εταιρείας που στηρίχθηκε στις υπογραφές Πάχτα, Τσοχατζόπουλου και Παπακωνσταντίνου),
- οι Οικολόγοι Πράσινοι κόβουν τα δένδρα με κρατικό χρήμα (σε αντίθεση προφανώς με τα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, τα οποία φιλοξενούν επί χρόνια τα πονήματα του κ. Ψυχογιού και τα οποία ποτέ δεν πήραν κρατικό χρήμα ή δεν έκοψαν δενδράκι).
- η Κιρούνα της βόρειας Σουηδίας, ως πρότυπο ασφαλούς μεταλλουργίας και συνύπαρξης της με τον τουρισμό, ενώ εξήρε την συναινετική διάθεση των κατοίκων να μεταφερθεί τμήμα της πόλης. Μου φάνηκε λίγο τραβηγμένο κι αποφάσισα να το ψάξω.

Η πόλη είναι το κέντρο μιας εξαιρετικά αραιοκατοικημένης περιοχής, όλος ο Δήμος της Κιρούνα με 22.794 κατοίκους έχει έκταση 20.715 τ.χλμ είναι ο μεγαλύτερος της Σουηδίας και κάποτε ήταν ο μεγαλύτερος στον κόσμο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Δήμος Αριστοτέλη στην Χαλκιδική έχει έκταση 739 τ.χλμ, ενώ ακόμα και όλη η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με τα 2 περίπου εκατομμύρια κατοίκους είναι μικρότερη, 18.811 τ.χλμ. Ο Δήμος της Κιρούνα έχει 6.000 λίμνες, εθνικά πάρκα και βέβαια ενδιαφέρουσα για επίσκεψη, αλλά δυσχερή για διαβίωση, γεωγραφική θέση στον Αρκτικό κύκλο.

Εκτός της πόλης που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες των μεταλλωρύχων, σε όλη αυτή την έκταση δεν έχουν απομείνει παρά ακόμα έξι οικισμοί ιθαγενών, με τον μεγαλύτερο να μην ξεπερνά τους 800 κατοίκους. Στην προσπάθεια της να κάνει ελκυστική την πόλη-έδρα των εργαζομένων της, η εταιρεία επένδυσε στις υποδομές της (π.χ. έχει το βορειότερο αεροδρόμιο στη Σουηδία) κάνοντας την έτσι το κέντρο όλης αυτής της τεράστιας περιοχής στην οποία υπάρχουν και οι τουριστικές δραστηριότητες.

Ο κος Ψυχογιός έφερε λοιπόν ως παράδειγμα συμβίωσης της μεταλλευτικής δραστηριότητας και του τουρισμού αυτή την πόλη. Προσπέρασε έτσι με αξιοπρόσεκτη ελαφρότητα όλα τα παραπάνω δεδομένα, δεν εξέτασε διαφορές όπως το ότι στην Κιρούνα εγκατέλειψαν τα ανοιχτά ορυχεία (τύπου Σκουριών) εδώ και μισό αιώνα, ότι εκεί μιλάμε για σιδηρομετάλλευμα, κι όχι χρυσό σε χαμηλή περιεκτικότητα, με εντελώς άλλη επεξεργασία, άλλα απόβλητα κλπ. Αναρωτήθηκα επίσης εάν συνέκρινε τον ελληνικό μεταλλευτικό κώδικα, της «εθνοσωτηρίου» με τον αντίστοιχο σουηδικό, το γενικότερο θεσμικό πλαίσιο, τους μηχανισμούς ελέγχου κλπ.

Δεν χρειάζεται επίσης να απαριθμήσω τις προφανείς διαφορές της σουηδικής πόλης με την Χαλκιδική ως προς το κλίμα, την ιστορία, την τοπική οικονομία (στον Αρκτικό κύκλο δεν υπάρχει γεωργική παραγωγή ή μελισσοκομία για να πλήττονται, αλλά κι ο τουρισμός αντιμετωπίζει πρόβλημα όπως θα δούμε παρακάτω) τις οποίες ο συγγραφέας δεν φαίνεται να έλαβε ...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...