Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ένας πραγματιστής οραματιστής

Του Κώστα Κατσουλάρη*
daniel-cohn-bendit
Ο 68χρονος σήμερα Daniel Cohn-Bendit είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας, κυρίως για τους λάθος λόγους. Ως προεξάρχουσα μορφή του γαλλικού Μάη του ΄68, όταν η χαρισματική προσωπικότητά του τον ανέδειξε σε έναν από τους βασικούς εκφραστές του πολυποίκιλου πολιτικού και πολιτιστικού φοιτητικού κινήματος, εξέφραζε τους λεγόμενους «ελευθεριακούς», μια ομάδα ακτιβιστών που ήταν περισσότερο κοντά στον αντιεξουσιαστικό χώρο και σφόδρα επικριτική απέναντι στα κομμουνιστικά-σταλινικά καθεστώτα. 
Ήδη από τότε, ο ιδιότυπος συγκερασμός ουτοπικής και οραματικής σκέψης σε συνδυασμό με μια σπάνια αντίληψη των πολιτικών συσχετισμών και της πραγματικότητας (η σκέψη του κατευθυνόταν πάντα σε αλλαγές μέσα στον πραγματικό κόσμο, στο εδώ και στο τώρα), διέκριναν τον Κον Μπεντίτ από άλλους ομοϊδεάτες του, κι όχι τυχαία μερικά χρόνια αργότερα τον οδήγησαν στο πλευρό των ακτιβιστών Γερμανών Πρασίνων (1984), με την υποστήριξη των οποίων εξελέγη Δήμαρχος της Φρανκφούρτης το 1989. Έκτοτε, υπήρξε ηγετική μορφή στο χώρο των Πρασίνων, με τους οποίους εκλεγόταν Ευρωβουλευτής πότε με τους Γάλλους και πότε με τους Γερμανούς –χάρη στη διπλή του υπηκοότητα, είχε πάντοτε την άνεση να κινείται ανάμεσα στις δυο χώρες, με αποκορύφωμα της πολιτικής του δράσης το τεράστιο ποσοστό (16,3%) που πήραν οι Γάλλοι Πράσινοι, με τον ίδιο επικεφαλής, στις τελευταίες ευρωεκλογές, με τον συνδυασμό Ευρώπη-Οικολογία.
europe-ecologie
Ανένταχτο πνεύμα, με απαράμιλλο δυναμισμό, ο Κον Μπεντίτ διατήρησε πάντοτε την ελευθερία του στους κόλπους των Πρασίνων, και δεν δίστασε να συγκρουστεί μαζί τους και να διαφωνήσει ανοιχτά όταν έκρινε ότι έπρεπε (παράδειγμα: η επέμβαση της Ευρώπης στη Σερβία του Μιλόσεβιτς, υπέρ της οποίας τάχθηκε αναφανδόν, ερχόμενος σε ρήξη με την επίσημη «γραμμή» των Πρασίνων). Η σταθερή προσήλωση στις απόψεις του, που συνδυάζουν ένα θεμελιώδη ευρωπαϊκό κοσμοπολιτισμό μπολιασμένο με τις ελευθεριακές-οικολογικές του ιδέες (τις οποίες, ό,τι κι αν λένε οι επικριτές του, ποτέ δεν εγκατέλειψε επί της ουσίας), δεν γίνονταν αρεστές σε καμιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, αφού για τη μεν παραδοσιακή αριστερά είναι υπερβολικά φιλελεύθερες και αντικομμουνιστικές (στην αντίπερα όχθη με κάθε ολοκληρωτισμό-απολυταρχισμό), ενώ για την παραδοσιακή δεξιά είναι υπερβολικά φιλελεύθερες και αντιεθνικιστικές. Με δικά του λόγια: «Η οικολογική κριτική των τρόπων παραγωγής και εργασίας αντιτίθεται στα ιδεολογικά πρότυπα της κλασικής αριστεράς και δεξιάς.» («Να καταργήσουμε τα πολιτικά κόμματα; – σκέψεις ενός απάτριδος και ανένταχτου», εκδ. Πατάκη, μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου, σ. 49). Πρόσφατα, διαφοροποιήθηκε και πάλι από το κόμμα των Πρασίνων (η πολιτική του «πλατφόρμα» είναι πλέον η «Ευρώπη-Οικολογία»), εκφράζοντας τον προβληματισμό του για τη μετάλλαξη των κινημάτων σε Κόμματα, για την απορρόφηση των ζωντανών τους κύτταρων μέσα σε γραφειοκρατικούς και εν πολλοίς στείρους μηχανισμούς.


na-katargisoume-ta-politika-kommata1
Με δύο βιβλία του που κυκλοφόρησαν σχετικά πρόσφατα και στη χώρα μας, ο Κον Μπεντίτ επιχειρεί να περιγράψει με απλό και σαφή τρόπο το πολιτικό του όραμα, το οποίο στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες, καθένας εκ των οποίων εκφράζεται στο αντίστοιχο βιβλίο. Το «Να καταργήσουμε τα πολιτικά κόμματα;» είναι ένα σύντομο μανιφέστο, με κεντρικό πολιτικό επιχείρημα την ανάγκη, κατά Κον Μπεντίτ, να «ξεπεραστούν» τα πολιτικά κόμματα ως μηχανισμοί άσκησης πολιτικής και να αντικατασταθούν από πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, μεγάλα think tanks με ευρεία συμμετοχή και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στο εσωτερικό τους. Γράφει, για παράδειγμα: «Μόνο ένα κίνημα, και όχι πολιτικό κόμμα, μπορεί να κινητοποιήσει ολόκληρη την κοινωνία και να της εμφυτεύσει τις ιδέες και τις πρακτικές του. Σ’ αυτό έγκειται η δύναμη της οικολογίας, στην ικανότητά της να γίνεται κίνημα.» (σ. 50) Τα κόμματα, ακόμη και όταν υπάρχουν οι καλύτερες προθέσεις, καταλήγουν μοιραία να είναι γραφειοκρατικοί-τεχνοκρατικοί μηχανισμοί, που αργά ή γρήγορα χάνουν την επαφή τους με την κοινωνία, αδυνατούν να εκφράσουν ριζοσπαστικά κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα. Αντίθετα, η εποχή μας, η εποχή του διαδικτύου, προσφέρει μεγάλες δυνατότητες προς την αντίθετη κατεύθυνση, την αποκέντρωση ...

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Κρουαζιερόπλοια: Τουρισμός με σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις

Τα κρουαζιερόπλοια παράγουν τουλάχιστον το 17% του συνόλου των εκπομπών των οξειδίων του αζώτου*


Το πιο ρυπογόνο μοντέλο διακοπών θεωρείται η κρουαζιέρα, αφού είναι από εκείνα που έχουν τη μεγαλύτερη επίπτωση στη συνολική παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα στον τομέα του τουρισμού, ενώ θεωρείται και υπεύθυνη για την καταστροφή των θαλάσσιων συστημάτων.

Αυτές οι γιγαντιαίες πλωτές πολιτείες, με χιλιάδες καμπίνες, πισίνες, καζίνα, κλαμπ και εστιατόρια παράγουν τουλάχιστον το 17% του συνόλου των εκπομπών των οξειδίων του αζώτου, συμβάλλοντας σε περισσότερο από το ένα τέταρτο των συνολικών εκπομπών οξειδίων του αζώτου στα λιμάνια και τις παράκτιες περιοχές.

Σε ό,τι αφορά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού και το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον, εκτιμάται ότι είναι έως και 1.000 φορές μεγαλύτερες από ένα ταξίδι με το τρένο.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τα απόβλητα των κρουαζιερόπλοιων επηρεάζουν αρνητικά την ανθεκτικότητα των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, καταστρέφοντας τους κοραλλιογενείς υφάλους. Η αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) εκτιμά ότι ένα κρουαζιερόπλοιο 3.000 επιβατών παράγει 210.000 γαλόνια λυμάτων εβδομαδιαία, αρκετά για να γεμίσουν 10 πισίνες, και 1 εκατομμύριο γαλόνια απόνερα (ακόμη 40 πισίνες γεμάτες απόβλητα) που μπορεί να αποτελούν αντικείμενο απόρριψης στους ωκεανούς κάθε εβδομάδα!

Τα κρουαζιερόπλοια είναι επίσης υπεύθυνα για σημαντική ρύπανση της ατμόσφαιρας, εξαιτίας των καυσίμων που καίνε, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα υγείας, ειδικά στις κοινωνίες των λιμανιών. Συχνά, χρησιμοποιούν κινητήρες ντίζελ για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας για τους επιβάτες και το πλήρωμα. Οι εκπομπές από τις μηχανές των κρουαζιερόπλοιων περιλαμβάνουν οξείδια του αζώτου, οξείδια του θείου, διοξείδιο του άνθρακα και σωματίδια ντίζελ (μικροσκοπική αιθάλη που είναι εξαιρετικά επιβλαβής για την ανθρώπινη υγεία).

*από το ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, "Μύθος τα υψηλά έσοδα από τα κρουαζιερόπλοια", του Τάσου Σαραντή

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Europeans Now: Νέοι και "λιγότερο νέοι" Ευρωπαίοι… Ενωθείτε!


Των Daniel Cohn-Bendit - Felix Marquardt, συνιδρυτών του κινήματος Europeans Now

Νέοι και «λιγότερο νέοι» Ευρωπαίοι, ήρθε η ώρα να πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας. Στις ερχόμενες Ευρωεκλογές, είναι η ώρα να αποκαλύψουμε το πιο απόκρυφο μυστικό των πολιτικών μας σε εθνικό επίπεδο: ότι αυτό που βλέπουν ως το άλφα και το ωμέγα της σύγχρονης διακυβέρνησης, το Εθνος Κράτος, καθίσταται με γρήγορους ρυθμούς μια ξεπερασμένη πολιτική δομή.

Ως πολιτική μιας άλλης γενιάς, το Εθνος Κράτος χάνει την ισχύ του καθώς και την καταλληλότητά του στον 21ο αιώνα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις ευρωπαϊκές χώρες. 
Η Ευρώπη βιώνει τον ερχομό της πρώτης γενιάς που καλείται να ζήσει σε χαμηλότερα βιοτικά επίπεδα από αυτά των γονέων της, είναι αντιμέτωπη με μια πολύ απλή επιλογή μεταξύ της προληπτικής και επιταχυνόμενης ενοποίησης ή της παρατεταμένης τάσης προς «ανυποστασία».
Μια λύση θα ήταν η διεξαγωγή των Ευρωεκλογών την ίδια ημέρα σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς και η δημοσιοποίηση της επιλογής ενός υποψηφίου για την προεδρία της Κομισιόν βάσει πολιτικής γραμμής -μια καλή αρχή, όχι όμως και το «Big Bang» που χρειάζεται η Ευρώπη.

Είναι η κατάλληλη στιγμή για ένα διακρατικό, μη ιδεολογικό και προοδευτικό ευρωπαϊκό κίνημα, που θα έχει στις τάξεις του όλες τις γενιές. Ηρθε η ώρα να αναδυθεί το κίνημα που θα πάει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε άλλο επίπεδο. 

Για να φθάσουμε εκεί, ας προτιμήσουμε την προσέγγιση των απλών πολιτών και ας μη στηριχτούμε στην κομματική γραμμή του παρελθόντος. Ας χρησιμοποιήσουμε τις τεχνικές εκστρατείας που εφαρμόστηκαν στο Ταρχίρ, το Ταξίμ, το Σάο Πάολο, καθώς και τα μαθήματα από τη διαδικτυακή μικροχρηματοδότηση στις εκστρατείες του Ομπάμα. 

Πριν γίνουμε κόμμα, ας χρησιμοποιήσουμε ένα μη ιδεολογικό σημείο αναφοράς των καλύτερων ευρωπαϊκών πρακτικών, προκειμένου να προσδιοριστεί η πλατφόρμα μας, όπου θα μπορούμε όλοι ολόψυχα να ενταχθούμε.

Δεν είναι ότι οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί μας δεν έχουν τη βούληση ή την ικανότητα, αλλά, κατά κάποιον τρόπο, το πρόβλημα είναι ακόμη χειρότερο: απλώς, αδυνατούν να κατανοήσουν την κεντρική πραγματικότητα της πολιτικής σήμερα. Είναι αφελές, εάν όχι παράλογο, να ζητάμε από τους παραδοσιακούς ηγέτες που εκλέγονται από τους πολίτες εντός μιας κυρίαρχης εδαφικής μονάδας για θητεία 4-5 ετών να αντιμετωπίσουν επαρκώς ζητήματα που είναι εγγενώς παγκόσμια και των οποίων η επίλυση θα πάρει αναπόφευκτα δεκαετίες, εάν όχι αιώνες. Οι σημερινές λύσεις σε αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να είναι διεθνείς, διαφορετικά δεν θα είναι λύσεις.

Η ιστορία, η πρόοδος, η τεχνολογία, η παγκοσμιοποίηση -τα πάντα ανοίγουν τον δρόμο για την υπέρβαση του Εθνους Κράτους: προς νέες διασυνοριακές συμμαχίες και νέα διεθνή δίκτυα. Ας συνεχίσουμε με κάθε μέσο να υποστηρίζουμε τις εθνικές μας ομάδες ποδοσφαίρου και ράγκμπι. Ωστόσο, ας σταματήσουμε να ξεγελιόμαστε ότι το Εθνος Κράτος αποτελεί ακόμη το καταλληλότερο εργαλείο της εποχής μας.
Η Ευρώπη κινδυνεύει να γίνει αυτό για το οποίο χλευάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες: ένα μέρος με τα καλύτερα νοσοκομεία και εκατομμύρια ανθρώπων χωρίς την κατάλληλη ασφάλιση υγείας, με την πιο προηγμένη τεχνολογία του κόσμου και με πολλούς να μην έχουν πρόσβαση σε αυτή, με πανεπιστήμια παγκόσμιας κλάσης και τις γενιές, ωστόσο, να μένουν πίσω λόγω της στενής κοσμοθεωρίας των χωρών τους.
Μια εβραϊκή παροιμία λέει: «Αν έχετε μόνο δύο επιλογές, διαλέξτε την τρίτη». 
Το ζήτημα εδώ δεν είναι να αντικαταστήσουμε τις «γεροντοκρατίες» της Ευρώπης με μια εξίσου βλακώδη δικτατορία των νέων. Αυτό το κίνημα πρέπει να αγκαλιαστεί από όλους όσοι – ανεξάρτητα από την ηλικία τους- συμφωνούν ότι πρέπει να πραγματοποιηθεί μια αλλαγή εξουσίας μεταξύ των γενεών. 
Η δεύτερη προτεραιότητά μας θα πρέπει να είναι να φέρουμε κοντά τους νέους και τους λιγότερο νέους, προκειμένου να συνεργαστούν να μειώσουμε το διαγενεακό χρέος που συσσωρεύεται και που θα πληρώσουν τα παιδιά μας. Η κοινωνική ασφάλιση, τα συνταξιοδοτικά ελλείμματα και το περιβάλλον είναι μόλις λίγα ζητήματα που θα κληθούν οι νέες γενιές Ευρωπαίων να αντιμετωπίσουν στο μέλλον. 

Οι νέες γενιές είναι καλύτερα εξοπλισμένες προκειμένου να μειώσουν το χρέος. Μεγάλωσαν ως ψηφιακοί ιθαγενείς και, αντίθετα με τους ηγέτες του σήμερα, το λογισμικό τους προσαρμόζεται καλύτερα στον γρήγορο ρυθμό της αλλαγής. Εχουν μια τάση προς τον προοδευτισμό και το φυσικό ένστικτο να χρησιμοποιούν τις πιο καινοτόμες μεθόδους της εποχής μας.

Η Ευρώπη δεν θα αλλάξει στις Ευρωεκλογές του 2014, θα αλλάξει όταν οι πολιτικοί με ευρωπαϊκό προσανατολισμό συμφωνήσουν να δώσουν στα πραγματικά ευρωπαϊκά Θεσμικά Οργανα, όπως η Ευρωβουλή και η Κομισιόν, τη δυναμική και τις εξουσίες που αξίζουν. 

Ηρθε η ώρα να πούμε στους παραδοσιακούς εθνικούς μας ηγέτες ότι είμαστε έτοιμοι να δράσουμε σαν μία κοινότητα, ψηφίζοντας όχι ως Γάλλοι, Γερμανοί ή Ελληνες ψηφοφόροι, αλλά ως Ευρωπαίοι.

* Οι κ. Daniel Cohn-Bendit και Felix Marquardt είναι συνιδρυτές του κινήματος Europeans.Now (www.EuropeansNow.eu).
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Το Γερμανικό κόμμα των Πρασίνων για την κρίση στην Ευρωζώνη: Όταν οι πολιτικοί παρατούν τις καφενειακές αναλύσεις

"Τους βγάζω το καπέλο: Ως μοναδικό Γερμανικό κόμμα οι Πράσινοι στο εκλογικό τους πρόγραμμα, παρουσιάζουν μια λαμπρή, εύστοχη ανάλυση των αιτιών της κρίσης στην Ευρωζώνη. Αλλά οι λύσεις που προτείνει το κόμμα αυτό, δυστυχώς δεν είναι εξίσου θαραλλέες".
από το ιστολόγιο Μετά την κρίση/ Wenn Politiker vom Stammtisch aufstehen, © Der Spiegel Online, 21 Αυγούστου 2013


 του Βόλφγκανγκ Μύνχάου

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς άρθρων μου για τα εκλογικά προγράμματα των κομμάτων, φθάνω για πρώτη φορά σ' ένα πρόγραμμα, αποσπάσματα του οποίου πραγματικά μου αρέσουν.

Τουλάχιστον οι Πράσινοι έχουν προσπαθήσει να κατανοήσουν την κρίση στην Ευρωζώνη. Αυτό είναι κάτι σπάνιο για πολιτικό κόμμα στη Γερμανία.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα των Πράσινων, η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα της ανεύθυνης δημοσιο-οικονομικής πολιτικής στο Νότο, αλλά συνέπεια των ροών κεφαλαίων που προκύπτουν από μακροοικονομικές ανισορροπίες. Επομένως τα Γερμανικά πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών είναι εξίσου μέρος των ανισορροπιών, όπως και τα ελλείμματα των χωρών του Νότου.

Οι Πράσινοι έχουν επίσης δίκιο στην επισήμανση ότι τα προγράμματα βοήθειας δεν γίνονται από φιλανθρωπία, αλλά για τη σταθεροποίηση των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων, και στη Γερμανία, και ιδίως σ' αυτήν. Η πολιτική της λιτότητας ενίσχυσε την κρίση και αποδυνάμωσε την κοινωνική συνοχή.


Σχεδόν με εξέπληξε το ακόλουθο απόσπασμα: "Οι οικονομικές ανισορροπίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν τις γενεσιουργές αιτίες τους τόσο στις ελλειμματικές, όσο και στις πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία. Η Ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική πρέπει να προπαθήσει περισσότερο, ώστε η οικονομική δύναμη των κρατών - μελών να αναπτύσσεται περισσότερο ισόμετρα. Για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να ενισχυθεί η εσωτερική ζήτηση στις πλεονασματικές χώρες. Αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, οι πραγματικοί μισθοί στις χώρες αυτές έμειναν στάσιμοι ή και μειώθηκαν".

Εδώ βλέπουμε ένα πολιτικό κόμμα ν' αφήνει με θάρρος στα αζήτητα όλα όσα ακούγονται στις καφενειακές συζητήσεις. Βγάζω το καπέλο στην ή στον συγγραφέα! Όμως μετά έρχεται η πράσινη σάλτσα που χαλάει και πάλι το κέφι, και συγκεκριμένα η προσπάθεια να "πιτσιλίσουν" μέσα σε αυτή την κρίση και τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Θα ήταν πιο απλό να διαχωρίζουμε τις διαφορετικές υπαρξιακές κρίσεις μας.

Η κρίση στην Ευρωζώνη μπορεί άνετα να εξηγηθεί με τα συμβατικά οικονομικά πρότυπα. Επιδέχεται πράσινες, μαύρες ή κόκκινες λύσεις. Για το στόχο αυτό, δεν χρειάζεται την οικολογία.

Οι Πράσινοι είναι πιο συγκεκριμένοι από τους Σοσιαλδημοκράτες ως προς τις προτάσεις για τη ...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...