Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Κλιματική κρίση, παρούσα κι επελαύνουσα

του Κώστα Ζαχαριάδη*

Η Σύνοδος του ΟΗΕ για το κλίμα στη Λίμα του Περού τελείωσε. Ένα αδύναμο κείμενο από τις κυβερνήσεις του κόσμου, το οποίο έρχεται σε οξεία αντίθεση με τα αιτήματα των κοινωνικών κινημάτων θα περάσει απαρατήρητο στην παγκόσμια ειδησεογραφία. Οι γεωπολιτικές συγκρούσεις σε κρίσιμα ενεργειακά σταυροδρόμια ανά την υφήλιο, καθώς και η αναζήτηση νέων αγορών μέσα στο διεθνές περιβάλλον της μακροχρόνιας οικονομικής κρίσης, έχουν αποσύρει το ζήτημα της Κλιματικής Αλλαγής από την ατζέντα των κυβερνήσεων. Από το 2008 και μετά οι προσπάθειες για δεσμευτικές συμφωνίες, που θα υποχρεώνουν τα κράτη του Βορρά αλλά και τις γρήγορα αναπτυσσόμενες χώρες του Νότου σε μείωση των εκπομπών του θερμοκηπίου μένουν άκαρπες.

Οι πλούσιες βιομηχανικές χώρες είναι κυρίως υπεύθυνες για την έλλειψη μιας δίκαιης αντίδρασης για την αντιμετώπιση της επείγουσας κατάστασης του πλανήτη και την αύξηση της αδικίας. Οι κυβερνήσεις απέτυχαν να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένα σχέδια για τη μείωση των εκπομπών πριν από το 2020 που θα θέσουν τις βάσεις για τον τερματισμό της εποχής των ορυκτών καυσίμων και θα επιταχύνουν την μετάβαση προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και την αυξημένη ενεργειακή απόδοση μεσομακροπρόθεσμα.


Δυστυχώς, για ακόμα μια φορά, οι κυβερνήσεις των κρατών εμφανίστηκαν εντελώς απρόθυμες να αποδεχθούν τις αναγκαίες προτάσεις και απέτυχαν να κατανοήσουν έστω τις προειδοποιήσεις της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκαν άβουλες και ανίκανες να αποδεσμευτούν από τα lobbies των ορυκτών καυσίμων. Οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών δεν μπόρεσαν καν να παρουσιάσουν oλοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα χρησιμοποιήσουν τα 100 δις δολάρια ετησίως, για τα οποία έχουν δεσμευτεί ότι θα χρηματοδοτήσουν δράσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μέχρι το 2020. Σε μια κίνηση που υπονομεύει την ήδη δυσχερή θέση των πιο ευάλωτων χωρών, αφαίρεσαν τελείως, οποιεσδήποτε διατυπώσεις για «απώλειες και ζημίες».

Η Διεθνής Συνδιάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή στη Λίμα του Περού άφησε ανοιχτά σχεδόν όλα τα θέματα, παραπέποντας σε μια συνολική συμφωνία τον επόμενο Δεκέμβριο στο Παρίσι. Δεν γεφυρώθηκε το χάσμα μεταξύ εκείνων που υποστηρίζουν τις δεσμευτικές μειώσεις και εκείνων που θέλουν τις «εθελοντικές δεσμεύσεις». Δεν γεφυρώθηκαν επίσης οι μεγάλες διαφορές μεταξύ των οικονομικά ισχυρών και των αδύναμων χωρών, αφού τα οικονομικά κονδύλια που έχουν συγκεντρωθεί, παρά την ανέλπιστα γενναία συνεισφορά της Αυστραλίας στο ταμείο για την αποζημίωση των φτωχότερων χωρών, κρίνονται ανεπαρκή και απέχουν πολύ από τους στόχους.

Θετικό σημείο ίσως να είναι οι σχετικές δεσμεύσεις των ΗΠΑ, σε μια απόπειρα, για πρώτη φορά, να μπουν ενεργά στο παιχνίδι των διαπραγματεύσεων, προσπαθώντας μάλιστα, να τραβήξουν και την Κίνα, ώστε να συμμετέχουν σε μια κοινή προσπάθεια. Ωστόσο, υπήρξαν και κάποια ακόμα σημάδια αισιοδοξίας. Χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως το Περού, το Μεξικό και η Κολομβία, έδειξαν ότι μπορεί να υπάρξει αποφασιστική δράση για το κλίμα, σύμφωνα και με τις δεσμεύσεις τους για ενίσχυση των ΑΠΕ, περαιτέρω μείωση των δασικών εκπομπών, και τις συνεισφορές τους προς την κεφαλαιοποίηση του Πράσινου Ταμείου για το Κλίμα.

Μακριά από τις αίθουσες των διαπραγματεύσεων, τα κοινωνικά κινήματα έδωσαν δυναμικά το παρόν, με τη Σύνοδο Κορυφής των Λαών για την Κλιματική Αλλαγή (Cumbre de los Pueblos), που διενεργήθηκε παράλληλα με τις συνομιλίες του ΟΗΕ. Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν για την υπεράσπιση της Μητέρας Γης. Κάλεσαν για δικαιοσύνη και πραγματικές λύσεις για την κλιματική κρίση, όπως άμεσες μειώσεις των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, σταμάτημα των εξορύξεων ορυκτών καυσίμων και της αποδάσωσης, οικοδόμηση τοπικά προσαρμοσμένων ανανεώσιμων ενεργειακών λύσεων, μετατροπή των διατροφικών μας συστημάτων. Kαι όλα αυτά στο πλαίσιο του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τι σημαίνει κλιματική αλλαγή;
Θα διαφοροποιηθούν τα αποθέματα νερού οδηγώντας δισεκατομμύρια ανθρώπους σε λειψυδρία, διαφοροποιώντας σημαντικά την αγροτική και λιγότερο τη βιομηχανική παραγωγή, ιδίως σε χώρες που δεν έχουν οργανωμένο σύστημα υποδομών.
Θα υπάρξει υποβάθμιση οικοσυστημάτων εξαιτίας της ερημοποίησης, του αυξημένου κινδύνου για πυρκαγιά και της κατάρρευσης της βιοποικιλότητας. Η καθημερινή εξαφάνιση ειδών που δεν έχουν καταγραφεί από τον άνθρωπο στερεί από το οπλοστάσιο της επιστήμης πολύτιμες πληροφορίες για την αντιμετώπιση ασθενειών και για την αξιοποίηση χημικών ουσιών και ενώσεων.
Ο διατροφικός παγκόσμιος χάρτης θα διαφοροποιηθεί σημαντικά, οδηγώντας πολλούς ανθρώπους στην πείνα, σε εμφύλιες συγκρούσεις, σε μαζικό κύμα μετανάστευσης.
Η ακτογραμμή πολλών χωρών θα περιοριστεί με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, θα υποβαθμιστούν τα παραποτάμια δέλτα, ενώ γλυκά νερά θα γίνουν υφάλμυρα. Οι συνέπειες αυτών των αλλαγών θα είναι δυσβάστακτες για τις τοπικές οικονομίες, ιδίως των πιο αδύναμων χωρών, που θα καταρρεύσουν υπό το βάρος της κλιματικής πίεσης.
Η αυξημένη θερμοκρασία θα προκαλέσει αύξηση των αιφνίδιων θανάτων, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες, όταν τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Οι κοινωνικοοικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με την διαφοροποίηση του παγκόσμιου ενεργειακού μείγματος είναι τεράστιες. Νέες θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να δημιουργηθούν από σημαντικές επενδύσεις σε αποδοτικές καινοτόμες ανανεώσιμες ενεργειακές τεχνολογίες. Σύμφωνα με παλαιότερες επιστημονικές εκθέσεις (έκθεση Stern), το ετήσιο κόστος της κλιματικής αλλαγής για τις ανεπτυγμένες χώρες θα φτάσει στο 1%-4% του ΑΕΠ τους και στις αναπτυσσόμενες στο 5%-10% του ΑΕΠ τους κάθε χρόνο. Αν δε υπολογιστεί και το κόστος από «πολιτική αστάθεια» ή «κοινωνική αναταραχή» εξαιτίας πολεμικών ή εμφύλιων συρράξεων, αυτό εκτοξεύεται από 5% έως 20%.

Η περιβαλλοντική κρίση αποτελεί την κορυφαία αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Οι προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή έχουν καταλήξει σε πλήρη αποτυχία. Είναι εμφανές ότι το ζήτημα δεν είναι απλά οι προθέσεις αλλά και η δομή της παγκόσμιας οικονομίας, που αναζητά διαρκώς μια κάποια «ανάπτυξη» με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Έχουμε ένα οικονομικό σύστημα που τοποθετεί την ανάπτυξη του ΑΕΠ πάνω από οτιδήποτε άλλο παραβλέποντας τις συνέπειες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Μόνο εάν η οικολογική, η οικονομική και η κοινωνική διάσταση θεωρηθούν ως ενιαία «συμπαγής» ολότητα, η μετάβαση προς μια οικονομία που θα εστιάζει στις περιβαλλοντικές και κοινωνικές ανάγκες είναι εφικτή.

Δυστυχώς, η Κλιματική Αλλαγή είναι παρούσα, με τα στοιχεία πλέον να είναι συντριπτικά. Ο αγώνας είναι διαρκής και η πολυτέλεια για σπατάλη χρόνου έχει χαθεί προ πολλού.

πηγή tvxs.gr
*Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι βιολόγος – περιβαλλοντολόγος μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: Ζήτημα αιχμής το γουνεμπόριο για το Οικολογικό Κίνημα

ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Με αφορμή την παγκόσμια κινητοποίηση κατά της γούνας  (Παγκόσμια Παρασκευή κατά της Γούνας, «FUR FREE FRIDAY», 28 Νοεμβρίου) η Ομάδα για τα Δικαιώματα και την Προστασία των Ζώων/Τμήμα Οικολογίας - Περιβάλλοντος - Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δηλώνει την αμέριστη υποστήριξή της στις διαμαρτυρίες που διοργανώνονται από κινήσεις και οργανώσεις κατά της γούνας και στη χώρα μας.  
Σύμφωνα με την Ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 
«Η εξάρτηση του γουνεμπορίου από αβέβαιες αγορές και η αύξηση του ανταγωνισμού  εξαιτίας της αυξανόµενης διείσδυσης στην παγκόσµια αγορά χωρών όπως η Κίνα, καθιστούν τη γούνα μια επισφαλή εμπορική δραστηριότητα, θέμα που πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τους όποιους μελλοντικούς σχεδιασμούς για την παραγωγική ανασυγκρότηση της περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ρωσικό εμπάργκο που βίωσε ο κλάδος πρόσφατα.
Η κυριαρχία της γούνας και ο υψηλός βαθμός εξάρτησης της τοπικής οικονομίας από έναν κλάδο με έντονα προβλήματα και διακυμάνσεις, δεν έχει δώσει εδώ και δεκαετίες βιώσιμη λύση στην υψηλή ανεργία που μαστίζει τη Δυτική Μακεδονία – και ιδίως στην ανεργία των νέων.
Παράλληλα, η μονοδιάστατη ενασχόληση με τη γουνοποιία οδήγησε στην υποτυπώδη ανάπτυξη άλλων εν δυνάμει προσοδοφόρων οικονομικών δραστηριοτήτων που προσιδιάζουν στην περιοχή (οικοτουρισμός, βιολογικές καλλιέργειες κτλ.) με συνέπεια να πλήττονται ακόμη περισσότερο, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, τα πλέον ευπαθή τμήματα της κοινωνίας.
Εκτός από την αμφισβητούμενη οικονομική βιωσιμότητα του κλάδου της εκτροφής γουνοφόρων, η βιομηχανία της γούνας αποτελεί αντικείμενο σκληρής κοινωνικής κριτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Επιχειρήματα που σχετίζονται με τη βιοηθική πλευρά της διατήρησης άγριων ζώων σε συνθήκες εντατικής εκτροφής, απασχολούν ολοένα και περισσότερο τους Ευρωπαίους πολίτες.
Τα ζώα στα εκτροφεία γούνας συστηματικά παρουσιάζουν αφύσικες συμπεριφορές, όπως έχει καταγραφεί σε οπτικοακουστικό υλικό από διάφορες έρευνες σε πολλές χώρες.  Η πλειονότητα των πολιτών στις ευρωπαϊκές χώρες (78% στη Σουηδία,  73% στην Κροατία, 85% στην Ιταλία, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της κοινής γνώμης), θεωρούν ότι η εκτροφή και η θανάτωση ζώων για προϊόντα πολυτελείας δεν είναι σήμερα αποδεκτή, ενώ η απαγόρευση/περιορισμός της εκτροφής γουνοφόρων ζώων κερδίζει συνεχώς έδαφος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Μια σειρά από κοινοβούλια έχουν ήδη αποφασίσει την κατάργηση, ή τον δραστικό περιορισμό, των εκτροφείων γουνοφόρων στην επικράτεια ευρωπαϊκών χωρών όπως η Σλοβενία, η Σουηδία  και η Αυστρία.     
Η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης υπέρ του κλάδου της γούνας και η χρηματοδότηση των σχετικών επιχειρήσεων –με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να έχουν υπερδιπλασιαστεί τα εκτροφεία στη Δυτική Μακεδονία– μας βρίσκει αντίθετους καθώς ενισχύεται και προωθείται μια δραστηριότητα που εμπεριέχει σκληρή κακοποίηση νοημόνων και συναισθανόμενων ζώων, ενώ ταυτόχρονα κατευθύνει τους επιχειρηματίες σε αβέβαιες επενδύσεις, εξαρτώμενες και από κρατικές επιδοτήσεις με χρήμα των δεινά φορολογουμένων Ελλήνων πολιτών.
Εν όψει τόσο της βαναυσότητας που χαρακτηρίζει την εκτροφή και τις μεθόδους θανάτωσης των γουνοφόρων ζώων, όσο  και της οικονομικής αβεβαιότητας που επικρατεί στον κλάδο, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στις κινήσεις για την αντικατάσταση του παραγωγικού μοντέλου στην περιοχή και καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να βάλει άμεσα φρένο στην ανάπτυξη της γουνοποιίας και στην ίδρυση νέων εκτροφείων.
Καλούμε επίσης όλους τους φορείς να σχεδιάσουν και να αναπτύξουν μια στρατηγική που θα οδηγήσει σε βάθος χρόνου στην απεξάρτηση της περιοχής από τον επισφαλή κλάδο της γούνας και σε ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο, προσανατολισμένο στην αειφορική ανάπτυξη της Δυτικής Μακεδονίας, στη βελτίωση των δεξιοτήτων του εργατικού δυναµικού άλλων δυνητικά προσοδοφόρων κλάδων και στη δημιουργία βιώσιμων και αποδεκτών, από βιοηθικής πλευράς, θέσεων απασχόλησης» καταλήγει η ανακοίνωση.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Στους εθνικούς εργολάβους η ενεργειακή αναβάθμιση των δημοσίων κτιρίων, ψίχουλα στο "εξοικονομώ κατ΄οίκον" (#ο Γ Μανιάτης ξαναχτυπά)

εξοικονομώ κατά των οίκων

του Κρίτωνα Αρσένη*
Όταν ο υπουργός περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής κ. Μανιάτης ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξης αν θα ψηφίσει η Ελλάδα υπέρ των υποχρεωτικών ευρωπαϊκών στόχων για την ενεργειακή εξοικονόμηση είπε με έμφαση πως ναι. Μετά την πρόσφατη ψηφοφορία αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα τους καταψήφισε. Με την ψήφο της Ελλάδας οι στόχοι δεν πέρασαν. Γιατί ο κ. Μανιάτης είπε ψέματα; Γιατί η ψήφος αυτή της κυβέρνησης ήταν επιζήμια για την πραγματική ελληνική οικονομία και τα νοικοκυριά;
Το πρώτο ερώτημα πρέπει να απαντηθεί από τον ίδιο δημόσια. Σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα το δημόσιο ψέμα αποτελεί λόγο παραίτησης.


Αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα η ιστορία είναι εν πολλοίς γνωστή. Είμαστε η χώρα που έχει από τα πιο σπάταλα – ενεργειακά – σπίτια και κτίρια στην Ευρώπη. Δυόμισι φορές πιο σπάταλα από ότι η παγωμένη Σουηδία και τρεις φορές από ότι η επίσης παγωμένη Φινλανδία.

Οι υποχρεωτικοί ευρωπαϊκοί στόχοι για ενεργειακή εξοικονόμηση θα σήμαιναν κατεύθυνση πόρων προς την πραγματική ελληνική οικονομία και ελάφρυνση κόστους θέρμανσης και ψύξης των νοικοκυριών. Σημαντικοί πόροι του ΕΣΠΑ θα έπρεπε και πρέπει να στραφούν προς την ενεργειακή αναβάθμιση των δημόσιων και ιδιωτικών κατοικιών, με προτεραιότητα στα σπίτια των φτωχότερων συμπολιτών μας. 
Οι πόροι αυτοί θα διατίθεντο για να μονώσουμε σωστά τα σπίτια μας, να βάλουμε δίπλα τζάμια, καλύτερα κουφώματα, ώστε να μειώσουμε θεαματικά τις ανάγκες θέρμανσης και ψύξης των σπιτιών μας. Θα διατίθεντο επίσης για να βάλουμε ηλιακούς θερμοσίφωνες, ώστε να μειώσουμε τους λογαριασμούς ηλεκτρικού, αλλά και φωτοβολταϊκά συνδεδεμένα με το δίκτυο ηλεκτρισμού ώστε το σπίτι μας να συμπληρώνει το οικογενειακό εισόδημα μέσα από την παραγωγή ενέργειας.
Για να τα κάνουμε όλα αυτά πρέπει να αγοράσουμε κουφώματα, μονωτικά υλικά και υλικά κατασκευής, ηλιακούς και φωτοβολταϊκά. Όλα αυτά η χώρα μας τα παράγει. Έχουμε βιομηχανία κουφωμάτων, μονωτικών υλικών, υλικών κατασκευής, παράγουμε ηλιακούς θερμοσίφωνες και φωτοβολταϊκά πάνελ. Επίσης θα πρέπει να απασχολήσουμε τεχνικούς, μαστόρους, οικοδόμους, μια από τις κατηγορίες συνανθρώπων μας δηλαδή που χτυπήθηκαν δραματικά από την ανεργία.

Όμως οι μικρές οικοδομικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δεν αποτελούν προτεραιότητα για την κυβέρνηση αυτή
Αρκείται στην περιορισμένη και προβληματική χρηματοδότηση των νοικοκυριών μέσω τραπεζών και του “εξοικονομώ κατ’ οίκον”, την ίδια ώρα που ανακοινώνει την ανάθεση στους μεγάλους εργολάβους μέσω ΣΔΙΤ της ενεργειακής αναβάθμισης δημόσιων κτιρίων. 
Μάλιστα στις πρόσφατες δηλώσεις του ο κ. Μανιάτης προβλέπει μέσω της εξοικονόμησης ενέργειας από τα ΣΔΙΤ τη δημιουργία 15.000 θέσεων εργασίας και ότι με 220 εκ. ευρώ δημόσιων πόρων, η οικονομία θα έχει ένα όφελος 1 δισ. 
Αν αυτό ισχύει, γιατί καταψήφισε τους στόχους εξοικονόμησης;

Αυτό που καταψήφισε η κυβέρνηση είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας προς όφελος των νοικοκυριών και μικρών επιχειρήσεων. Για τους “μικρούς” άλλωστε η στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη. 
Θέλει, με κάθε κόστος, όλες οι σημαντικές δραστηριότητες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να συγκεντρωθούν στα χέρια των μεγάλων, οι αυτοαπασχολούμενοι να γίνουν υπάλληλοι ή να δραστηριοποιούνται σε τομείς που, προς το παρόν, δε συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των μεγάλων επιχειρήσεων. 
Η έλλειψη υγιούς οράματος για την απαραίτητη παραγωγική ανασυγκρότηση οδηγεί και στην μονοκαλλιέργεια νέων καφετεριών και φαστφουντάδικων αυτή την περίοδο.

Με λίγα λόγια αυτό που ζούμε είναι ότι τα μεγάλα συμφέροντα σχεδιάζουν εκ του μηδενός την αναδιανομή οικονομικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα, παίρνουν για τους ίδιους ότι θεωρούν προσοδοφόρο και αφήνουν ότι προς το παρόν δεν τους ενδιαφέρει στα χέρια των μικρών επιχειρήσεων. 
Πετρέλαια, ορυκτά, ενέργεια στους μεγάλους, φραπέδες και σάντουιτς στους μικρούς.
Το καίριο ερώτημα είναι αν το κάνουν γιατί έχουν μια διαφορετική άποψη για το πώς να βγούμε από την κρίση. Αρκεί να δούμε την τελευταία αποκάλυψη για την σοκαριστική παραβίαση του δημοσίου συμφέροντος από την κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά καταστροφική εξόρυξη στις Σκουριές. 
Η εκεί πολυεθνική είχε κέρδη πάνω από 7εκατ. ευρώ, για τα οποία δεν πλήρωσε ούτε δραχμή στην Ελλάδα, καθώς φορολογείται στα νησιά Μπαρμπέιντος.
Όπως προκύπτει, αυτή η κυβέρνηση προωθεί ενεργά την εξοικονόμηση. 
Μια εξοικονόμηση όμως διαφορετική από αυτή που ζητάμε εμείς. 
Προωθούν την εξοικονόμηση των μεγάλων σε βάρος των μικρών. 

Μια διαφορετική παραγωγική ανασυγκρότηση είναι κοινωνικά και οικονομικά απαραίτητη και θα είναι πετυχημένη εφόσον έχει στο επίκεντρο το περιβάλλον, τις μικρές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.


Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Αχιλλέας Μπέος: Δήμαρχος και μπόγιας!

Ανακοίνωση της Ομάδας για τα δικαιώματα/προστασία των ζώων –τμήμα Οικολογίας/Περιβάλλοντος/Χωρικού Σχεδιασμού ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις ενέργειες Μπέου στο ζήτημα των αδέσποτων ζώων του Βόλου 
Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες δημοσιεύματα στον τύπο και καταγγελίες των φιλοζωικών σωματείων σχετικά με τις έκνομες ενέργειες του δημάρχου Βόλου κ. Αχιλλέα Μπέου, ο οποίος έδωσε εντολή σε ακατάλληλο προσωπικό να προχωρήσει στην παράνομη περισυλλογή των αδέσποτων της πόλης και στον εγκλεισμό τους σε χώρο τον οποίο ο ίδιος ονόμασε καταφύγιο, αν και δεν πληροί καμία από τις προβλεπόμενες από την νομοθεσία προδιαγραφές.
Ο νόμος 4039/2012 αναφέρει ρητά ότι οι δήμοι είναι υποχρεωμένοι να υλοποιήσουν Πρόγραμμα Διαχείρισης Αδέσποτων Ζώων συντροφιάς το οποίο περιλαμβάνει: συγκρότηση πενταμελούς επιτροπής για τη διαχείρισή του, καταγραφή των ζώων, περισυλλογή τους  από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για στείρωση, θεραπεία όπου απαιτείται, αποπαρασίτωση, ηλεκτρονική σήμανση, προσωρινή παραμονή για εύλογο χρονικό διάστημα σε καταφύγια ή δημοτικά και ιδιωτικά κτηνιατρεία που διαθέτουν την κατάλληλη υποδομή και επανένταξή τους. Στη συνέχεια, για την ευζωία τους αρμόδιοι είναι οι Δήμοι και οι πολίτες.
Τα καταφύγια χρησιμεύουν ως μεταβατικό στάδιο από την περισυλλογή μέχρι την επανένταξη, καθώς και για ζώα που αντικειμενικά δεν μπορούν να επανενταχθούν και όχι για την ασυλοποίηση των ζώων.  Πρέπει δε να πληρούν συγκεκριμένες προδιαγραφές.
Τα ζώα έχουν δικαιώματα και προστατεύονται από τη νομοθεσία. Τα αδέσποτα ζώα βρέθηκαν άστεγα και διωγμένα όχι από δική τους υπαιτιότητα και υποφέρουν και αυτά από τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της σκληρής λιτότητας που εφαρμόζεται στην χώρα μας. Αξίζουν και δικαιούνται τη φροντίδα και τον σεβασμό μας όπως και κάθε συναισθανόμενο και νοήμον ον του πλανήτη.
Δηλώνουμε αλληλέγγυοι στους φιλόζωους του Βόλου και καλούμε κάθε αρμόδια αρχή να ερευνήσει τις καταγγελίες για την παράνομη διαχείριση των αδέσποτων ζώων της πόλης. Παράλληλα προτρέπουμε όλους τους Δήμους της χώρας να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι  στα αδέσποτα, όπως ορίζει η νομοθεσία που τους καθιστά υπεύθυνους για την περίθαλψη και την ευζωία τους.
Ομάδα για τα δικαιώματα/προστασία των ζώων –τμήμα Οικολογίας/Περιβάλλοντος/Χωρικού Σχεδιασμού ΣΥΡΙΖΑ

πηγή left.gr

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Διεθνής εκδήλωση, Θεσσαλονίκη, 1/11: "Μεταλλεία στις Σκουριές: Παράγει πραγματικά έσοδα για την Ελλάδα η Eldorado Gold;"

Κατεβάστε το φυλλάδιο πατώντας εδώ.
LEAFLET-GR-FINAL
Το Σάββατο 1 Νοεμβρίου, το Ολλανδικό Κέντρο Έρευνας για τις Πολυεθνικές (SOMO*) και το Ελληνικό Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων (antigoldgr.org) οργανώνουν μια διεθνή εκδήλωση για να παρουσιαστούν τα προκαταρκτικά ευρήματα της έκθεσης της SOMO με τίτλο “Eldorado Gold: Ο ρόλος Ολλανδικών εταιρειών – ταχυδρομικών θυρίδων στη φοροαποφυγή και σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα”. Η Καναδική εταιρεία Eldorado Gold έχει σχέδια για φαραωνικά έργα εξόρυξης στη Βόρεια Ελλάδα. Αλλά ποιος ωφελείται και ποιος χάνει από την εξόρυξη στην Ελλάδα; Η έρευνα της SOMO δείχνει ότι τα κέρδη της Eldorado Gold πιθανότατα μεταφέρονται έξω από την Ελλάδα, στα Μπαρμπάντος.
Από το 2011, οι κάτοικοι γύρω από το μεταλλείο των Σκουριών διαμαρτύρονται ενεργά κατά της ρύπανσης του εδάφους και των υπόγειων υδάτων με τοξικά βαρέα μέταλλα και της καταστροφής των δασών που προκαλούνται από την επιφανειακή εξόρυξη. Ενώ η μεταλλευτική δραστηριότητα θα προσφέρει κάποιες θέσεις εργασίας, πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας θα χαθούν στους τομείς του τουρισμού, της γεωργίας, της αλιείας, της μελισσοκομίας, στους οποίους βασίζονται οι κοινότητες και οι οποίοι εξαρτώνται από το καθαρό περιβάλλον. Η άποψη των τοπικών κοινοτήτων δεν ζητήθηκε πριν δοθεί έγκριση για το έργο, ενώ συστηματικά στερούνται την πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες της εταιρείας. Η Eldorado φαίνεται να είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς ο ιδιωτικός τομέας κερδίζει, ενώ το δημόσιο συμφέρον πλήττεται από το υφιστάμενο πλαίσιο φορολογίας και επενδύσεων.
Αυτό ώθησε το ερευνητικό κέντρο SOMO με έδρα το Άμστερνταμ, να διερευνήσει πιθανή φοροαποφυγή από την Eldorado Gold, ένα συνηθισμένο πρόβλημα σε άλλα μέρη του κόσμου. Στη Ζάμπια για παράδειγμα, ακτιβιστές αποκάλυψαν ότι μόνο δύο από τις οκτώ πολυεθνικές μεταλλευτικές εταιρείες έχουν εμφανίσει κέρδη εδώ και χρόνια. Τι σημαίνει αυτό για τη νομιμότητα της παρουσίας των μεταλλευτικών εταιρειών στην περιοχή; Η έκθεση εξετάζει επίσης την επίπτωση της Eldorado Gold στα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα. Έχουν ληφθεί υπ’όψη τόσο οι άμεσες παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων, όπως η καταστολή από την αστυνομία, όσο και οι πιθανές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Οι ομιλητές θα παρουσιάσουν και θα συζητήσουν με το ακροατήριο διάφορα στοιχεία της έκθεσης. Μετά από μια παρουσίαση των βασικών προκαταρκτικών συμπερασμάτων, ο Jamie Kneen απόMining Watch Καναδά θα αναφερθεί στις Καναδικές μεταλλευτικές εταιρείες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ο Patrick Kryticous Nshindano από την ActionAid Ζάμπια θα κάνει μια παρουσίαση σχετικά με τις επιπτώσεις της μεταλλευτικής βιομηχανίας και την απουσία οικονομικής συνεισφοράς της στις χώρες του Νότου. Το απόγευμα θα γίνουν εργαστήρια σχετικά με τη δημόσια απώλεια από την εξορυκτική βιομηχανία, τις μεθόδους αντίστασης στα μεγάλης κλίμακας μεταλλευτικά έργα και τη χρήση της έρευνας για την καταπολέμηση των εταιρικών παραβάσεων.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με την υποστήριξη του SOSTE TO NERO.

1 Νοεμβρίου 2014, ώρα: 10 π.μ. – 3:00 μ.μ.
Δημαρχείο Θεσσαλονίκης

Γλώσσες: ελληνικά / αγγλικά (ταυτόχρονη μετάφραση). Είσοδος Ελεύθερη.
LEAFLET-GR-FINAL2
* H SOMO (http://somo.nl/) είναι ένας ανεξάρτητος, μη-κερδοσκοπικός οργανισμός έρευνας σε θέματα κοινωνικά, οικολογικά και οικονομικά. Από το 1973, η οργάνωση ερευνά τις πολυεθνικές εταιρείες και τις επιπτώσεις των δραστηριοτήτων τους στους ανθρώπους και το περιβάλλον. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της, οι χρηματοδότες της είναι:
  • Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή
  • Το Ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών
  • Το Ολλανδικό Υπουργείο Οικονομικών
  • Το Ολλανδικό Υπουργείο Περιβάλλοντος και Χωροταξίας
  • Διάφοροι αναπτυξιακοί οργανισμοί και funds
Τα έξοδα της έρευνας και της εκδήλωσης στη Θεσσαλονίκη καλύπτονται αποκλειστικά από τη SOMO.
To «Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων» δεν είναι ΜΚΟ και δεν σχετίζεται με καμία MKO.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

H εξοικονόμηση ενέργειας και η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν είναι αντιπαραθετικές με την ανάπτυξη της οικονομίας

Ο(2)ικονομία: αναπτύσσεται και στον καθαρό αέρα

του Γιώργου Τσουράκη*

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει σημαντικά τη συζήτηση για τα οικονομικά της κλιματικής αλλαγής. Πρόσφατα εμφανίστηκαν ορισμένες οικονομικές μελέτες που δείχνουν ότι η εξοικονόμηση ενέργειας και η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν είναι αντιπαραθετικές με την ανάπτυξη της οικονομίας (πριν 10-15 χρόνια μάλλον λίγοι θα το αμφισβητούσαν αυτό…)

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μία μελέτη από την «Παγκόσμια Επιτροπή για την Οικονομία και το Περιβάλλον» (Global Commission on the Economy and Climate [1]), την οποία σχολιάζει σε ένα πρόσφατο άρθρο του και ο γνωστός οικονομολόγος Π. Κρούγκμαν, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην αξιοπιστία της [2]. Η μελέτη υποστηρίζει ότι η επιβολή ισχυρών μέτρων περιορισμού των εκπομπών άνθρακα θα είχε πολύ μικρό αρνητικό αντίκτυπο στην οικονομική ανάπτυξη ή ενδεχομένως και θετικό.

Από τα συμπεράσματα της μελέτης, ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής:

• Όλες οι χώρες, σε όλα τα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης μπορούν να επιτύχουν οικονομική μεγέθυνση παράλληλα με μείωση των τεράστιων κινδύνων της κλιματικής αλλαγής. Τα κεφάλαια για τις απαραίτητες επενδύσεις είναι διαθέσιμα και οι δυνατότητες καινοτομίας τεράστιες.

• Τα επόμενα 15 χρόνια θα είναι πολύ κρίσιμα καθώς οι επενδύσεις που θα γίνουν σε αυτή την περίοδο θα κρίνουν το μέλλον του κλίματος. Η κλιματική αλλαγή έχει ήδη σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις στις πιο ευάλωτες περιοχές του πλανήτη. Συνεχίζοντας την αύξηση των συγκεντρώσεων αερίων θερμοκηπίου και τις επενδύσεις σε εγκαταστάσεις υψηλής κατανάλωσης άνθρακα, η στροφή σε μια οικονομία με χαμηλά επίπεδα άνθρακα γίνεται όλο και ακριβότερη. Ταυτόχρονα, οι «ανθρακικές» επενδύσεις κινδυνεύουν να απαξιωθούν στο βαθμό που ισχυροποιούνται οι δράσεις για μείωση των αερίων θερμοκηπίου.

• Οι πόλεις είναι οι βασικές εστίες της οικονομίας. Παράγουν περίπου το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ, αλλά μεγάλο μέρος της αστικής ανάπτυξης σήμερα γίνεται χωρίς σχεδιασμό με σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Όπως δείχνουν πρωτοπόρες πόλεις ανά τον κόσμο, μια πιο συγκεντρωμένη και διασυνδεδεμένη αστική ανάπτυξη, η οποία βασίζεται στις δημόσιες μαζικές μετακινήσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πόλεις που είναι οικονομικά δυναμικές, πιο υγιείς και με χαμηλότερες εκπομπές. μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να μειώσει τις κεφαλαιακές ανάγκες για αστικές υποδομές κατά 3 τρισ. δολάρια στα επόμενα 15 χρόνια.



Σχήμα 1: Η ενεργειακή κατανάλωση και οι εκπομπές διαφέρουν σημαντικά μεταξύ πόλεων με παρόμοια επίπεδα εισοδήματος, ανάλογα με τις υποδομές και τον σχεδιασμό τους. Σύγκριση μεταξύ Ατλάντας και Βαρκελώνης.

• Η παραγωγικότητα των καλλιεργειών θα καθορίσει αν ο πλανήτης μπορεί να θρέψει έναν πληθυσμό που προβλέπεται να φτάσει τα 8 δισ. το 2030, διατηρώντας βιώσιμα τα οικοσυστήματα. Για παράδειγμα, η αποκατάσταση μόνο του 12% της υποβαθμισμένης αγροτικής γης θα μπορούσε να τροφοδοτήσει 200 εκατομ. ανθρώπους έως το 2030 και ταυτόχρονα να σταθεροποιήσει το κλίμα.

• Τα τελευταία χρόνια έχει συντελεστεί αλματώδης πρόοδος στην τεχνολογία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (π.χ. τα κόστη της ηλιακής ενέργειας έχουν μειωθεί κατά 50% περίπου σε σχέση με το 2010). Παρά τις επιπλοκές λόγω των επιφυλάξεων και της αυξημένης στοχαστικότητάς τους σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα, η κάλυψη μεγάλων ποσότητων της απαραίτητης ενέργειας από τον άνεμο και τον ήλιο είναι απόλυτα ρεαλιστική. Στα επόμενα 15 χρόνια, οι επενδύσεις σε ανανέωσιμες μπορούν να είναι της τάξης του 50% του συνόλου των νέων επενδύσεων στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.





Σχήμα 2: Ενδεικτικά κόστη ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά από το 1990 και εκτιμώμενο κόστος της πιο οικονομικής εγκατάστασης για σύνδεση στο δίκτυο, σε σύγκριση με παγκόσμιο επίπεδο αναφοράς για γαιάνθρακα και φυσικό αέριο.

• Η αύξηση της αποδοτικότητας των διάφορων πόρων της οικονομίας (ενεργειακών και μη) είναι κλειδί όχι μόνο για την ανάπτυξή της αλλά και τη μείωση των εκπομπών. Σε πολλές οικονομίες, κάποιες αποτυχημένες πολιτικές διαστρεβλώνουν τον αποδοτικό εντοπισμό πόρων, αυξάνοντας παράλληλα τις εκπομπές. Ενώ οι επιδοτήσεις για καθαρή ενέργεια είναι περίπου 100 δισ. δολάρια, οι επιδοτήσεις για τα ορυκτά καύσιμα είναι περίπου 600 δισ. δολάρια το χρόνο (βλ. και [3]). Η σταδιακή μείωση των επιδοτήσεων στα ορυκτά καύσιμα μπορεί να βελτιώσει την ανάπτυξη και να απελευθερώσει πόρους.




Σχήμα 3: Επιδοτήσεις κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων, 2012


Σαν ένα σχόλιο με αφορμή τα παραπάνω, μπορούμε να πούμε καταρχάς ότι η ευρεία ποικιλία τρόπων οικονομικής ανάπτυξης (και οι μεγάλες δυνατότητες προσαρμογής του καπιταλισμού) ίσως είναι κοινός τόπος για αρκετούς. Ταυτόχρονα, έχουμε δει στο παρελθόν και βιώνουμε και σήμερα το τι σημαίνει για τους ανθρώπους και για το περιβάλλον η πρωτοκαθεδρία της κερδοφορίας. Με την έλευση της οικονομικής κρίσης, στις ΗΠΑ για παράδειγμα αλλά όχι μόνο, η (άκρα) Δεξιά τα τελευταία χρόνια έχει κάνει στροφή σε σχέση με την κλιματική αλλαγή (παλαιότερα υπήρχε μία ορισμένη συμφωνία μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων) και εκφέρει πλέον λόγο που χαρακτηρίζεται από τη βεβαιότητα ότι δε νοείται οικονομική ανάπτυξη και «δουλειές» χωρίς άνθρακα και εξορύξεις. Στη συνέχεια, δε θέλει πολύ για να φτάσουμε στη σημερινή τεράστια απήχηση της αμφισβήτησης του ανθρωπογενούς της κλιματικής αλλαγής με επιστημονικοφανή επιχειρήματα και μπόλικη συνομωσιολογία, σχεδόν αναγκαστικά, αφού πρέπει κάπως να αποδομηθούν τα συμπεράσματα του IPCC, της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή…


[1] http://newclimateeconomy.report/
[2] http://www.nytimes.com/2014/09/19/opinion/paul-krugman-could-fighting-global-warming-be-cheap-and-free.html?_r=0
[3] http://oikotrives.wordpress.com/2014/03/11/epidotiseis-orykta/
*πηγή Οικοτριβές

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Τα κινήματα πολιτών επιστρέφουν - καθοριστική η δράση του Avaaz στην παγκόσμια κινητοποίηση για την Κλιματική Αλλαγή

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!! Η μεγαλύτερη δράση για το κλίμα στην ιστορία!

Αγαπητοί Avaazίτες και Avaazίτισσες*,

Πριν μερικούς μήνες, το κίνημά μας έβαλε έναν τρελό στόχο – να οργανώσουμε τη μεγαλύτερη κινητοποίηση για το κλίμα στην ιστορία. Χθες, ξεπεράσαμε κάθε προσδοκία, με μια παγκόσμια κινητοποίηση *6 φορές μεγαλύτερη* απ’οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν!!! Στη Νέα Υόρκη, κατακλύσαμε 80 οικοδομικά τετράγωνα:



Κι εδώ δες Λονδίνο, Βερολίνο, Μπογκοτά, Παρίσι, Δελχί και Μελβούρνη…



Πάνω από 675.000 από εμάς διαδηλώσαμε σ’όλο τον κόσμο εκφράζοντας την αγάπη μας προς όλα όσα κινδυνεύουν απ΄την κλιματική αλλαγή, αλλά και την ελπίδα μας ότι μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο που θα τροφοδοτείται με 100% ασφαλή, καθαρή ενέργεια. Κάνε κλικ για να δεις περισσότερες φωτογραφίες απ'τη μεγάλη μέρα:

https://secure.avaaz.org/el/climate_march_reportback/?bOcRJbb&v=46652

Μαζί γράψαμε ιστορία, αλλά αυτή ήταν απλά η αρχή. Η κρίσιμη σύνοδος του Παρισίου θα γίνει σε 15 μήνες – εκεί πρέπει να υπογραφεί μια διεθνής συνθήκη. Οι χώρες του κόσμου έχουν συμφωνήσει να καταθέσουν εθνικές δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μέχρι τον Μάρτιο που μας έρχεται. Το κίνημά μας λοιπόν θα χωριστεί για να επικεντρωθούμε σε εθνικούς στόχους. Αλλά κάθε μήνα μέχρι τη σύνοδο στο Παρίσι θα συσπειρωνόμαστε και σε παγκόσμιο επίπεδο ξανά και ξανά και θα γινόμαστε ολοένα και περισσότεροι κρούοντας το τύμπανο της αλλαγής, απαιτώντας 100% καθαρή ενέργεια, μέχρι που οι ηγέτες του κόσμου να μην έχουν άλλη επιλογή απ’το να μας ακολουθήσουν. Το κίνημα που όλοι και όλες μας περιμέναμε έχει δημιουργηθεί.

Με ευγνωμοσύνη,

Ricken, Emma, Alice, Iain, Nataliya, Patri, Oliver, Diego, Rewan κι ολόκληρη η ομάδα του Avaaz


ΥΓ. Συνεργαστήκαμε με χιλιάδες οργανώσεις γι’αυτή τη παγκόσμια μέρα δράσης και ιδιαίτερα με τους φίλους μας στο 350. Αλλά το κίνημά μας έχει κάθε λόγο να γιορτάζει αυτό το τεράστιο βήμα μας. Η ομάδα και τα μέλη του Avaaz έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην οργάνωση σχεδόν όλων των δράσεων. Η εφημερίδα Guardian αναφέρθηκε σε «οργανωτικό θρίαμβο» του Avaaz και το BBC είπε πως «οι δράσεις τράβηξαν στους δρόμους πιο πολύ κόσμο από κάθε άλλη φορά, χάρη στην οργανωτική δύναμη του κοινωνικού δικτύου του Avaaz». Παρείχαμε εκατοντάδες οργανωτές κι οργανώτριες και χιλιάδες εθελοντές, και στηρίξαμε οικονομικά αυτή την προσπάθεια με εκατομμύρια ευρώ που συγκεντρώθηκαν από μικρο-δωρεές των μελών μας. Οι προκλήσεις των καιρών μας απαιτούν να γινόμαστε καλύτεροι, κι αυτό κάνουμε – μεγαλώνουμε και γινόμαστε ένα νέο, πιο αποτελεσματικό κίνημα, ένα κίνημα που τώρα πλέον δρα εντός και εκτός του διαδικτύου. Ένα τεράστιο «ευχαριστώ» σε όλες και όλους που βοήθησαν να γίνει αυτό το όραμα πραγματικότητα.


*Το Avaaz είναι ένα κίνημα 38 εκατ. πολιτών απ’όλο τον κόσμο το οποίο αγωνίζεται για να διασφαλίσει ότι οι απόψεις και οι αξίες των λαών του κόσμου όχι μόνο ακούγονται, αλλά και διαμορφώνουν παγκόσμιες πολιτικές αποφάσεις. (Η λέξη ‘Avaaz’ σημαίνει ‘φωνή’ ή ‘τραγούδι’ σε πολλές γλώσσες.) Τα μέλη του Avaaz βρίσκονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη και η ομάδα μας είναι διασκορπισμένη σε 18 χώρες και 6 ηπείρους, και λειτουργεί σε 17 γλώσσες. Μάθε περισσότερα για τις μεγαλύτερες εκστρατείες του Avaaz εδώ (στα Αγγλικά), ή ακολούθα μας στο Facebook και το Twitter.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ναόμι Κλάιν: Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος

Αισιοδοξία μέσα στην απαισιοδοξία

από το tvxs.gr
Η νίκη στη μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή, μπορεί να καταφέρει και μια νίκη κατα κράτος ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η διάσημη συγγραφέας και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν, που μέσα στη γενικευμένη απαισιοδοξία της οικονομικής κρίσης, βλέπει τους σπόρους ενός μαζικού κινήματος, που έχει τη δυναμική να μεταλλάξει την αποτυχημένη δομή του οικονομικού μας συστήματος σε κάτι ριζικά καλύτερο, να ανθίζουν.
Στις 21 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία χιλιάδες άνθρωποι απο κάθε γωνιά του πλανήτη θα ενώσουν τις φωνές τους στην Παγκόσμια Πορεία για το Κλίμα, στη Νέα Υόρκη, κάνει ντεμπούτο το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν, «Αυτό αλλάζει τα πάντα: Καπιταλισμός vs Κλίματος», στο οποίο αναλύει πώς η ριζικη αναθεώρηση της προσέγγισης του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής μπορεί να αποτελέσει ρωγμή στο οικοδόμημα του καπιταλιστικού συστήματος. Λίγες μέρες πριν ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη, για να λάβει μέρος στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική πορεία των τελευταίων ετών, η διάσημη Καναδή συγγραφέας μίλησε στο δίκτυο AlterNet.

Ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ για τη Γη»

Έναυσμα για το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν υπήρξε η συνάντηση της με τη νεαρή πρέσβειρα της Βολιβίας Angélica Navarro Llanos, και η αντίληψη της για το πως οι λεγόμενες χώρες του πρώτου κόσμου» που αποτελούν τους κύριους μολυντές, πρέπει να βοηθήσουν τις «χώρες του τρίτου κόσμου», που υποφέρουν από την κλιματική αλλαγή εξαιτίας τους. Συναντήθηκαν σε μία συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, όπου η βολιβιανή αξιωματούχος της έθεσε το αιώνιο ερώτημα για το πώς αντιμετωπίζουμε τις βαθιές πληγές που έχουν αφήσει πίσω τους η αποικιοκρατία και η σκλαβιά, στρεβλώνοντας τη διανομή πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο και το πώς η κλιματική αλλαγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για να θεραπεύσει τις πληγές αυτές.

«Η ιστορία της αποικιοκρατίας αλλά και της σκλαβιάς έχει παραδοσιακά συνδεθεί άρρηκτα με την ιστορία του ορυκτού πλούτου», υπενθυμίζει η Ναόμι Κλάιν. «Ο άνθρακας έχτισε τον μοντέρνο κόσμο. Και όταν οι ευρωπαϊκές χώρες απέκτησαν πρόσβαση στην ατμομηχανή, αυτό σαν γεγονός τροφοδότησε την άνιση ανταλλαγή μεταξύ Βορρά και Νότου. Στο μεταξύ, ενώ αυτό συνέβαινε, συνεχίζαμε να φορτώνουμε με διοξείδιο του άνθρακα την ατμόσφαιρα, το οποίο παραμένει εκεί για τουλάχιστον 200 χρόνια, υπερθερμαίνοντας τον πλανήτη. Κάπως έτσι, η κληρονομιά του σήμερα είναι και η κληρονομιά της κλιματικής αλλαγής», θα πει. «Έτσι αναγνωρίζοντας την ιστορική ευθύνη της κλιματικής αλλαγής, πράγμα που έγινε με την υπογραφή της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή, έχουμε και την ευκαιρία να αναφερθούμε και σε αυτές τις βασικές ανισότητες», θα σημειώσει.

Αυτό ήταν και το επιχείρημα της Angélica Navarro Llanos. «Άμα οι πλούσιες χώρες παραδεχτούν τις ιστορικές τους ευθύνες, δίνοντας μια απάντηση με βάση την κλιματική αλλαγή, αυτό θα σημαίνει ότι οι χώρες που δημιούργησαν την κρίση αφενός θα περιορίσουν την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα, αφετέρου θα βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες να βγουν από τη φτώχεια, χωρίς να επαναλάβουν το λάθος να υφαρπάζουν τον ορυκτό πλούτο τους, ενώ παράλληλα θα κάνουν βήματα προς την καθαρή ενέργεια. Το γεγονός αυτό θα αποτελέσει τεράστια δύναμη κοινωνικής δικαιοσύνης», εξηγεί η συγγραφέας.

«Όταν λοιπόν η νεαρή βολιβιανή πρέσβειρα έθεσε το θέμα αυτό, αποκαλώντας το μάλιστα το “Σχέδιο Μάρσαλ για την Γη”, συνηδειτοποίησα ξαφνικά πως το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη για μία εντυπωσιακή θετική αλλαγή. Έτσι ξεκίνησα να παρακολουθώ τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα που γινόντουσαν στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης, όπου διαπίστωσα ότι το διακύβευμα ήταν το αν ο Παγκόσμιος Βορράς θα αποδεχθεί τις ευθύνες του για την κλιματική αλλαγή, πράγμα που φαίνεται πεισματικά να αρνείται, κάνοντας το πρόβλημα δυσεπίλυτο», υπογραμμίζει.

Σύμφωνα με τα όσα περιγράφει η συγγραφέας, το πρόβλημα ως προς την αναγνώριση των ευθυνών για την κλιματική αλλαγή έγκειται στο γεγονός ότι οι «αρνητές» των ευθυνών, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος θα αποτελέσει ρωγμή στο καπιταλιστικό οικοδόμημα. Η Κλάιν πάει τη σκέψη της δε, ένα βήμα παρακάτω διατυπώνοντας την άποψη ότι το ζήτημα αφορά ένα μεγαλύτερο μέρος ανθρώπων που, ναι μεν, πιστεύουν στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής, αλλά αποστρέφουν το βλέμμα τους από αυτή, καθώς δεν βλέπουν έναν ελπιδοφόρο και συνάμα εφικτό τρόπο για να βγούμε από την κρίση αυτή.

Η πράσινη οικονομία μαυρίζει τον καπιταλισμό


Πολλές είναι οι κριτικές που ο καπιταλιστικός κόσμος διατυπώνει για την βιώσιμη στροφή σε μια πιο πράσινη οικονομία. Η διεθνούς φήμης συγγραφέας όμως αντικρούει τις απόψεις που θέλουν την οικονομία που σέβεται το περιβάλλον, μη αποδοτική, τονίζοντας παράλληλα πως η λύση της κλιματικλη αλλαγής μπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδο τον καπιταλισμό.

«Το ζήτημα δεν είναι ότι δεν υπάρχει ή δεν μπορούν να παραχθεί πλούτος στην πράσινη ή ανανεώσιμη οικονομία. Το είδος της οικονομίας αυτής, δεν πρόκειται να δημιουργήσει όμως το είδος του πλούτου που αναπτύσσουν τα ορυκτά καύσιμα. Τα ορυκτά καύσιμα δημιουργούν μια υπερ-στρωματοποιημένη οικονομία. Είναι η φύση των πόρων που απαιτεί ενα τεράστιο σύστημα υποδομών για την εξόρυξη και μεταφορά τους. Και αυτό οδηγεί σε τεράστια κέρδη, που είναι υπεραρκετά ώστε να εξαγοράσουν ακόμα και πολιτικούς», θα πει με νόημα. «Η πράσινη οικονομία είναι ένα διαφορετικό είδος οικονομίας. Είναι μια ...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή πολύ κοντά στο σημείο να γίνει μη-αναστρέψιμη;

http://watchdisruption.com/
Δείτε το φιλμ.
Στις 21 Σεπτεμβρίου έχει την παγκόσμια κινητοποίηση για την Κλιματική Αλλαγή.
Η 5η σχετική έκθεση του ΟΗΕ ανακοινώνεται στις 2 Νοεμβρίου στην Κοπενχάγη - στις 23 Σεπτεμβρίου όμως - δυο μέρες μετά την παγκόσμια κινητοποίηση και την ιστορική πορεία που διοργανώνεται από 1000 φορείς στην Νέα Υόρκη - έχει ειδική έκτακτη σύνοδο, πριν την τυπική στις 24, ο ΟΗΕ για αυτό το θέμα. Η έκθεση λέει ότι σύντομα η κλιματική αλλαγή θα είναι μη αναστρέψιμη εφόσον ξανα-αναβληθούν οι δεσμεύσεις για το 2030 - ήδη Κίνα και Ινδία δεν θα συμμετάσχουν...

http://watchdisruption.com/



Δείτε σχετικά: η παγκόσμια κινητοποίηση για την κλιματική αλλαγή στις 21 Σεπτεμβρίου http://peoplesclimate.org/

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Καταστροφή των χημικών και ερωτήματα

του Ανδρέα Τριανταφυλλάκη, χημικού*

Με αφορμή το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας και την καταστροφή του άνοιξε μεγάλη συζήτηση. Άρθρα, γνωμοδοτήσεις, αντεγκλήσεις και φυσικά κινητοποιήσεις, κυρίως στην Κρήτη.

Ήρθε η ανακοίνωση του Αμερικανικού πενταγώνου , ότι εξουδετερώθηκαν επιτυχώς σε μόλις 40 ημέρες 581 τόνοι της ουσίας "DF" και 19,8 τόνοι αερίου μουστάρδας. Ο δε πρόεδρος Ομπάμα διαβεβαίωσε πως θα παρακολουθούν την συμμόρφωση της Συρίας, μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του χημικού της οπλοστασίου.

Θέλω να ξεκαθαρίσω απ την αρχή πως σκοπός τούτου του σημειώματος δεν είναι αν έγινε η εξουδετέρωση με επιτυχία ή όχι. Στόχος μου είναι να μεταφερθεί η κουβέντα στην απαγόρευση παραγωγής χημικών και βιολογικών όπλων.

Η Σύμβαση για τα χημικά όπλα είναι διεθνής σύμβαση η οποία απαγορεύει την ανάπτυξη, παραγωγή, αποθήκευση και χρήση χημικών όπλων και απαιτεί την καταστροφή των ήδη υπαρχόντων. Τέθηκε σε εφαρμογή στις 29 Απριλίου 1997. Υπεύθυνος για την εφαρμογή της είναι ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) με έδρα τη Χάγη, που έχει την ευθύνη εκπλήρωσης των στόχων της Σύμβασης και των διατάξεών της, συμπεριλαμβανομένων της επαληθεύσεως συμμόρφωσης των συμβαλλομένων με τη Σύμβαση κρατών- μερών και της διατήρησης και προαγωγής της συνεργασίας μεταξύ αυτών. Ο αριθμός
των κρατών -μερών της Σύμβασης στις 21 Μαΐου 2009 ήταν 188.

Στη χώρα μας η Σύμβαση για τα χημικά όπλα επικυρώθηκε με το Νόμο 2254/94 και τέθηκε σε εφαρμογή με το Νόμο 2991/2002. Η Ελλάδα δεν έχει στην κατοχή της χημικά όπλα.

Τρία είναι τα πιο βασικά σημεία από την εφαρμογή της Σύμβασης, τα οποία έχουν άμεσο αντίκτυπο σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, εταιρείες, ερευνητικές μονάδες:

• Δηλώσεις
• Επιθεωρήσεις
• Έλεγχος διακίνησης εμπορευμάτων

Σύμφωνα με τη Σύμβαση κάθε κράτος -μέρος υποχρεούται να υποβάλλει στον OPCW κάθε χρόνο, λεπτομερείς δηλώσεις σχετικά με δραστηριότητες που εμπίπτουν στη Σύμβαση. Τα στοιχεία των δηλώσεων υπόκεινται σε επαλήθευση από επιθεωρητές του Οργανισμού. Η εμπορία προϊόντων που υπάγονται στη Σύμβαση ελέγχεται με διαδικασίες αδειοδότησης εισαγωγών- εξαγωγών.

Ειδικά για την Ελλάδα διαβάζουμε πως δεν έχει στην κατοχή της χημικά όπλα, τι γίνεται όμως με τους τόνους χημικών που ρίχνει η αστυνομία;

Ερωτήματα

Ερώτημα πρώτο: Αφού από το 1997 είναι απαγορευμένη η παραγωγή, ποιός παράγει και γιατί δεν ελέγχεται;

Ερώτημα δεύτερο: Ποιοι πουλάνε και κονομάνε σε χώρες σαν την Συρία, το Ιράκ, τους κάθε λογής Ταλιμπάν ή Τζιχαντιστές;

Ερώτημα τρίτο: Ποιος πουλάει στην Ελληνική Αστυνομία και μάλιστα ληγμένα χημικά;

Ερώτημα τέταρτο: Γιατί δεν υποχρεώνονται οι εταιρείες και χώρες παραγωγής να αποσύρουν και να εξουδετερώσουν τα χημικά και βιολογικά όπλα στον τόπο τους;

Ερώτημα πέμπτο: Γιατί επιλέχτηκε το συγκεκριμένο σημείο της Μεσογείου, όταν 20 και πλέον χρόνια σ’ αυτήν την περιοχή η Μαφία βυθίζει τοξικά και πυρηνικά απόβλητα;
  • Να γίνει επίσημα «χωματερή» χημικών η περιοχή και την όποια μόλυνση να την χρεώσουμε στην Μαφία.
Όσον αφορά στην καταστροφή των χημικών της Συρίας Δυτικά της Κρήτης:
  • Ποιος εγγυάται πως όντως εξουδετερώθηκαν με ασφάλεια και ακόμη ποιος εγγυάται πως ...

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Μη αναστρέψιμη η γενετική ρύπανση από τις καλλιέργειες μεταλλαγμένων

Η καλλιέργεια των μεταλλαγμένων (ΓΤΟ) θα προκαλέσει μια παγκόσμια φονική οικοκτονία σε ολόκληρο τον πλανήτη, προειδοποιεί διακεκριμένος επιστήμονας

του Mike Adams*

Ένας κορυφαίος επιστήμονας και ειδικός στην «Ανάλυση Κινδύνου» προειδοποιεί πλέον δημόσια ότι οι ΓΤΟ (γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί) συνιστούν μια τρομερή, πραγματική απειλή για τη συνέχιση της ζωής στη Γη. Ο Nassim Taleb, συγγραφέας των βιβλίων “The Black Swan” (Ο μαύρος κύκνος) και “Fooledby Randomness” (Εξαπατημένος από το τυχαίο), λέει ότι οι ΓΤΟ έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν «μια μη αναστρέψιμη παύση της ζωής σε μια κλίμακα, η οποία θα μπορούσε να είναι ο πλανήτης.»
Η πλήρης εξήγησή του παρουσιάζεται σε αυτό το δημόσιο έγγραφο το οποίο περιγράφει πως ακόμα και ένας μικρός κίνδυνος ανά είδος καλλιέργειας μπορεί τελικά να οδηγήσει σε παγκόσμια οικοκτονία αν γίνει με αμέλεια. Όπως εξηγεί ο Taleb, «Όσον αφορά τον κίνδυνο της καταστροφής δεν υπάρχουν περιθώρια, όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα πόρο που εξαντλείται σε μακροπρόθεσμη βάση (ακόμη και μικροπρόθεσμα). Σύμφωνα με τα θεωρήματα περί καταστροφής, αν προκαλέσουμε μια μικρή πιθανότητα καταστροφής, ως κίνδυνο για «μια μόνο φορά», αν επιβιώσουμε από αυτόν, στη συνέχεια, επαναλάβουμε την έκθεση, τελικά θα καταστραφούμε με πιθανότητα 1. (Όπου «πιθανότητα 1» σημαίνει μια πιθανότητα 100%).

Η ορθολογική σκέψη οδηγεί αυτόματα σε σκεπτικισμό όσον αφορά την ασφάλεια των ΓΤΟ

Αυτό το νηφάλιο, επιστημονικό συμπέρασμα είναι φυσικά απόλυτα ορθολογικό και βασίζεται στην καθαρή σκέψη. Οι αυτο-παραπλανούμενοι φανατικοί των ΓΤΟ και τα πληρωμένα τρολ της Monsanto προβλέψιμα προσπαθούν να αποσιωπήσουν τους κινδύνους αυτούς στην προσπάθειά τους για κέρδη και εξουσία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι.

Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζει πειστικά ο Taleb, οι γενετικά τροποποιημένες συγκομιδές είναι ειδικά σχεδιασμένες για να έχουν ένα πλεονέκτημα επιβίωσης έναντι των συμβατικών καλλιεργειών, που τους επιτρέπει να αντιστέκονται καλύτερα στη ξηρασία ή στις προσβολές παρασίτων ή ζιζανίων. Αυτό το πλεονέκτημα επιβίωσης - αν είναι τόσο πραγματικό όσο ισχυρίζονται οι παραγωγοί αυτών των σπόρων - σημαίνει ότι τα γενετικά τροποποιημένα φυτά μπορούν να παραγκωνίσουν τις μη-ΓΤΟ καλλιέργειες στους αγρούς. Ως εκ τούτου, η γενετική ρύπανση η οποία είναι ήδη σε εξέλιξη σε όλη τη Βόρεια Αμερική θα χειροτερέψει, και δεν υπάρχει αναστροφή της επειδή όλα τα έμβια συστήματα - ακόμη και τα γενετικά τροποποιημένα - έχουν μια φυσική τάση να εξαπλώνονται, να πολλαπλασιάζονται και να επιβιώνουν.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ΓΤΟ καλλιέργειες θα παραγκωνίσουν και άρα θα εκτοπίσουν τις μη-ΓΤΟ καλλιέργειες με τη πάροδο του χρόνου. Γιατί έχει σημασία αυτό; Επειδή η αύξηση των ΓΤΟ είναι σχεδόν συνώνυμη με την κατάρρευση της γενετικής ποικιλότητας στους σπόρους και στις καλλιέργειες τροφής. Και δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά πίσω στην ιστορία για να βρούμε παραδείγματα αποτυχίας σε μονο-καλλιέργειας τροφής που οφείλονταν στην έλλειψη γενετικής ποικιλομορφίας:

- Ο λιμός της πατάτας στην Ιρλανδία του 1845-1852 προκλήθηκε από την υπερβολική εξάρτηση σε μια γενετικά περιορισμένη καλλιέργεια τροφής. Συγκλονιστικά, το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ιρλανδίας στηριζόταν σε μια μονοκαλλιέργεια, και όταν ο περονόσπορος της πατάτας (μυκητιακός μικροοργανισμός) επιτέθηκε με επιτυχία στην καλλιέργεια, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από την πείνα.

- Η τρέχουσα κρίση στην παγκόσμια παραγωγή μπανάνας προκαλείται επειδή σχεδόν όλες οι εμπορικές καλλιέργειες μπανάνας είναι γενετικά πανομοιότυποι κλώνοι.

- Η παραλίγο κατάρρευση των εσπεριδοειδών στη Φλόριντα λόγω ασθένειας επίσης προκαλείται από μια εντυπωσιακή έλλειψη γενετικής ποικιλομορφίας σε όλα τα περιβόλια εσπεριδοειδών.

Η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας είναι ένα μονοπάτι προς τη παγκόσμια ασθένεια και τη πείνα

Κάθε σοβαρός επιστήμονας στους τομείς της ανθρωπολογίας, της γενετικής ή της γεωργίας θα σας προειδοποιήσει ότι η χαμηλή γενετική ποικιλότητα είναι το πρώτο βήμα προς την κρίση και την κατάρρευση οποιουδήποτε πληθυσμού. Όταν χαθεί η γενετική ποικιλότητα, ολόκληρο το είδος γίνεται ευάλωτο στο να αφανιστεί από επιδημική νόσο.

Αυτή η αρχή είναι αδιάψευστη και αναγνωρίζεται ευρέως ως αλήθεια μεταξύ σχεδόν όλων των επιστημονικά εγγράμματων στοχαστών ... εκτός φυσικά από εκείνους που πιέζουν για τους ΓΤΟ. Αυτοί οι αρνητές επιλεκτικά αλλοιώνουν την «επιστημονική αλήθεια» για να αποκλείσουν τις οποιεσδήποτε ανησυχίες που μπορούν να αμφισβητήσουν το κατά πόσο είναι σοφό να εκτοπιστεί ο παγκόσμιος θησαυρός ποικιλίας των σπόρων με τους πατενταρισμένους σπόρους των εταιρειών. Η Αρχή της Προφύλαξηςπρόθυμα ρίχνεται έξω από το παράθυρο, όταν πρόκειται για τα εταιρικά κέρδη.
Οι διαγονιδιακοί ΓΤΟ μπορούν να προκαλέσουν καταστροφική οικοκτονία

Πέρα από την απώλεια της γενετικής ποικιλομορφίας, ο Taleb ανησυχεί επίσης για την πιθανότητα των καταστροφικών διαγονιδιακών επιπτώσεων που θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τις παγκόσμιες καλλιέργειες τροφής με τρόπους που οι επιστήμονες δεν θα ήθελαν σκόπιμα ή δεν προέβλεψαν. Ο νόμος του Murphy - ο οποίος αναφέρει ότι αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει - είναι ευρέως αναγνωρισμένος ως μια απογοητευτική αλήθεια στη φυσική, στην ιατρική, στην επιστήμη των υπολογιστών και στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ωστόσο, μαγικά και παράλογα κηρύσσεται άκυρος μόνο για τους ΓΤΟ, όπου η ζαριά απειλεί κυριολεκτικά τη βιωσιμότητα της μελλοντικής ζωής στον πλανήτη μας.

Όπως εξηγεί ο Taleb, ακόμη και αν η πιθανότητα οποιασδήποτε μίας γενετικά τροποποιημένης καλλιέργειας να τεθεί εκτός ελέγχου ​​και να προκαλέσει παγκόσμια αποτυχία των καλλιεργειών είναι πολύ μικρή, το γεγονός ότι εταιρείες όπως η Monsanto και η DuPont επιδιώκουν να κυριαρχήσουν στην παγκόσμια προμήθεια σπόρων με το να βγάζουν διαρκώς όλο και περισσότερους ΓΤΟ στην αγορά σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα, μια γενετική καταστροφή είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Με άλλα λόγια, αν παίζετε ρωσική ρουλέτα κάθε Σαββατοκύριακο, και υπάρχει μια σφαίρα στο μύλο του όπλου, αργά ή γρήγορα, θα ...

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Δικαίωμα στην αντίσταση: Η περίπτωση των Σκουριών

της Ελεάννας Ιωαννίδου*
Το δικαίωμα στην αντίσταση πρωτοεμφανίζεται στη Magna Carta τo 1215, διατρέχει όλο τον ύστερο Μεσαίωνα ως μια θεμιτή πράξη απέναντι στην δεσποτική εξουσία, στη συνέχεια μπολιάζεται με τις θεωρίες του Hobbes, του Locke και του Rousseau περί κοινωνικού συμβολαίου και αποτελεί τη "μήτρα" των πρώτων Συνταγμάτων.
Στο ελληνικό Σύνταγμα προβλέπεται στο άρθρο 120 παρ. 4 που περιέχει την έσχατη εγγύηση τήρησής του, προβλέποντας ότι αυτή «επαφίεται στον Πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία". Δεν αφορά βέβαια σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όπου μια πράξη της εξουσίας είναι αντίθετη με το Σύνταγμα, αλλά στην περίπτωση, όπου οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας συνιστούν «κατάλυση με τη βία του Συντάγματος», όχι μόνον άμεσα, αλλά και έμμεσα. Όταν, δηλαδή, το κράτος συστηματικά προσβάλλει τις θεμελιώδεις αρχές, στις οποίες στηρίζεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» με τους πολίτες, όπως η μορφή του πολιτεύματος, οι οργανωτικές του βάσεις ή το αξιακό σύστημα που πραγματώνει το Σύνταγμά μας.

Στην Χαλκιδική δεν έχουμε "Χούντα". Σε γενικές γραμμές, ισχύει ό,τι και για την υπόλοιπη Ελλάδα. Εκτός από την περίπτωση του χρυσού

Εκεί καταλύεται το κράτος δικαίου. 
Εκεί δεν μπορεί καν να βρει εφαρμογή το δίλημμα που θέτει ο τίτλος του τραπεζιού μας: χάριν της "ευταξίας" που έχει ανάγκη το μοντέλο ανάπτυξης που επιβάλλεται βίαια σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, το "δικαίωμα στην ασφάλεια" διασφαλίζεται μόνο στην εταιρία και με κάθε μέσο. 
Χρησιμοποιώντας ακόμα και τη βία της στέρησης της ελευθερίας με την απειλή κακουργηματικών κατηγοριών, το κράτος προσβάλλει το δικαίωμα στην ασφάλεια των πολιτών απέναντί του.

Η θεσμική μεροληψία γύρω από την "επένδυση" του χρυσού στη Χαλκιδική δεν εκδηλώθηκε πρόσφατα. Είναι τόσο παλιά όσο και τα μεταλλεία. Η κρίση, όμως, αποτέλεσε την αφορμή για την περαιτέρω εκτροπή της στις φασίζουσες πρακτικές της διοίκησης.

Η αρχή, στην περίπτωση της παρούσας εταιρίας, έγινε με το "καλημέρα": Όταν παραβιάστηκε η Συνθήκη του Άαρχους στη πρώτη φάση, αυτή της υποτιθέμενης δημόσιας διαβούλευσης για την "επένδυση".

Οι κάτοικοι που θεωρούν την εξόρυξη αντίθετη στα συμφέροντα του τόπου τους δεν είχαν ποτέ ως τώρα το στοιχειώδες δικαίωμα να ακουστεί η φωνή τους για το τι θέλουν για το μέλλον τους, ποιο μοντέλο ανάπτυξης και ποια ζωή θέλουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους.
Ας μην ξεχνάμε πως μια έγκριση περιβαλλοντικών όρων είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο μιας ενημερωμένης κοινωνίας των πολιτών και μιας υπεύθυνης εταιρίας. Το κράτος είναι εκεί ως θεματοφύλακας αυτού του διαλόγου, όχι αυτό που αποφασίζει, εμποδίζοντας τους πολίτες να ακουστούν. Το συγκεκριμένο "συμβόλαιο" υπογράφτηκε χωρίς να συμφωνούν και τα δύο μέρη, γιατί το ένα μέρος, οι πολίτες, δεν είχαν την ευκαιρία ούτε να ενημερωθούν ουσιαστικά για τις επιπτώσεις του έργου, ούτε να συμμετάσχουν σε έναν γνήσιο διάλογο γι αυτό.

Τότε, κάποιοι άνοιξαν το δρόμο στη βία καταπατώντας πρώτοι το Σύνταγμα και μην αφήνοντας χώρο στην κοινωνική ειρήνη.

Η ίδια έπεσα θύμα βίας στην "εκδήλωση ενημέρωσης του ΥΠΕΚΑ", που γινόταν με face control από ανθρώπους της εταιρίας με την αστυνομία στις διαταγές τους, από τραμπούκο της εταιρίας που τον σταμάτησε γνωστός κοινοτάρχης της περιοχής. Ο ίδιος κοινοτάρχης που, στην περίφημη "διαβούλευση" στο τελευταίο νομαρχιακό συμβούλιο της μεταβατικής περιόδου του "Καλλικράτη", μου καταγγέλθηκε ότι υποδείκνυε σε σωματώδεις εντολοδόχους να προπηλακίζουν ομιλητές, για να τους κατευνάζει ο ίδιος στη συνέχεια ως ...ψύχραιμος μεσολαβητής. Σε εκείνο το νομαρχιακό συμβούλιο πέρασα κρυφά ανάμεσα στις γραμμές των αστυνομικών που πετούσαν έξω όποιον τους υποδείκνυαν οι άνθρωποι της εταιρίας, τρυπώνοντας στην πολυπληθή συνοδεία του κυρίου Στρατουδάκη της “Ελληνικός Χρυσός”.

Την ίδια ώρα, έξω από το κτίριο του νομαρχιακού συμβουλίου, ο σύντροφός μου που προσπάθησε να μπει στον χώρο της ΑΝΟΙΧΤΗΣ διαβούλευσης, έτρωγε κλωτσιές από τραμπούκους της εταιρίας, ενώ τον κρατούσε "αγκαζέ" ο υψηλόβαθμος αστυνομικός.

Έτσι άνοιξε ο κύκλος της βίας. Με την παραβίαση των δικαιωμάτων στην διαβούλευση, η οποία δεν έγινε με την κοινωνία παρούσα. Στην πραγματικότητα, η ίδια η "διαβούλευση" για τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων ήταν η πρώτη πράξη κρατικής βίας. Η Ιστορία θα καταγράψει πως η αστυνομία λειτούργησε ως υπάλληλος της εταιρίας. Και όχι μόνο τότε, αλλά ΑΠΟ τότε η αστυνομία, συχνά σε συνεργασία με τη δικαιοσύνη, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα συστηματικά.

Ο δεύτερος βασικός κύκλος παραβίασης δικαιωμάτων στην περίπτωση της Χαλκιδικής είχε στόχο την, με κάθε τρόπο, προστασία των συμφερόντων της εταιρείας από τους αμφισβητίες. Όσοι αμφισβήτησαν τις διαδικασίες βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας απίστευτης αστυνομικής καταστολής με παράλογες διώξεις, προφυλακίσεις, παρακολουθήσεις, δημιουργία παράνομης τράπεζας dna, με την αστυνομία να λειτουργεί υπό τις διαταγές των σεκιουριτάδων στο βουνό και να επιμένει να εμπαίζει όσους της καταγγέλλουν τις παρανομίες της εταιρίας. Επίσης, η αστυνομία έχει διενεργήσει απαγωγές, έχει ασκήσει υπέρμετρη και επικίνδυνη βία σε διαδηλωτές, ανέκρινε ανηλίκους χωρίς την παρουσία όχι μόνο δικηγόρου, αλλά ούτε των γονιών τους, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή ηλικιωμένων και καρδιοπαθών και έριξε δακρυγόνα μέχρι και στο σχολείο της Ιερισσού. Για κάποια από τα γεγονότα αυτά, εκδόθηκε η από 26-3-2013 Δημόσια Δήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας, με την οποία καλεί τις ελληνικές αρχές να διερευνήσουν τη συμπεριφορά της ελληνικής αστυνομίας, ενώ στην πολυσέλιδη έκθεσή της που εξέδωσε το Μάρτη του 2014, με τίτλο “Κράτος εν κράτει, κουλτούρα κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία”, η Διεθνής Αμνηστία κάνει εκτενή αναφορά στις διαδηλώσεις στις Σκουριές.

Υπάρχει κι ένας τρίτος κύκλος παραβίασης κρίσιμων δικαιωμάτων. Από την έγκριση της μέχρι σήμερα, η έγκριση περιβαλλοντικών όρων καταπατήθηκε από την εταιρία πολλάκις και πάντα με τη συνδρομή ή την ανοχή του κράτους. Σε πολλές περιπτώσεις οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι εκτελούνται παράνομες εργασίες κι αντιμετωπίζονται από την κρατική μηχανή ως συνωμότες κι εχθροί της ανάπτυξης, ενώ οι ελεγκτικοί μηχανισμοί φυσικά απουσιάζουν. Μερικά παραδείγματα:

Ολόκληρες περιοχές βρέθηκαν να πίνουν νερό με αρσενικό, όπως έγινε στην περίπτωση του Νεοχωρίου που έπινε τέτοιο επί ενάμιση χρόνο.
Φορτηγά με τοξικά φορτία, συμπυκνώματα αρσενοπυρίτη, αποκαλύπτονται λόγω ατυχημάτων. Η μεταφορά τους γίνεται προς το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τρόπο παράνομο, που ανάγκασε τον Δήμο Βόλβης να ζητήσει την εφαρμογή του νόμου και με ασφαλιστικά μέτρα να διεκδικήσει την διακοπή διέλευσης των φορτηγών από την περιοχή του.
Η εταιρεία υλοτομεί ανεξέλεγκτα και επεκτείνει τις εργασίες της σε περιοχές, για τις οποίες δεν έχει άδεια.
Κτιριακά συγκροτήματα ξεπηδάν στη μέση του δάσους, με τις εργασίες τους να ξεκινούν χωρίς άδεια δόμησης.

Το παράδειγμα που ακολουθεί είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικό, γιατί συμπυκνώνει τις δυο προηγούμενες περιπτώσεις παραβίασης δικαιωμάτων: τον χωρίς άδεια βιασμό του περιβάλλοντος, με την καταστολή και την άδικη δίωξη αυτών που αντιδρούν κι αποκαλύπτουν την παρανομία. Πρόκειται για το λεγόμενο ρέμα (ή Λάκκο) Καρατζά, όπου η εταιρεία σχεδιάζει να δημιουργήσει φράγμα ύψους άνω των 150 μέτρων για να συγκρατεί τα φερτά υλικά από τις εξορύξεις. Μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα στην χώρα, ας δούμε λίγο πως προωθήθηκε, με τι διαδικασίες και με ποιο τίμημα για την τοπική κοινωνία.
Την 21η Απριλίου του 2013, εκσκαφείς της εταιρίας εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική μπήκαν στο μη-οριοθετημένο ρέμα Καρατζά, ανοίγοντας δρόμους, εκχερσώνοντας αιωνόβιες οξιές και μπαζώνοντάς τες με επιχωματώσεις. Στις 22 Απριλίου οι κάτοικοι της γύρω περιοχής μαζεύτηκαν στο σημείο, καλώντας το δασάρχη και ζητώντας του να κάνει αυτοψία. Ο δασάρχης, αν και αρμόδιος, υποσχέθηκε να "ενημερώσει τους ανωτέρους" του και επέδειξε ολιγωρία. Στις 27 Απριλίου σε αντίστοιχη συγκέντρωση των κατοίκων της περιοχής και μετά τις καταγγελίες των κατοίκων ότι οι εργασίες εκτελούνται χωρίς άδεια, ο αστυνομικός διευθυντής που ήταν παρών, αντί να ζητήσει από τους ανθρώπους της εταιρείας να επιδείξουν την άδεια, παρέπεμψε τους καταγγέλοντες σε συνάντηση στις 29 του μηνός, όπου η εταιρεία θα την προσκόμιζε. Η συνάντηση δεν συγκλήθηκε ποτέ, προδίδοντας μια προφανή διάθεση κωλυσιεργείας εκ μέρους των αρχών. Από την 1η Μαϊου και για 10 ημέρες, η περιοχή γίνεται πεδίο συγκρούσεων, πολίτες προσέρχονται στην περιοχή και διαμαρτύρονται για τις παράνομες εργασίες, ενώ οι παράνομες εργασίες συνεχίζονται με την προστασία των αστυνομικών αρχών που έχουν πλήρη επίγνωση του τι συντελείται εκεί. Με την πίεση από γεγονότα υποστήριξης του αγώνα των κατοίκων, η συνάντηση μεταξύ αρχών, κατοίκων που αντιδρούν και εταιρείας καθορίζεται και πάλι για τις 13 Μαίου. Την παραμονή της συνάντησης, πραγματοποιείται πορεία κατοίκων στην περιοχή με το αίτημα να αναβληθούν οι εργασίες μέχρι την προσκόμιση της άδειας από την εταιρεία. Η απάντηση της αστυνομίας είναι άμεση: επιτίθεται απρόκλητα στους συγκεντρωμένους με μανία, υπέρμετρη βία και χημικά.

Για τα επεισόδια εκείνης της ημέρας θα σχηματισθεί μια από τις δικογραφίες που έχουν συζητηθεί πολύ. Θα πρότεινα για μια αναλυτική παρουσίασή της να διαβάσετε το άρθρο μου "Η χαμένη τιμή του Μπάμπη, της Λίτσας και του Μανάβη", που δημοσιεύτηκε στο tvxs, με τίτλο που εμπνέεται από την λογοτεχνία. Δυστυχώς, και η ίδια η δικογραφία φαίνεται εξίσου εμπνευσμένη. Άπειρες σελίδες, κυρίως από ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες πολιτών, όπως εκείνου που λέει ότι έχει κάποια "δουλειά", αλλά, αφού μιλάει βράδυ Σαββάτου, η δουλειά ερμηνεύεται από τις διωκτικές αρχές ως συμμετοχή σε συνωμοτικές πράξεις. Πολίτης κατηγορείται ως υπεύθυνος για την δημιουργία εκρηκτικού κλίματος, γιατί σε συνέντευξη του σε εφημερίδα της Αθήνας περιγράφει ότι το κλίμα στην Ιερισσό ...είναι εκρηκτικό. Μια σειρά καινοφανών συνδέσεων γεγονότων κι ανθρώπων επισφραγίζεται από την κορωνίδα της κατηγορίας για πυροβολισμό αστυνομικού. Τούτο θα αποτελέσει και το έρεισμα για την κατηγορία των συμμετεχόντων στην διαμαρτυρία για την παραβίαση του νόμου στον Λάκκο Καρατζά ως μελών εγκληματικής οργάνωσης, με την δικογραφία να διανθίζεται κι από άλλα γεγονότα, όπως την φθορά αυτοκινήτου και την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού με γκαζάκια σε βιτρίνα καταστήματος. Όλα αυτά σε μια υπόθεση που εκκρεμεί και για την οποία θα προσθέσω μόνο ότι είμαι σίγουρη ότι στο μέλλον θα αποτελεί αντικείμενο μελέτης στις νομικές σχολές.

Στις 26 Ιουνίου του 2013 οι κάτοικοι καταθέτουν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής αίτηση προσωρινής διαταγής για την διακοπή των εργασιών, απόφαση που λαμβάνεται στις 28 του ίδιου μήνα. Ένα μήνα αργότερα, το δικαστήριο επιφυλάσσεται να εκδώσει απόφαση επί της ουσίας, αλλά διατάζει την άρση της διακοπής των εργασιών.

Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων εκδικάζεται στις 3 Σεπτεμβρίου. Η Πρόεδρος του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής αποφαίνεται ότι πρόκειται για «απλή νόμιμη υλοτόμηση» που γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες υλοχρηστικής και τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου.

Κι αν η μελέτη οριοθέτησης του ρέματος εκκρεμούσε από το 2006, όπου υποβλήθηκε αλλά δεν έπαιρνε έγκριση, τούτο δεν εμπόδισε την εταιρεία να προχωρήσει από το φθινόπωρο στην δημιουργία μικρών φραγμάτων προκειμένου να αποκρύψει τα υλικά που εναποτίθενται στον ποταμό. Μάταια, καθώς το φωτογραφικό υλικό εκείνης της εποχής που έχουν συγκεντρώσει οι κάτοικοι προδίδει την πραγματική κατάσταση.

Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι αυτό το υλικό δεν ήταν εύκολο να ληφθεί, ο δε φωτογράφος κατηγορείται για συμμετοχή στη συμμορία της δικογραφίας που αναφέραμε, καθώς είναι και ιδιοκτήτης παντοπωλείου που πουλάει γκαζάκια ίδιας μάρκας με αυτά που χρησιμοποιήθηκαν σε εμπρηστική επίθεση.

Με αλλεπάλληλες καταγγελίες και διαμαρτυρίες των κατοίκων, φτάνουμε πλέον στις 3 Ιουνίου του 2014, όπου αναλαμβάνουν επιτέλους δράση οι επιθεωρητές μεταλλείων και στις 4/6 εκδίδουν το σχετικό έγγραφο. Διαπιστώνουν την παρανομία και επιβεβαιώνουν την απόφαση 1492/2013 του ΣτΕ, η οποία έχει μείνει ουσιαστικά ανεφάρμοστη για πάνω από ένα χρόνο και ορίζει ότι «πριν από τη διενέργεια οιασδήποτε επεμβάσεως στα ρέματα Καρατζάς Λάκκος και Λοτσάνικο, θα πρέπει να εγκριθεί ο καθορισμός των οριογραμμών τους από το αρμόδιο, κατά περίπτωση, όργανο» που στην περίπτωση των δασικών ρεμάτων στις Σκουριές είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα; Στις 6/6 δημοσιεύεται στο ΦΕΚ το απαραίτητο Προεδρικό Διάταγμα οριοθέτησης των ρεμάτων. Δεν θα σχολιάσω την χρονική σύμπτωση, ούτε την προεργασία που έγινε με τροπολογία στο νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ για τα υδατορέματα. Κρατάω μόνο το γεγονός ότι για πάνω από ένα χρόνο οι εργασίες γίνονταν παράνομα με την κάλυψη πολλών αρχών κι ότι σε αυτό το διάστημα, πολλοί άνθρωποι απώλεσαν βασικά τους δικαιώματα, είναι σήμερα υπόδικοι, γιατί ξεσκέπασαν αυτή την παρανομία και διαμαρτυρήθηκαν για αυτή.

Αυτή είναι μία από τις πολλές μικρές ιστορίες "αντίστασης" στην Χαλκιδική από το 2010. Οι κάτοικοι έπρεπε να κινητοποιηθούν συνεχόμενα για πάνω από ένα χρόνο, για να εφαρμοστεί ο νόμος για μία ημέρα. Σε ένα ρέμα που οριοθετήθηκε, αφού καταστράφηκε και λίγο πριν "καταργηθεί", για να γίνει χαβούζα, όπως και τα διπλανά ρέματα. Μόνο που εκεί δεν θα θάβονται μόνο τα τοξικά κατάλοιπα. Εκεί θάφτηκε κι ένα τμήμα της αξιοπιστίας της ελληνικής διοίκησης.
Αυτές είναι οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες γίνεται επίκληση του δικαιώματος στην αντίσταση από το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη στη Χαλκιδική, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη τρεις κακουργηματικές δικογραφίες, με δεκάδες κατηγορουμένους η καθεμία και με κάποιους από αυτούς “μπαλαντέρ” σε όλες, και η τοπική κοινωνία διχάζεται όλο και πιο βαθιά ανάμεσα στους υπέρμαχους και τους πολέμιους της επένδυσης.

Για να επέλθει κοινωνική ειρήνη, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στην αρχή του κύκλου της βίας: στη διαβούλευση. Ακόμα κι αν αυτό σήμερα φαίνεται σχεδόν ακατόρθωτο, μόνο αν βγάλουμε από το επίκεντρο το κέρδος και την εταιρεία και επαναφέρουμε τον άνθρωπο και την δημοκρατία, έχουμε την ελπίδα να αποφύγουμε την καταστροφή στη Χαλκιδική. Όχι μόνο του περιβάλλοντος, αλλά και της κοινωνίας και της δημοκρατίας.

* Εισήγηση της Ελεάννας Ιωαννίδου στο συνέδριο της ΕΕΔΑ (Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) που έγινε στην Αθήνα στις 13-14 Ιουνίου.


πηγή tvxs.gr
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...