Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Η “Ευρώπη – Οικολογία” σε αναζήτηση ευρείας προοδευτικής συνεργασίας μαζί με τη “Δράση” στις Ευρωεκλογές

Η Ευρώπη Οικολογία θεωρεί ότι στις σημερινές συνθήκες έχει ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα η επίτευξη συγκλίσεων μεταξύ πολιτών, κινήσεων και κομμάτων που υπερασπίζονται και ενδιαφέρονται να προωθήσουν την ιδέα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης. Η ψηφοφορία μεταξύ των μελών και φίλων της “Ευρώπης – Οικολογίας” ανέδειξε την απόφαση να συζητήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας στις επικείμενες Ευρωεκλογές με τη Δράση, ενώ παράλληλα θα γίνει προσπάθεια διεύρυνσης της συνεργασίας αυτής στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.
Η απόφαση λήφθηκε μετά διαδικτυακή ηλεκτρονική ψηφοφορία δύο γύρων με προτάσεις κατατεθειμένες από τα μέλη και κωδικοποιημένες από την Διοικούσα Επιτροπή. Στο διαδικτυακό φόρουμ της “Ευρώπης – Οικολογίας” υπήρξε ένα εισηγητικό κείμενο υποστήριξης για κάθε πρόταση και ακολούθησε διάλογος. Δικαίωμα ψήφου είχαν όσοι/ες εγγράφηκαν ηλεκτρονικά μέχρι και πριν την προκαθορισμένη έναρξη της ψηφοφορίας.

Θεωρούμε πως η επίτευξη συγκλίσεων με ευρύ χαρακτήρα έχει ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα μας και συνακόλουθα για την προώθηση των απόψεών μας. Η ευρωπαϊκή κι η ελληνική κρίση είναι αλληλένδετες. Υπάρχουν προβλήματα αμιγώς ελληνικά, αλλά δεν μπορούμε να τα επιλύσουμε σκεφτόμενοι απλώς στα όρια της ελληνικής επικράτειας. Οι ευρωεκλογές μπορoύν να αποτελέσουν ένα καλό παράδειγμα δημοκρατικών συγκλίσεων και συναινέσεων αρκεί οι θέσεις να είναι ξεκάθαρες, ώστε τα υποκείμενα να ξέρουν ειλικρινά που συμφωνούν και που διαφωνούν.

Επιδιώκουμε να μετάσχουμε σε συνεργασίες διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών παραδόσεων, ως φορέας πολιτικής οικολογίας και με τρόπο που αυτό θα είναι απολύτως ορατό. Δεν είμαστε τμήμα ούτε της σοσιαλδημοκρατίας, ούτε της κεντροαριστεράς, ούτε του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ούτε του φιλελευθερισμού. Αυτό σημαίνει πως αν κάποιος υποψήφιος από αυτούς που θα υποδείξουμε εκλεγεί, θα επιδιώξει να μετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα.

Η συνεργασία ή το ευρύτερο σχήμα στο οποίο θα μετάσχουμε, θέλουμε να προωθήσει τις εξής κεντρικές θέσεις μας σε σχέση με την Ευρώπη:
  • Την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, ως τον προοδευτικό δρόμο για την αναγκαία Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η πρόσφατη κρίση έδειξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να πάρει και άλλους δρόμους, λιγότερο δημοκρατικούς, που απομακρύνονται από τις προοδευτικές αρχές και αξίες. Η ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης είναι ο προοδευτικός δρόμος για την ενοποίησή της.
  • Την υιοθέτηση δεσμευτικών στόχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2030 για τη μείωση εκπομπών CΟ2, για τις ΑΠΕ και για την εξοικονόμηση ενέργειας στα ποσοστά που προτείνουν οι Πράσινοι. Αυτό αποτελεί απαραίτητο όρο για την προώθηση της αειφόρου και «έξυπνης» ανάπτυξης, που στηρίζεται στη νέα γνώση, στην καινοτομία, στη δημιουργικότητα, στην επιχειρηματικότητα και στις συλλογικές πρωτοβουλίες των πολιτών.
  • Την αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ και των ποσών που δίνονται για έρευνα και τεχνολογία και για ενίσχυση καινοτόμων επιχειρήσεων, νέων ή παλαιών.
Αυτή τη στιγμή θεωρούμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συζητήσουμε εντατικά τις δυνατότητες συνεργασίας με τη «ΔΡΑΣΗ», ένα κόμμα που δηλώνει καθαρά την πρόθεσή του να προωθήσει την ιδέα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης. Θεωρούμε πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη χώρα και ιδιαίτερα επιθυμητό από εμάς, σε αυτή την προσπάθεια να συμμετέχουν πολίτες, κινήσεις και πολιτικά κόμματα και από άλλους προοδευτικούς πολιτικούς χώρους.

Η διοικούσα επιτροπή της «Ευρώπης – Οικολογίας»

http://europe-ecology.gr/blog/archives/62

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Το πραγματικό πρόβλημα της χαλυβουργίας στην Ελλάδα

του Δημήτρη Ιμπραήμ*

Η ελληνική βιομηχανία έχει καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να κάνει μία δήλωση στην ελληνική κοινωνία: ‘το μεγαλύτερό μας πρόβλημα, η μεγαλύτερή μας απειλή είναι το κόστος ενέργειας’. Μέχρι εδώ όλα καλά, το θέμα είναι πολύ σημαντικό.

Μόνο που η εκστρατεία της βιομηχανίας για την επιδότηση του ενεργειακού κόστους, επιδιώκει (με την βοήθεια των ελληνικών media) να προσανατολίσει την κοινή γνώμη σε μία μόνο πτυχή του (πολύπλοκου) θέματος της ανταγωνιστικότητας, υπονοώντας για το πρόβλημά της ότι:
  • ο βιομηχανικός κλάδος είναι αναξιοπαθών, αφού δεν έχει καμία ευθύνη
  • ευθύνεται η πολιτεία και άρα η πολιτεία έχει την δύναμη και την ευθύνη να το διορθώσει
  • οι διεθνείς εξελίξεις δεν έχουν καμία απολύτως σχέση
Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.

Η χαλυβουργία στη Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Το σημαντικότερο είναι η πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα (overcapacity) και το πολύ μικρό περιθώριο κέρδους. Αυτό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και για την χαλυβουργία παγκοσμίως και αναμένεται να συνεχίσει να είναι και για τα επόμενα χρόνια.
Πηγή: worldsteel association

Σήμερα η μεγαλύτερη ζήτηση και η μεγαλύτερη παραγωγή χάλυβα βρίσκονται στις αναδυόμενες οικονομίες που διαμορφώνουν την αγορά παγκοσμίως. Ενώ όμως στην Κίνα και την Ινδία η ζήτηση αυξάνεται (αν και όχι στον ρυθμό που είχε προβλεφθεί), στην Ευρώπη η ζήτηση έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια (27% σε σύγκριση με τα επίπεδα προ κρίσης) και συνεχίζει να μειώνεται, με αποτέλεσμα να μην απορροφάται η παραγωγή και να μειώνονται οι τιμές και άρα τα κέρδη της βιομηχανίας.

Η Ελλάδα, μέσα σε μία ήπειρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, δεν αποτελεί εξαίρεση. Προ κρίσης η ζήτηση ξεπερνούσε τους 2 εκατ. τόνους ενώ σήμερα δεν ξεπερνά τους 250.000 τόνους. Παρά την δραματική μείωση στην παραγωγή (μείωση 15,4% το 2013 σε σύγκριση με το 2012) η ελληνική χαλυβουργία έχει ακόμα σημαντικό παραγωγικό πλεόνασμα, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ζημιά. Η ζήτηση χάλυβα στην Ελλάδα συνδεόταν ανέκαθεν με τον κατασκευαστικό κλάδο και τα μεγάλα έργα, πάντα με την έμμεση ή άμεση υποστήριξη των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Αν θεωρήσουμε λοιπόν ως δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν θα δει εκατομμύρια νέες οικοδομές, δεν θα φιλοξενήσει νέους ολυμπιακούς αγώνες και δεν θα κατασκευάσει αεροδρόμια, γέφυρες, μετρό, και λιμάνια μέσα στην επόμενη δεκαετία, ικανά για να απορροφήσουν την τοπική παραγωγή, τότε η όποια πολιτική απόφαση να στηριχθεί από το κράτος (δηλαδή την κοινωνία) η χαλυβουργία, δεν στηρίζεται σε κάποια οικονομική λογική ή επιχειρηματικό / επενδυτικό πλάνο, αλλά περισσότερο σε έναν συμβολισμό πολιτικής στήριξης της ‘εθνικής παραγωγής’. Δεν αξιολογώ μία τέτοια πολιτική απόφαση, αλλά το πόσο σύμφωνη με την κρατούσα φιλελεύθερη οικονομική θεωρία είναι η επιδότηση μίας μη ανταγωνιστικής δραστηριότητας, παραμένει ως ερώτημα.

Σε μία χώρα λοιπόν που πάντα ρωτάμε ‘πόσο κοστίζει;’, αλλά ποτέ ‘τι αγοράζω;’ γεννώνται μερικές απορίες:
  • αν επιδοτηθεί το κόστος ενέργειας για την βιομηχανία, τότε θα σωθεί η χαλυβουργία στην Ελλάδα ή θα έχουμε ρίξει χρήματα σε μία ακόμα μαύρη τρύπα χωρίς κάποιο όφελος;
  • πώς μπορούν να εγγυηθούν οι πολιτικές στήριξης της βιομηχανίας την διασφάλιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων;
  • ποιος θα πληρώσει αυτή την επιδότηση; (υπάρχουν δύο βασικοί υποψήφιοι: η κοινωνία και η ΔΕΗ, αν δεν μετακυλήσει το κόστος)
  • υπάρχουν άλλες πολιτικές επιλογές για την στήριξη της χαλυβουργίας που να ξεφεύγουν από την λογική των επιδοτήσεων;
  • πώς θα εξασφαλιστεί ένα βιώσιμο μέλλον για την χαλυβουργίας με δεδομένο ότι δεν αναμένεται να τονωθεί θεαματικά η εγχώρια ζήτηση μέσα στην επόμενη δεκαετία;
Σε πρόσφατη εκδήλωση της Ελληνικής Ένωσης Αλουμινίου, ο υπουργός Ανάπτυξης, Κωστής Χατζηδάκης τόνισε την ανάγκη προώθησης της εξοικονόμησης ενέργειας ως πολιτική στήριξης της βιομηχανίας αλουμινίου. Μία τέτοια στρατηγική ξεφεύγει από την λογική της κοινωνίας που επιδοτεί την βιομηχανία και στοχεύει σε αμοιβαία οφέλη. Αν η χώρα κινηθεί αποφασιστικά προς έναν ενεργειακά αποδοτικό κτιριακό τομέα, τότε η ελληνική χαλυβουργία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ‘ανοικοδόμηση’ της χώρας.
Αντίστοιχες πολιτικές μπορούν να προωθηθούν, όχι μόνο στην χαλυβουργία, αλλά σε όλο τον βιομηχανικό τομέα, στο πλαίσιο μίας νέας βιομηχανικής στρατηγικής. Η μετάβαση της Ευρώπης σε μία οικονομία μηδενικού άνθρακα και η προώθηση της εξοικονόμησης ενέργειας στον βιομηχανικό, οικιακό και τριτογενή τομέα ως στρατηγική προτεραιότητα, θα ενισχύσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής και ελληνικής βιομηχανίας, θα προωθήσει την καινοτομία και θα δώσει ώθηση σε αυτή την στρατηγική. Αυτή είναι η μόνη δυνατότητα για την ευρωπαϊκή βιομηχανία (και την χαλυβουργία) να ανταγωνιστεί την Κίνα και τις υπόλοιπες αναδυόμενες οικονομίες, αν το τελικό προϊόν έχει υψηλή ποιότητα και προστιθέμενη αξία.
Η ερώτηση όμως είναι: θέλει πραγματικά κάτι τέτοιο η ...

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

12 Ευρωπαίοι Υπουργοί ενάντια στα μεταλλαγμένα

Απούσα η ελληνική κυβέρνηση

από την greenpeace

Σημαντικά ερωτηματικά για την ακεραιότητα της ελληνικής θέσης ενάντια στα μεταλλαγμένα προκαλεί η σημερινή στάση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών, κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Για αδιευκρίνιστο λόγο, ο κ. Βενιζέλος δεν συνυπέγραψε την επιστολή 12 Ευρωπαίων Υπουργών, με την οποία καλούν τον Επίτροπο Υγείας Μποργκ να αποσύρει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έγκριση του μεταλλαγμένου καλαμποκιού 1507.
Στην επιστολή* τους, οι 12 Υπουργοί τονίζουν τις νομικές, πολιτικές και επιστημονικές ανησυχίες γύρω από την έγκριση του μεταλλαγμένου καλαμποκιού, ενώ επαναλαμβάνουν και την έντονη αντίθεση σημαντικής πλειοψηφίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των κρατών μελών σε αυτή. Από την επιστολή αυτή απουσιάζουν οι υπογραφές του Έλληνα Υπουργού και άλλων έξι κρατών που είχαν επίσης απορρίψει την πρόταση στην ψηφοφορία της 11ης Φεβρουαρίου, που διεξήχθη στο πλαίσιο του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ.
Είναι η δεύτερη ευκαιρία που χάνει ο κ. Βενιζέλος να κλείσει την πόρτα της Ευρώπης στα μεταλλαγμένα, μέσα σε λίγες ημέρες. Ήδη, αν και είχε καταψηφίσει την πρόταση στη σχετική ψηφοφορία της 11ης Φεβρουαρίου, δεν ζήτησε την απόσυρση της πρότασης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την ιδιότητά του ως προεδρεύοντος του Συμβουλίου. Έτσι έχασε μία ουσιαστική πρώτη ευκαιρία να ηγηθεί μίας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας που τελικά λαμβάνουν άλλοι ερήμην του.
 «Η αδράνεια του κ. Βενιζέλου να αναλάβει πρωτοβουλίες για την απόρριψη του μεταλλαγμένου καλαμποκιού στην Ευρώπη προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά. Η Ελλάδα στο παρελθόν, εκτός από τη σταθερά αρνητική θέση της στην απελευθέρωση μεταλλαγμένων οργανισμών, έχει αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Περιμένουμε ο κ. Βενιζέλος να ανταποκριθεί στη βούληση της πλειονότητας των Ελλήνων καταναλωτών που δεν θέλουν τα μεταλλαγμένα στο πιάτο τους»,
δήλωσε η Έλενα Δανάλη, Υπεύθυνη της εκστρατείας της Greenpeace για τη Βιώσιμη Γεωργία.
Έπειτα από την καταψήφιση της πρότασης για έγκριση του μεταλλαγμένου καλαμποκιού 1507 από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, η τελική απόφαση θα ληφθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η Greenpeace καλεί τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, κ. Ευάγγελο Βενιζέλο να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία για την απόσυρση της πρότασης για έγκριση του μεταλλαγμένου καλαμποκιού και να στηρίξει αντίστοιχες κινήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

 * Την επιστολή υπογράφουν οι Υπουργοί της Αυστρίας, Βουλγαρίας, Κύπρου, Γαλλίας, Ουγγαρίας, Ιταλίας, Λετονίας, Λιθουανίας, Λουξεμβούργου, Πολωνίας, Σλοβενίας και Μάλτας. Το πλήρες κείμενο της επιστολής βρίσκεται εδώ
Κατηγορίες

Κρίτων Αρσένης: Μισόλογα από την κυβέρνηση για τα χημικά της Συρίας

από το tvxs.gr

"Φαίνεται ότι ο κ. Βενιζέλος, υπό τη σθεναρή πίεση των πολιτών, αναγκάστηκε να δώσει επιτέλους κάποιες γενικόλογες εξηγήσεις χωρίς να γίνει σε κανένα σημείο συγκεκριμένος ούτε αναφορικά με το τι έπραξε η κυβέρνηση, ούτε σε σχέση με το πώς θα αποτραπεί η καταστροφή των χημικών ανοικτά της Κρήτης και η τυχόν θαλάσσια ρύπανση", τονίζει ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης, με αφορμή τις ανακοινώσεις για την καταστροφή των χημικών μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.

"Μετά από πέντε ολόκληρες εβδομάδες σιωπής και αδράνειας, η κυβέρνηση υποχώρησε στην κοινωνική πίεση και μίλησε για την καταστροφή των χημικών της Συρίας, αλλά και πάλι με ασάφεια και χωρίς τίποτα το απτό αναφορικά με τις ενέργειές της αλλά και τις εγγυήσεις για την προστασία των πολιτών από τυχόν μόλυνση", υπογραμμίζει ο ευρωβουλευτής.

Ο Κρίττων Αρσένης υπογραμμίζει ότι την ίδια στιγμή "αγνοείται το ‘στίγμα’ του αμερικανικού πλοίου που έχει αναλάβει τη διαδικασία της καταστροφής των χημικών".

Ο Ευ. Βενιζέλος, επισημαίνει ο ευρωβουλευτής, "για ακόμη μια φορά δεν απαντά σε καίρια ερωτήματα που επιμένουν να θέτουν οι πολίτες:
Πού θα γίνει τελικά η καταστροφή των χημικών;
Πού βρίσκεται σήμερα το πλοίο που έχει αναλάβει την εξουδετέρωση του οπλοστασίου;
Θα οριστούν ανεξάρτητοι παρατηρητές από την Ελλάδα;
Ισχύει ότι μέρος των χημικών θα εξουδετερωθεί εν πλω με υδρόλυση; Τι απαντά η κυβέρνηση στις ενστάσεις της επιστημονικής κοινότητας για την επάρκεια της μεθόδου;
Τι θα γίνει με τα απόβλητα που θα προκύψουν από την εξουδετέρωση των χημικών;

Τύποις η ενημέρωση έγινε, τώρα είναι καιρός να γίνει και ουσιαστικά".

Βενιζέλος: Γίνονται προσπάθειες

Μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικης Πολιτικής, ο υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος, δήλωσε ότι διπλωματικά, πολιτικά και τεχνικά γίνονται «συντονισμένες και συνεχείς προσπάθειες που κάνουμε διπλωματικά πολιτικά και τεχνικά, προκειμένου να διασφαλιστεί εμπράκτως ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για το μεσογειακό θαλάσσιο περιβάλλον [...] Θέλουμε ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή των άλλων μεσογειακών χωρών, που θα θέλαμε να είναι πιο δυναμικά κοντά μας, αλλά ακόμη και μόνη της η Ελλάδα καταβάλλει όλες τις προσπάθειες που απαιτούνται στο όνομα του ελληνικού λαού και θα έχουμε όλες τις εγγυήσεις που πρέπει για τον ανεκτίμητο πλούτο της Μεσογείου».

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Ιχθυοκαλλιέργειες: πρωτοπόρες στην Ευρώπη και εξαγωγικές κατά 72%...

...σε πορεία μείωσης του οικολογικού αποτυπώματός τους αλλά τώρα στο δόκανο των τραπεζών 

Ένα μικρό αφιέρωμα με τρία κείμενα: Δημήτρης Χρήστου, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Άκης Αδαμόπουλος

1. Γράφει ο Δημήτρης Χρήστου στην Αυγή στο άρθρο του Ποιοι και πώς θα βάλουν τη μηχανή μπροστά;  (ανοίγοντας μια μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει άμεσα για την "βαριά" ελληνική διατροφική βιομηχανία):

"ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ για νέο παράδειγμα (μετά την περίπτωση της ναυπηγικής βιομηχανίας) τον κλάδο της ιχθυοκαλλιέργειας, που είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη (με επενδύσεις 800 εκατομμυρίων ευρώ). Σήμερα βρίσκεται στην επικαιρότητα λόγω της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζουν οι τρεις μεγάλες εταιρείες που ελέγχουν το 60% της εγχωρίου παραγωγής, η οποία σε ποσοστό 72% εξάγεται! 
Χωρίς η χώρα να διαθέτει επενδυτική αναπτυξιακή τράπεζα, το ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει στραγγαλίσει τις επιχειρήσεις, έχει περιορίσει μέχρι ασφυξίας τη ρευστότητα, ενώ τα επιτόκια είναι ληστρικά. Με λίγα λόγια οι τρεις μεγάλες εταιρείες (και όχι μόνο) κινδυνεύουν να περάσουν στα χέρια των τραπεζών, και κυρίως της Εθνικής, οι οποίες, αν και τυπικά υπό κρατικό έλεγχο, κινούνται χωρίς καμιά συναίσθηση του μελλοντικού οικονομικού σχεδιασμού και των αναγκών της χώρας.
ΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ μέτοχοι δεν έχουν καμία ευθύνη; Είναι αδύνατον να μην έχουν. Πρέπει όμως όλοι να γνωρίζουν ότι αυτός ο κλάδος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και ένα ατύχημα από λάθος στη διατροφική σύνθεση και ποιότητα των τροφών μπορεί να εξαφανίσει μεγάλα τμήματα της παραγωγής και να οδηγήσει τις εταιρείες σε ασφυξία.
Σήμερα, στην παραγωγή τσιπούρας και λαβρακίου η Ελλάδα είναι η πρώτη παραγωγός στην Ευρώπη με την Τουρκία να έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι και να ακολουθεί.
ΠΡΙΝ από 20 χρόνια, αυτός ο κλάδος στην Ελλάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό εντάσεως εργασίας, καθώς αγοράζοντας γόνο από την Ιταλία αποστολή του ήταν να τον μεγαλώνει και να ρίχνει τα ψαράκια στον κλοβό για να μεγαλώσουν. Σήμερα ο κλάδος είναι περισσότερο εντάσεως κεφαλαίου, με εντυπωσιακή ανάπτυξη στην έρευνα και την παραγωγή γόνου και νέων καλλιεργειών. Σε εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό παράγει ιχθυοτροφές αιχμής. Από την οικογένεια των σπαροειδών πέρα από την τσιπούρα και το λαβράκι, συνεχίζονται οι έρευνες για τη βελτίωση της παραγωγής στο λιθρίνι και το φαγκρί, που δεν... λένε να αποκτήσουν τις φυσικές ροζ αποχρώσεις τους, καθώς και στον δύσκολο σαργό. Η μετακίνηση της παραγωγής στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου έχει δείξει πως υπάρχουν σημάδια βελτίωσης.

ΑΛΛΑ τι να τα κάνεις όλα αυτά όταν η κρατική γραφειοκρατία (χρόνια τώρα), αντί να βοηθάει καθορίζοντας και τους κανόνες, έχει γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη. 
Ένας κλάδος όπως οι ιχθυοκαλλιέργειες, που έδειξε τον δυναμισμό του από το 1985, απέκτησε χωροταξικό σχεδιασμό μόλις πριν από τρία χρόνια, το 2011! Για έκδοση νέας άδειας, ο μέσος όρος αναμονής είναι τρία χρόνια! 
Ερώτηση: Ποιος καλόπιστος επιχειρηματίας και ποιος ξένος εταίρος ή συνεργάτης του, θα επένδυαν κάτω από αυτές τις συνθήκες; Ποιοί από μια αριστερή κυβέρνηση είναι σε θέση να κατανοήσουν τα προβλήματα και τις υποχρεώσεις για την αξιοποίηση αυτού του κλάδου, που χάρη και στα φυσικά υδροβιολογικά πλεονεκτήματα (ηλιοφάνεια, φθηνή παραγωγή φυτοπλαγκτόν κ.ά.) των ελληνικών θαλασσών μπορεί να φτάσει σε εντυπωσιακά επίπεδα παραγωγικότητας και εισαγωγής συναλλάγματος;
ΣΤΗΝ έρευνα που έκανα θέλησα να ρωτήσω, καθώς η χωροταξία των ακτογραμμών και των προστατευόμενων κόλπων δεν είναι απεριόριστη και φυσικά η ανάπτυξη δεν πρέπει να καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον και την τουριστική αξιοποίηση των τοπίων, αν υπάρχουν περιθώρια μεγάλων ποσοτήτων παραγωγής σε ειδικές θάλασσες, όπως για παράδειγμα ο Αμβρακικός κόλπος. 

Μέχρι σήμερα στο βάθος του κόλπου υπάρχουν δύο αποθηκευτικοί χώροι πετρελαίου (!) στους οποίους σχετικά μικρά πετρελαιοφόρα μεταφέρουν το καύσιμο προς αποθήκευση. Αν γίνει ατύχημα; Εκτός αυτού, όλες σχεδόν οι αγροτικές καλλιέργειες ρυπαίνουν τον κόλπο με τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούν. 

Νέο ερώτημα: Ποιος θα σχεδιάζει την αξιοποίηση αυτού του θαλάσσιου κομματιού στο οποίο ζει μια από τις πλέον νόστιμες γαρίδες στον κόσμο (και πιάνει σημαντικά μεγάλη τιμή πώλησης) και μπορεί με την παραγόμενη ποσότητα να θρέψει όλη την Ευρώπη; 
Ποιος θα πείσει τις παραγωγικές τάξεις να γυρίσουν σε βιολογικές καλλιέργειες; 
Πώς θα ενώσει δυνάμεις σε ιδιωτικές συνεταιριστικές οργανώσεις, ποιος θα δημιουργήσει ιχθυογεννητικά ερευνητικά κέντρα και νέα σύγχρονα τμήματα στα πανεπιστήμια;"

2. Η ιχθυοκαλλιέργεια ως γνωστόν, κατηγορείται για βαρύ οικολογικό αποτύπωμα. 
Όπως γράφει και ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, Περιφερειακός Σύμβουλος της "Οικολογικής Δυτικής Ελλάδας" στο άρθρο του στις Οικοτριβέςτο βαρύ αποτύπωμα των υδατοκαλλιεργειών:

"Θα ήταν παράτολμο, στις εποχές που ζούμε, να τεθούμε εναντίον μιας κερδοφόρας οικονομικής δραστηριότητας «με εξαγωγικό προσανατολισμό» όπως οι υδατοκαλλιέργειες. Ωστόσο, οι υδατοκαλλιέργειες (ειδικά στη Δυτική Ελλάδα) συνδέονται με προβληματικές καταστάσεις – υπεύθυνες και για τη σημερινή κρίση."
...και συνεχίζει:

Χωροταξία για νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας

Όλοι θα θέλαμε ένα χωροταξικό σχεδιασμό για να «βάλει τάξη», καθορίζοντας ειδικές περιοχές ανάπτυξης υδατοκαλλιεργειών και επισημαίνοντας τι πρέπει να διορθωθεί. Ωστόσο, το Χωροταξικό Σχέδιο για τις Υδατοκαλλιέργειες δεν φτιάχτηκε γι’ αυτό. Κατά γενική ομολογία, απλά επιχειρεί να προστατέψει ...

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Κλαίω για τους Οικολόγους (Πράσινους)

Δεν γίνεται να παραμείνεις αδιάφορος μπροστά στην περιπέτεια που ζει το κίνημα της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας, σε μια συγκυρία όπου θα ’πρεπε να αποτελεί ισχυρό πόλο αντίστασης και δεξαμενή γόνιμων ιδεών.
Κλαίω για τους Οικολόγους/του Χριστόφορου Κάσδαγλη*

Παρακολουθώ τις εξελίξεις στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων και θέλω να κλάψω. Αν και δεν ανήκω σ’ αυτό το χώρο, πιστεύω ότι η ενδυνάμωσή του θα είχε ιδιαίτερη σημασία τόσο για την αναβάθμιση της κεντρικής πολιτικής σκηνής όσο και για την ενδυνάμωση κινημάτων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και την αλλαγή των παραγωγικών και των καταναλωτικών προτύπων, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα στην προσπάθειά της να βγει από την κρίση.

Αντ’ αυτού, βλέπουμε το μικρό αλλά ποιοτικό αυτό κόμμα να φυλλοροεί, καθώς η παραδοσιακή ηγεσία του παραιτείται σταδιακά από την ευρωλίστα αφήνοντας υπονοούμενα για άλωση του χώρου και για παραχάραξη της φυσιογνωμίας του.

Ως αριστερός, χρωστάω πολλά στον χώρο της πολιτικής οικολογίας. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, μας προϊδέασε και μας προετοίμασε να αντιληφθούμε τους τεράστιους κινδύνους από την οικονομική μεγέθυνση σε όλο τον πλανήτη, τις συνέπειες από την υπερθέρμανση, την τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τις εκπομπές υδρογονανθράκων, την πυρηνική ενέργεια -ακόμα και όταν χρησιμοποιείται για ειρηνικούς σκοπούς-, τη μόλυνση των θαλασσών και του υδροφόρου ορίζοντα, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, τους κινδύνους από τα φυτοφάρμακα και τα μεταλλαγμένα, την αλλοίωση της τροφικής αλυσίδας, την εντατική καλλιέργεια της γης και τη μονοκαλλιέργεια, ενώ αντίθετα μας υποψίασε για ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που δίνει το βάρος στην ηπιότητα, την ισορροπία και την ποιότητα.

Έτσι, η Αριστερά, πολιτικό κίνημα που παραδοσιακά θεοποιούσε την ανάπτυξη θεωρώντας ότι μαζί με την κοινωνική δημοκρατία ήταν βασική προϋπόθεση για την απελευθέρωση των λαών από την ανέχεια και τις ανισότητες, άρχισε σιγά σιγά να ενσωματώνει στην οπτική της την αειφορία και τη σωτηρία του πλανήτη, αλλάζοντας τελικά ολόκληρη τη στρατηγική της για πάντα και συγκλίνοντας με μια μεγάλη γκάμα νέων κοινωνικών κινημάτων.

Η ισχυροποίηση της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα θα μπορούσε να προσφέρει έναν εν δυνάμει πολύτιμο σύμμαχο στην Αριστερά. Ωστόσο, σε μια χώρα όπου η οικονομική και η πολιτική ελίτ έχουν καταστρέψει με συστηματικό τρόπο το περιβάλλον, όπου οι οικολογικοί κίνδυνοι συνειδητοποιούνται με μεγάλη καθυστέρηση και όπου η κρίση έχει επιτρέψει να αναπτυχθούν απόψεις ότι για χάρη της ανάπτυξης οι οικολογικές προτεραιότητες πρέπει να υποχωρούν, η ύπαρξη ισχυρού οικολογικού κόμματος έχει και αυτοτελή σημασία.

Είναι πολύ πιθανό η κρίση που γνωρίζει σήμερα το κίνημα των Οικολόγων Πράσινων να ωφελήσει βραχυπρόθεσμα την Αριστερά, στο δρόμο προς τις εκλογές. Μεσοπρόθεσμα όμως όχι, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο φτωχαίνει και στενεύει το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα μπορούσε να εγγυηθεί μια πορεία παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης της χώρας, γιατί χάνονται πολιτικές ποιότητες και αποχρώσεις αναγκαίες για το αυριανό πολιτικό οικοσύστημα.

*από τον ιστότοπο © ThePressProject 10.2.2014 και το Μετά την κρίση

 Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Άρθρα του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο Press Project
Αναλυτικό βιογραφικό με κριτικογραφία και βιβλία του


Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Πολυκοσμία, χαμόγελα και αισιοδοξία στην παρουσίαση της Ευρώπης Οικολογίας!

του Νίκου Ράπτη

Με μεγάλη επιτυχία και με την μαζική προσέλευση σημαντικών ανθρώπων από ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο, ολοκληρώθηκε στο Bios η παρουσίαση του νέου Πράσινου κόμματος με την επωνυμία Ευρώπη Οικολογία www.europe-ecology.gr.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την παρουσίαση του κόμματος από δύο μέλη της προσωρινής του Συντονιστικής Γραμματείας: της Δρος. Περιβαλλοντολόγου Αλέκας Μελιάδου και του Μηχανικού Κώστα Κατώπη. Οι δύο ομιλητές τόνισαν τα βασικά προγραμματικά στοιχεία του νέου κόμματος –την προώθηση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και την Έξυπνη Ανάπτυξη. Παρουσίασαν την πρωτοποριακή λειτουργία του νέου κόμματος, που θα λαμβάνει τις αποφάσεις του με άμεση ψηφοφορία και θα δέχεται στις τάξεις του και μέλη άλλων όμορων-δημοκρατικών κομμάτων και έδωσαν έμφαση σε μερικές βασικές θέσεις της Ευρώπης Οικολογίας www.europe-ecology.gr όπως είναι η Νέα Μεταπολίτευση, η Ανατροπή με Ομαλότητα κ.ά.

Στη συνέχεια η συντονίστρια της εκδήλωσης Μελίττα Γκουρτσογιάννη έδωσε το λόγο σε τρεις προσωπικότητες που θέλησαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στο νέο εγχείρημα. Η Διευθύντρια Πολιτικής της WWF Θεοδότα Νάντσου, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΠΕΑΕΝ) Ιωάννης Τσιπουρίδης και το πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Αντώνης Τριφύλλης τόνισαν τη σημασία να υπάρχει ένα κόμμα που να εκφράζει τη Βιωσιμότητα και την Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης. «Είναι ντροπή για όλους ο τρόπος που εκφραζόταν ως σήμερα η Πολιτική Οικολογία σε αυτή τη χώρα», τόνισε με έμφαση ο τελευταίος ομιλητής.


Παρενέβησαν επίσης ο Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Γρηγόρης Βαλλιανάτος, ενώ ο δημοσιογράφος του TVXS Νίκος Μίχος και το στέλεχος της Ευρώπης Οικολογίας Ιωάννης Καραμήτρος έθεσαν ερωτήσεις στους ομιλητές.

Στην εκδήλωση, εκτός από δεκάδες υποστηρικτές της Ευρώπης Οικολογίας, έδωσαν το παρών στελέχη από πολλά κόμματα. Από τη ΔΗΜΑΡ διακρίναμε τη Βουλευτή Β’ Πειραιά Μαρία Γιαννακάκη, αλλά και το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Άστριντ Όκλαντ. Παρόντα και τα στελέχη του ιδίου κόμματος -αλλά και των 58- Σταύρος Λιβαδάς και Σάκης Κουρουζίδης. Από το ΠΑΣΟΚ παρευρέθηκε το στέλεχος του Τομέα Επικοινωνίας Θοδωρής Τσίκας, από τη Φιλελεύθερη Συμμαχία ο Πρόεδρός της Γρηγόρης Βαλλιανάτος, από τη Δράση η Λενιώ Μυριβήλη και ο Στέλιος Κυριαζής. Τους Οικολόγους Πράσινους εκπροσώπησε ο ευρωβουλευτής του κόμματος Νίκος Χρυσόγελος. Ιδιαίτερα συγκίνησε η παρουσία του πρωτοπόρου της Πολιτικής Οικολογίας Δήμου Τσαντίλη, αλλά και των ιστορικών στελεχών του χώρου Κώστα Διάκου, αιρετού Περιφερειακού Συμβούλου Αττικής και Μιχάλη Κουλουρούδη, εκ των πρωτεργατών της δημιουργίας των Οικολόγων Εναλλακτικών και των Οικολόγων Πράσινων.

Όπως πληροφορηθήκαμε από το Γραφείο Τύπου της Ευρώπης Οικολογίας, τις επόμενες ημέρες το μαγνητοσκοπημένο υλικό της εκδήλωσης, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η ομιλία των Αλέκας Μελιάδου και Κώστα Κατώπη και πολλές δηλώσεις στελεχών του κόμματος και προσκεκλημένων του από άλλους χώρους, θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο, ώστε να ενημερωθούν καλύτερα οι πολίτες και οι δημοσιογράφοι για το πολιτικό στίγμα του νεοσύστατου εκφραστή της Πολιτικής Οικολογίας στην πατρίδα μας.


Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Να αποτρέψουν Ελλάδα και Ε.Ε. την καταβύθιση των χημικών της Συρίας στα ανοιχτά της Κρήτης

"Αντί τα χημικά όπλα να καταστραφούν από τη χώρα που τα παρήγαγε ή στη χώρα από την οποία αγοράστηκαν - όπως υπαγορεύει η αρχή ‘ο Ρυπαίνων πληρώνει’ - επιλέγεται η απόρριψή τους στο κέντρο της Μεσογείου μεταξύ Ελλάδας – Ιταλίας και Λιβύης. Μάλιστα, η διαδικασία, η οποία έχει δρομολογηθεί από την περασμένη Τρίτη, σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί με αμφιλεγόμενες μεθόδους." (Κρίτων Αρσένης)

Σημείωση eco blog: η αοριστία στις "απαντήσεις" του ελληνικού ΥΠΕΞ και η επιβεβαίωση της υδρόλυσης ως μεθόδου καταστροφής απλά εντείνουν την  ανησυχία μας και το επιβεβλημένο της παρέμβασης Αρσένη
Βρυξέλλες, 10 Ιανουαρίου 2014

Άμεσα μέτρα για να αποτραπεί η καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας σε διεθνή ύδατα στη θαλάσσια περιοχή δυτικά της Κρήτης, ζητά με ερώτησή του από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ε.Ε. για τις Εξωτερικές Σχέσεις, Κάθριν Άστον, ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής, Κρίτων Αρσένης.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι το επικίνδυνο αυτό τοξικό φορτίο ταξιδεύει ήδη με προορισμό τα ανοιχτά της Κρήτης, αφού απέπλευσε πρώτα από το λιμάνι “Λατάκια” της Συρίας, με το πλοίο “Ark Futura”, συνοδευόμενο από ρωσικά και κινεζικά πολεμικά πλοία. Σύμφωνα με το σχέδιο, το πλοίο θα καταπλεύσει στην Ιταλία και το τοξικό του φορτίο θα μεταφορτωθεί σε άλλο πλοίο του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, το οποίο θα το μεταφέρει στα διεθνή ύδατα μεταξύ Ελλάδας - Ιταλίας – Λιβύης όπου και θα καταστραφεί, χωρίς να δίδονται περαιτέρω διευκρινίσεις.

Η όλη επιχείρηση, που τελεί υπό τον συντονισμό του ΟΗΕ και του Οργανισμού για την Απαγόρευση Χρήσης Χημικών Όπλων (ΟPCW), κρίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη για τη δημόσια Υγεία, τους ζώντες θαλάσσιους οργανισμούς, την Αλιεία, τον Τουρισμό και μια σειρά άλλες παραγωγικές δραστηριότητες των θιγόμενων χωρών. Και τούτο γιατί το τοξικό φορτίο θα μεταφορτωθεί σε ειδική δεξαμενή από τιτάνιο προκειμένου να καταστραφεί με τη μέθοδο της υδρόλυσης, η οποία θεωρείται από την επιστημονική κοινότητα, τόσο ανεπαρκής, όσο και ξεπερασμένη.

Ήδη ο καθηγητής Επεξεργασίας και Διάθεσης Τοξικών και Επικίνδυνων Αποβλήτων του Πολυτεχνείου Κρήτης, Ευάγγελος Γιδαράκος, έχει καταθέσει τη σφοδρή του αντίθεση προς τη μέθοδο αυτή, χαρακτηρίζοντας τα χημικά όπλα, «σοβαρά μείγματα επικίνδυνων και τοξικών ουσιών που δεν είναι σε θέση να αδρανοποιηθούν μόνο με τη χρήση της διαδικασίας της υδρόλυσης. Πόσω δε μάλλον να αδρανοποιηθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορέσουν να τα ρίξουν στη θάλασσα και να μην καταστρέψουν τους ζώντες οργανισμούς.»

Υπενθυμίζεται ότι τον κίνδυνο έχει ήδη επισημάνει ο Κρίτων Αρσένης σε άλλη ερώτησή του (Νοέμβριος 2013) στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όταν το τοξικό φορτίο έμελλε να καταστραφεί σε αλβανικό έδαφος, ζητώντας από τους αρμόδιους Επιτρόπους να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να αποτρέψουν την Αλβανία να προβεί σε μια δραστηριότητα που θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον, τον τουρισμό και τη γεωργία και στην Ελλάδα
. Στη συνέχεια περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήματα πολιτών στην Αλβανία αντέδρασαν έντονα στο ενδεχόμενο μετατροπής της χώρας του σε χημικό σκουπιδότοπο.

«Αυτό που τόσο καιρό έκανε παράνομα η ιταλική ‘μαφία’ έρχεται να πράξει τώρα η διεθνής κοινότητα»,τονίζει ο Κρίτων Αρσένης και προσθέτει: "Αντί τα χημικά όπλα να καταστραφούν από τη χώρα που τα παρήγαγε ή στη χώρα από την οποία αγοράστηκαν - όπως υπαγορεύει η αρχή ‘ο Ρυπαίνων πληρώνει’ - επιλέγεται η απόρριψή τους στο κέντρο της Μεσογείου μεταξύ Ελλάδας – Ιταλίας και Λιβύης. Μάλιστα, η διαδικασία, η οποία έχει δρομολογηθεί από την περασμένη Τρίτη, σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί με αμφιλεγόμενες μεθόδους. Πρόκειται για μετατροπή της γειτονιάς μας σε ‘νεκροταφείο’ επικίνδυνων και τοξικών αποβλήτων και καλώ την κυβέρνηση με τη νέα ιδιότητα της χώρας ως προεδρεύουσα της Ε.Ε. να παρέμβει άμεσα και αποτελεσματικά προκειμένου να αποτρέψει την απόθεση των χημικών αποβλήτων νοτιοδυτικά της Κρήτης με τις τραγικές και ανυπολόγιστες επιπτώσεις που αυτή θα έχει στο Περιβάλλον, την Αλιεία και τον Τουρισμό της χώρας μας και της ευρύτερης περιοχής".

*πηγή kritonarsenis.gr

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Παραιτήσεις Ν. Χρυσόγελου και Ε. Ιωαννίδου από την ευρωλίστα των Οικολόγων Πράσινων

Ραγδαίες οι εξελίξεις στον χώρο της πολιτικής οικολογίας. Δημοσιεύουμε παρακάτω τις παραιτήσεις από την ευρωλίστα των ΟΠ, του δεύτερου Νίκου Χρυσόγελου και της πέμπτης Ελεάννας Ιωαννίδου:

Ν. Χρυσόγελος: Η παραίτησή μου από τη λίστα των Οικολόγων Πράσινων για τις ευρωεκλογές

Λύσεις μέσα από δημιουργικές ανατροπές στην πολιτική, στα κόμματα και στην κοινωνία

Μέσα σε ένα γκρίζο τοπίο, που διαμορφώνουν αφενός η κρίση και οι καταστροφικές πολιτικές που προωθούνται κι αφετέρου ένα «όχι» που δεν συνοδεύεται από λύσεις, σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας αναζητεί ή και συμμετέχει συνειδητά σε αλλαγές που γίνονται με πρωτοβουλία των πολιτών, από τα κάτω, σε τοπικό, παραγωγικό και κοινωνικό επίπεδο. Όμως, δεν εκπροσωπείται πολιτικά, αν και αντιπροσωπεύει ένα νέο μοντέλο πολιτικής, μια πολιτική των πολιτών. Οι Οικολόγοι Πράσινοι θα μπορούσαν να συνεργαστούν με αυτό το δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας και μαζί να διαμορφώσουν ένα εναλλακτικό, κοινωνικά ισορροπημένο, εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Το κάνουν τα μέλη τους στην περιφέρεια, οι εκλεγμένοι πράσινοι εκπρόσωποι σε περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια καθώς και στο ευρωκοινοβούλιο. Όμως, ως κόμμα οι ΟΠ έχουν παγιδευτεί και αυτοί σε έναν κύκλο εσωστρέφειας λόγω της κυριαρχίας μιας μειοψηφίας που με μικρο-μηχανισμούς, διαδικασίες, πελατειακές σχέσεις, ίντριγκες καταφέρνει κι ανατρέπει στην πράξη αποφάσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών για αλλαγές και στροφή στην κοινωνία.

Το πρόβλημα επιδεινώθηκε εν όψει των ευρωεκλογών, την ίδια στιγμή που η πολιτική ταυτότητά τους γίνεται όλο και πιο συγκεχυμένη, παρά τις ξεκάθαρες και με μεγάλες πλειοψηφίες αποφάσεις συνεδρίων. Η διαδικασία της εκλογής της ευρωλίστας ήταν από μόνη της πρόβλημα. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε, όμως, να γίνει αποδεκτό από όλους και όλες, αρκεί να υπήρχε πολιτική δέσμευση σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. 

Δυστυχώς, δυο προσπάθειες στο Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων και πολλά άλλα φαινόμενα που ακολούθησαν δεν οδήγησαν σε αποσαφήνιση της πολιτικής ταυτότητας και των κανόνων, αλλά σε μεγαλύτερη σύγχυση. 

Το πολιτικό κείμενο που είχε κατατεθεί [*], δεν υπερψηφίστηκε, αν και επικέντρωνε σε μια σειρά αυτονόητα θέματα: «κριτική και αυτοκριτική για τον τρόπο που έγινε η διαδικασία εκλογής της λίστας των ΟΠ για τις ευρωεκλογές», «δέσμευση όλων από τις αποφάσεις των συνεδρίων των ΟΠ, το πολιτικό πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και την δουλειά στο Ευρωκοινοβούλιο», «η Ευρώπη είναι το σπίτι μας και γι αυτό θέλουμε να την αλλάξουμε, όπως και την Ελλάδα», «θα σταθούμε εμπόδιο στους λαϊκιστές, τους εθνικιστές, τους ευρωσκεπτικιστές που παραπλανούν τους πολίτες προβάλλοντας ότι θα ζήσουμε καλύτερα αν κατεδαφίσουμε την Ευρώπη», «βασικός πυλώνας των Ο.Π. εκτός από την πράσινη πολιτική για την οικονομία, την απασχόληση και την προστασία του περιβάλλοντος είναι η αποφασιστική προώθηση της ισότητας των φύλων, η άρση των διακρίσεων που βασίζονται στην καταγωγή, το φύλλο, τις σεξουαλικές επιλογές, τη γλώσσα ή το χρώμα», «η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη αξία», «αποστασιοποίηση από οποιαδήποτε δικαιολογία κι αν προβάλλεται για την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής σε πολιτική βάση», «δέσμευση ότι θα αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά κάθε είδους μηχανισμό που έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό των ΟΠ, που με πλασματικά μέλη, αδιαφανείς διαδικασίες, συμπεριφορές και πρακτικές που δεν συνάδουν με πράσινο και δημοκρατικό κόμμα, ασχολείται με την εξυπηρέτηση ιδιοτελών, προσωπικών συμφερόντων, αντί όλοι να εργάζονται για το κοινό καλό» κα.

Η παραίτηση μου - όσο και άλλων μελών - από την λίστα των Οικολόγων Πράσινων μετά από αυτά ήταν έτσι πια μονόδρομος. Δεν είναι μια ένδειξη προσωπικής δυσαρέσκειας. Ήταν απόφαση δύσκολη, αλλά σαφώς πολιτική. Θέλω να πιστεύω σύμφωνη με τις πολιτικές απαντήσεις που πρέπει να δοθούν σε σχέση με την κρίση αλλά και με τις αξίες και το ήθος που χρειάζεται να κυριαρχήσουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Προσωπικά, θα μπορούσα να μείνω στην λίστα, παρά τα σημαντικά προβλήματα, και να είμαι ξανά ευρωβουλευτής το δεύτερο μισό της θητείας. Θα ήταν μια βολική προσωπική επιλογή. Αλλά θα ήταν συνεπής με την υποχρέωση που έχουμε να αλλάξουμε την πολιτική και τον τρόπο που ασκείται αυτή; Η ευθύνη όλων μας είναι να μην σιωπούμε όταν λόγια και έργα δεν ταυτίζονται, να μην αποδεχόμαστε την κυριαρχία των μηχανισμών και των καιροσκόπων.

Προσωπικά δεν πρόκειται να εμπλακώ σε κομματικά σχέδια άλλων πολιτικών χώρων, αφού οι επιλογές μου παραμένουν πράσινες. Σίγουρα, όμως, χρειάζεται μια εναλλακτική πράσινη πολιτική παρέμβαση που θα διαμορφωθεί με τη συμμετοχή ενεργών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα προωθούν ανατροπές και μεταρρυθμίσεις, λύσεις στα προβλήματα της ανεργίας, της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, του δημοκρατικού ελλείμματος. Η συνάντηση της πλειοψηφίας των μελών των Οικολόγων Πράσινων, που είναι πράγματι κοινωνικά ενεργοί πολίτες, με δημιουργικές δυνάμεις μέσα στην κοινωνία μπορεί να κάνει την διαφορά, υπερβαίνοντας το σημερινό κομματικό σχήμα.


Ελεάννα Ιωαννίδου: Γιατί παραιτούμαι από την ευρωλίστα

Στην πράσινη πολιτική αντίληψη, η διαφορά θεωρείται πλούτος. Αυτό είναι, άλλωστε, για εμένα, που τη κάνει τόσο απαραίτητη για την κοινωνία. Όλα αυτά που δείχνουν να αφορούν λίγους, αλλά στην πραγματικότητα μας αφορούν όλους, όλα αυτά που για τους άλλους αντιμετωπίζονται στο περιθώριο της πολιτικής ατζέντας και κατά το δοκούν, για τους Πράσινους είναι οι απαραίτητες ψηφίδες στην πολύχρωμη κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Έγινα μέλος στους Οικολόγους Πράσινους πριν από 7 χρόνια για τους ίδιους λόγους, για τους οποίους έθεσα και υποψηφιότητα για τη λίστα του κόμματος στις επερχόμενες ευρωεκλογές: γιατί οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν την τόλμη να βάζουν ψηλά στην ατζέντα τους θέματα που έδειχναν να απασχολούν λίγους, όπως το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ρήξη με τον εθνολαϊκισμό και η κατηγορηματική αντίθεση στην πολιτική βία, τα δικαιώματα της lgbt κοινότητας, η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, το σπάσιμο των σεξιστικών στερεοτύπων μαζί με κάθε άλλη ρατσιστική συμπεριφορά, δεν υπήρξαν ποτέ στο περιθώριο ή υπό αμφισβήτηση απ τους ανθρώπους που εκπροσώπησαν το κόμμα μέχρι τώρα.

Η στάση του επικεφαλής της ευρωλίστας μας, Βαγγέλη Πισσία, με έχει απογοητεύσει συνολικά ως προς αυτά, αλλά και άλλα, εξίσου σημαντικά ζητήματα. Και ενώ η ...

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Και Ευρώπη και οικολογία;

Το eco blog φιλοξενεί με χαρά, κείμενα προβληματισμού και διαλόγου για τις εξελίξεις στον χώρο της πολιτικής οικολογίας. Σήμερα δημοσιεύουμε τις απόψεις του Στέλιου Κυριαζή για το νέο πράσινο κόμμα, Ευρώπη Οικολογία: 

του Στέλιου Κυριαζή
Να λοιπόν που ενέσκηψε στον χώρο της πολιτικής οικολογίας καινούργια πολιτική κίνηση με την ονομασία Ευρώπη-Οικολογία. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν βέβαια ότι δημιουργήθηκε κυρίως από πρώην στελέχη των Οικολόγων Πράσινων που αδυνατούσαν να ταυτιστούν με ένα κόμμα που εξέπεμπε όλο και περισσότερο αντιμνημονιακή ή και εθνολαϊκη και πολλές φορές αντιευρωπαϊκή ρητορεία διατρέχοντας ξεκάθαρη αριστερή στροφή.
Με τον τίτλο της κιόλας η κίνηση θέλησε να κάνει σαφή και διακριτή δήλωση της θέσης της τόσο ως μιας κίνησης υποστηρικτικής της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, όσο και θεωρώντας το περιβάλλον ως πρόταγμα. 
Ταυτόχρονα ο συνδυασμός των δύο όρων της ονομασίας περιορίζει το ακροατήριο. Όχι μόνο οικολόγοι ή ακτιβιστές του περιβάλλοντος αλλά οικολόγοι ασπαζόμενοι την ευρωπαϊκή ιδέα. Αντίστοιχα όχι πολίτες που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό όραμα αλλά και εμφορούμενοι από οικολογική συνείδηση. Εδώ το πράγμα είναι μπερδεμένο. 

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους συνειδητοποιημένους οικολογικά που δεν είναι αντιευρωπαϊστές, προτάσσουν όμως την ισχυροποίηση των επιμέρους κρατών-εθνών. Άλλοι που θεωρούν αυτονόητη την ένταξή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια αλλά γοητεύονται από την αφήγηση της εθνικής ιδιαιτερότητας. Άλλους που υποστηρίζουν μια πιο τοπική κοινοτικού τύπου διακυβέρνηση. Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί θα αισθάνονταν άνετα σε μια κίνηση που έχει την Ευρώπη σαν μέρος του τίτλου της αντί να το αφήνει να διαφανεί μέσ’από τις θέσεις της. 

Η προσωπική μου θεώρηση είναι ένθερμη υπέρ της Ευρώπης αλλά σκεπτικιστική σε μια ομοσπονδία γιατί πιστεύω ότι οι αδύνατες χώρες έχουν ανταγωνιστικό έλλειμμα σε βιομηχανικά κυρίως προϊόντα και υπηρεσίες και πολύ διαφορετική κρατική δομή, δημοσιονομική οργάνωση και οικονομική κουλτούρα. Εντάσσοντάς τες κάτω από μια κοινή συγκεντρωτική αρχή αμφιβάλω πως είναι μόνο προς όφελός τους. Από την άλλη η Ελλάδα για παράδειγμα έχει τη δική της ποιοτική ιδιαιτερότητα που πρέπει να αναπτυχθεί όχι απαραίτητα προσπαθώντας να επιτύχει τις οικονομίες κλίμακας άλλων χωρών.

Από την άλλη γνωρίζω υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ιδέας φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες -πλέον δεν έχει και τόση σημασία, που έχουν σαφή γνώση των περιβαλλοντικών ζητημάτων, καμιά φορά έχουν επαγγελματική σχέση με την «αειφόρο» ή «έξυπνη» ανάπτυξη αλλά δεν θεωρούν ότι η οικολογία είναι γενεσιουργός ιδιότητα ενός κόμματος. Θεωρούν κυρίαρχη την εφαρμογή αλλαγών και δράσεων στην κατεύθυνση της ελεύθερης οικονομίας που θα ευνοήσουν το περιβάλλον ή θα αποτρέψουν την κατάρρευσή του.

Υπάρχουν άραγε πολλοί που οι κυρίαρχες συνιστώσες της σκέψης τους είναι η Ευρώπη πόσο μάλλον και η οικολογία μαζί;

Εξ’ αρχής λοιπόν διαφαίνεται ότι η νέα κίνηση δεν αποσκοπεί να είναι πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία γιατί ούτε η Ευρώπη ούτε η οικολογία είναι έννοιες που συγκινούν την πλειοψηφία της κοινωνίας ειδικά στις μέρες μας που η λαϊκίστικη φιλολογία αποδίδει το μη ξεπέρασμα της κρίσης στη στάση των ευρωπαίων. Όσο για την οικολογία ας φανταστούμε με πόση συγκατάβαση και κρυφή ειρωνεία θα κοιτάξει μια παρέα το άτομο που θα βάλει στη συζήτηση θέματα όπως κλιματική αλλαγή και εξαφάνιση ειδών.

Σε κάθε περίπτωση η ζωή θα δείξει. Δημιουργούνται τόσα πολλά κόμματα και κινήσεις στην εποχή της κρίσης. Μου θυμίζει το πόσα πολλά μαγαζιά ανοίγουν με το ίδιο αντικείμενο στη θέση αυτών που έχουν κλείσει. Ίσως η εξελικτική διαδικασία κάνει κάποια να επιβιώσουν και ωθήσει άλλα στον αφανισμό. 

Θα ήθελα να ευχηθώ στην Ευρώπη-Οικολογία να εκφέρει θέσεις τεκμηριωμένες. Πολύ συχνά συναντάει κανείς απόψεις και γραφόμενα που εκφέρονται αβασάνιστα και προσεγγίζουν συνωμοσιολογίες. Όταν γράφει κανείς για παράδειγμα για τον ESM καλό είναι να γνωρίζει τί είναι και τί κάνει αυτός ο οργανισμός όχι μόνο από ένα e mail που έλαβε και του φάνηκε αληθοφανές. Και να θυμόμαστε ότι η οικολογία κάθε άλλο παρά συμπαγής ιδεολογικά είναι.

Πρώτη νίκη των πολιτών στον πόλεμο ενάντια στον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές

Πέρασε η τροπολογία του ανεξάρτητου ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη! 

Βρυξέλλες, 30 Ιανουαρίου 2014

  Υπερψηφίστηκε σήμερα από την Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η τροπολογία που κατέθεσε ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής, Κρίτων Αρσένης, για την απόρριψη της πρότασης ευρωπαϊκής νομοθεσίας που θα υποχρέωνε τους έλληνες και ευρωπαίους αγρότες να χρησιμοποιούν αποκλειστικά σπόρους των πολυεθνικών. Σχεδόν ομόφωνα η Επιτροπή Περιβάλλοντος – που είναι η μεγαλύτερη νομοθετική επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου - είπε ένα ηχηρό «όχι» στον κερδοσκοπικό έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές. Παράλληλα, οι Ευρωβουλευτές που υπερψήφισαν την τροπολογία, αντιτάχθηκαν στην επιβολή γραφειοκρατικών εμποδίων σε όσους αγρότες επιλέγουν να μην αγοράζουν σπόρους από το εμπόριο, ενώ υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε τροφή αλλά και τη διατροφική ασφάλεια.

Με αφορμή τη θετική αυτή εξέλιξη, ο Κρίτων Αρσένης δήλωσε:

"Δώσαμε μια μάχη απέναντι σε μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα πρόταση που υποχρέωνε τους έλληνες και όλους τους ευρωπαίους αγρότες να αγοράζουν σπόρους αποκλειστικά από τις πολυεθνικές. Αν χάναμε θα ήταν πρακτικά αδύνατο για τους αγρότες να διατηρούν και να αναπαράγουν σπόρους όπως έκαναν από την εφεύρεση της γεωργίας έως σήμερα. Κερδίσαμε στην Επιτροπή Περιβάλλοντος και τώρα θα συνεχίσουμε τη μάχη για να ‘μπλοκάρουμε’ τη νομοθεσία και στην Επιτροπή Γεωργίας. 
Όταν το Δεκέμβριο κατέθεσα την τροπολογία απόρριψης δεν περίμενα ότι αυτή θα υπερψηφιζόταν από όλους τους Ευρωβουλευτές της Επιτροπής. 
Η πρώτη αυτή νίκη είναι το προϊόν εντατικής δουλειάς αλλά και μαζικής κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών, που μέσω της αλληλογραφίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κατέκλεισαν με το αίτημα της απόρριψης το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η νίκη αυτή δείχνει πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αντιδρά θετικά στο δημοκρατικό έλεγχο και πως η ευκαιρία για κάθε πολίτη να επηρεάσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία, είναι καθημερινή και δεν εξαντλείται την ημέρα των ευρωεκλογών. Απομένει τον ερχόμενο Φεβρουάριο η κρίσιμη ψήφος της Επιτροπής Γεωργίας, στην οποία επίσης έχω καταθέσει πρόταση απόρριψης. Είμαι αισιόδοξος ότι σε λίγες ημέρες θα ‘μπλοκάρουμε’ οριστικά τη νομοθετική αυτή πρόταση, που έθετε σε κίνδυνο το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης στους παραδοσιακούς σπόρους, επιβάλλοντας τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές».

INFO

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη συγκεκριμένη πρόταση έχει προτείνει τη μεταρρύθμιση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την εμπορία των σπόρων. Οι νέοι κανόνες θα είναι ένα από τα τελευταία θέματα που θα συζητηθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πριν τις ευρωεκλογές.

Στόχος των πολυεθνικών είναι η επιβολή μονοπωλίου στην εμπορία των σπόρων στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά -η εμπορική αξία της οποίας υπολογίζεται στα 45 δισ. δολάρια και της ευρωπαϊκής στα 9 δισ. δολάρια ετησίως. Παράπλευρος στόχος, η απαλλαγή δια παντός από τους «ανταγωνιστές» της (αγρότες, βιολογικούς κτηνοτρόφους, παραγωγούς παραδοσιακών σπόρων - ελεύθεροι από δικαιώματα ιδιοκτησίας).

Σήμερα, οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου ελέγχουν το 58% της παγκόσμιας αγοράς, οι 10 μεγαλύτερες το 73% και τα ποσοστά αυτά αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Ωστόσο οι πολυεθνικές ισχυρίζονται πως χάνουν το 40% των εν δυνάμει αγορών, λόγω ‘παράνομης αναπαραγωγής’, αλλά και καλλιέργειας μη καταχωρισμένων ποικιλιών σπόρων».


*πηγή kritonarsenis.gr

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Για το σχεδιασµό των έργων ΑΠΕ: μια διδακτική ιστορία από τη Σκύρο

Η περίπτωση του αιολικού σταθµού των 111 ανεµογεννητριών στη νότια Σκύρο

του Αποστόλη Καλτσή*

Ας ξεκινήσουµε µε έναν απλουστευµένο συλλογισµό: υπάρχουν έννοιες που είναι χρωµατισµένες µε ένα συγκεκριµένο πρόσηµο στον κοινό λόγο. Τα φάρµακα, ας πούµε, είναι «καλά». Υπάρχουν, όµως, περιπτώσεις όπου ο τρόπος µε τον οποίο χορηγούνται µπορεί να είναι αρνητικός (π.χ. πολυφαρµακία, συχνή και επιπόλαιη χρήση αντιβιοτικών) και να φέρει ακόµη και τα αντίθετα αποτελέσµατα. Αν κάποιος επισηµάνει αυτό το γεγονός δύσκολα θα επικριθεί ως… απορρίπτων συνολικά τη Φαρµακευτική επιστήµη – και είναι µάλλον απίθανο να βρεθεί κανείς να τον κατηγορήσει ότι αδιαφορεί για την εξάπλωση των ασθενειών!

Παροµοίως, η παραγωγή ενέργειας από Ανανεώσιµές Πηγές (ΑΠΕ) είναι «καλή». Αρκετά συχνά, πάντως, ο τρόπος µε τον οποίο σχεδιάζονται και προωθούνται τα έργα ΑΠΕ προξενεί σοβαρά περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα (π.χ. µεγάλης κλίµακας και όχλησης εφαρµογές σε προστατευόµενες και υψηλής οικολογικής αξίας περιοχές, πλήρης έλλειψη ενηµέρωσης και συµµετοχής των τοπικών κοινωνιών). 
Κι όµως, όταν αυτό επισηµαίνεται, υπάρχουν πάντοτε καλοθελητές που έχουν πρόχειρες τις κατηγορίες «είστε πολέµιοι των ΑΠΕ, αδιαφορείτε για την κλιµατική αλλαγή!». Λογικό;

Λίγο από όλα τα παραπάνω συνδυάζει η περίπτωση του αιολικού σταθµού των 111 ανεµογεννητριών στη νότια Σκύρο, µία από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις προβληµατικού και βλαπτικού σχεδιασµού εγκατάστασης έργου ΑΠΕ. Ένας σχεδιασµός που «έµπαζε» από παντού: εµφανίζεται εν µία νυκτί µία εταιρεία εγκατάστασης αιολικών σταθµών να έχει συνάψει συµφωνία µε τη µονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος (φερόµενη ως ιδιοκτήτης µεγάλης έκτασης στη Σκύρο), µε πλήρη άγνοια των κατοίκων του νησιού και να τους ανακοινώνει: «Τόσες ανεµογεννήτριες, εκεί θα τις βάλουµε και εσείς θα έχετε πλούσια ανταποδοτικά οφέλη». Χωρίς να έχει προηγηθεί η παραµικρή διαδικασία εξέτασης του πώς εµπλέκεται η τοπική κοινωνία και οι ανάγκες της στο σχεδιασµό αυτό ή στο πώς αυτός θα προσαρµοστεί µε την πραγµατικότητα των παραγωγικών τοµέων της τοπικής οικονοµίας και πώς θα συµβάδιζε µε τη µοναδική οικολογική, πολιτιστική, κοινωνική ταυτότητα του νησιού.

Και φυσικά χωρίς να εξεταστεί πώς θα µπορούσε να είναι συµβατή η εγκατάσταση 111 ανεµογεννητριών των 3 MW (ύψους άνω των 120 µέτρων έκαστη) και η διάνοιξη 60 χιλιοµέτρων νέων δρόµων στην πλέον οικολογικά σηµαντική και προστατευόµενη περιοχή του νησιού. 
Χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι η περιοχή φιλοξενεί µία πολύ µεγάλη –τη µεγαλύτερη παγκοσµίως, όπως καταγράφηκε– αποικία του µαυροπετρίτη (ενός σηµαντικού είδους γερακιού, του οποίου το 80% του παγκόσµιου πληθυσµού αναπαράγεται στην Ελλάδα!) και κατά συνέπεια χωρίς να σταθµιστούν οι ...

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

"Σε Μετάβαση 2.0" – Μια ιστορία ανθεκτικότητας και ελπίδας σε ασυνήθιστους καιρούς

Ξεκινήστε το βίντεο, πατήστε CAPTIONS (CC), επιλέξτε τα Ελληνικά και απολαύστε!
από το ιστολόγιο Δες το Αλλιώς! (kangouro)

Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω ένα άκρως εμπνευσμένο βίντεο που δείχνει πρωτοβουλίες Μετάβασης σε όλον τον κόσμο. Το βίντεο ονομάζεται «Σε Μετάβαση 2.0 – Μια ιστορία ανθεκτικότητας και ελπίδας σε ασυνήθιστους καιρούς» και το προτείνω για δημόσια προβολή στην περιοχή σας για να εμπνεύσει παρόμοιες πρωτοβουλίες!

Ο υποτιτλισμός στα ελληνικά ξεκίνησε με την Tina Cowan-Μυτιληναίου, ο Johan Van As–Κριεμάδης και εγώ, Τίνα Λυμπέρη, ολοκληρώσαμε το πρότζεκτ και ο Ιωάννης Σαμψωνίδης έκανε την επιμέλεια. Ξεκινήστε το βίντεο, πατήστε CAPTIONS (CC), επιλέξτε τα Ελληνικά και απολαύστε!

«Η Μετάβαση είναι μια κοινοτική διαδικασία που βοηθά ένα χωριό, μία πόλη, ένα νησί ή μία γειτονιά, δηλαδή μία κοινότητα να γίνει ισχυρότερη και πιο χαρούμενη.

Βασιζόμενο στην ιδιότητα του ενεργού πολίτη, τις αρχές σχεδιασμού Αεικαλλιέργειας (Permaculture) εφαρμοσμένες σε κοινωνικο-οικονομικά συστήματα αλλά και άλλες ειδικότητες η Μετάβαση στοχεύει στη δημιουργία υψηλής ευημερίας και τοπικών οικονομιών που είναι ανθεκτικές σε εξωτερικούς κλονισμούς – είτε πρόκειται για τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, τις επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος ή τις μειωμένες προμήθειες υδρογονανθράκων και τις αντίστοιχες αυξήσεις των τιμών της ενέργειας.

Η Μετάβαση ξυπνάει τη δημιουργικότητα σε απλούς ανθρώπους, ώστε να μαζευτούν και -πέρα από τις όποιες διαφορές τους- να χρησιμοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους διαθέσιμους πόρους, την ενέργεια και την ψυχή τους.

Η Μετάβαση είναι ένα κοινωνικό πείραμα σε τεράστια κλίμακα. Δεν ξέρουμε αν θα πετύχει. Είμαστε πεπεισμένοι, όμως, πως…

Αν περιμένουμε τις κυβερνήσεις, θα είναι αργά.

Αν δράσουμε ατομικά, θα είναι πολύ λίγο

Αλλά αν δράσουμε ως κοινότητες, ίσως να είναι αρκετό, ακόμα και την τελευταία στιγμή.»

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...