Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Κλαίω για τους Οικολόγους (Πράσινους)

Δεν γίνεται να παραμείνεις αδιάφορος μπροστά στην περιπέτεια που ζει το κίνημα της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας, σε μια συγκυρία όπου θα ’πρεπε να αποτελεί ισχυρό πόλο αντίστασης και δεξαμενή γόνιμων ιδεών.
Κλαίω για τους Οικολόγους/του Χριστόφορου Κάσδαγλη*

Παρακολουθώ τις εξελίξεις στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων και θέλω να κλάψω. Αν και δεν ανήκω σ’ αυτό το χώρο, πιστεύω ότι η ενδυνάμωσή του θα είχε ιδιαίτερη σημασία τόσο για την αναβάθμιση της κεντρικής πολιτικής σκηνής όσο και για την ενδυνάμωση κινημάτων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και την αλλαγή των παραγωγικών και των καταναλωτικών προτύπων, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα στην προσπάθειά της να βγει από την κρίση.

Αντ’ αυτού, βλέπουμε το μικρό αλλά ποιοτικό αυτό κόμμα να φυλλοροεί, καθώς η παραδοσιακή ηγεσία του παραιτείται σταδιακά από την ευρωλίστα αφήνοντας υπονοούμενα για άλωση του χώρου και για παραχάραξη της φυσιογνωμίας του.

Ως αριστερός, χρωστάω πολλά στον χώρο της πολιτικής οικολογίας. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, μας προϊδέασε και μας προετοίμασε να αντιληφθούμε τους τεράστιους κινδύνους από την οικονομική μεγέθυνση σε όλο τον πλανήτη, τις συνέπειες από την υπερθέρμανση, την τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τις εκπομπές υδρογονανθράκων, την πυρηνική ενέργεια -ακόμα και όταν χρησιμοποιείται για ειρηνικούς σκοπούς-, τη μόλυνση των θαλασσών και του υδροφόρου ορίζοντα, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, τους κινδύνους από τα φυτοφάρμακα και τα μεταλλαγμένα, την αλλοίωση της τροφικής αλυσίδας, την εντατική καλλιέργεια της γης και τη μονοκαλλιέργεια, ενώ αντίθετα μας υποψίασε για ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που δίνει το βάρος στην ηπιότητα, την ισορροπία και την ποιότητα.

Έτσι, η Αριστερά, πολιτικό κίνημα που παραδοσιακά θεοποιούσε την ανάπτυξη θεωρώντας ότι μαζί με την κοινωνική δημοκρατία ήταν βασική προϋπόθεση για την απελευθέρωση των λαών από την ανέχεια και τις ανισότητες, άρχισε σιγά σιγά να ενσωματώνει στην οπτική της την αειφορία και τη σωτηρία του πλανήτη, αλλάζοντας τελικά ολόκληρη τη στρατηγική της για πάντα και συγκλίνοντας με μια μεγάλη γκάμα νέων κοινωνικών κινημάτων.

Η ισχυροποίηση της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα θα μπορούσε να προσφέρει έναν εν δυνάμει πολύτιμο σύμμαχο στην Αριστερά. Ωστόσο, σε μια χώρα όπου η οικονομική και η πολιτική ελίτ έχουν καταστρέψει με συστηματικό τρόπο το περιβάλλον, όπου οι οικολογικοί κίνδυνοι συνειδητοποιούνται με μεγάλη καθυστέρηση και όπου η κρίση έχει επιτρέψει να αναπτυχθούν απόψεις ότι για χάρη της ανάπτυξης οι οικολογικές προτεραιότητες πρέπει να υποχωρούν, η ύπαρξη ισχυρού οικολογικού κόμματος έχει και αυτοτελή σημασία.

Είναι πολύ πιθανό η κρίση που γνωρίζει σήμερα το κίνημα των Οικολόγων Πράσινων να ωφελήσει βραχυπρόθεσμα την Αριστερά, στο δρόμο προς τις εκλογές. Μεσοπρόθεσμα όμως όχι, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο φτωχαίνει και στενεύει το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα μπορούσε να εγγυηθεί μια πορεία παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης της χώρας, γιατί χάνονται πολιτικές ποιότητες και αποχρώσεις αναγκαίες για το αυριανό πολιτικό οικοσύστημα.

*από τον ιστότοπο © ThePressProject 10.2.2014 και το Μετά την κρίση

 Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Άρθρα του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο Press Project
Αναλυτικό βιογραφικό με κριτικογραφία και βιβλία του


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...