Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Μη αναστρέψιμη η γενετική ρύπανση από τις καλλιέργειες μεταλλαγμένων

Η καλλιέργεια των μεταλλαγμένων (ΓΤΟ) θα προκαλέσει μια παγκόσμια φονική οικοκτονία σε ολόκληρο τον πλανήτη, προειδοποιεί διακεκριμένος επιστήμονας

του Mike Adams*

Ένας κορυφαίος επιστήμονας και ειδικός στην «Ανάλυση Κινδύνου» προειδοποιεί πλέον δημόσια ότι οι ΓΤΟ (γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί) συνιστούν μια τρομερή, πραγματική απειλή για τη συνέχιση της ζωής στη Γη. Ο Nassim Taleb, συγγραφέας των βιβλίων “The Black Swan” (Ο μαύρος κύκνος) και “Fooledby Randomness” (Εξαπατημένος από το τυχαίο), λέει ότι οι ΓΤΟ έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν «μια μη αναστρέψιμη παύση της ζωής σε μια κλίμακα, η οποία θα μπορούσε να είναι ο πλανήτης.»
Η πλήρης εξήγησή του παρουσιάζεται σε αυτό το δημόσιο έγγραφο το οποίο περιγράφει πως ακόμα και ένας μικρός κίνδυνος ανά είδος καλλιέργειας μπορεί τελικά να οδηγήσει σε παγκόσμια οικοκτονία αν γίνει με αμέλεια. Όπως εξηγεί ο Taleb, «Όσον αφορά τον κίνδυνο της καταστροφής δεν υπάρχουν περιθώρια, όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα πόρο που εξαντλείται σε μακροπρόθεσμη βάση (ακόμη και μικροπρόθεσμα). Σύμφωνα με τα θεωρήματα περί καταστροφής, αν προκαλέσουμε μια μικρή πιθανότητα καταστροφής, ως κίνδυνο για «μια μόνο φορά», αν επιβιώσουμε από αυτόν, στη συνέχεια, επαναλάβουμε την έκθεση, τελικά θα καταστραφούμε με πιθανότητα 1. (Όπου «πιθανότητα 1» σημαίνει μια πιθανότητα 100%).

Η ορθολογική σκέψη οδηγεί αυτόματα σε σκεπτικισμό όσον αφορά την ασφάλεια των ΓΤΟ

Αυτό το νηφάλιο, επιστημονικό συμπέρασμα είναι φυσικά απόλυτα ορθολογικό και βασίζεται στην καθαρή σκέψη. Οι αυτο-παραπλανούμενοι φανατικοί των ΓΤΟ και τα πληρωμένα τρολ της Monsanto προβλέψιμα προσπαθούν να αποσιωπήσουν τους κινδύνους αυτούς στην προσπάθειά τους για κέρδη και εξουσία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι.

Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζει πειστικά ο Taleb, οι γενετικά τροποποιημένες συγκομιδές είναι ειδικά σχεδιασμένες για να έχουν ένα πλεονέκτημα επιβίωσης έναντι των συμβατικών καλλιεργειών, που τους επιτρέπει να αντιστέκονται καλύτερα στη ξηρασία ή στις προσβολές παρασίτων ή ζιζανίων. Αυτό το πλεονέκτημα επιβίωσης - αν είναι τόσο πραγματικό όσο ισχυρίζονται οι παραγωγοί αυτών των σπόρων - σημαίνει ότι τα γενετικά τροποποιημένα φυτά μπορούν να παραγκωνίσουν τις μη-ΓΤΟ καλλιέργειες στους αγρούς. Ως εκ τούτου, η γενετική ρύπανση η οποία είναι ήδη σε εξέλιξη σε όλη τη Βόρεια Αμερική θα χειροτερέψει, και δεν υπάρχει αναστροφή της επειδή όλα τα έμβια συστήματα - ακόμη και τα γενετικά τροποποιημένα - έχουν μια φυσική τάση να εξαπλώνονται, να πολλαπλασιάζονται και να επιβιώνουν.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ΓΤΟ καλλιέργειες θα παραγκωνίσουν και άρα θα εκτοπίσουν τις μη-ΓΤΟ καλλιέργειες με τη πάροδο του χρόνου. Γιατί έχει σημασία αυτό; Επειδή η αύξηση των ΓΤΟ είναι σχεδόν συνώνυμη με την κατάρρευση της γενετικής ποικιλότητας στους σπόρους και στις καλλιέργειες τροφής. Και δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά πίσω στην ιστορία για να βρούμε παραδείγματα αποτυχίας σε μονο-καλλιέργειας τροφής που οφείλονταν στην έλλειψη γενετικής ποικιλομορφίας:

- Ο λιμός της πατάτας στην Ιρλανδία του 1845-1852 προκλήθηκε από την υπερβολική εξάρτηση σε μια γενετικά περιορισμένη καλλιέργεια τροφής. Συγκλονιστικά, το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ιρλανδίας στηριζόταν σε μια μονοκαλλιέργεια, και όταν ο περονόσπορος της πατάτας (μυκητιακός μικροοργανισμός) επιτέθηκε με επιτυχία στην καλλιέργεια, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από την πείνα.

- Η τρέχουσα κρίση στην παγκόσμια παραγωγή μπανάνας προκαλείται επειδή σχεδόν όλες οι εμπορικές καλλιέργειες μπανάνας είναι γενετικά πανομοιότυποι κλώνοι.

- Η παραλίγο κατάρρευση των εσπεριδοειδών στη Φλόριντα λόγω ασθένειας επίσης προκαλείται από μια εντυπωσιακή έλλειψη γενετικής ποικιλομορφίας σε όλα τα περιβόλια εσπεριδοειδών.

Η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας είναι ένα μονοπάτι προς τη παγκόσμια ασθένεια και τη πείνα

Κάθε σοβαρός επιστήμονας στους τομείς της ανθρωπολογίας, της γενετικής ή της γεωργίας θα σας προειδοποιήσει ότι η χαμηλή γενετική ποικιλότητα είναι το πρώτο βήμα προς την κρίση και την κατάρρευση οποιουδήποτε πληθυσμού. Όταν χαθεί η γενετική ποικιλότητα, ολόκληρο το είδος γίνεται ευάλωτο στο να αφανιστεί από επιδημική νόσο.

Αυτή η αρχή είναι αδιάψευστη και αναγνωρίζεται ευρέως ως αλήθεια μεταξύ σχεδόν όλων των επιστημονικά εγγράμματων στοχαστών ... εκτός φυσικά από εκείνους που πιέζουν για τους ΓΤΟ. Αυτοί οι αρνητές επιλεκτικά αλλοιώνουν την «επιστημονική αλήθεια» για να αποκλείσουν τις οποιεσδήποτε ανησυχίες που μπορούν να αμφισβητήσουν το κατά πόσο είναι σοφό να εκτοπιστεί ο παγκόσμιος θησαυρός ποικιλίας των σπόρων με τους πατενταρισμένους σπόρους των εταιρειών. Η Αρχή της Προφύλαξηςπρόθυμα ρίχνεται έξω από το παράθυρο, όταν πρόκειται για τα εταιρικά κέρδη.
Οι διαγονιδιακοί ΓΤΟ μπορούν να προκαλέσουν καταστροφική οικοκτονία

Πέρα από την απώλεια της γενετικής ποικιλομορφίας, ο Taleb ανησυχεί επίσης για την πιθανότητα των καταστροφικών διαγονιδιακών επιπτώσεων που θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τις παγκόσμιες καλλιέργειες τροφής με τρόπους που οι επιστήμονες δεν θα ήθελαν σκόπιμα ή δεν προέβλεψαν. Ο νόμος του Murphy - ο οποίος αναφέρει ότι αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει - είναι ευρέως αναγνωρισμένος ως μια απογοητευτική αλήθεια στη φυσική, στην ιατρική, στην επιστήμη των υπολογιστών και στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ωστόσο, μαγικά και παράλογα κηρύσσεται άκυρος μόνο για τους ΓΤΟ, όπου η ζαριά απειλεί κυριολεκτικά τη βιωσιμότητα της μελλοντικής ζωής στον πλανήτη μας.

Όπως εξηγεί ο Taleb, ακόμη και αν η πιθανότητα οποιασδήποτε μίας γενετικά τροποποιημένης καλλιέργειας να τεθεί εκτός ελέγχου ​​και να προκαλέσει παγκόσμια αποτυχία των καλλιεργειών είναι πολύ μικρή, το γεγονός ότι εταιρείες όπως η Monsanto και η DuPont επιδιώκουν να κυριαρχήσουν στην παγκόσμια προμήθεια σπόρων με το να βγάζουν διαρκώς όλο και περισσότερους ΓΤΟ στην αγορά σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα, μια γενετική καταστροφή είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Με άλλα λόγια, αν παίζετε ρωσική ρουλέτα κάθε Σαββατοκύριακο, και υπάρχει μια σφαίρα στο μύλο του όπλου, αργά ή γρήγορα, θα ...

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Δικαίωμα στην αντίσταση: Η περίπτωση των Σκουριών

της Ελεάννας Ιωαννίδου*
Το δικαίωμα στην αντίσταση πρωτοεμφανίζεται στη Magna Carta τo 1215, διατρέχει όλο τον ύστερο Μεσαίωνα ως μια θεμιτή πράξη απέναντι στην δεσποτική εξουσία, στη συνέχεια μπολιάζεται με τις θεωρίες του Hobbes, του Locke και του Rousseau περί κοινωνικού συμβολαίου και αποτελεί τη "μήτρα" των πρώτων Συνταγμάτων.
Στο ελληνικό Σύνταγμα προβλέπεται στο άρθρο 120 παρ. 4 που περιέχει την έσχατη εγγύηση τήρησής του, προβλέποντας ότι αυτή «επαφίεται στον Πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία". Δεν αφορά βέβαια σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όπου μια πράξη της εξουσίας είναι αντίθετη με το Σύνταγμα, αλλά στην περίπτωση, όπου οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας συνιστούν «κατάλυση με τη βία του Συντάγματος», όχι μόνον άμεσα, αλλά και έμμεσα. Όταν, δηλαδή, το κράτος συστηματικά προσβάλλει τις θεμελιώδεις αρχές, στις οποίες στηρίζεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» με τους πολίτες, όπως η μορφή του πολιτεύματος, οι οργανωτικές του βάσεις ή το αξιακό σύστημα που πραγματώνει το Σύνταγμά μας.

Στην Χαλκιδική δεν έχουμε "Χούντα". Σε γενικές γραμμές, ισχύει ό,τι και για την υπόλοιπη Ελλάδα. Εκτός από την περίπτωση του χρυσού

Εκεί καταλύεται το κράτος δικαίου. 
Εκεί δεν μπορεί καν να βρει εφαρμογή το δίλημμα που θέτει ο τίτλος του τραπεζιού μας: χάριν της "ευταξίας" που έχει ανάγκη το μοντέλο ανάπτυξης που επιβάλλεται βίαια σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, το "δικαίωμα στην ασφάλεια" διασφαλίζεται μόνο στην εταιρία και με κάθε μέσο. 
Χρησιμοποιώντας ακόμα και τη βία της στέρησης της ελευθερίας με την απειλή κακουργηματικών κατηγοριών, το κράτος προσβάλλει το δικαίωμα στην ασφάλεια των πολιτών απέναντί του.

Η θεσμική μεροληψία γύρω από την "επένδυση" του χρυσού στη Χαλκιδική δεν εκδηλώθηκε πρόσφατα. Είναι τόσο παλιά όσο και τα μεταλλεία. Η κρίση, όμως, αποτέλεσε την αφορμή για την περαιτέρω εκτροπή της στις φασίζουσες πρακτικές της διοίκησης.

Η αρχή, στην περίπτωση της παρούσας εταιρίας, έγινε με το "καλημέρα": Όταν παραβιάστηκε η Συνθήκη του Άαρχους στη πρώτη φάση, αυτή της υποτιθέμενης δημόσιας διαβούλευσης για την "επένδυση".

Οι κάτοικοι που θεωρούν την εξόρυξη αντίθετη στα συμφέροντα του τόπου τους δεν είχαν ποτέ ως τώρα το στοιχειώδες δικαίωμα να ακουστεί η φωνή τους για το τι θέλουν για το μέλλον τους, ποιο μοντέλο ανάπτυξης και ποια ζωή θέλουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους.
Ας μην ξεχνάμε πως μια έγκριση περιβαλλοντικών όρων είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο μιας ενημερωμένης κοινωνίας των πολιτών και μιας υπεύθυνης εταιρίας. Το κράτος είναι εκεί ως θεματοφύλακας αυτού του διαλόγου, όχι αυτό που αποφασίζει, εμποδίζοντας τους πολίτες να ακουστούν. Το συγκεκριμένο "συμβόλαιο" υπογράφτηκε χωρίς να συμφωνούν και τα δύο μέρη, γιατί το ένα μέρος, οι πολίτες, δεν είχαν την ευκαιρία ούτε να ενημερωθούν ουσιαστικά για τις επιπτώσεις του έργου, ούτε να συμμετάσχουν σε έναν γνήσιο διάλογο γι αυτό.

Τότε, κάποιοι άνοιξαν το δρόμο στη βία καταπατώντας πρώτοι το Σύνταγμα και μην αφήνοντας χώρο στην κοινωνική ειρήνη.

Η ίδια έπεσα θύμα βίας στην "εκδήλωση ενημέρωσης του ΥΠΕΚΑ", που γινόταν με face control από ανθρώπους της εταιρίας με την αστυνομία στις διαταγές τους, από τραμπούκο της εταιρίας που τον σταμάτησε γνωστός κοινοτάρχης της περιοχής. Ο ίδιος κοινοτάρχης που, στην περίφημη "διαβούλευση" στο τελευταίο νομαρχιακό συμβούλιο της μεταβατικής περιόδου του "Καλλικράτη", μου καταγγέλθηκε ότι υποδείκνυε σε σωματώδεις εντολοδόχους να προπηλακίζουν ομιλητές, για να τους κατευνάζει ο ίδιος στη συνέχεια ως ...ψύχραιμος μεσολαβητής. Σε εκείνο το νομαρχιακό συμβούλιο πέρασα κρυφά ανάμεσα στις γραμμές των αστυνομικών που πετούσαν έξω όποιον τους υποδείκνυαν οι άνθρωποι της εταιρίας, τρυπώνοντας στην πολυπληθή συνοδεία του κυρίου Στρατουδάκη της “Ελληνικός Χρυσός”.

Την ίδια ώρα, έξω από το κτίριο του νομαρχιακού συμβουλίου, ο σύντροφός μου που προσπάθησε να μπει στον χώρο της ΑΝΟΙΧΤΗΣ διαβούλευσης, έτρωγε κλωτσιές από τραμπούκους της εταιρίας, ενώ τον κρατούσε "αγκαζέ" ο υψηλόβαθμος αστυνομικός.

Έτσι άνοιξε ο κύκλος της βίας. Με την παραβίαση των δικαιωμάτων στην διαβούλευση, η οποία δεν έγινε με την κοινωνία παρούσα. Στην πραγματικότητα, η ίδια η "διαβούλευση" για τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων ήταν η πρώτη πράξη κρατικής βίας. Η Ιστορία θα καταγράψει πως η αστυνομία λειτούργησε ως υπάλληλος της εταιρίας. Και όχι μόνο τότε, αλλά ΑΠΟ τότε η αστυνομία, συχνά σε συνεργασία με τη δικαιοσύνη, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα συστηματικά.

Ο δεύτερος βασικός κύκλος παραβίασης δικαιωμάτων στην περίπτωση της Χαλκιδικής είχε στόχο την, με κάθε τρόπο, προστασία των συμφερόντων της εταιρείας από τους αμφισβητίες. Όσοι αμφισβήτησαν τις διαδικασίες βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας απίστευτης αστυνομικής καταστολής με παράλογες διώξεις, προφυλακίσεις, παρακολουθήσεις, δημιουργία παράνομης τράπεζας dna, με την αστυνομία να λειτουργεί υπό τις διαταγές των σεκιουριτάδων στο βουνό και να επιμένει να εμπαίζει όσους της καταγγέλλουν τις παρανομίες της εταιρίας. Επίσης, η αστυνομία έχει διενεργήσει απαγωγές, έχει ασκήσει υπέρμετρη και επικίνδυνη βία σε διαδηλωτές, ανέκρινε ανηλίκους χωρίς την παρουσία όχι μόνο δικηγόρου, αλλά ούτε των γονιών τους, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή ηλικιωμένων και καρδιοπαθών και έριξε δακρυγόνα μέχρι και στο σχολείο της Ιερισσού. Για κάποια από τα γεγονότα αυτά, εκδόθηκε η από 26-3-2013 Δημόσια Δήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας, με την οποία καλεί τις ελληνικές αρχές να διερευνήσουν τη συμπεριφορά της ελληνικής αστυνομίας, ενώ στην πολυσέλιδη έκθεσή της που εξέδωσε το Μάρτη του 2014, με τίτλο “Κράτος εν κράτει, κουλτούρα κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία”, η Διεθνής Αμνηστία κάνει εκτενή αναφορά στις διαδηλώσεις στις Σκουριές.

Υπάρχει κι ένας τρίτος κύκλος παραβίασης κρίσιμων δικαιωμάτων. Από την έγκριση της μέχρι σήμερα, η έγκριση περιβαλλοντικών όρων καταπατήθηκε από την εταιρία πολλάκις και πάντα με τη συνδρομή ή την ανοχή του κράτους. Σε πολλές περιπτώσεις οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι εκτελούνται παράνομες εργασίες κι αντιμετωπίζονται από την κρατική μηχανή ως συνωμότες κι εχθροί της ανάπτυξης, ενώ οι ελεγκτικοί μηχανισμοί φυσικά απουσιάζουν. Μερικά παραδείγματα:

Ολόκληρες περιοχές βρέθηκαν να πίνουν νερό με αρσενικό, όπως έγινε στην περίπτωση του Νεοχωρίου που έπινε τέτοιο επί ενάμιση χρόνο.
Φορτηγά με τοξικά φορτία, συμπυκνώματα αρσενοπυρίτη, αποκαλύπτονται λόγω ατυχημάτων. Η μεταφορά τους γίνεται προς το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τρόπο παράνομο, που ανάγκασε τον Δήμο Βόλβης να ζητήσει την εφαρμογή του νόμου και με ασφαλιστικά μέτρα να διεκδικήσει την διακοπή διέλευσης των φορτηγών από την περιοχή του.
Η εταιρεία υλοτομεί ανεξέλεγκτα και επεκτείνει τις εργασίες της σε περιοχές, για τις οποίες δεν έχει άδεια.
Κτιριακά συγκροτήματα ξεπηδάν στη μέση του δάσους, με τις εργασίες τους να ξεκινούν χωρίς άδεια δόμησης.

Το παράδειγμα που ακολουθεί είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικό, γιατί συμπυκνώνει τις δυο προηγούμενες περιπτώσεις παραβίασης δικαιωμάτων: τον χωρίς άδεια βιασμό του περιβάλλοντος, με την καταστολή και την άδικη δίωξη αυτών που αντιδρούν κι αποκαλύπτουν την παρανομία. Πρόκειται για το λεγόμενο ρέμα (ή Λάκκο) Καρατζά, όπου η εταιρεία σχεδιάζει να δημιουργήσει φράγμα ύψους άνω των 150 μέτρων για να συγκρατεί τα φερτά υλικά από τις εξορύξεις. Μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα στην χώρα, ας δούμε λίγο πως προωθήθηκε, με τι διαδικασίες και με ποιο τίμημα για την τοπική κοινωνία.
Την 21η Απριλίου του 2013, εκσκαφείς της εταιρίας εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική μπήκαν στο μη-οριοθετημένο ρέμα Καρατζά, ανοίγοντας δρόμους, εκχερσώνοντας αιωνόβιες οξιές και μπαζώνοντάς τες με επιχωματώσεις. Στις 22 Απριλίου οι κάτοικοι της γύρω περιοχής μαζεύτηκαν στο σημείο, καλώντας το δασάρχη και ζητώντας του να κάνει αυτοψία. Ο δασάρχης, αν και αρμόδιος, υποσχέθηκε να "ενημερώσει τους ανωτέρους" του και επέδειξε ολιγωρία. Στις 27 Απριλίου σε αντίστοιχη συγκέντρωση των κατοίκων της περιοχής και μετά τις καταγγελίες των κατοίκων ότι οι εργασίες εκτελούνται χωρίς άδεια, ο αστυνομικός διευθυντής που ήταν παρών, αντί να ζητήσει από τους ανθρώπους της εταιρείας να επιδείξουν την άδεια, παρέπεμψε τους καταγγέλοντες σε συνάντηση στις 29 του μηνός, όπου η εταιρεία θα την προσκόμιζε. Η συνάντηση δεν συγκλήθηκε ποτέ, προδίδοντας μια προφανή διάθεση κωλυσιεργείας εκ μέρους των αρχών. Από την 1η Μαϊου και για 10 ημέρες, η περιοχή γίνεται πεδίο συγκρούσεων, πολίτες προσέρχονται στην περιοχή και διαμαρτύρονται για τις παράνομες εργασίες, ενώ οι παράνομες εργασίες συνεχίζονται με την προστασία των αστυνομικών αρχών που έχουν πλήρη επίγνωση του τι συντελείται εκεί. Με την πίεση από γεγονότα υποστήριξης του αγώνα των κατοίκων, η συνάντηση μεταξύ αρχών, κατοίκων που αντιδρούν και εταιρείας καθορίζεται και πάλι για τις 13 Μαίου. Την παραμονή της συνάντησης, πραγματοποιείται πορεία κατοίκων στην περιοχή με το αίτημα να αναβληθούν οι εργασίες μέχρι την προσκόμιση της άδειας από την εταιρεία. Η απάντηση της αστυνομίας είναι άμεση: επιτίθεται απρόκλητα στους συγκεντρωμένους με μανία, υπέρμετρη βία και χημικά.

Για τα επεισόδια εκείνης της ημέρας θα σχηματισθεί μια από τις δικογραφίες που έχουν συζητηθεί πολύ. Θα πρότεινα για μια αναλυτική παρουσίασή της να διαβάσετε το άρθρο μου "Η χαμένη τιμή του Μπάμπη, της Λίτσας και του Μανάβη", που δημοσιεύτηκε στο tvxs, με τίτλο που εμπνέεται από την λογοτεχνία. Δυστυχώς, και η ίδια η δικογραφία φαίνεται εξίσου εμπνευσμένη. Άπειρες σελίδες, κυρίως από ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες πολιτών, όπως εκείνου που λέει ότι έχει κάποια "δουλειά", αλλά, αφού μιλάει βράδυ Σαββάτου, η δουλειά ερμηνεύεται από τις διωκτικές αρχές ως συμμετοχή σε συνωμοτικές πράξεις. Πολίτης κατηγορείται ως υπεύθυνος για την δημιουργία εκρηκτικού κλίματος, γιατί σε συνέντευξη του σε εφημερίδα της Αθήνας περιγράφει ότι το κλίμα στην Ιερισσό ...είναι εκρηκτικό. Μια σειρά καινοφανών συνδέσεων γεγονότων κι ανθρώπων επισφραγίζεται από την κορωνίδα της κατηγορίας για πυροβολισμό αστυνομικού. Τούτο θα αποτελέσει και το έρεισμα για την κατηγορία των συμμετεχόντων στην διαμαρτυρία για την παραβίαση του νόμου στον Λάκκο Καρατζά ως μελών εγκληματικής οργάνωσης, με την δικογραφία να διανθίζεται κι από άλλα γεγονότα, όπως την φθορά αυτοκινήτου και την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού με γκαζάκια σε βιτρίνα καταστήματος. Όλα αυτά σε μια υπόθεση που εκκρεμεί και για την οποία θα προσθέσω μόνο ότι είμαι σίγουρη ότι στο μέλλον θα αποτελεί αντικείμενο μελέτης στις νομικές σχολές.

Στις 26 Ιουνίου του 2013 οι κάτοικοι καταθέτουν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής αίτηση προσωρινής διαταγής για την διακοπή των εργασιών, απόφαση που λαμβάνεται στις 28 του ίδιου μήνα. Ένα μήνα αργότερα, το δικαστήριο επιφυλάσσεται να εκδώσει απόφαση επί της ουσίας, αλλά διατάζει την άρση της διακοπής των εργασιών.

Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων εκδικάζεται στις 3 Σεπτεμβρίου. Η Πρόεδρος του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής αποφαίνεται ότι πρόκειται για «απλή νόμιμη υλοτόμηση» που γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες υλοχρηστικής και τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου.

Κι αν η μελέτη οριοθέτησης του ρέματος εκκρεμούσε από το 2006, όπου υποβλήθηκε αλλά δεν έπαιρνε έγκριση, τούτο δεν εμπόδισε την εταιρεία να προχωρήσει από το φθινόπωρο στην δημιουργία μικρών φραγμάτων προκειμένου να αποκρύψει τα υλικά που εναποτίθενται στον ποταμό. Μάταια, καθώς το φωτογραφικό υλικό εκείνης της εποχής που έχουν συγκεντρώσει οι κάτοικοι προδίδει την πραγματική κατάσταση.

Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι αυτό το υλικό δεν ήταν εύκολο να ληφθεί, ο δε φωτογράφος κατηγορείται για συμμετοχή στη συμμορία της δικογραφίας που αναφέραμε, καθώς είναι και ιδιοκτήτης παντοπωλείου που πουλάει γκαζάκια ίδιας μάρκας με αυτά που χρησιμοποιήθηκαν σε εμπρηστική επίθεση.

Με αλλεπάλληλες καταγγελίες και διαμαρτυρίες των κατοίκων, φτάνουμε πλέον στις 3 Ιουνίου του 2014, όπου αναλαμβάνουν επιτέλους δράση οι επιθεωρητές μεταλλείων και στις 4/6 εκδίδουν το σχετικό έγγραφο. Διαπιστώνουν την παρανομία και επιβεβαιώνουν την απόφαση 1492/2013 του ΣτΕ, η οποία έχει μείνει ουσιαστικά ανεφάρμοστη για πάνω από ένα χρόνο και ορίζει ότι «πριν από τη διενέργεια οιασδήποτε επεμβάσεως στα ρέματα Καρατζάς Λάκκος και Λοτσάνικο, θα πρέπει να εγκριθεί ο καθορισμός των οριογραμμών τους από το αρμόδιο, κατά περίπτωση, όργανο» που στην περίπτωση των δασικών ρεμάτων στις Σκουριές είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα; Στις 6/6 δημοσιεύεται στο ΦΕΚ το απαραίτητο Προεδρικό Διάταγμα οριοθέτησης των ρεμάτων. Δεν θα σχολιάσω την χρονική σύμπτωση, ούτε την προεργασία που έγινε με τροπολογία στο νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ για τα υδατορέματα. Κρατάω μόνο το γεγονός ότι για πάνω από ένα χρόνο οι εργασίες γίνονταν παράνομα με την κάλυψη πολλών αρχών κι ότι σε αυτό το διάστημα, πολλοί άνθρωποι απώλεσαν βασικά τους δικαιώματα, είναι σήμερα υπόδικοι, γιατί ξεσκέπασαν αυτή την παρανομία και διαμαρτυρήθηκαν για αυτή.

Αυτή είναι μία από τις πολλές μικρές ιστορίες "αντίστασης" στην Χαλκιδική από το 2010. Οι κάτοικοι έπρεπε να κινητοποιηθούν συνεχόμενα για πάνω από ένα χρόνο, για να εφαρμοστεί ο νόμος για μία ημέρα. Σε ένα ρέμα που οριοθετήθηκε, αφού καταστράφηκε και λίγο πριν "καταργηθεί", για να γίνει χαβούζα, όπως και τα διπλανά ρέματα. Μόνο που εκεί δεν θα θάβονται μόνο τα τοξικά κατάλοιπα. Εκεί θάφτηκε κι ένα τμήμα της αξιοπιστίας της ελληνικής διοίκησης.
Αυτές είναι οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες γίνεται επίκληση του δικαιώματος στην αντίσταση από το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη στη Χαλκιδική, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη τρεις κακουργηματικές δικογραφίες, με δεκάδες κατηγορουμένους η καθεμία και με κάποιους από αυτούς “μπαλαντέρ” σε όλες, και η τοπική κοινωνία διχάζεται όλο και πιο βαθιά ανάμεσα στους υπέρμαχους και τους πολέμιους της επένδυσης.

Για να επέλθει κοινωνική ειρήνη, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στην αρχή του κύκλου της βίας: στη διαβούλευση. Ακόμα κι αν αυτό σήμερα φαίνεται σχεδόν ακατόρθωτο, μόνο αν βγάλουμε από το επίκεντρο το κέρδος και την εταιρεία και επαναφέρουμε τον άνθρωπο και την δημοκρατία, έχουμε την ελπίδα να αποφύγουμε την καταστροφή στη Χαλκιδική. Όχι μόνο του περιβάλλοντος, αλλά και της κοινωνίας και της δημοκρατίας.

* Εισήγηση της Ελεάννας Ιωαννίδου στο συνέδριο της ΕΕΔΑ (Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) που έγινε στην Αθήνα στις 13-14 Ιουνίου.


πηγή tvxs.gr
 

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

ΔΕΗ, ενεργειακή δημοκρατία και δημόσιο "νέου τύπου"

...ο ενεργειακός μετασχηματισμός είναι μια στρατηγική στην οποία το δημόσιο έχει κομβικό ρόλο, ένα δημόσιο όμως με εντελώς διαφορετική διάρθρωση και λειτουργία από τη σημερινή
"Ο δημόσιος χαρακτήρας δεν πρέπει να αναπαράγει τη μέχρι σήμερα λειτουργία των ΔΕΚΟ, με  το μοντέλο διοίκησης και τις παθογένειες διαφθοράς, αδιαφάνειας και πελατειακών σχέσεων."
του Αλέξη Χαρίτση, συντονιστή του Τμήματος Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ*

 Η εμπειρία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχει δείξει ότι µε τη δημιουργία ανταγωνιστικών επιχειρήσεων στη συγκεκριμένη αγορά [ηλεκτρικής ενέργειας] επιτυγχάνονται πολλαπλά οφέλη τόσο στον τομέα των επενδύσεων και της δημιουργίας θέσεων εργασίας, όσο και για τον ίδιο τον καταναλωτή.

Αυτά διαβάζουμε στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου για τη «μικρή ΔΕΗ» που συζητιέται τούτες τις μέρες στη Βουλή. Οι συντάκτες της αποφεύγουν, βέβαια, να δώσουν συγκεκριμένα παραδείγματα από την ευρωπαϊκή αυτή εμπειρία, καθώς αυτά θα οδηγούσαν σε συμπεράσματα εντελώς αντίθετα από εκείνα τα οποία επιδιώκουν. 

Γιατί, όπως δείχνουν οι σχετικές μελέτες,[1] η ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού κλάδου οδήγησε σε ολιγοπωλιακές καταστάσεις αύξησης της κερδοφορίας των ιδιωτικών επιχειρήσεων, χωρίς μετακύλιση όμως του κέρδους στους καταναλωτές, όξυνσης των ανισοτήτων με επιβάρυνση των φτωχότερων νοικοκυριών και διόγκωσης των φαινομένων ενεργειακής φτώχειας.

Πιο σκληρές ήταν οι επιπτώσεις στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, με πιο πρόσφατη την περίπτωση της Βουλγαρίας, όπου η αποικιοκρατικού τύπου ιδιωτικοποίηση οδήγησε στην ενεργειακή κατάτμηση της χώρας σε τρεις γεωγραφικές ζώνες, καθεμία από τις οποίες δόθηκε σε διαφορετική ιδιωτική εταιρεία. Οι ραγδαίες αυξήσεις των τιμών του ρεύματος αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα πρωτοφανών για τα δεδομένα της Βουλγαρίας κινητοποιήσεων που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης Μπορίσοφ, τον Φεβρουάριο του 2013. Και εκτός Ευρώπης όμως, τα πράγματα δεν είναι πιο ρόδινα: πέρα από τη γνωστή κατάρρευση του μοντέλου της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας της Καλιφόρνια (σκάνδαλο Enron), πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας στην Αυστραλία οδήγησε σε αύξηση των τιμών και μείωση της αξιοπιστίας του ενεργειακού συστήματος.[2]

Στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, η νεοφιλελεύθερη απόπειρα συγκεντροποίησης της ενέργειας σε ελάχιστους πολυεθνικούς ομίλους συνυπάρχει με ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο κύμα κινήσεων για την ανάκτηση του δημόσιου και τοπικού ελέγχου του ενεργειακού συστήματος.[3]

Στα καθ’ ημάς, ο ετεροχρονισμένος νεοφιλελεύθερος παροξυσμός τηςγκυβέρνησης οδηγεί σε εκποίηση του συνόλου σχεδόν της δημόσιας περιουσίας· ωστόσο, στον ενεργειακό κλάδο η διαδικασία ιδιωτικοποίησης έχει ξεκινήσει ήδη από το 1999 (Ν. 2773/1999). 
Οι συνέπειες έχουν ήδη γίνει ορατές (διαδοχικές αυξήσεις τιμολογίων μεσοσταθμικού ύψους περίπου 80% την τελευταία δεκαετία, σκάνδαλο Energa-HellasPower με κόστος για το δημόσιο 270 εκατ. ευρώ). Με δεδομένη, μάλιστα, τη δεσπόζουσα θέση της ΔΕΗ στο ενεργειακό σύστημα, αλλά και στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας συνολικότερα, η σημερινή διαδικασία διαμελισμού της επιχείρησης αποτελεί την κορύφωση του δεκαπενταετούς δράματος ιδιωτικοποίησης της ενέργειας. 
Δεν πρέπει να μας παραξενεύει αυτή η εξέλιξη. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σε περιόδους κρίσης το κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία συσσώρευσης και οι «σίγουρες και έτοιμες» (δημοσίοις εξόδοις, βεβαίως) ενεργειακές υποδομές και επιχειρήσεις αποτελούν προνομιακό χώρο για πλιάτσικο…

Ενώ η αποδόμηση των κυβερνητικών ισχυρισμών για τη σκοπιμότητα της διάλυσης της ΔΕΗ είναι σχετικά εύκολη υπόθεση, τα πράγματα περιπλέκονται όταν επιχειρούμε, από αριστερή-ριζοσπαστική σκοπιά, να περιγράψουμε τον ρόλο της ΔΕΗ και του δημόσιου συνολικότερα στο δικό μας ενεργειακό και αναπτυξιακό υπόδειγμα. Δεν πρόκειται για ακαδημαϊκή «άσκηση», καθώς μετά από δεκαετίες δικομματικής διαχείρισης προς εξυπηρέτηση πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων, μιντιακής συκοφάντησης, αλλά και παρόξυνσης υπαρκτών παθογενειών, στη συνείδηση σημαντικής μερίδας της κοινής γνώμης η ΔΕΗ έχει πάψει να γίνεται αντιληπτή ως δημόσια περιουσία που χρήζει προστασίας. Η σκιαγράφηση μιας διαφορετικής αντίληψης για τον ρόλο και τη λειτουργία της, λοιπόν, είναι κρίσιμη για την κοινωνική απήχηση του κινήματος υπεράσπισής της.

Κοινή συνισταμένη των εξελίξεων στο εγχώριο ενεργειακό σύστημα, τα τελευταία χρόνια, είναι το ζήτημα της έλλειψης δημοκρατίας που διατρέχει το σύνολο των πολιτικών: από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αυξήσεις των τιμολογίων, μέχρι την απουσία διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες για τους υδρογονάνθρακες ή τη χωροθέτηση μεγάλων μονάδων ΑΠΕ. Έτσι, ο μετασχηματισμός του ενεργειακού συστήματος προς ριζοσπαστική κατεύθυνση δεν μπορεί παρά να έχει στον πυρήνα του το ...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...