Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Τοπική Αυτοδιοίκηση, δίκαιη ανάπτυξη, διαχείριση απορριμμάτων


του Μπάμπη Μπιλίνη*

Στο πρόσφατο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον Οκτώβριο 2016 κεντρικό σύνθημα ήταν η "δίκαιη ανάπτυξη".

Βασικό εργαλείο για την ανάπτυξη, σε μια χώρα που είδε την ύφεση σωρευτικά τα τελευταία χρόνια να φτάνει στο 25% σε καιρό ειρήνης, είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση.

Δίκαιη θα είναι η ανάπτυξη αν η παραγωγική ανασυγκρότηση έχει χαρακτηριστικά οικολογικού και κοινωνικού μετασχηματισμού.

Για να βάλουμε σε τροχιά οικολογικού μετασχηματισμού το παραγωγικό υπόδειγμα χρειαζόμαστε τέσσερις ομάδες δράσεων, επεμβάσεων και επενδύσεων.

Πρώτον, χρειαζόμαστε ένα νομοθετικό πλαίσιο που να βάζει τάξη στον χώρο. Ήδη στη διαβούλευση είναι το νομοσχέδιο για τον χωρικό σχεδιασμό. Μπορεί να μην είναι αυτό που θα έγραφε ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή και να είναι αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, είναι όμως ένα καλό αποτέλεσμα μιας επιτυχούς διαπραγμάτευσης, που βάζει τάξη στον σχεδιασμό του χώρου, που με τις προηγούμενες κυβερνήσεις είχε απορρυθμιστεί. Επίσης με την ενσωμάτωση της οδηγίας της Ε.Ε. για την Εθνική Θαλάσσια Στρατηγική (το σχετικό νομοσχέδιο είναι ήδη στη διαβούλευση) γίνεται προσπάθεια να μπει μια τάξη για πρώτη φορά και στον θαλάσσιο χώρο.

Δεύτερον, χρειαζόμαστε να εργαστούμε για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής με την εφαρμογή της συμφωνίας του Παρισιού και για την προστασία της βιοποικιλότητας.

Τρίτον, με το να αναπτύξουμε τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) περιορίζοντας την χρήση ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ενέργειας.

Τέταρτον, με το να σχεδιάσουμε τη διαχείριση των φυσικών πόρων με βάση τις αρχές της κυκλικής οικονομίας.

Ένα μεγάλο κεφάλαιο της κυκλικής οικονομίας είναι η διαχείριση των αποβλήτων, στην οποία σε μεγάλο και αποφασιστικό βαθμό εμπλέκεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.).

Στο κεφάλαιο της διαχείρισης των αποβλήτων έγινε ένα μεγάλο και ριζοσπαστικό βήμα με την κύρωση με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) τον Δεκέμβριο 2015 του Εθνικού Σχεδιασμού Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ). Στις πρώτες του σελίδες ο ΕΣΔΑ έβαζε τον κύριο στόχο του, που είναι η αλλαγή του παραγωγικού υποδείγματος. Αναφέρεται:

«Η εθνική πολιτική για τα απόβλητα αποτελεί μέρος της πολιτικής για τη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, με την οποία διασφαλίζεται η προστασία του περιβάλλοντος, η υγεία και ευημερία των πολιτών. Αποβλέπει στον κοινωνικό, οικολογικό μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου στη μετάβαση σε μια οικονομία των κοινωνικών αναγκών, που χρησιμοποιεί αποδοτικά τους πόρους, είναι φιλική στο περιβάλλον και στοχεύει στην αντιμετώπιση των αποβλήτων ως πόρου».

Δυστυχώς η ριζοσπαστική κατεύθυνση του ΕΣΔΑ δεν έγινε κτήμα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στις περιφέρειες, τους δήμους και τις γειτονιές της χώρας. Εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τη διαχείριση των αποβλήτων έτσι όπως στο παρελθόν, αποσπασματικά, για το να μην χωροθετηθεί Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ) κοντά «στο σπίτι μου» ή να χωροθετηθεί η Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ) στην «αυλή του γείτονα».

Αυτή την αμηχανία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τα συμφέροντα, που είδαν ότι δημιουργείται κενό για να χωρέσουν τα συμφέροντά τους, καθώς και η Ν.Δ. βλέποντας τη δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα να προσπαθήσει να κλείσει την αριστερή παρένθεση. Στο συνέδριό της τον Απρίλιο του 2016 ανέφερε στις αποφάσεις:
"Επίσπευση των ΣΔΙΤ για τη διαχείριση απορριμμάτων. (...) Ιδεοληψίες σε αυτό το ζήτημα δεν χωρούν. Τα έργα που είναι σχεδιασμένα πρέπει να προχωρήσουν και τα υπόλοιπα να σχεδιαστούν το ταχύτερο δυνατόν".
Η κατάσταση έδειχνε να πηγαίνει σε κατάρρευση του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ είτε από ανικανότητα των δημοτικών αρχόντων είτε γιατί ένα μεγάλο μέρος των δημάρχων είναι στρατευμένο στο σχέδιο της Ν.Δ. να ρίξουν την κυβέρνηση και να κλείσουν την αριστερή παρένθεση.

Ευτυχώς όμως για το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ οι «κακοί» Ευρωπαίοι έβαλαν πλάτη. Βλέπεις, αυτοί θέλουν να έχουν να συνομιλούν με ένα σύγχρονο αστικό κράτος και όχι με ένα πελατειακό κράτος λαμογιάς που έχει στηθεί γύρω από τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Με επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ε.Ε.) προς την κυβέρνηση της χώρας, 30.8.2016, που υπογράφουν οι γενικοί διευθυντές των Γενικών Διευθύνσεων Περιφερειακής Πολιτικής και Αστικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος,

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Οι Ινδιάνοι Σιου αντιστέκονται ακόμα (τώρα στους αγωγούς αργού πετρελαίου)

Η εξέγερση των Ινδιάνων στον Όρθιο Βράχο της Ντακότα είναι μια εξέγερση για όλο τον πλανήτη

Η διαρκής εξαπάτηση των Ινδιάνων


Οι Αμερικανοί άποικοι είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν τη γη των Σιου από τη δεκαετία του 1840. Όπως είπαμε, οι Σιου επιχείρησαν να διαπραγματευτούν, ωστόσο οι Αμερικανοί παρέλειψαν κατά το 1860 να καταβάλλουν την ετήσια αποζημίωση, κάτι που σε συνδυασμό με την αποστέρηση τροφίμων, οδήγησε και στον ξεσηκωμό εναντίον των αποικιοκρατών.
Μεταξύ του 1862-1890 καταγράφονται η εξέγερση των Σαντέ το 1862, ο πόλεμος που διεξήγαγε ο αρχηγός Makhpiya-luta (Κόκκινο Σύννεφο) μεταξύ των ετών 1865-67 που ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να υπογράψουν τη συνθήκη του οχυρού Laramie (1868), και τέλος η μεγάλη εξέγερση που διηύθυναν οι αρχηγοί Tatanka Yotanka (Καθιστός Ταύρος) και Tashunca-Uitco (Τρελό Άλογο), που τερματίστηκε με αιματηρό τρόπο το 1890 (σφαγή στην περιοχή Wounded Knee).
Οι Σιου μετακινήθηκαν αναγκαστικά από τα Βόρεια στα Νότια, στην περιοχή της Ντακότα, όπου κατοικούν και σήμερα εκτρέφοντας βούβαλους. Κατοικούν επίσης στις περιοχές της Μινεσότα και Νεμπράσκα στις ΗΠΑ και στις περιοχές Αλμπέρτα, Σασκατσουάν και Μανιτόμπα στον Καναδά. Σήμερα αριθμούν πάνω από 150.000 άτομα και εν έτει 2016, αναγκάζονται να δώσουν νέους αγώνες για τη γη στην οποία έχουν καταφύγει παρά τη θέληση τους πολλά χρόνια πριν.
Πριν λίγο καιρό η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατασκευάσει έναν αγωγό που θα μεταφέρει αργό πετρέλαιο από τη Βόρεια Ντακότα στο Ιλινόις και θα αναπτύσσεται ξυστά από τον καταυλισμό των Ινδιάνων Σιου που βρίσκονται στην περιοχή του Standing Rock (Όρθιος Βράχος).
Οι ντόπιοι φοβούνται ότι ο αγωγός Dakota Access Pipeline, ο οποίος θα περνά κάτω από τον πυθμένα του ποταμού Μιζούρι, θα μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα, καθώς και ότι θα καταστρέψει την ιερή περιοχή τους με τα ταφικά μνημεία από όπου θα διέρχεται.
Ο νέος αγώνας των Σιου έχει ξεσηκώσει κύμα συμπαράστασης από όλες τις ινδιάνικες φυλές των ΗΠΑ, οικολόγους, κοινωνικούς ακτιβιστές, καλλιτέχνες και, εν γένει, το προοδευτικό κομμάτι της χώρας που συσπειρώθηκε γύρω από τον Σάντερς. Μαζί με τους Ινδιάνους γιόρτασε τα 71α γενέθλια του και ο σπουδαίος Neil Young δίνοντας μια μεγάλη συναυλία στην περιοχή όπου διεξάγεται ένας μεγάλος αγώνας με μαχητικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία και πολλαπλές συλλήψεις ακτιβιστών, Ινδιάνων και αλληλέγγυων.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Neil Young είχε εκφραστεί δημοσίως με ένα βίντεο που συνοδεύει το νέο του τραγούδι "Indian Givers", το οποίο περιλαμβάνεται στο νέο του άλμπουμ που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 9 Δεκεμβρίου.
Οι Σιου δίνουν αυτές τις μέρες έναν υπέροχο αγώνα, όχι μόνο για τη γη τους, αλλά για τη γη και τις ζωές όλων μας. Μάχονται εναντίον των πολυεθνικών του πετρελαίου, ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Μάχονται για την οικολογία και το περιβάλλον, αλλά και για την υγεία των ιδίων και των παιδιών τους. Σε κάθε περίπτωση εμπνέουν για παρόμοιες μάχες και παραδειγματίζουν χωρίς λόγια, αλλά με δράση.
Όπως έγραφε πρόσφατα ο δημοσιογράφος Jim Hightower, "βλέπουμε αυτές τις μέρες μια πανοραμική ιστορία των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα μεγάλο reality show, ένα πολιτιστικό, πολιτικό και ηθικό δράμα με πρωταγωνιστές τη γενναιότητα εκείνων που έρχονται από κάτω. Βλέπουμε τον ταξικό πόλεμο, τις πανάρχαιες ιεροτελεστίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους υπερασπιστές των κοινών αγαθών, και τους πιο στυγνούς εμπόρους πετρελαίου του Τέξας".
Τι ζητούν οι Ινδιάνοι; Να μην περάσει ο αγωγός από την περιοχή τους και να γίνει παράκαμψη, η οποία όμως θα ανέβαζε και άλλο το κόστος του έργου, αρχικού προϋπολογισμού 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι αρχές υπόσχονται θέσεις εργασίας ωστόσο οι Ινδιάνοι τις αρνούνται καθώς όπως αναφέρουν, τίποτα δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις συνέπειες από μια ενδεχόμενη οικολογική καταστροφή.
Αναφέρουν μάλιστα πως η κατασκευή του αγωγού αποφασίστηκε χωρίς διαβούλευση με τις τοπικές κοινότητες, κάτι που παρακάμπτει την αμερικανική νομοθεσία. Μπροστά στον βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, αυτά είναι βέβαια ψιλά γράμματα.
Μετά την εντατικοποίηση των συγκρούσεων την εβδομάδα που πέρασε, η US Army Corps of Engineers, η δημόσια κατασκευαστική εταιρεία που υπάγεται στο υπουργείο Άμυνας και έχει τη γενική επίβλεψη του έργου, αποφάσισε την προσωρινή αναστολή των εργασιών προκειμένου να γίνουν περισσότερες συζητήσεις με τους ντόπιους.
Αμέσως μετά, η Energy Transfer Partners, η πετρελαϊκή εταιρεία με έδρα το Τέξας που θα κατασκευάσει το έργο, υπέβαλε αγωγή σε ομοσπονδιακό δικαστήριο, ζητώντας την ακύρωση της απόφασης ισχυριζόμενη ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως νομικό κώλυμα.
Εκπρόσωποι ινδιάνικων φυλών και πολιτικοί ακτιβιστές ξεκίνησαν πριν από λίγες μέρες τη συλλογή υπογραφών με αίτημα προς τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να υπογράψει για τη διακοπή του έργου όσο είναι ακόμα πρόεδρος, όπως έκανε πέρυσι με τον Keystone XL που θα συνέδεε τον Καναδά με τις ΗΠΑ.
Ο Σάντερς στηρίζει ανοιχτά το όλο εγχείρημα, ωστόσο δεν είναι εκείνος ο οποίος έλαβε το χρίσμα για να διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ, η οποία τελικά πήγε στα χέρια του Ντόναλντ Τραμπ. Τι ισχύει για τον Τραμπ; Βάσει των προεκλογικών του δεσμεύσεων, θα επεκτείνει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου σε ολόκληρη την αμερικανική επικράτεια.


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

Γράφει η Δήμητρα Κογκίδου*
Η έννοια της ‘’κουλτούρας του βιασμού’’
Η έννοια της ‘’κουλτούρας του βιασμού’’ –ως εργαλείο για την ανάλυση και ερμηνεία της σεξουαλικής βίας ενάντια στις γυναίκες –προέρχεται από το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 70. Ήταν τότε που ο βιασμός θεωρήθηκε ως μια πράξη βίας που σχετίζεται με την εξουσία που δίνει η πατριαρχία, ως μια προσπάθεια επιβολής που έχει άμεση σχέση με την ανισότητα των φύλων και όχι κυρίως με το σεξ και την ‘’ενστικτώδη σεξουαλική ορμή των ανδρών’’.
Περνώντας στο σήμερα, η ‘’κουλτούρα του βιασμού’’ είναι μια πραγματικότητα και περιλαμβάνει όλες τιςπολιτισμικές πρακτικές που αποδέχονται, αιτιολογούν, υποστηρίζουν –με άμεσο ή έμμεσο τρόπο-, ή/και ανέχονται τη σεξουαλική βία. Πρόκειται για μια αναφορά στον τρόπο που σκεφτόμαστε συλλογικά για το βιασμό. Είναι λάθος να επικεντρωνόμαστε μόνον στα άτομα που διαπράττουν βιασμό και να παραβλέπουμε την επίδραση της κοινωνίας που ενισχύει ή ανέχεται τέτοιες σεξιστικές πρακτικές.
Η κουλτούρα του βιασμού είναι ρευστή και μεταβάλλεται κοινωνικά μέσα στο χρόνο και στον τόπο καθώς επηρεάζεται από τις αλλαγές των έμφυλων ρόλων και των κανόνων της ετεροκανονικότητας. Είναι ένα θέμα που αφορά όλες και όλους ανεξάρτητα από τον αυτοπροσδιορισμό της ταυτότητας φύλου –δηλαδή δεν αφορά μόνον τους ετεροκανονικούς άνδρες και γυναίκες – και είναι επιζήμια πρωτίστως για τις γυναίκες, αλλά και για τους άνδρες και τα παιδιά.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει συμφωνία για το πως ακριβώς ορίζεται η κουλτούρα του βιασμού, θα λέγαμε ότι είναι ένα περιβάλλον στο οποίο η σεξουαλική βία είναι διάχυτη και κανονικοποιημένη με βάση τις κυρίαρχες κοινωνικές αντιλήψεις για το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Συμπεριφορές που συνήθως συνδέονται με την κουλτούρα βιασμού είναι οι εμπεδωμένες με βάση τα έμφυλα στερεότυπα εσφαλμένες αντιλήψεις για την ‘’ευθύνη’’ των θυμάτων, η σεξουαλική αντικειμενοποίηση, η υποτίμηση/παράβλεψη/ της έμφυλης βίας, η άρνηση της ευρείας διάδοσής της και η μη αναγνώριση των επιπτώσεων των διαφόρων μορφών της. Η κουλτούρα του βιασμού είναι συνυφασμένη με τη διαπόμπευση του θύματος ως πόρνης (slut shaming) στο βαθμό που θα πρέπει να ντρέπεται και να αισθάνεται ένοχη για συγκεκριμένες σεξουαλικές συμπεριφορές που υπερβαίνουν τα έμφυλα στερεότυπα. Αντί η βία να στιγματίζει τους θύτες, καταλογίζονται ευθύνες στα ‘’θύματα’’ –επιβιώσασες της έμφυλης βίας.
Η κουλτούρα του βιασμού χρησιμοποιείται, επίσης, για να περιγράψει και να ερμηνεύσει συγκεκριμένες συμπεριφορές σε κοινωνικές ομάδες, όπως οι βιασμοί στις φυλακές, σε περιοχές με εμπόλεμες συγκρούσεις κ.ά. Σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, η κουλτούρα του βιασμού συσχετίζεται και με άλλους κοινωνικούς παράγοντες και συμπεριφορές. Για παράδειγμα, οι σχετικοί μύθοι με το βιασμό, η επίρριψη ευθυνών στα θύματα και η αντιμετώπιση του φαινομένου της έμφυλης βίας με συγκατάβαση, αδιαφορία ή σκωπτικότητα συσχετίζεται θετικά με το ρατσισμό, το σεξισμό, την ομοφοβία, τις διακρίσεις λόγω ηλικίας και κοινωνικής τάξης, τη μη ανεκτικότητα σε θέματα θρησκείας και άλλες μορφές διακρίσεων.
Η κουλτούρα του βιασμού εκδηλώνεται μέσω της αποδοχής των βιασμών ως ένα καθημερινό φαινόμενο και ένα ακόμη προνόμιο των ανδρών. Μπορεί να επιδεινωθεί όταν οι καταγγελίες σεξουαλικής βίας αντιμετωπίζονται με συγκατάβαση, αδιαφορία, απάθεια ή και σκωπτικότητα από την αστυνομία, τα ΜΜΕ, τη γειτονιά, το εργασιακό περιβάλλον, όταν τα θύματα αντιμετωπίζονται σαν να δικάζονται γι’ αυτό που τους συνέβη και αναγκάζονται να ξαναζούν τη βία ενώπιον ακροατηρίου για να αποδείξουν ότι δεν είναι η ευθύνη δική τους, όταν οι ποινές που επιβάλλονται δεν αντικατοπτρίζουν τη σοβαρότητα των πράξεων, όταν υπάρχει απροθυμία της πολιτείας να εναντιωθεί και να υπερβεί τις νόρμες της πατριαρχίας, κυριαρχεί ο φόβος στιγματισμού των θυμάτων και των οικογενειών τους κ.ά. Επίσης, συχνά συνδέουν την κουλτούρα του βιασμού με το μη συναινετικό σεξ σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου ο μισογυνισμός και η ανισότητα των φύλων που αναπαράγεται από γενιά σε γενιά έχει ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη κοινωνική και θεσμική αποδοχή του βιασμού.
Η κουλτούρα του βιασμού διαιωνίζει ορισμένους μύθους για το βιασμό που αναπαράγουν έμφυλα στερεότυπα για τη σεξουαλική συμπεριφορά, όπως ο βιασμός στο πλαίσιο του γάμου που για τη ελληνική έννομη τάξη δεν υφίστατο καν μέχρι τη ψήφιση του νόμου 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία.Μέχρι τότε θα λέγαμε ότι καλυπτόταν από το υποτιθέμενο «συζυγικό καθήκον» της γυναίκας να είναι ανά πάσα στιγμή σεξουαλικά διαθέσιμη για το σύζυγό της.
Παραδείγματα της κουλτούρας του βιασμού –σε ατομικό και θεσμικό επίπεδο
Εντοπίζουμε τη κουλτούρα του βιασμού:
  • στο Λόγο, στο υποτιθέμενο χιούμορ για το βιασμό και γενικότερα στα σεξιστικά ανέκδοτα προωθούν την έλλειψη σεβασμού για τις γυναίκες
  • στη σιωπηρή συναίνεση της κοινωνίας ή μέρους της σε ζητήματα έμφυλης βίας
  • στη μετάθεση της ενοχής και της ευθύνης του βιασμού στα θύματα.
‘’Αυτή φταίει’’, ‘’Μήπως φλέρταρε;’’ ‘’Τον προκάλεσε;’’ ‘’Τι φορούσε;’’ ‘’Πόσο κοντή ήταν η φούστα;’’ ‘’Γιατί είχε πιεί;’’ ‘’Τι είδους άνθρωπος ήταν;’’ ‘’Τι δουλειά έκανε‘’ ‘’Τα ήθελε…’’
  • στην απόδοση της ευθύνης για την αποτροπή του βιασμού στα εν δυνάμει ‘’θύματα’’.
Η γυναίκα / το κορίτσι είναι που πρέπει να προσέχει, να δρα προληπτικά για να αποφύγει το βιασμό, όχι ο άνδρας /αγόρι να μη βιάζει. ‘’Π.χ. γονείς κατηγορούν τα κορίτσια γιατί ανέβασαν κάποιες φωτογραφίες που προκάλεσαν τους γιούς τους αντί να μιλάνε με τους γιούς τους σχετικά με την έκφραση της σεξουαλικότητάς τους και την αναγκαιότητα συναίνεσης’’
‘’Μη προκαλείς γενικά’’. ‘’Μη κυκλοφορείς μόνη σου το βράδυ’’, ‘’Μη περπατάς στα σκοτεινά’’. Η διαρκής απειλή του βιασμού αφαιρεί

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

UPsat: μικροδορυφόρος τεχνολογίας ανοιχτού κώδικα, ελληνικής κατασκευής

https://upsat.gr
Ο UPSat, ο πρώτος ελληνικός μικρός δορυφόρος ανοιχτής σχεδίασης και ανοιχτού λογισμικού, ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε στην εταιρεία νανοδορυφόρων Innovative Solutions In Space (ISISpace), τεχνοβλαστό του Πολυτεχνείου του Ντελφτ της Ολλανδίας.
Ο UPSat σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από το Libre Space Foundation και το Πανεπιστήμιο της Πάτρας για να συμμετάσχει στην διεθνή ερευνητική αποστολή QB50. 
Πρόκειται για μια διεθνή ερευνητική αποστολή 50 δορυφόρων με σκοπό την συλλογή δεδομένων για τη θερμόσφαιρα, το ανώτατο στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης. Το εγχείρημα συντονίζεται από το βελγικό Ινστιτούτο Δυναμικής Ρευστών «Von Karman».
Η παράδοση του UPSat στην ISISpace είναι η πρώτη ολοκληρωμένη στο πλαίσιο του προγράμματος QB50. Οι μηχανικοί από τα Τμήματα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου της Πάτρας, καθώς και του Libre Space Foundation, που κατασκεύασαν τον UPSat, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο «Von Karman» και τους μηχανικούς της ISISpace, ολοκλήρωσαν με επιτυχία όλες τις διαδικασίες ελέγχου και παράδοσης, προκειμένου να επιτρέψουν την ενσωμάτωση του UPSat στο σύστημα εκτόξευσης.
Ο UPSat θα παραδοθεί από την ISISpace στην ιδιωτική αμερικανική αεροδιαστημική εταιρεία Orbital ATK. Στη συνέχεια, αναμένεται να εκτοξευθεί μέσω του ρομποτικού διαστημοπλοίου τροφοδοσίας Cygnus της τελευταίας και να φθάσει στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) την 30ή Δεκεμβρίου 2016. 
Τελικά, μετά την επιτυχή σύνδεση με τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο UPSat θα εκτοξευθεί από το σύστημα εκτόξευσης της NanoRacks που βρίσκεται στον ISS.
Αν όλα πάνε καλά, αυτό θα είναι το επιστέγασμα του οράματος του Πανεπιστημίου της Πάτρας και του Libre Space Foundation για έναν δορυφόρο ελληνικής κατασκευής, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου οικοσυστήματος ανοιχτών τεχνολογιών στο διάστημα.
Το Libre Space Foundation (LSF) είναι ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ως σκοπό την προώθηση, εξέλιξη και ανάπτυξη ανοιχτού κώδικα τεχνολογιών για το διάστημα. 
Το LSF σχεδίασε, κατασκεύασε και παρέδωσε υποσυστήματα του UPSat (υλικό και λογισμικό), αναπτύσσοντάς τα ως εγχειρήματα ανοιχτού κώδικα. 
[πηγή tvxs.gr]
Συνέντευξη του Ελευθέριου Κοσμά, μέλους της Libre Space Foundation στον Χρίστο Δαγρέ
Ο UPsat είναι ο πρώτος μικροδορυφόρος που κατασκευάστηκε αποκλειστικά στην Ελλάδα μετά τη συνεργασία των τμημάτων MEAD & ECE του Παν. Πατρών με την επίσης ελληνική, μη κερδοσκοπική εταιρεία «Libre Space Foundation» (LSF). Ο δορυφόρος θα συμμετέχει στο διεθνές πρόγραμμα QB50 για τη διερεύνηση της θερμόσφαιρας. Τέλος, είναι ο πρώτος δορυφόρος όπου ο μηχανικός σχεδιασμός, το σόφτγουερ και η πλειονότητα των μερών του είναι ελεύθερα διαθέσιμα μέσω αδειών ανοιχτού χαρντγουέρ και σοφτγουέρ. Θελήσαμε να μάθουμε περισσότερα για το υπόβαθρο αυτής της επιτυχίας και απευθυνθήκαμε σε ένα από τα μέλη της LSF, τον Ελευθέριο Κοσμά:
Καταρχάς θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μας δώσεις μια σύντομη περιγραφή της «Libre Space Foundation».
Η LSF είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει σαν σκοπό την ανάπτυξη, υποστήριξη και διάδοση ανοιχτών τεχνολογιών για το διάστημα. Αποτελείται από έναν πυρήνα περίπου δέκα ατόμων, αλλά υπάρχει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που συμμερίζονται το όραμά μας και εμπλέκονται στις δραστηριότητές μας. Το πρώτο μας πρότζεκτ (η επιτυχία του έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία της LSF) είναι το SatNOGS, ένα ανοιχτό δίκτυο δορυφορικών σταθμών, που αποτελείται από μια σειρά υπο-πρότζεκτ τόσο σε επίπεδο λογισμικού όσο και χαρντγούερ.
Τι ακριβώς είναι το SatNOGS;

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

ΣΩΣΕ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ

Οι ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ (naturefriends-gr) είναι εθνικοί συντονιστές της εκστρατείας people 4soil

Σας προτείνουν να διαβάσετε και αν συμφωνείτε να υπογράψετε για την προστασία του Εδάφους: www.people4soil.eu/el

"Κάθε λεπτό που περνά το έδαφος υφίσταται ασφυξία, μόλυνση, εκμετάλλευση, δηλητηρίαση, κακομεταχείριση, κατανάλωση.

Στην Ευρώπη, δεν υπάρχει ακόμη κοινός νόμος που να υπερασπίζεται το έδαφος.

Η υπεράσπιση του εδάφους με τους νόμους είναι ο πρώτος τρόπος για να προστατευθούν οι άνθρωποι, τα φυτά, τα ζώα. Χωρίς ένα υγιές και ζωντανό έδαφος δεν υπάρχει μέλλον. Το υγιές και ζωντανό έδαφος μας προστατεύει από τις περιβαλλοντικές καταστροφές, από τις κλιματικές αλλαγές, από τα δηλητήρια στο πιάτο μας.

Πάνω από 400 οργανώσεις έχουν ενωθεί στο συνασπισμό People4Soil που ζητά από την ΕΕ συγκεκριμένες οδηγίες για την προστασία του εδάφους, που είναι τόσο ουσιώδες για τη ζωή όσο το νερό και ο αέρας. ΣΩΣΕ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΟΥ"
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...